Америкалық композитор және жазбагер Уильям Рассел туралы
Bill Russell (composer)
Америкалық композитор Уильям Рассел (1905-1992) – қазіргі заманғы музыка тарихшысы, перкуссия музыкасының шебері. Джон Кейдж әсерімен жазылған шығармалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық классикалық композитор
American classical composer
Уильям Расселл (26 ақпан 1905 – 9 тамыз 1992) – американдық музыка тарихшысы және модернист композитор. Туғанда Рассел Уильям Вагнер деп аталған ол, классикалық музыка композиторы болуға шешім қабылдағанда, өзінің тегін тастады, себебі Рихард Вагнер осы есімді бұрыннан пайдаланып жүрген. Ол көбінесе "Билл Расселл" деп танымал болды.
William Russell (February 26, 1905 – August 9, 1992) was an American music historian and modernist composer. Named Russell William Wagner at birth, when he decided to become a classical music composer, he dropped his last name—as it already "was taken" by Richard Wagner. He was commonly known as "Bill Russell".
Композитор
Миссуридің шағын Кантон қаласында туған Билл Расселл, Джон Кейдж мен Генри Коуэллдің ықпалымен перкуссиялық музыка композициясының жетекші тұлғасына айналды. Расселл де, өз кезегінде, перкуссияға баса назар аудару арқылы Кейджге әсер етті. 1930 жылдары, Кейдждің негізгі жұмыстарына дейін, Расселдің перкуссиялық шығармаларында Джек Дэниелс бөтелкелері, чемодандар, Гаити барабандары сияқты халықтық элементтер, сондай-ақ «дайындалған пианинолар» қолданылды, алайда пианиноны қалай дайындау керектігі нақты белгілі емес. Оның «Сегіз соққы аспабына арналған фуга» шығармасының ең танымал орындалуы 1933 жылы өтті, оны әйгілі сыншы, жазушы және орындаушы Николас Слонимский дирижерлік етті. Фуга Карнеги залында Варездің «Ионизация» атты танымал перкуссиялық композициясы да қосылған бағдарламада орындалды. Бұл қойылымдар Коуэлл, Рут Кроуфорд Сигер, Эдгард Варез, Слонимский және американдық ультрамодернизмінің басқа да композиторларын біріктірген Pan American Association of Composers ұйымының қолдауымен жүзеге асты. Расселл кейде Pan American композиторларының камералық шығармаларын скрипкада орындады. 1990 жылы Нью-Йоркте Кейджтің көмегімен Расселдің барлық шығармалары толық орындалды, нәтижесінде Essential Music компаниясы Расселдің сақталған туындыларын жазбаға түсірді.
Born in the small Missouri city of Canton, Bill Russell was a leading figure in percussion music composition, influenced by his acquaintances John Cage and Henry Cowell. In turn, Russell also influenced Cage, in his emphasis of percussion. During the 1930s, predating Cage's main work, Russell's percussion works called for vernacular textures such as Jack Daniels bottles, suitcases, and Haitian drums, as well as "prepared pianos", although it is not clear how specifically he wanted the piano to be prepared. One notable performance of his "Fugue for eight percussion instruments" took place in 1933, with the ubiquitous and influential critic writer performer Nicholas Slonimsky conducting. The fugue was performed at Carnegie Hall on a program that included Varèse's iconic percussion composition "Ionisation." These performances took place under the auspices of the Pan American Association of Composers, an organization which included Cowell, Ruth Crawford Seeger, Edgard Varèse, Slonimsky, and other composers of American ultramodernism. Russell, on occasion, performed other Pan Am composers' chamber works on violin. In 1990, Russell's oeuvre was performed integrally, assisted by Cage, in New York, leading to a recording of Russell's extant works by Essential Music.
Музыка тарихшысы
Билл Расселл Нью-Орлеан джазының алғашқы кезеңіндегі жетекші сарапшылардың бірі болды. Ол мақалалар мен кітаптардың авторы, соның ішінде "Джазмендер" атты маңызды кітаптағы үш эссе және 720 беттік "Желли Ролл Мортон" атты құрастырмасы, "О, Мистер Желли". Ол тарихи маңызы бар көптеген жазбалар жасады. Расселл American Music Records компаниясын құрды, ол көптеген ұмытылған Нью-Орлеан орындаушыларын, соның ішінде Бунк Джонсонды, қайтадан көпшілік назарына әкелуге көмектесті. Ол 1940-жылдардың басында Нью-Орлеан джазының қайта жандануының маңызды күшіне айналды. 1956 жылы Нью-Орлеанға көшіп, Француз кварталында қоныстанды, онда шағын пластинка дүкенін ашты және сонымен қатар скрипкаларды жөндеумен айналысты. Расселл Нью-Орлеан рагтайм оркестрінде де скрипкада ойнады. 1958 жылы Расселл Тулан университетінде Хоган джаз архивін құрды және оның алғашқы кураторы болды. Расселл Нью-Орлеан тарихы, ерте джаз, рагтайм, блюз және госпел музыкасымен байланысты көптеген материалдарды жинады, барлығын ол Француз кварталындағы пәтерінде сақтады. Өмірі бойы ол материалға қатысты ақпаратты зерттеушілермен бөлісуге әрқашан дайын болды. 1992 жылы 87 жасында Нью-Орлеанда қайтыс болғаннан кейін, ол жинақты The Historic New Orleans Collection-ға тапсырды, ол зерттеушілер үшін құнды ресурс болып табылады. "Таймс" газетіндегі некрологында былай делінген: "Расселл 1940 жылдары басталған Нью-Орлеан джазының қайта жандануындағы ең ықпалды тұлға болды".
Bill Russell also was one of the leading authorities on early New Orleans jazz. He authored articles and books, including three essays in the milestone book, Jazzmen and the voluminous 720 page Jelly Roll Morton scrapbook, Oh, Mister Jelly. and he made many recordings of historical interest. Russell founded American Music Records, which helped bring many forgotten New Orleans performers, including Bunk Johnson, back to public attention. He became an important force in the New Orleans jazz revival of the early 1940s. He moved to New Orleans in 1956, settling in the French Quarter, where he opened a small record shop and from which, he also performed violin repairs. Russell also played violin with the New Orleans Ragtime Orchestra. In 1958, Russell co founded and became the first curator of the Hogan Jazz Archive at Tulane University. Russell collected a large quantity of material related to the history of New Orleans, early jazz, ragtime, blues, and gospel music, all of which he kept in his French Quarter apartment. During his lifetime he always was willing to share access to the material with serious researchers. At his 1992 death in New Orleans at the age of 87, he left the collection to The Historic New Orleans Collection, where it continues to be a valuable resource for researchers. His obituary in The Times noted that: "Russell was the single most influential figure in the revival of New Orleans jazz that began in the 1940s."