Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шығыс майданындағы Италияның қатысуы – 1941 жылы нацистік Германияның Кеңес Одағына қарсы бастарған «Барбаросса» операциясына Италия Корольдігінің әскери араласуын білдірді. Неміс шабуылына белсенді қатысу туралы шешімді Бенито Муссолини операция басталғанға дейін бірнеше ай бұрын, Адольф Гитлердің басып кіру ниеті туралы білгенде қабылдады, бірақ ол тек 1941 жылдың 22 маусымында, итальяндық диктаторға сол күні неміс әскерлері Кеңес Одағына шабуыл жасағаны туралы хабарланғаннан кейін ғана расталды. Бұрыннан дайындыққа келтірілген үш дивизиясы бар экспедициялық күш тез арада жұмыла бастады: «Ресейдегі итальяндық экспедициялық корпусы» (Corpo di Spedizione Italiano in Russia, CSIR) деп аталды, ол 1941 жылдың шілде айының ортасында шығыс майданға келді. Бастапқыда 11-ші неміс армиясына, содан кейін 1-ші танк армиясына қосылған CSIR 1942 жылдың сәуіріне дейін науқанға қатысты, ол кезде майданның қажеттіліктері тағы екі итальян корпусын жіберуді талап етті, олар CSIR-мен бірігіп 8-ші итальян армиясына немесе «Ресейдегі итальян армиясына» (Armata Italiana in Russia, ARMIR) біріктірілді. Оңтүстікке, Дон өзенінің бағытына орналастырылған 8-ші итальян армиясы 2-ші венгр армиясы мен 3-ші румын армиясымен бірге сол кезде Сталинградқа қарай жылжыған неміс күштерінің сол жақ фланкін қорғауға тағайындалды. Майданның күрт өзгеруі шайқастың барысын түгелдей өзгертіп жіберді; Сталинградта неміс күштері қоршауға алынғаннан кейін, 1942 жылдың 16 желтоқсанында басталған кеңес шабуылы 8-ші армияның оңтүстік бөлігінде орналасқан 2-ші және 35-ші итальян армиялық корпустарын (бұрынғы CSIR) басып тастады, ал алты итальян дивизиясы неміс және румын күштерімен бірге асығыс кері шегінуге мәжбүр болды. 1943 жылдың 13 қаңтарында Донның солтүстігіндегі екінші ірі кеңес шабуылы әлі де қатардағы, нашар жабдықталған және азық-түлікпен қамтамасыз етілмеген Альпини әскерлерін басып қалды, олар дала бойымен шегінді. Кері шегіну итальяндықтардың ондаған мың адамын құрбан етті және 31 қаңтарда 2-ші Альпі дивизиясы Шебекинодағы алғашқы неміс бекіністеріне жеткенде аяқталды. Репатриациялау операциялары 6-15 наурыз аралығында жүргізіліп, 24 наурызда аяқталды, осымен Совет Одағындағы итальяндық әскери операциялар тоқтатылды.
The Italian participation on the Eastern Front represented the military intervention of the Kingdom of Italy in the Operation Barbarossa, launched by Nazi Germany against the Soviet Union in 1941. The commitment to actively take part in the German offensive was decided by Benito Mussolini a few months before the beginning of the operation, when he became aware of Adolf Hitler's intention to invade, but it was confirmed only in the morning of 22 June 1941, as soon as the Italian dictator was informed that same day the German armies had invaded the Soviet Union. An expeditionary force quickly became operational, with three divisions, previously put on alert: called the "Italian Expeditionary Corps in Russia" (Corpo di Spedizione Italiano in Russia, CSIR), it arrived on the eastern front in mid July 1941. Initially integrated into the 11th German Army and then in the 1st Panzer Army, the CSIR participated in the campaign until April 1942, when the needs of the front required the sending of two other Italian corps which together with the CSIR were reunited into the 8th Italian Army or "Italian Army in Russia" (Armata Italiana in Russia, ARMIR). Deployed to the south, in the Don river sector, the 8th Italian Army together with the 2nd Hungarian Army and the 3rd Romanian Army were assigned to cover the left flank of the German forces that were advancing towards Stalingrad at the time. Rapid reversals at the front changed the course of the battle; after the encirclement of the German forces in Stalingrad, the subsequent Soviet offensive that began on 16 December 1942 overwhelmed the 2nd and 35th Italian Army Corps (former CSIR), which were part of the southern deployment of the 8th Army, and six Italian divisions together with German and Romanian forces were forced to a hasty retreat. On 13 January 1943, a second major Soviet offensive north of the Don overwhelmed the Alpini troops still in line, poorly equipped and short of supplies, who retreated along the steppes. The retreat cost the Italian forces tens of thousands of men and ended on 31 January, when the 2nd Alpine Division Tridentina reached the first German outposts in Shebekino. The repatriating operations lasted from 6 to 15 March and ended on 24 March, putting an end to the Italian military operations in the Soviet Union.
Ресейдегі итальяндық экспедициялық корпус
1941 жылдың 10 шілдесінде құрылған Ресейдегі итальяндық экспедициялық корпусы (CSIR) 1941 жылдың шілде және тамыз айлары аралығында Оңтүстік Совет Одағына келді. CSIR бастапқыда неміс генералы Евгений Риттер фон Шоберттің 11-ші армиясына бағынышты болды. 1941 жылдың 14 тамызында CSIR генерал Эвальд фон Клейсттің 1-ші танк тобының басқаруына берілді. 25 қазанда 1-ші танк тобы 1-ші танк армиясы болып қайта аталды. CSIR 1942 жылдың 3 маусымына дейін фон Клейсттің қол астында қалды, содан кейін неміс генералы Рихард Руоффтың 17-ші армиясына бағынышты болды. CSIR-дің алғашқы командирі генерал Франческо Зингалес Совет Одағына тасымалдаудың басында Венада ауырып қалды. 1941 жылдың 14 шілдесінде Зингалес генерал Джованни Мессемен ауыстырылды. CSIR құрамында үш дивизия болды: 52-ші моторизацияланған дивизия, 9-шы моторизацияланған дивизия және 3-ші кавалерия дивизиясы.
Constituted on 10 July 1941, the Italian Expeditionary Corps in Russia (CSIR) arrived in the southern Soviet Union between July and August 1941. The CSIR was initially subordinated to German General Eugen Ritter von Schobert's 11th Army. On 14 August 1941, the CSIR was transferred to the control of General Ewald von Kleist's 1st Panzer Group. On 25 October, 1st Panzer Group was redesignated as the 1st Panzer Army. The CSIR remained under von Kleist’s command until 3 June 1942, when it was subordinated to German General Richard Ruoff's 17th Army. CSIR's original commander, General Francesco Zingales, fell ill in Vienna during the early stages of transport to the Soviet Union. On 14 July 1941, Zingales was replaced by General Giovanni Messe. The CSIR had three divisions: the 52nd Motorized Division, the 9th Motorized Division and the 3rd Cavalry Division.
1941 жылдың тамызы 1942 жылдың шілдесі, CSIR операциялары
CSIR 1941 жылдың шілдесінде Украинадағы неміс әскерлерінің оңтүстік бағытындағы ілгерілеуіне жіберілді. 1941 жылдың тамызында, неміс 11-ші армиясының құрамында CSIR жаумен алғашқы байланыс жасады. CSIR Буг және Днестр өзендері арасында шегініп келе жатқан совет әскерлерін қуды. 11-ші армия Одессаны қоршағанда, CSIR генерал Эвальд фон Клейст басқаратын 1-ші танк тобына қосылды. Алғашқы кездесулерде сәттілікке жетіп, бірнеше қала мен кенттерді басып алып, неміс одақтастарына жағымды әсер қалдырды. Оның ең маңызды ерте жеңісі 1941 жылдың қыркүйегінде Петриковка шайқасында болды, онда итальяндықтар Қызыл Армияның бірнеше ірі бөлімдерін қоршап алды, оларға белгісіз жауынгерлік шығын келтірді және 10 000-нан астам әскери тұтқынды ұстады, сонымен қатар көптеген қару-жарақ пен жылқыларды тартып алды. Петриковка неміс танктеріне жол ашатын және бес совет дивизиясын қоршауға көмектесетін тәуелсіз маневрдің бір бөлігі болды. Кескіш қозғалысты Пассубио, Торино және Селере дивизиялары бірлесіп жүзеге асырды, олар Петриковкада кездесіп, совет әскерлерінің шығу жолын тосқаннан кейін бірікті. Scianna, 104-бет. Бұл оларға 291 адамдық шығынға түсті: 87 адам қаза тапты, 190 адам жарақат алды және 14 адам жоғалып кетті. 20 қазан күні CSIR неміс XXXXIX тау корпусымен бірге совет қорғаушыларының қарсылығына қарамастан, Сталино (қазіргі Донецк) ірі өнеркәсіптік орталығын басып алды. CSIR Одессаны қоршауға қатыспағанмен, итальяндық әскерлер 1941 жылдың 16 қазанында қала түскеннен кейін Одесса аймағын басып алуға көмектесті. Пасубио моторизацияланған дивизиясының бөлімдері 2 қарашада көршілес Горловка қаласына шабуыл жасады. Горловканы (120 000 тұрғыны бар қала) басып алуға дейін "Пасубио" дивизиясы өткен аптада қала маңындағы миналық далаларды мұқият тазартып болды. "Дука д'Аоста" атты әскер дивизиясы осы уақытта ауыр шайқастардан кейін Руково өнеркәсіптік қаласын басып алды. 2 қарашада "Пасубио" дивизиясы Горловкаға батыстан қауіп төндірді, ал "Дука д'Аоста" дивизиясы оңтүстік-шығыстан қауіп төндірді. Қаланың қорғаушыларына 296-шы совет атқыштар дивизиясы кірді. "Пасубио" дивизиясының 80-ші полкі қорғаушылармен үйден-үйге шайқасты, ал 79-шы полк ("Дука д'Аоста" артиллерия бөлімдерінің қолдауымен) қала орталығынан аз қарсылықпен өтті. Совет әскерлерінің шайқастағы шығыны белгісіз, бірақ шамамен 600 сарбаз тұтқынға алынды. Советтің 296-шы атқыштар дивизиясы шегінді, ал итальяндықтар қала мен айналасындағы жаудың қалдықтарын тазартқан кезде бірнеше күн бойы шайқас жалғасты. Қыс басталғанда, CSIR бөлімдері басып алынған аймақты бекітіп, қорғаныс құрылыстарын дайындады. Желтоқсанның соңғы аптасында "Дука д'Аоста" дивизиясы совет әскерлерінің күшті қарсы шабуылына ұшырады. Олар шабуылдарды тоқтатуға жеткілікті уақыт тапты, содан кейін неміс 1-ші танк армиясы өздерінің бағытына көмек көрсетіп, совет шабуылын жеңді. "Рождество шайқасы" кеңейіп, соңында 35-ші және 68-ші атқыштар дивизиялары мен 136-шы атқыштар дивизиясы сияқты бірнеше совет дивизияларын қамтыды. Совет шабуылы сәтсіз аяқталды. Барлығы Рождество шайқасында итальяндықтар 168 адам қаза тапты, 715 адам жарақат алды және 207 адам жоғалып кетті; итальяндықтар 2000-нан астам қаза тапқан совет әскерлерін жеңіп, 1200 тұтқынды ұстады, 24 76 мм-лік және 9 танкіге қарсы зеңбіректерді, сондай-ақ жүздеген пулемет пен көлік құралдарын тартып алды. Содан кейін 1-ші танк армиясының күштері қарсы шабуыл жасап, совет әскерлерінің аз ғана жеңістерін қайтарып алды. Бастиан Маттео Скьяна, "Шығыс майдандағы итальян соғысы", 2019 жылдың қыркүйегі, 111-бет. CSIR 1941-1942 жылдардың қысын салыстырмалы түрде тыныш аймақта жақсы өткізді. Осы уақытқа дейін CSIR 8700 адамдық шығынға ұшырады.
The CSIR was sent to the southern sector of the German advance in Ukraine in July 1941. In August 1941, as part of the German 11th Army, the CSIR made its first contact with the enemy. The CSIR pursued retreating Soviet troops between the Bug River and Dniestr River. While the 11th Army besieged Odessa, the CSIR was attached to 1st Panzer Group under General Ewald von Kleist. In its early encounters it was successful, taking a number of towns and cities and creating a favourable impression on its German allies. Its most notable early victory came at the Battle of Petrikowka in September 1941, where the Italians encircled some sizable Red Army units, inflicting unknown combat casualties on them and capturing over 10,000 prisoners of war as well as significant numbers of weapons and horses. Petrikowka was part of a larger independently executed maneuver that opened the way for German armour and contributed to the encirclement of five Soviet divisions. The pincer movement was executed jointly between the Pasubio, Torino, and Celere divisions, which united at Petrikowka to block the Soviet exit route. Scianna, p. 104. This cost them only 291 casualties of their own: 87 killed, 190 wounded, and 14 missing. On 20 October, the CSIR together with the German XXXXIX Mountain Corps captured the major industrial center of Stalino (now Donetsk) after heavy resistance from the Soviet defenders. While the CSIR did not participate in the siege of Odessa, Italian troops assisted in the occupation of the Odessa area after the city fell on 16 October 1941. Units from the Pasubio motorised division attacked the neighboring city of Gorlovka on 2 November. The Capture of Gorlovka (a city of 120,000 inhabitants) was preceded by the "Pasubio" division carefully clearing out the minefields around the city's outskirts in the previous week. The "Duca d'Aosta" cavalry division meanwhile captured the industrial town of Rukovo after heavy fighting. On 2 November, the "Pasubio" division threatened Gorlovka from the west, while the "Duca d'Aosta" division threatened the southeast. The city's defenders included the Soviet 296th Rifle Division. The "Pasubio" division's 80th Regiment engaged in close house to house fighting with the defenders, while the 79th Regiment (supported by "Duca d'Aosta" artillery units) swept through the downtown district with little resistance. Soviet combat casualties were unknown, but about 600 soldiers were taken prisoner. The Soviet 296th Rifle Division withdrew, and fighting continued for the next few days as the Italians cleared enemy remnants from the city and the surrounding area. With the onset of winter, the CSIR units began consolidating their occupation zone and preparing defensive works. In the last week of December, the "Duca d'Aosta" division was hit with a fierce counterattack by Soviet forces. They managed to beat back the attacks long enough for the German 1st Panzer Army to provide back up to their sector and subsequently defeat the Soviet offensive. The "Christmas Battle" grew in size and eventually consisted of several Soviet divisions, including the 35th and 68th Cavalry and the 136th Rifle Divisions. The Soviet offensive failed. In total, the Christmas Battle cost the Italians 168 dead, 715 wounded, and 207 missing; the Italians had defeated superior Soviet forces, which suffered over 2,000 dead, and had captured 1,200 prisoners, 24 76 mm guns and 9 AT guns as well as hundreds of machine guns and vehicles. Subsequently, forces from the First Panzer Army counterattacked and rolled backed the few Soviet gains. Bastian Matteo Scianna, "The Italian War on the Eastern Front", September 2019, p. 111. The CSIR subsequently weathered the 1941–1942 winter well in its relatively quiet occupation zone. Up to this point, the CSIR had taken 8,700 casualties.
Италияның 8-ші армиясы немесе Ресейдегі итальян армиясы
1942 жылдың шілдесінде Муссолини Шығыс майдандағы итальяндық күш-жігерді арттырды және CSIR 8-ші итальян армиясына айналды. 8-ші итальян армиясы Ресейдегі итальян армиясы (ARMIR) деп те белгілі болды. ARMIR неміс генералы Максимилиан фон Вайхстың B армия тобының бағынысында болды. Мұның себебі – итальяндықтардың кеңестік большевизмімен күресу міндеті және оның неміс одақтастарының қосымша күштерді сұрауы болды, себебі Барбаросса операциясы олар күткеннен ұзаққа созылып, көп шығынға түсті. Генерал Мессе және көптеген басқа да тәжірибелі офицерлер Шығыс майданына одан әрі күш салуға қарсы болды, оны маңызды емес деп санап, Германияға бағынудың артуына ескертті, бірақ Муссолини олардың пікірін қабылдамады. Италиялық генерал Итало Гарибольди жаңа құрылған ARMIR-дің басшылығын генерал Месседен қабылдады. CSIR командирі ретінде Мессе, итальяндық контингенттің лайықты жабдықталғанға дейін үлкейтілуіне қарсы болды. Осының салдарынан ол қызметтен босатылды. ARMIR-ді басқаруға кіріспес бұрын Гарибольди Италиялық Ливияның генерал-губернаторы болды. Муссолини Ресейге жеті жаңа дивизия жіберді, олардың жалпы саны он дивизияны құрады. Төрт жаңа жаяу әскер дивизиясы жіберілді: 2-ші жаяу әскер дивизиясы «Сфорцеска», 3-ші жаяу әскер дивизиясы «Равенна», 5-ші жаяу әскер дивизиясы «Коссерия» және 156-шы жаяу әскер дивизиясы «Виченца». Жаяу әскер дивизияларына қоса, үш жаңа Альпини дивизиясы жіберілді: 2-ші Альпина дивизиясы «Тридентина», 3-ші Альпина дивизиясы «Джулия» және 4-ші Альпина дивизиясы «Кунеенсе». Бұл жаңа дивизиялар Ресейдегі «Торино», «Пасубио» және Аоста герцогы принці Амедео дивизияларына қосылды. Ресейдегі итальяндық күштердің жалпы саны 229 000 адам, 22 000 техника және 1340 артиллерия құралына жетті.
In July 1942, Mussolini scaled up the Italian effort on the Eastern Front and the CSIR became the 8th Italian Army. The 8th Italian Army was also known as the Italian Army in Russia (ARMIR). The ARMIR was subordinated to German General Maximilian von Weichs' Army Group B. His justifications were the Italian duty to fight Soviet Bolshevism and the requests by his German allies for additional forces, Operation Barbarossa having been longer and costlier than they expected. General Messe and many other traditional officers opposed further commitments to the Eastern Front, seeing it as of little importance and cautioning further subordination to Germany, but Mussolini overruled them. Italian General Italo Gariboldi took command of the newly formed ARMIR from General Messe. As commander of the CSIR, Messe had opposed an enlargement of the Italian contingent in Russia until it could be properly equipped. As a result, he was dismissed. Just prior to commanding the ARMIR, Gariboldi was the Governor General of Italian Libya. Mussolini sent seven new divisions to Russia for a total of ten divisions. Four new infantry divisions were sent and included: the 2nd Infantry Division Sforzesca, the 3rd Infantry Division Ravenna, the 5th Infantry Division Cosseria, and the 156th Infantry Division Vicenza. In addition to the infantry divisions, three new Alpini divisions were sent: the 2nd Alpine Division Tridentina, the 3rd Alpine Division Julia, and the 4th Alpine Division Cuneense. These new divisions were added to the Torino, Pasubio, and Prince Amedeo Duke of Aosta divisions already in Russia. Italian forces in Russia would eventually total 229,000 men, 22,000 vehicles, and 1,340 artillery pieces.
ARMIR операциялары
Армия 1942 жылдың шілдесіне дейін жеткен Дон өзенінің оң жағалауына қарай жылды. 1942 жылдың 17-20 шілдесінде итальяндықтар Красный Луч (Харьковтан оңтүстік-шығыста) маңызды көмір кенішінің бассейні үшін күресіп, жылдам қоршау маневрімен басып алды. Бұл оларға 90 қаза тапқан, 540 жараланған әскерге айналды, ал совет әскерлеріне 1000-нан астам шығын келтіріп, 4000 әскерін тұтқынға алды. 6 шілдеде 3-ші кавалерия дивизиясы Ивановканы 400 өлген және жараланған әскердің құнымен басып алды; совет әскерлері кем дегенде сол көлемде өлген және жараланған әскерлерге ұшырады, сонымен қатар 1000 әскері тұтқынға алынды. 30 шілдеде 3-ші кавалерия дивизиясының жоғары мобильді жаяу әскерлері (Берсальери) Серафимович маңында совет көпіріндегі жаумен шайқасып жатқан неміс 587-ші полкіне көмектесу үшін асықты. 3-ші дивизия 30 шілдеде келді, сол кезде 587-ші полк бірнеше жүз адамға дейін азайды. 30 шілде мен 1 тамызда совет әскері итальяндықтар 587-ші полкінің қалдықтарына көмектесу үшін өзеннен өтіп бара жатқанда тоқтатуға тырысты, бірақ сәтсіз аяқтады және бірнеше ондаған танкты (негізінен Т-34) жоғалтты. Совет әскері мен Берсальери келесі екі күн бойы, негізінен Бобровский қаласы мен оның айналасында шайқасты, 3 тамызға дейін, сол кезде совет әскері Серафимовичтегі көпір басына қайта шегінді. Содан кейін итальяндықтар Серафимовичке шабуыл жасап, басып алды. Бұл аймақтағы шайқастар 14 тамызға дейін жалғасты. 3-ші дивизияның 30 шілде мен 14 тамыз аралығындағы шығыны 1700 қаза тапқан және 200 жараланған әскерді құрады; совет әскерінің шығыны белгісіз, бірақ итальяндықтар 5800 совет әскерін тұтқынға алып, 10 артиллериялық құралды басып алды. 12 тамызда 30 мыңға жуық әскер мен көптеген танктардан тұратын үш совет дивизиясы итальяндық секторға қарсы шабуыл жасау үшін Дон өзенінен өтті. Олар 2-ші таулық жаяу әскер дивизиясы Сфорцесканы күтпеген жерден шабуылдап, қолында танк болмаған және саны жағынан төрт есе артық болған Сфорцеска дивизиясы екі күн ішінде жеңілді. Содан кейін олар 20 тамызда совет әскері шабуыл жасаған Ягодныйға шегінді. 20-24 тамыз аралығында дивизияның қалдықтары бірнеше совет шабуылдарын тойтарды және тіпті шағын қарсы шабуылдар жасады, олардың көпшілігі оқ-дәрісі бітіп, соңғы совет шабуылдарын штыкпен кері қайтаруға мәжбүр болды. 24 тамызда Берсальери күштері келді және совет әскерін жеңіп, аман қалғандарды кері шегіндірді. Итальяндықтар оны Донның бірінші қорғаныс шайқасы деп атады. Итальяндықтардың шығыны 900 қаза тапқан, 4200 жараланған және 1700 жоғалып кеткен немесе тұтқынға алынған әскерді құрады. 13 тамызда Ресейдегі итальян армиясы Дондағы өз тағайындалған секторға, 6-шы армияның XVII корпусының сол жақ қанатына жетті. II корпус 1100 километрлік (күнде 32 километр) жаяу марш жасады, оның ішінде жабдықтау проблемалары мен партизандар шағын кешігулерге әкелді, бірақ итальяндықтардың ілгерілеуі көбінесе тыныш болды. Сондай-ақ 24 тамызда Савой кавалериясының 700 итальяндық атты әскері Исбушенскийге жақын жерде 812-ші Сібір жаяу әскер полкінің 2500 совет әскерін талқандады. 84 адамнан (32 қаза тапқан, 52 жараланған) итальяндықтар совет әскеріне 1050 адамнан (150 қаза тапқан, 300 жараланған, 600 тұтқынға алынған) шығын келтірді және 14 артиллериялық құралды басып алды. ARMIR қатысуындағы шағын оқиға болғанымен, атты әскер шабуылы Италияда үлкен резонанс тудырды. 1942 жылдың күзінің соңында ARMIR неміс 6-шы армиясының сол жақ қанатына, венгр және румындық күштерінің арасында орналастырылды. Неміс 6-шы армиясы сол кезде Сталинградта совет генералы Василий Чуйковтың 62-ші армиясына қарсы шабуыл жасады. Итальяндық желі Дон өзенінің бойында Калмисковадағы венгрлік 2-ші армияның позициясынан Сталинградтан 270 км солтүстік-батысқа қарай орналасқан Вешенскаядағы румындық 3-ші армияның позициясына дейін 250 км-ден астам созылып жатыр. Итальяндықтар өзен бойына жұқа қалқан тікті. Оқшаулар қазылмаған және тиімді қорғаныс позициялары құрылмаған. Ауыр қар және қатты аяз әскерлердің қозғалысына кедергі келтірді. Сталинградтағы неміс әскерлерінің жағдайы совет әскері 1942 жылдың 19 қарашасында "Уран" операциясын бастағанға дейін тұрақты болды. Бұл операцияның мақсаты - неміс 6-шы армиясын толық қоршау және оқшаулау болды. Бұл үшін совет әскері Сталинградтың солтүстігінде...
The ARMIR advanced toward the right bank of the Don River which was reached by July 1942. From 17 to 20 July 1942, the Italians fought for and captured the important coal mining basin of Krasny Lutsch (southeast of Kharkov) with a rapid enveloping maneuver. This cost the army 90 killed and 540 wounded, while inflicting over 1,000 combat casualties on the Soviets and taking 4,000 Soviet troops as prisoners. On 6 July, the 3rd Cavalry Division captured Ivanovka at the cost of 400 killed and wounded; the Soviets suffered at least as many killed and wounded, plus another 1,000 troops taken prisoner. On 30 July, the highly mobile riflemen (Bersaglieri) of the 3rd Cavalry Division Amedeo Duca d'Aosta rushed to relieve the German 587th Regiment, which was clashing with the enemy near the Soviet bridgehead at Serafimovich. The 3rd Division arrived on 30 July, by which time the 587th Regiment had been reduced to only a few hundred men. Initial Soviet strength in and around the area (including the towns of Bobrovskiy and Baskovskiy) was 3,000 men and 40 tanks, but was increased soon after the Italians arrived. On 30 July and 1 August, the Soviets attempted to stop the Italians as they were crossing the river to relieve the remnants of the 587th, but failed and lost several dozen tanks (primarily T 34s) in the process. The Soviets and Bersaglieri fought for the next two days, primarily in and around the town of Bobrovskiy, until 3 August, when the Soviets were forced back to their bridgehead at Serafimovich. The Italians then assaulted Serafimovich, which they took. Sporadic fighting continued around this area until 14 August. The 3rd Division's losses from 30 July to 14 August were 1,700 killed and 200 wounded; Soviet combat casualties are unknown, but the Italians reportedly took 5,800 Soviet troops prisoner and captured 10 artillery pieces. On 12 August, three Soviet divisions totaling about 30,000 troops and many tanks crossed the Don River to launch a counterattack on the Italian sector. They successfully took the 2nd Mountain Infantry Division Sforzesca by surprise and, with no tanks at its disposal and outnumbered four to one, the Sforzesca division was routed in two days. It subsequently withdrew to Yagodny, which was attacked by the Soviets on 20 August. From 20–24 August, the remnants of the division beat back several Soviet attacks and even launched some small scale counterattacks, until they mostly ran out of ammunition and were down to repelling the last Soviet probes with bayonets. Bersaglieri reinforcements arrived on 24 August, and defeated the Soviets, sending the survivors retreating. The Italians refer to this as the First Defensive Battle of the Don. Italian losses were 900 killed, 4,200 wounded, and 1,700 missing or captured. On 13 August, the Italian Army in Russia reached its assigned sector on the Don on the left flank of the Sixth Army’s XVII Corps. The II Corps had mounted a foot march of 1100 kilometers (on average 32 kilometres per day) during which supply problems and partisans had caused minor delays, but the Italians' advance had been mostly calm. Also on 24 August, 700 Italian horsemen of the Savoia Cavalleria routed 2,500 Soviet troops of the 812th Siberian Infantry Regiment near Isbushenskij. While taking 84 casualties (32 killed, 52 wounded), the Italians inflicted 1,050 casualties (150 killed, 300 wounded, 600 captured) on the Soviets, and captured 14 artillery pieces. While overall a minor event in the ARMIR's participation, the cavalry charge had great propaganda resonance back in Italy. By late autumn 1942, the ARMIR was placed on the left flank of the German 6th Army between Hungarian and Romanian forces. The German 6th Army was then investing Soviet General Vasily Chuikov's 62nd Army in Stalingrad. The Italian line stretched along the River Don for more than 250 km from the positions of the Hungarian 2nd Army in Kalmiskowa to the positions of the Romanian 3rd Army in Veshenskaja, a village 270 km northwest of Stalingrad. The Italians threw up a thin screen along the river. No trench lines had been dug nor effective defensive positions set up. Heavy snow and severe frost were hampering troop movements. The situation for the German troops in Stalingrad remained stable until the Soviets launched Operation Uranus on 19 November 1942. The aim of this operation was the complete encirclement and isolation of the German 6th Army. To accomplish this, the Soviets struck at the weak Romanian armies to the north and south of Stalingrad. The Soviets planned Operation Uranus as a double envelopment. The twin attacks smashed through portions of the Romanian 3rd Army and the Romanian 4th Army and successfully met at Kalach four days after the operation began. In October 1942, it was declared that all officers and men that had served in Russia since 13 December 1941 or earlier could ask for repatriation. The Germans estimated that around 60 per cent of the XXXV Corps’ infantry was substituted in October and December.
Сталинград және Кішкентай Сатурн
Италия әскерлерінің Дон өзені бойындағы жағдайы 1942 жылдың 16 желтоқсанында Кеңес Одағы «Кішкентай Сатурн» операциясын бастағанға дейін тұрақты болды. Бұл операцияның мақсаты – Дон және Чир өзендері бойындағы Одақтас әскерлерін, басты назарда Италияның 8-ші армиясын жою еді. Т-34 танкілері мен шабуылдық бомбалаушы ұшақтарының қолдауымен 63-ші совет армиясы ең әлсіз итальяндық секторға бірінші шабуылды жасады. Бұл сектордың оң жағын Равенна және Коссерия жаяу әскер дивизиялары ұстады. Мамон ауданындағы кеңестік плацдармнан кемінде 100 танктың қолдауымен 15 дивизия осы екі дивизияға шабуыл жасады. Итальяндықтар сандар жағынан 9:1 есе кем болғанына қарамастан, 19 желтоқсанға дейін қарсылық көрсетті, содан кейін ARMIR штабы қираған дивизияларды кері шегінуге бұйрық берді. Рождествоға дейін екі дивизия да қанды шайқастардан кейін кері қарай жеңіліске ұшырады. Осы уақытта, 1942 жылдың 17 желтоқсанында Кеңес Одағының 21-ші армиясы мен 5-ші танк армиясы итальяндықтардың оң жағында қалған румындарды шабуылдап, жеңді. Шамамен сол кезде 3-ші танк армиясы мен 40-шы армияның бөлімдері итальяндықтардың сол жағындағы венгрлерге шабуыл жасады. Кеңес Одағының 1-ші гвардиялық армиясы содан кейін 298-ші неміс, Пасубио, Торино, Аоста герцогы принц Амедео және Сфорцеска дивизиялары ұстаған итальяндық орталыққа шабуыл жасады. Он бір күндік қанды шайқастардан кейін бұл дивизиялар қоршауға алынып, жеңілді. Ресейдегі кеңестік авиация шабуылынан Италияның Ресейдегі бронетанқ әскерлерінің командирі генерал Паоло Тарнасси қаза тапты. Ресейдегі итальяндық әуе күштерінің командирі генерал Энрико Пецци де Чертководағы қоршалған итальян гарнизонына әуе көлігімен жеткізілгенде қаза тапты. 1943 жылдың 14 қаңтарында, қысқа үзілістен кейін, 6-шы совет армиясы итальяндық тау корпусының Альпини дивизияларына шабуыл жасады. Бұл бөлімдер итальян армиясының сол жақ қанатына орналастырылған еді және соған дейін шайқасқа қатыспаған. Алайда, итальяндық орталық пен оң жақ қанатының құлауы және Альпинидің сол жағындағы венгр әскерлерінің бір уақытта құлауынан кейін Альпини позициясы қиын жағдайға түсті. Джулия және Кунеенсе дивизиялары жойылды. Кунезе дивизиясының бөлігі болған 1-ші Альпини полкінің мүшелері полк туын жауыздан сақтау үшін өртеп жіберді. Тридентина дивизиясының бөлімдері мен басқа әскерлер қоршаудан шығуға үміттенді. 21 қаңтарда итальяндықтар Сталинградтың солтүстік-батысында Германияның 385-ші жаяу әскер дивизиясының шегінуші тобына кездесіп, достық отқа түсті, сол кезде олардың әскерлерінің бірі генерал-майор Карл Эйблдің басқару көлігін қол гранаталарымен жарылып, оны кеңестік бронемашинасы деп жаңылыстырып, генералды өлтірді. 26 қаңтарда, Николаевка шайқасына әкелген ауыр шайқастан кейін Альпинидің қалдықтары қоршаудан шығып, батысқа қарай немістер құрған жаңа қорғаныс позицияларына жетті. Бірақ сол кезде Тридентина дивизиясы ғана толыққанды жауынгерлік қабілетке ие болды, тіпті ол да толыққанды емес еді. Тридентина дивизиясы Николаевкадағы соңғы шабуылды бастады. Қашып құтылғандардың көпшілігі суықтан қатып, ауыр сырқатқа шалдығып, әбден күйзелген. Жалпы алғанда, 130 000-ға жуық итальяндық кеңестік шабуылда қоршауға түсті. Италиялық дереккөздерге сәйкес, шайқаста шамамен 20 800 әскер қаза тапты, 64 000 тұтқынға алынды, ал 45 000 кері шегінуге мүмкіндік алды.
The situation for the Italian troops along the Don River remained stable until the Soviets launched Operation Little Saturn on 16 December 1942. The aim of this operation was the annihilation of Axis troops along the Don and Chir River, mainly the Italian 8th Army. The Soviet 63rd Army, backed by T 34 tanks and fighter bombers, first attacked the weakest Italian sector. This sector was held on the right by the Ravenna and Cosseria infantry divisions. From the Soviet bridgehead at Mamon, 15 divisions—supported by at least 100 tanks—attacked these two divisions. Although outnumbered nine to one, the Italians resisted until 19 December, when ARMIR headquarters finally ordered the battered divisions to withdraw. By Christmas both divisions were driven back and defeated after bloody fighting. Meanwhile, on 17 December 1942, the Soviet 21st Army and the Soviet 5th Tank Army attacked and defeated what remained of the Romanians to the right of the Italians. At about the same time, the Soviet 3rd Tank Army and parts of the Soviet 40th Army hit the Hungarians to the left of the Italians. The Soviet 1st Guards Army then attacked the Italian center which was held by the 298th German, the Pasubio, the Torino, the Prince Amedeo Duke of Aosta, and the Sforzesca divisions. After eleven days of bloody fighting against overwhelming Soviet forces, these divisions were surrounded and defeated. A Russian air raid resulted in the death of General Paolo Tarnassi, commander of the Italian armoured force in Russia. General Enrico Pezzi, commander of the Italian Air Force in Russia, was also killed during an airlift to a besieged Italian garrison in Chertkovo. On 14 January 1943, after a short pause, the 6th Soviet Army attacked the Alpini divisions of the Italian Mountain Corps. These units had been placed on the left flank of the Italian army and were until then still relatively unaffected by the battle. However, the Alpini position had turned critical after the collapse of the Italian center and right flank and the simultaneous collapse of the Hungarian troops to the left of the Alpini. The Julia and Cuneense Divisions were destroyed. Members of the 1 Alpini Regiment, part of Cuneese Division, burned the regimental flags to keep them from being captured. Part of the Tridentina Division and other troops managed to escape the encirclement. On 21 January, Italians caused a friendly fire incident when, northwest of Stalingrad, they encountered a retreating party of the German 385th Infantry Division, during which some of their troops blew up with hand grenades the command vehicle of Generalmajor Karl Eibl, having mistaken it for a Soviet armoured car, killing the general. On 26 January, after heavy fighting which resulted in the Battle of Nikolajewka, the Alpini remnants breached the encirclement and reached new defensive positions set up to the west by the Germans. But, by this time, the only operational fighting unit was the Tridentina Division, and even it was not fully operational. The Tridentina Division had led the final breakout assault at Nikolajewka. Many of the troops who managed to escape were frostbitten, critically ill, and deeply demoralized. Overall, about 130,000 Italians had been surrounded by the Soviet offensive. According to Italian sources, about 20,800 soldiers died in the fighting, 64,000 were captured, and 45,000 were able to withdraw.
Салдары
Италияның Ресейге жасаған жорығының басынан бері шамамен 30 000 итальяндық қаза тапты, ал тағы 54 000 тұтқындықтан қайтыс болды. 1943 жылдың ақпан айының соңында АРМИР-дің талқандалуы аяқталды. Мұссолини Ресей жерінен 8-ші армиясының қалған бөлігін кері қайтарып алды. Ресейдегі итальяндық әскерлердің саны 150 000-нан асты, олардың 34 000-ы жараланғандар еді. Ресейдегі оқиға диктатордың билігі мен беделіне ауыр соққы болды, өйткені жағымсыз жаңалықтар көп ұзамай Италия жұртшылығына жетті. Аман қалғандар фашистік саяси элита мен армия генералдарына кінә тақты. Олар екеуі де Ресей майданына нашар дайындалған, жабдықтары жеткіліксіз және қару-жарағы толық емес әскер жіберу арқылы жауапкершіліктен бойын аулақтағандарын айтты. Ветерандардың сөзіне қарағанда, итальяндық қару-жарақ өте нашар болған: қол гранаталары көбінесе жарылмаған, ал мылтықтар мен пулеметтерді қатты суықта отпен жылытып барып қана жұмыс істеуге келген, сондықтан шайқас кезінде оқ ату мүмкін болмайтын жағдайлар жиі кездесетін. Неміс командирлері итальяндық дивизияларды өз әскерлерін құтқару үшін құрбандыққа шалғандары айыпталды, олардың шегінуі кеңес әскерлерінің шабуылынан кейін кешіктірілді. 1943 жыл бойы Италияның жағдайы нашарлай берді. 1943 жылдың 25 шілдесінде Бенито Муссолини мен оның фашистік үкіметі король Виктор Эммануэль III тарапынан биліктен алынды. 8 қыркүйекте король және маршал Пьетро Бадольо басқаратын жаңа итальян үкіметі одақтастармен келісімге келді. Көп ұзамай одақтастар мен Остік державалар үшін күресу үшін жаңа итальяндық әскерлер құрыла бастады. Италияның оңтүстігінде Корольдік серіктес армиясы (Esercito Cobelligerante Italiano, немесе ECI) құрылды, ал Солтүстік Италияда фашистік Ұлттық Республикалық армия (Esercito Nazionale Repubblicano, немесе ENR) құрылды. ECI – «Бадольо үкіметінің» әскері болды. ENR – Муссолинидің Италия әлеуметтік республикасының (Repubblica Sociale Italiana, немесе RSI) әскері. Италиялық әскерлер Ресейден эвакуацияланғаннан кейін де, тіпті 1943 жылғы келісімге келгеннен кейін де, ENR-дің бірнеше бөлімшелері Остік майданда күресіп жатты. Балтық порты Свинөмүнд, Готенхафен, Пиллау және Штеттинде қорғануға арналған бес арнайы «түтін жабатын» батальон, сондай-ақ Гросборн полигонында бір батальон орналасқан еді. Бұған қоса, 834-ші далалық госпиталь Ресейде, ал «IX Settembre» батальоны қысқа мерзімге Шығыс Пруссияда Бранденбургтермен бірге шайқасты.
Since the beginning of the Italian campaign in Russia, about 30,000 Italians had been killed and another 54,000 would die in captivity. By the end of February 1943, the rout of the ARMIR was complete. Mussolini then withdrew what remained of his 8th Army from Russian soil. The Italian forces in Russia had been reduced to less than 150,000 men, and 34,000 of these were wounded. The disaster in Russia was a fierce blow to the power and popularity of the dictator when the gloomy news soon reached the public in Italy. Survivors blamed the Fascist political elite and the army generals. The survivors said they both had acted irresponsibly by sending a poorly prepared, ill equipped, and inadequately armed military force to the Russian Front. According to veterans, weapons in Italian service were awful: hand grenades rarely went off and rifles and machine guns had to be warmed for a long time over a fire to work properly in the extreme cold, thus often being incapable of firing in the midst of battle. The German commanders were accused of sacrificing the Italian divisions, whose withdrawal was supposedly delayed after the Soviet breakthrough, in order to rescue their own troops. Throughout 1943, Italy's fortunes worsened. On 25 July 1943, Benito Mussolini and his Fascist government were removed from power by King Victor Emmanuel III. On 8 September, the new Italian government led by the King and Marshal Pietro Badoglio signed an armistice with the Allies. Soon, competing Italian armed forces were being raised to fight for both the Allies and the Axis. Forces of the Royalist Co Belligerent Army (Esercito Cobelligerante Italiano, or ECI) were formed in southern Italy, while those of the Fascist National Republican Army (Esercito Nazionale Repubblicano, or ENR) formed in northern Italy. The ECI was the army of what was known as "Badoglio's government." The ENR was the army of Mussolini's Italian Social Republic (Repubblica Sociale Italiana, or RSI). Even after the evacuation of the Italian troops from Russia and even after the armistice in 1943, some ENR units remained on the Eastern Front fighting for the Axis. There were five specialized 'smoke cover' battalions defending the Baltic ports of Swinemünde, Gotenhafen, Pillau and Stettin, plus one at the Grossborn proving ground. In addition, the 834th Field Hospital continued to operate in Russia, as well as the battalion "IX Settembre"; a small unit that fought alongside the Brandenburgers in East Prussia for a brief period.