Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вайнгартен аббаттығы немесе Сент-Мартин аббаттығы (1803 жылға дейін Рейхсабтей Вайнгартен, содан кейін тек Абтей Вайнгартен) – Баден-Вюртемберг штатындағы Равенсбург қаласына жақын Вайнгартендегі Мартинсберг (Сент-Мартин тауы) төбесінде орналасқан бенедиктин монастыры.
Weingarten Abbey or St. Martin's Abbey (Reichsabtei Weingarten until 1803, then merely Abtei Weingarten) is a Benedictine monastery on the Martinsberg (St. Martin's Mount) in Weingarten near Ravensburg in Baden Württemberg (Germany).
Бірінші негіз
Алғашында 900 жылы Альтдорфта әйелдер монастыры ретінде құрылған, бірақ оның орнына канондар келді, алайда 1036 жылы бұрынғы қалпына келді. Бавария герцогы Велф I 1047 жылы әйелдер монастырының орнына Альтомунстер аббаттығының бенедикт монахтарын орналастырды. 1053 жылы монастырь өрттен қирағаннан кейін Велф жақын төбедегі қамалын монахтарға сыйлады, содан бері монастырь Weingarten ("жүзімдік") деп атала бастады, бұл туралы 1123 жылдан бастап жазбаларда кездеседі. (1865 жылы ауыл монастырь атын қабылдап, қазіргі Вайнгартен қаласы атанды). 1126 жылы Бавария герцогы Генрих IX, тақтан бас тарғаннан кейін осы жерге келді; ол сол жылы қайтыс болып, аббат шіркеуіне жерленді. 1095 жылы Фландрияның Юдит аббаты өзінің кітапханасын, көптеген көркем суреттермен безендірілген қолжазбаларын монастырьға мұра етіп қалдырды. Монахтар, басқа істермен қатар, қолжазбаларды көркемдеумен айналысты. Олардың ең танымал туындысы – 1217 жылғы Бертольдтың «Сакраментарийі», қазір Нью-Йорктегі Пирпонт Морган кітапханасында сақтаулы. Сонымен қатар, 1190 жыл шамасында жазылып, суреттелген Welfenchronik ерекше атауға ие, ол жақын орналасқан Равенсбургте орналасқан Велфтер әулетінің тарихын баяндап, оны даңқтап көрсетеді. 1274 жылы монастырь императордан басқа барлық жергілікті биліктерден тәуелсіз Рейхсбэй мәртебесіне көтерілді. Ол Allgäu-дан Bodensee-ге дейін, көптеген орман мен жүзімдіктерді қамтитын аумақты иеленді және Оңтүстік Германиядағы ең бай монастырьлардың біріне айналды. Монастырь тәртібі айтарлықтай бұзылмады, тек XV ғасырдың соңы мен XVI ғасырдың басында, негізінен, бірнеше мақтаулы абаттардың араласуы мен сот орындаушыларының зорлық-зомбылығына байланысты. 1802 жылы жабылу алдында монастырьда қырық сегіз монах болды, олардың онға жуығы Хофендегі шағын монастырьда тұрды. Қалғандары монастырьта және Академия ғимаратындағы босқындар үйінде орналастырылды.
Originally founded as a nunnery at Altdorf shortly around 900, the nuns were replaced by canons, but again returned in 1036. Welf I, Duke of Bavaria exchanged the nuns for the Benedictine monks of Altomünster Abbey in 1047. The monastery being destroyed by fire in 1053, Welf ceded his castle on the neighbouring hill to the monks, and thenceforth the monastery became known as Weingarten ("vineyard"), which is documented from about 1123. (In 1865, the village took the name of the monastery to become the present town of Weingarten). In 1126, Henry IX, Duke of Bavaria, withdrew here after his abdication; he died the same year and was buried in the abbey church. Upon her death in 1095, Judith of Flanders bequeathed to the abbey her library, containing a number of illustrated manuscripts. The monks worked, among other things, at manuscript illumination. Their most famous work is the Berthold Sacramentary of 1217, now in the Pierpont Morgan Library in New York City. Also of especial note is the Welfenchronik, written and illustrated in about 1190, chronicling and glorifying the House of Welf which had its seat at Ravensburg nearby. The monastery was elevated to the status of a Reichsabtei, independent of all territorial lordship except that of the emperor, in 1274. It acquired territory of , stretching from the Allgäu to the Bodensee and including many forests and vineyards, and was one of the richest monasteries in southern Germany. Its discipline never seriously declined, except during the latter part of the fifteenth, and the early part of the sixteenth century, owing chiefly to the encroachments of a few commendatory abbots and the oppression of the bailiffs. Immediately before its suppression in 1802 it comprised forty eight monks, ten of whom resided at the dependent priory of Hofen. were accommodated there and about 40 at the refugee home in the rooms of the Academy.
Ғимараттар
Аббатхана мен Сент-Мартин базиликасы Oberschwäbische Barockstrasse (Жоғарғы Швабия барокко жолы) деп аталатын туристік бағыттың маңызды тартымды орталықтарының бірі болып табылады. 1715 жылы 1124 және 1182 жылдар аралығында салынған роман стиліндегі аббат шіркеуі көбінесе бұзылып, 1715 және 1724 жылдар аралығында Франц Бердің итальяндық-неміс барокко стилінде жобаланған үлкен әрі әсем барокко шіркеуімен ауыстырылды. Фрескалар Космас Дамиан Асамның туындылары. Бұл шіркеу Вюртембергтегі екінші үлкен шіркеу болып есептеледі. Шіркеу идеалды жоспар бойынша салынған монастырь кешенінің ішінде орналасуы тиіс еді, бірақ бұл жоба толыққанды аяқталмады, себебі солтүстік қанаты via regia, яғни императорлық жолды кесіп өтетін еді. 1728 жылдың 27 сәуірінде солтүстік қанаттың құрылысын тоқтату туралы бұйрық берілгеннен кейін, оңтүстік қанаты кеңейтіліп, шығыс қанаты аяқталды. 1956 жылы шіркеу Папаның кіші базиликасы деп жарияланды. Шіркеудің ішінде әйгілі Габлер органы орналасқан, ол 1735 және 1750 жылдар аралығында Йозеф Габлер жасаған. Органның 60 тіркегіші, 169 қатары, 63 дауысы және 6600-нан астам құбыры бар. 1812 жылы процессияға тыйым салынды, бірақ 1849 жылдан бері ол жыл сайын қайтадан өткізіліп келеді. Ол халық арасында "Блутрит" деп белгілі. Реликті атқа мінген "қасиетті қан рыцарі" (der heilige Blutritter) алып жүреді, оны көптеген басқа рыцарьдар және мыңдаған адамдар жаяу еріп жүреді. Бұрын толық алтыннан жасалған, көптеген қымбат тастармен әшекейленген және шамамен 70 000 флоринге бағаланған реликті монастырь жабылған кезде үкімет тәркілеп алып, оның орнына алтын жалатылған мыс имитациясын қойды.
The abbey and the St. Martin's Basilica are a major attraction on the tourist route known as the Oberschwäbische Barockstrasse (Upper Swabian Baroque Route). In 1715, the Romanesque abbey church, constructed between 1124 and 1182, was largely demolished, and replaced between 1715 and 1724 by a large and richly decorated Baroque church designed in the Italian German Baroque style by Franz Beer. The frecoes are by Cosmas Damian Asam. The church is the second largest church in Württemberg. The church was intended to stand within a monastic site built to the ideal layout, but this undertaking was only partially completed as the north wing would have blocked the via regia or imperial road. Following the order on April 27, 1728 to stop construction on the north wing, the southern wing was extended and the east wing was completed. In 1956 the church was declared a papal basilica minor. Within the church is the famous Gabler Organ, a church organ that was built between 1735 and 1750 by Joseph Gabler. The organ has over 60 registers, 169 ranks, 63 voices and over 6600 pipes. The procession was prohibited in 1812, but since 1849 it has again taken place every year. It is popularly known as the Blutritt. The relic is carried by a rider, der heilige Blutritter, on horseback, followed by many other riders, and many thousands of people on foot. The reliquary, formerly of solid gold, set with numerous jewels, and valued at about 70,000 florins, was confiscated by the Government at the suppression of the monastery and replaced by a gilded copper imitation.
Басқа жерлеулер
1030 жылы қайтыс болған Швабия графы Велф II және оның інісі Генрих, Альтдорф графы (шамамен 1000 жылы қайтыс болған)
Каринтия герцогы Велф III (1055 жылы қайтыс болған)
Бавария герцогы Велф I (1101 жылы қайтыс болған) және Фландрия графесі Юдит, Нортумбрия графесі (1095 жылы қайтыс болған)
Бавария герцогы Велф II (1120 жылы қайтыс болған)
Бавария герцогы Генрих IX (1126 жылы қайтыс болған), оның әйелі Саксониялық Вулфильда (1126 жылы қайтыс болған) және олардың қызы София, Штирия маргравині (1145 жылы қайтыс болған)
Welf II, Count of Swabia (d. 1030) and his brother Henry, count of Altdorf (d. c.1000)
Welf III, Duke of Carinthia (d. 1055)
Welf I, Duke of Bavaria (d. 1101) and Judith of Flanders, Countess of Northumbria (d. 1095)
Welf II, Duke of Bavaria (d. 1120)
Henry IX, Duke of Bavaria (d. 1126), his wife Wulfhilde of Saxony (d. 1126) and their daughter Sophia, margravine of Styria (d. 1145)