Уильям Фрэнк Исбелл: Америкалық бейсболшының өмірі мен мансабы
Frank Isbell
Уильям Исбелл (1875-1941) – америкалық бейсболшы, 1906 ж. әлем чемпионы. White Sox командасының ойыншысы, бірінші, екінші базамен және сыртқы шабуылшы ретінде өнер көрсетті. Бейсбол тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық бейсболшы (1875–1941)
American baseball player (1875–1941)
Уильям Франк Исбелл (21 тамыз 1875 – 15 шілде 1941) – 1910 жылдары американдық Бейсбол лигасының бірінші базалық, екінші базалық және сыртқы шабуылшысы болған ойыншы.
William Frank Isbell (August 21, 1875 – July 15, 1941) was an American Major League Baseball first baseman, second baseman, and outfielder in the 1910s.
Мансап
Нью-Йорк штатының Делеван қаласында туған Исбелл шашының майысуына байланысты «Тұңғыш бүркіт» деген лақап атқа ие болды, бұл оған өте жақын болды. Исбелл Кларк Гриффит басқарған 1901 жылғы жеңімпаз командасы, Филдер Джонс басқарған 1905 жылғы екінші орын алған командасы және Джордж Дэвис, Док Уайт және Эд Уолш ойыншылары бар 1906 жылғы әлем чемпионатының чемпионы «Уайт Сокс» командасы сияқты бірнеше жақсы «Уайт Сокс» командаларында бастапқы құрамға ілігуге лайық болды. Бұл команда әлем чемпионатын ұтып алған ең нашар соққы соққан командалардың бірі ретінде танылды, тек Дэвис пен Исбелл .260-тан жоғары көрсеткіш берді (Дэвис .277, Исбелл .279). Ол 1898 жылы қысқа ғана уақытқа «Чикаго Кабс» командасында ойнады, 159 соққы жасады, 37 рет дұрыс соқты (шабуыл көрсеткіші .233) және аутфилдте де ойнады. Оның тастаған 17 ойынының 13-і «Кабс» командасымен өтті. Бір жыл бейсболдан тыс қалғаннан кейін, Исбелл 1900 жылы «Чикаго Уайт Сокс» командасында толық уақытты бірінші базалық ойыншы ретінде қайтадан көзге түсті. Америка лигасы 1901 жылға дейін Бас лига ретінде мойындалмады. Исбелл 1909 жылға дейін «Сокс» командасында ойнады. Ол сол қолымен соққы берді және оң қолымен лақтырды. Исбелл сол жылы көптеген шабуылдық әлем чемпионатының рекордтарын жаңартты, соның ішінде ойындағы қос және қосымша базалық соққылар. Исбелл бір пост-матч ойынында төрт қос соққы соққан жалғыз ойыншы болып қалады. Дегенмен, ол өзінің тамаша жылдамдығымен де танымал болды, әсіресе 1901 жылғы маусымда 52 рет база ұрлап, Бас лигада көшбасшы болды. Ол жылына орташа есеппен 37 рет база ұрлап, карьерасында 253 рет база ұрлады. 1119 ойында Исбелл .250 шабуыл көрсеткішімен 13 хоум-ран және 455 RBI көрсетті. Оның карьерасында 4219 соққы жасап, 1056 рет дұрыс соқты. Лақтырушы ретінде ол 4-7 есебімен 3.59 ERA көрсетті. Исбелл Батыс лигасының көптеген командаларының менеджері және иесі болғандығымен де танымал. Ол Канзас штатының Уичита қаласында қайтыс болды.
Born in Delevan, New York, Isbell was nicknamed Bald Eagle due to his receding hairline, something he was quite sensitive about. Isbell was a good enough hitter to earn a starting spot on some very good White Sox teams, including the pennant winning 1901 team, managed by Clark Griffith, the second place 1905 team led by Fielder Jones, and finally the 1906 World Series champion White Sox team that included shortstop George Davis and pitchers Doc White and Ed Walsh. It was known as one of the worst hitting teams to ever win the World Series, with only Davis and Isbell hitting above .260 (Davis hit .277, Isbell .279). He played for the Chicago Cubs in 1898, briefly, with 37 hits in 159 at bats (.233 batting average), and pitched as well as playing the outfield. Thirteen of his seventeen games pitched came with the Cubs. After not being seen in baseball for the next year, Isbell showed up again in 1900 playing for the Chicago White Sox as a full time first baseman. The American League was not recognized in the Majors until 1901. Isbell played with the Sox until 1909. He batted left handed and threw right handed. Isbell set many offensive World Series records that year, including doubles and extra base hits in a game. , Isbell remains the only player to hit four doubles in a single postseason game. However, he was better known for his outstanding speed, including his 1901 season when he had 52 stolen bases and led the Majors. He averaged 37 steals a year and ended with 253 for his career. In 1,119 games, Isbell finished with a .250 batting average with 13 home runs and 455 RBIs. He had 1,056 career hits in 4,219 at bats. As a pitcher, he went 4–7 with a 3.59 ERA. Isbell also became notable for being manager and owner of many teams in the Western League. He died in Wichita, Kansas.