Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джозеф Х. Льюисдің 1949 жылғы фильмі.
1949 film by Joseph H. Lewis
"Жасырын агент" – Джозеф Х. Льюис режиссерлік еткен, Гленн Форд, Нина Фоч және Джеймс Уитмор бас рөлдерде ойнаған 1949 жылғы американдық криминалды фильм-нуар.
The Undercover Man is a 1949 American crime film noir directed by Joseph H. Lewis and starring Glenn Ford, Nina Foch and James Whitmore.
Сюжет
Фрэнк Уоррен – қазынашылық агенті, оған ықпалды қылмыстық топтың басшысының қызметін тоқтату міндеті жүктелген. Агент іс жинауға күш салады, бірақ қорқып қалған куәлер мен жемқор полицейлерге тап болғанда көңілі қаяды. Көптеген ақпарат берушілер өлгенімен, агент Уоррен мафия туралы маңызды ақпаратты күтпеген көзден алады.
Frank Warren is a treasury agent assigned to put an end to the activities of a powerful mob crime boss. The agent struggles to put together a case but is frustrated when all he finds are terrified witnesses and corrupt police officers. Although most informants end up dead, Agent Warren gets critical information about the mob from an unlikely source.
Өмірбаян
Фильм "He Trapped Capone" атты мақалаға негізделген, ол 1947 жылы Collier's журналында жарияланған федералды агент Фрэнк Дж. Уилсонның "Undercover Man" автобиографиясының бірінші бөлігі болды. Көптеген егжей-тегжейлі мәліметтер ойдан шығарылған. Уақыт шеңбері Тыйым салу дәуірінен соғыстан кейінгі кезеңге өзгертілді. Чикаго аты аталмаған, көзге түспейтін үлкен қалаға айналды. Ал Капоне тек көлеңкелі "Үлкен мырза" деп аталды және тек артынан суретке түсірілді, сондай-ақ ол негізінен контрабандист емес, түрлі қылмыстық істермен айналысқан мафиози болды (бұл Тыйым салу тоқтатылғаннан кейін АҚШ-тағы ұйымдасқан қылмыстың өзгеруін көрсетеді). Сонымен қатар, салық инспекторы Франк Уилсон салық инспекторы Франк Уоррен болып өзгерді. Дегенмен, фильм Уилсонның командасының Капонеге қарсы салықтан қашу ісін ашуға жасаған тырыстарын шынайы бейнеледі. Көп жағынан, есімдердің өзгеруіне және беймәлім оқиға орындарына қарамастан, бұл фильм кейінгі "The Untouchables" сияқты фильмдерге қарағанда тергеуді әлдеқайда дәл көрсетеді. Мысалы, "The Untouchables" фильмінде Капоне ісін қараған судья сот процесінің ортасында қазылар алқасын күрт ауыстырады, мұндай жағдай нақты өмірде болуы мүмкін емес. Шындығында, судья сот процесі басталмас бұрын қазылар алқасын ауыстырды, және бұл оқиға "Undercover Man" фильмінде дәл суреттелген.
The film was based on an article titled "He Trapped Capone," the first part of the autobiography Undercover Man by Federal Agent Frank J. Wilson, which was serialized in Collier's in 1947. Many details were fictionalized. The timeframe was changed from the Prohibition era to the postwar era. Chicago became an unnamed fairly nondescript big city. Al Capone was referred to only as the shadowy "Big Fellow" and photographed only from the rear and was a more diversified mobster rather than primarily a bootlegger (reflecting the change in US organized crime following Prohibition's repeal). Also, of course, IRS Criminal Investigator Frank Wilson became IRS Criminal Investigator Frank Warren. Nevertheless, the film authentically portrayed the efforts of Wilson's team to put together a tax evasion case against Capone, and in many respects, despite the name changes and nondescript settings, the film is a far more accurate depiction of the investigation than later films on the same subject like The Untouchables. For example, in The Untouchables the judge presiding over Capone's trial abruptly changes juries in the middle of the case, something that would never happen in real life. What actually happened was that the judge switched jury panels just before the trial began, and the incident is accurately portrayed in The Undercover Man.
Сыни жауап
Босли Кроутер «Нью-Йорк Таймс» газетінде фильмді сынап жазды: «Сонымен қатар, және бұл шешуші кемшілік – фильмді шаршататын, тұрқы жоқ етеді, қару-жарақпен болған шайқастар мен зорлық-зомбылыққа қатысты қорқытулардың барлық жарқын эпизодтарына қарамастан. Фильмдегі басты дағдарыс – Глен Форд сомдаған қазынашылық қызметкерінің іске қалуға немесе шаруашылыққа кетіп қалуға шешімдесуі. Ал ол Сам ағасы үшін тергеуші болып қалу шешіміне әділет туралы ұзақ, көңілді лекцияның себебі болады, оны қайғылы көздері бар итальяндық әйел айтады. Форд мырза, тозығы жеткен сұр шляпа мен кең костюм киіп, мемлекеттік қызметкерлердің жалақысын арттыруға керемет себептер келтіреді, бірақ өте әсерлі детектив емес. Ал сахнада «Командалық шешім» спектакліндегі сержант рөлін ойнаған Джеймс Уитмор, іске көмектесуші ретінде есеп беруден гөрі, әжуалыққа бейім көрінеді. Барри Келли «үлкен кісінің» адвокаты және өкілі ретінде өте мақтанға мамық, ал басқа бірнеше актерлер стандартты рөлдерді орындайды». «Variety» журналының редакторы фильмге оң баға беріп, былай деп жазды: «Тікелей, қатал деректі стильде баяндалған «Жасырын адам» – қылмысты жою туралы жақсы сага. Фильмнің ерекшелігі – оның тұрақты темпі мен шынайылығы. Жаңа, табиғи диалогтар сюжеттің қарапайымдығын жасыруға көмектеседі, ал жоғары деңгейдегі актерлік шеберлік көрерменге сенімділік сыйлайды. Джозеф Льюис режиссері мелодрамалық элементтерді де басандатады, бірақ зорлық-зомбылық эпизодтары арқасында шиеленісті күшейтуге қол жеткізеді». «Time Out» кино нұсқаулығы фильмді жоғары бағалап, «1940 жылдардың соңында Голливуд ұнатқан жартылай деректі стильдегі тамаша криминалды триллер [фильм] жанрда сирек кездесетін шынайылыққа жетеді. Одан да әсерлісі – ұйымдасқан қылмыстың полиция мен қылмыскерлер ғана емес, бейкүнә адамдарға да әсер ететінін мойындауы: куәгерлер үндемейді, жанындағылар зардап шегеді. Льюис – B класты фильмдердің шебері, ол өте ашық, күшті режиссуралайды және Бернет Гюффидің қара-ақ камералық жұмысын тиімді пайдаланады» деп жазды.
Bosley Crowther panned the film in The New York Times: "Furthermore—and this is fatal—it is a drearily static film, for all its explosive flurries of gun play and passing of violent threats. The big crisis in the picture comes when the Treasury man, played by Glenn Ford, is uncertain whether to stick with the case or retire to a farm. And the basis of his decision to go on sleuthing for Uncle Sam is a long winded lecture on justice which a sad eyed Italian woman gives. Mr. Ford, in a battered gray hat and a baggy suit, makes a pretty case for higher salaries to civil servants but a not very impressive sleuth. And James Whitmore, who played the sergeant in Command Decision on the stage, seems much more inclined to low clowning than to accounting as an assistant on the case. Barry Kelley is robustly arrogant as "the big fellow's" lawyer and front man, with several other performers doing standard character roles." The staff at Variety magazine gave the film a positive review, writing: "Narrated in a straightforward, hardhitting documentary style, The Undercover Man is a good crime busting saga. Standout features are the pic's sustained pace and its realistic quality. Fresh, natural dialog help to cover up the formula yarn, while topnotch performances down the line carry conviction. Joseph H. Lewis's direction also mutes the melodramatic elements but manages to keep the tension mounting through a series of violent episodes." Time Out film guide lauded the film and wrote, "A superior crime thriller in the semi documentary style beloved by Hollywood in the late 1940s [the film] achieves an authenticity rare in the genre. Perhaps even more impressive is the acknowledgment that mob crime affects not only cops and criminals, but innocents too: witnesses are silenced, bystanders injured. And Lewis one of the B movie greats directs in admirably forthright, muscular fashion, making superb use of Burnett Guffey's gritty monochrome camerawork."