Британдық саяси кешкі ас клубы: "Басқа Клуб" тарихы
The Other Club
Британдық "The Other Club" – Уинстон Черчилль мен Ф.Э. Смит құрған саяси клуб. 1911 жылдан бері саяхатшылар мен саясаткерлердің кездесу орны. Тарихы, мақсаты туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық саяси кештемелер клубы.
British political dining society
"Басқа клуб" – 1911 жылы Уинстон Черчилль мен Ф. Э. Смит құрған британдық саяси кештемелер клубы. Парламент сессиясы кезінде клуб мүшелері екі апта сайын Савой қонақ үйіндегі "Пинафор" залында кешкі ас ішетін. Клуб тарихында көптеген көрнекті британдық саяси және қоғамдық қайраткерлер мүшелік еткен.
The Other Club is a British political dining society founded in 1911 by Winston Churchill and F. E. Smith. It met to dine fortnightly in the Pinafore Room at the Savoy Hotel during periods when Parliament was in session. The club's members over the years have included many leading British political and non political men.
Тарих
1910 жылы либералдық ішкі істер министрі болған Черчилль, адвокат және консервативті депутат Ф. Э. Смит «Клуб» деп аталатын құрметті саяси кешкі ас клубына шақырылмады. Екеуінің де клубта достары болғанымен, мүшелер Черчилль мен Смитті тым даулы тұлғалар деп санады. Сондықтан олар өздерінің жеке клубын құрды, оны «Басқа клуб» деп атады. Клубтың алғашқы құрамына 12 либерал, 12 консерватор және саясаттан тыс 12 «танымал тұлға» кірді. Дэвид Ллойд Джорджтың (сол кездегі қазынашылық канцлері) көмегімен олар мүшелердің тізімін жасады және алғашқы кешкі ас 1911 жылдың 18 мамырында өтті. Екі партияның бас қамшылары клубтың бірлескен хатшылары болып тағайындалды, осылайша мүшелердің кешкі асы парламенттегі дау-дамаздарға бұзылмауын қамтамасыз етті. Клуб үшін он екі ереже жазылды, олардың көп бөлігін Ф. Э. Смит жазды, және олар әр кешкі ас кезінде оқылып, бүгінгі күнге дейін оқылып келеді. Черчилль соңғы ережені өзі қосты деп мәлімдеді: 12. Клуб ережелері мен қарым-қатынасы партиялық саясаттың қатысуын немесе жаңжалдылығын күшейте алмайды, бірақ «Биркенхед мектебі» бұл ережені Смит жазғанын айтады. Қалай болғанда да, пікірталас қызу болды және Черчилль 1940/41 жылдары бомбалау кезінде де клубқа қатысуға талап етті. Клубқа қабылдану Смит пен Черчилльдің мүшелермен «бірге тамақтануға жағымды» деп санайтындығына байланысты болды. 1930 жылы Смит қайтыс болғаннан кейін Черчилль іс жүзінде жалғыз шешім қабылдаушыға айналды және сайлау ол құрметтейтін және көңіл көтеретін деп санайтын адамдарға сыйлай алатын ең үлкен құрмет болып саналды. Екеуі де қажетті қасиеттер болды, сондықтан ол көптеген құрметті, бірақ көңіл көтеретін емес деп санайтын адамдарды қабылдамады. Олардың ішінде лорд Вултон, Клемент Атли, Джон Андерсон және лорд Галифакс болды. Энтони Иденге клубқа қосылу ұсынылды, бірақ ол тамақтану клубтарын ұнатпағандықтан бас тартты. Чарльз Уилсон, лорд Моран, көп жылдар бойы Черчилльдің жеке дәрігері болды және 1950 жылдардың соңында клубқа қабылдануын тікелей сұрады. Бұл өте еркіндікпен айтылған сұраныс болды және Черчилль дәрігердің сезімдерін ренжітпеу үшін бас тарта алмайтынын сезінді. Черчилль қайтыс болғаннан кейін Моран «Уинстон Черчилль, күрес жолы» атты даулы кітабын жариялады, ол дәрігер мен науқас арасындағы құпия мәселелерді талқылағандықтан Черчилльдің достарының наразылығын тудырды. Сондықтан клуб мүшелері оның отставкаға кетуін сұрады, бірақ ол мұндай қадамға барудың қажеті жоқ деп ойлады. Черчилль Францияның оңтүстігінде Аристотель Онассиспен танысып, оны клубқа қабылдады, бұл оның басқа мүшелерін таң қалдырды. Черчилль қайтыс болғаннан кейін клуб жұмысын жалғастырды, бірақ 1970 жылдан бері атқару комитеті құрылмады.
Churchill, who in 1910 was Liberal Home Secretary, and barrister and Conservative MP F. E. Smith had not been invited to join the venerable political dining club known just as The Club. Although both had friends in it, the members thought Churchill and Smith too controversial. So they established their own club, to be called by contrast "The Other Club". The initial membership was 12 Liberals, 12 Conservatives, and 12 "distinguished outsiders" who were not in politics. With the help of David Lloyd George (then Chancellor of the Exchequer) another non member of The Club, they put together such a list and the first dinner was on 18 May 1911. The Chief Whips of the two parties were co secretaries of the club, so that pairs could be arranged, meaning members' dinner would not be interrupted by divisions in the parliament. Twelve rules were written for the club, mostly by F. E. Smith, and they were, and are still, read aloud at each dinner. Churchill claimed to have contributed the last: 12. Nothing in the rules or intercourse of the Club shall interfere with the rancour or asperity of party politics, although the so called Birkenhead school ascribes this to Smith. In any case debate was vigorous, and Churchill insisted on attending even at the height of the Blitz in 1940/41. Election to the club depended on Smith and Churchill believing members to be "men with whom it was agreeable to dine". After Smith's death in 1930, Churchill became practically the sole arbiter and election was the greatest honour he could confer on those he considered both estimable and entertaining. Both those characteristics were required, so that many he considered estimable, but not entertaining, were not elected. That included Lord Woolton, Clement Attlee, John Anderson and Lord Halifax. Anthony Eden was invited to join, but declined since he disliked dining clubs. Charles Wilson, created Lord Moran, was Churchill's physician for many years and in the late 1950s asked outright to be elected. This was surprisingly forthright, and Churchill felt that he couldn't hurt the doctor's feelings by refusing. After Churchill's death, Moran published a controversial book Winston Churchill, the Struggle for Survival which offended Churchill's friends for discussing matters normally confidential between a doctor and patient. The members of the club thus asked him to resign, though he himself saw no reason to do so. Churchill met Aristotle Onassis in the south of France and became such friends as to elect him to the club, to the astonishment of other members. The club continued after Churchill's death, but there has been no executive committee since 1970.