Ричард Терри: Тюдор дәуірінің музыкасын жаңғыртушы композитор
Richard Terry (musicologist)
Ричард Терри – британдық композитор, органда орындайтын музыкант, хор жетекшісі (1864-1938). Тюдор діни музыкасын жаңартудағы пионерлік еңбегімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық композитор (1865–1938)
British composer (1865–1938)
Ричард Рунсиман Терри (3 қаңтар 1864 – 18 сәуір 1938) – ағылшын органшысы, хор жетекшісі, композитор және музыка зерттеушісі. Ол Тюдор дәуірінің діни музыкасын жаңғыртудағы алғашқы қадамдармен танымал. Ол Нортумберлендтегі Эллингтон қаласында дүниеге келген. 11 жасында жергілікті шіркеуде орган ойнауды бастады. Оңтүстік Шилдс, Сент-Олбанс және Лондон қалаларындағы мектептерде білім алды. 1881 жылы Терри Джарроу қаласында тұрып, шәкірт мұғалім болып жұмыс істеді. Терри Оксфордта он жеті ай (1887 жылдың қазанынан 1889 жылдың мамырына дейін) және Кембриджде екі жыл (1888–90) оқыды, ол колледж студенті болмаса да, Кембридж Король колледжінде хор стипендиясын алды. Ол сонымен қатар "The Cambridge Review" журналының музыка сыншысы болды. Кембриджде оған музыка профессоры Чарльз Вильерс Стэнфорд және Король капелласының органшысы Артур Генри Манн үлкен әсер етті, олар оған хор өнерін және балалар дауысын дамыту техникасын үйретті.
Sir Richard Runciman Terry (3 January 1864 – 18 April 1938) was an English organist, choir director, composer and musicologist. He is noted for his pioneering revival of Tudor liturgical music. in Ellington, Northumberland. At the age of 11 he started playing the organ at the local church. He was educated at various schools in South Shields, St Albans and London. In 1881 Terry was living in Jarrow and working as a Pupil Teacher. Terry then spent seventeen months as a non collegiate person at Oxford (October 1887 to May 1889) and two years at Cambridge (1888–90), where he went as a non collegiate student but became a choral scholar at King's College, Cambridge. There he also became a music critic for The Cambridge Review. At Cambridge, he was much influenced by the Professor of Music, Charles Villiers Stanford and the King's Chapel organist Arthur Henry Mann who taught him the techniques of choral singing and the training of boys' voices.
Шіркеу музыкасындағы мансап
Терри 1890 жылы Кембриджді дипломсыз тастап кетті. Ол Бедфорд округінің мектебінде (1907 жылы Элстоу мектебі деп аталды) Музыка мұғалімі, органшы және мектеп хорының жетекшісі болып тағайындалды, Кемпстон, Бедфордшир. 1892 жылы Антигуадағы Сент-Джон соборында органшы болды. Терри 1895 жылдың қыркүйегінен желтоқсанына дейін Хайгейт мектебінде Музыка директоры қызметін атқарды. 1896 жылы Терри католик дініне кірді, сонымен қатар Сомерсеттегі Рим-католик бенедиктин Даунсайд мектебінің органшысы және музыка директоры болып тағайындалды. Осы жерде ол Уильям Бёрд және Томас Таллис сияқты Тюдор дәуіріндегі ағылшын композиторларының латын музыкасын жаңғырту жұмысын бастады. Франциядағы Солесмес аббаттығында Дом Проспер Геранжердің Грегориан әнін қайта жаңғыртуы оған үлкен шабыт берді, бұл Downside музыка репертуарының маңызды бөлігіне айналды. 1899 жылы Терри Даунсайд хорын Илингке, жаңа бенедиктин шіркеуінің ашылуына алып барды, онда олар Уильям Бёрдтың Бес дауысқа арналған мессасын, сондай-ақ Палестрина, Филипс және Аллегридің мотеттерін орындады. Вестминстер архиепископы, кардинал Герберт Воган осы шарада уағыз айтты және Терриді жаңа салынған Вестминстер соборындағы Музыка шебері етіп тағайындауға шешім қабылдады. Терридің Вестминстер соборындағы қызметі құрмет пен мақтаумен қатар, кейбір қиындықтарға да толы болды. 1911 жылы ол Дурхэм университетінен Музыка докторының құрметті дәрежесін алды, ал сол жылы өткен Халықаралық музыка конгресінде собор хоры орындаған ерте ағылшын шіркеу музыкасына арналған арнайы сессия өтті. Терридің кардинал Воганмен қарым-қатынасы өте жақсы болса, оның орнын басқан кардинал Фрэнсис Борнмен қарым-қатынасы нашар болды. Борнның шіркеу музыкасына қатысты басқаша көзқарасы, хорды қаржыландырудағы үнемігі жағдайдың нашарлығы, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін штаттық емес қызметкерлердің санының азаюы, сондай-ақ Терридің собордан тыс істерге араласуы ұзаққа созылған шиеленіске әкелді. Дегенмен, осы кезеңде ол соборда жоғары деңгейдегі хор дәстүрін қалыптастыра алды, Грегориан әндері мен полифониялық музыка репертуарын дамытты. Хордың Ренессанс полифониясына ерекше назар аударуы 20 ғасырдың ағылшын композиторларының қалыптасуына және Англиядағы шіркеу музыкасының орындалуына әсер еткен деп саналады.
Terry left Cambridge in 1890 without taking a degree. He was appointed School Master: Teacher of Music, Organist and School Choir Master at Bedford County School, (renamed Elstow School in 1907) Kempston, Bedfordshire. He was the organist at St. John's Cathedral, Antigua in 1892. Terry then taught and was Director of Music at Highgate School from September 1895 to December 1895. Terry became a Catholic in 1896, the year he was appointed organist and director of music at the Roman Catholic Benedictine Downside School in Somerset. It was here where he began the work of reviving the Latin music of Tudor English composers such as William Byrd and Thomas Tallis. He was greatly inspired by the revival of Gregorian chant by Dom Prosper Guéranger at Solesmes Abbey in France, which was to be an important part of the Downside musical repertoire. In 1899 Terry took his Downside choir to Ealing, for the opening of the new Benedictine church, where they sang William Byrd's Mass for Five Voices and motets by Palestrina, Philips and Allegri. The archbishop of Westminster, cardinal Herbert Vaughan, was the preacher on the occasion and he decided that he would have Terry as his Master of Music at the newly built Westminster Cathedral. Terry's time at Westminster Cathedral was marked by admiration and praise, as well as frustrations. In 1911, he received a honoris causa degree of Doctor of Music at Durham University, and in the same year, during the International Music Congress, a special session was held in the Cathedral of early English church music, sung by the Cathedral Choir. While Terry's relation with Cardinal Vaughan was excellent, it was less so with his successor, Cardinal Francis Bourne. Bourne's different view on church music, a continual shortage of financial means to support the choir, the decrease in the number of lay clerks during and after the World War I, together with Terry's engagements in other things outside the Cathedral led to a prolonged period of tension. Nonetheless, during this time he was able to establish a choral tradition of great merit at the Cathedral, developing a repertoire of both Gregorian chant and polyphonic music. The choir's particular focus on renaissance polyphony is believed to have influenced the emerging school of 20th century English composers and the performance of church music in England.
Музыкаға қосқан үлесі
Grove Dictionary of Music and Musicians Терриге ағылшын шіркеу музыкасының көп бөлігін қайта жаңғырту еңбегін жүктеді, соның ішінде Питер Филипстің «Cantiones sacrae» шығармаларын, Бёрдтың үш және бес бөлімді массаларын, «Gradualia» және «Cantiones sacrae» еңбектерін, Таллистің массасын және ағымдарын, Уильям Мундидің «Mass Upon the Square» шығармасын, сондай-ақ Томас Морли, Кристофер Тай және басқалардың көптеген мотеттерін. Осы жұмыстың нәтижесінде ол осы музыканы редакциялады және Novello-ның «Тюдор мотеттері» сериясында 24 мотеттің орындаушылық нұсқаларын жариялады. Ол сонымен қатар 1539 жылғы Кальвиннің алғашқы псалтырын және 1635 жылғы шотланд псалтырын қайта басып шығарды. 1912 жылы ол «Вестминстер гимндерін» редакциялады. 1921 жылы шіркеу музыкасынан мүлдем басқа бағытқа бұрылып, ол «Шанти кітабының» (1-бөлігі) Курвен басылымын редакциялады. Алдын ала сөзді сэр Уолтер Рансиман жазды, ол шантидің заманы өткенін, желкенді сауда кемелерімен бірге мойындады. Терридің «Кіріспесі» шантидің теңізшілердің жұмыс әні ретіндегі мәнін тамаша түсіндіреді, бұл ретте капитан В. Б. Уоллдың «Теңіз әндері, кемелер және шантилер» (1910 және 1912) атты белгілі шанти жинағына сілтеме жасайды, ол 1887 мен 1920 жылдар аралығында жазылған басқа еңбектерден жоғары тұрады. 30 шантиден тұратын жинаққа оларды теңізде қолдану туралы түсіндірмелер де кіреді, ал оның кеңейтілген түсіндірмелері әлеуметтік және теңіз тарихының нақты бір саласы туралы құнды ақпарат береді. Вестминстер соборынан кеткеннен кейін ол музыкалық редактор, журналист және ғалым ретінде жұмыс істеді. Ол Оксфорд университеті баспасының «Тюдор шіркеу музыкасы» сериясының алғашқы редакторы болды, бірақ серия аяқталған кезде ол редакторлық қызметтен алынды. Ол 1922 жылы музыкаға қосқан үлесі үшін рыцарь атағымен марапатталды.
The Grove Dictionary of Music and Musicians credits Terry with the revival of much English church music, including Peter Philips' Cantiones sacrae, Byrd's three and five part masses and Gradualia and Cantiones sacrae, Tallis' mass and lamentations, William Mundy's Mass Upon the Square and many motets by Thomas Morley, Christopher Tye and others. Much of this work resulted in his editing and publishing performing editions of this music including 24 motets in Novello's series of Tudor motets. He also published the first modern editions of Calvin's first psalter of 1539 and the Scottish Psalter of 1635. In 1912 he edited the Westminster Hymnal. In 1921, in an obvious departure from his church music, he edited the Curwen edition of 'The Shanty Book (Part 1)'. The foreword was written by Sir Walter Runciman, acknowledging that the time of the shanty was over, along with sail powered merchant ships. Terry's 'Introduction' gives an excellent insight into the shanty as the sailor's work song, deferring to the well known shanty collection by Capt. W. B Whall 'Sea Songs, Ships and Shanties' (1910 & 1912), above other accounts written between 1887 and 1920. The collection of 30 shanties also includes explanations for their use at sea, and his extensive comments give us a deal of valuable information about a particular aspect of social and maritime history. Following his resignation from Westminster Cathedral he went on to work as a musical editor, journalist and academic. He was the initial editor of the Oxford University Press series Tudor Church Music, although by the time this series was completed he had been ousted from the editorship. He was awarded a knighthood for his services to music in the 1922 Dissolution Honours.
Композитор
Терри сонымен қатар шіркеу музыкасын, әсіресе әнұран күйлерін жазған, олардың кейбіреулері бүгінгі күнге дейін қолданылып келеді. Олардың ішінде "Харк, қандай дыбыс" сөздеріне жазылған Хайвуд, "Жоғарыдағы ең қасиеттіге мадақ" мәтініне арналған Биллинг, және көптеген рождество әндері бар, соның ішінде танымал Myn Lyking – 1912 жылы жарияланған 12 түпнұсқа рождество әнінен тұратын жинақтың бір бөлігі. Терри рождество әндерін қайта жаңғыртуда маңызды рөл атқарды, Вестминстер соборында рождество әндерін тұрақты түрде орындауды қалыптастырды және 1920 жылдары өзінің тағы да көптеген рождество әндерін жариялады, оның ішінде 1924 жылы жарық көрген (бірақ 1905-1907 жылдар аралығында жазылған) Үш бесік әні бар. Оның барлық түпнұсқа композициялары хорлық стильде жазылған, және гимндер, мотеттер мен мессаларды қамтиды. Оның ең ірі шығармасы – 1896 жылы жазылған хор мен органға арналған төрт бөлімді Әйіргі Святой Григорийдің мессасы. 1914 жылы Кардифф католик хор қоғамы үшін жазылған "Tu es Petrus" мотеті оның соңғы маңызды композициясы болды.
Terry was also a composer of church music, most notably of hymn tunes, several of which are in use today. These include Highwood (to the words 'Hark, what a sound'), Billing (setting 'Praise to the holiest in the height'), and many carols, including the popular Myn Lyking, one of a set of 12 original carols published in 1912. Terry was a central figure in the revival of the carol, establishing regular carol singing at Westminster Cathedral and publishing more of his own carols in the 1920s, including the Three Cradle Songs (published in 1924, though dating from 1905 1907). All of his original compositions are choral, and include anthems, motets and masses. His largest single composition was the four part Mass of St. Gregory for choir and organ, composed in 1896. The motet Tu es Petrus, written for the Cardiff Catholic Choral Society in 1914, was his last substantial composition.