Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дарси Фрей – америкалық жазушы және педагог, Нью-Йорк қаласынан шыққан. Оның 1994 жылы жарық көрген «Соңғы лақтыру: Қала көшелері, баскетбол армандары» атты кітабы марапаттарға ие болып, одан фильм түсірілді. Фрей «New England Monthly», «Rolling Stone», «Harper’s» және «The New York Times Magazine» журналдарында мақалалар жариялаған. Ол «Harper’s» және «The New York Times Magazine» журналдарында бас редактор болып жұмыс істеген. Фрей «Harper’s» журналында 1993 жылы жарияланған «Соңғы лақтыру» мақаласы үшін Ұлттық журнал сыйлығы мен Ливингстон сыйлығын жеңіп алды. Бұл мақала 1994 жылғы «The Best American Essays» антологиясына енгізілген.
Darcy Frey is an American writer and educator from New York. His 1994 book The Last Shot: City Streets, Basketball Dreams won awards and inspired a movie. Frey has published articles in New England Monthly, Rolling Stone, Harper's, and The New York Times Magazine. He was a contributing editor at Harper's and The New York Times Magazine. Frey won the National Magazine Award and the Livingston Award for "The Last Shot", a 1993 article published in Harper's that Frey developed into his first book. The article was included in The Best American Essays 1994.
Білім
Фрей 1983 жылы Оберлин колледжін бітірді.
Frey graduated from Oberlin College in 1983.
Мансап
Фрей өзінің шығармаларын "құжаттамалық баяндама" деп атайды. Мұқият зерттеу және көркем тіл оның еңбектерінің негізін құрайды: ол қызықты, кейде түсініксіз тақырыптарды табуға бейім. Мысалы, ол "Нібір нәрсе беруге тиіс" деген мақаласын жазу үшін бес ай бойы Лонг-Айленд әуе қозғалысын бақылаушыларын қадағалаған, ол "The New York Times Magazine" журналында жарияланды. Бұл мақала "Pushing Tin" фильмінің түсірілуіне түрткі болды. Фрей сондай-ақ жаһандық жылу сияқты экологиялық тақырыптар туралы жазған. Ол Арктикадағы зерттеуші ғалым Джордж Дивоки туралы "Джордж Дивокидің планетасы" атты мақала жазды, ол 2002 жылы "The New York Times Magazine" журналында жарияланды. Мақала Ұлыбританияның Ұлттық театрының "Гренландия" қойылымын шабыттандырды және "2002 жылғы ең үздік американдық ғылыми жазбалар" жинағына енді. Фрей Чикаго университетінде, Колумбия университетінің Бітірушілер жазу бағдарламасында және Гарвард университетінде құжаттамалық әдебиетті оқытқан.
Frey refers to his writing as "narrative non fiction". Meticulous research and crisp prose bolster the cornerstone of his work: his eye for intriguing, sometimes obscure, subjects. For example, he observed Long Island air traffic controllers for five months to write "Something's Got to Give", a piece published in The New York Times Magazine. The article inspired the film Pushing Tin. Frey has also written about environmental topics, such as global warming. He profiled George Divoky, a research scientist in the Arctic, for "George Divoky's Planet," which appeared in The New York Times Magazine in 2002. The article inspired the National Theatre of Great Britain's production of "Greenland" and was included in "The Best American Science Writing 2002." Frey has taught literary nonfiction writing at the University of Chicago, Columbia University's Graduate Writing Program and Harvard University.
Соңғы рет
Фрей баскетбол және ойынның қалалық жастарға тигізетін әсері туралы "Соңғы лақтыру" атты бір кітап жариялады. 1991 жылдың жазынан бастап Фрей тоғыз ай бойы Абрахам Линкольн орта мектебінің баскетбол командасының мүшелерімен бірге болды. Кони-Айлендте орналасқан бұл мектеп баскетбол бағдарламасымен кеңінен танымал. Фрей бақылаған ойыншылардың бірі – Стефан Марбери, Қытайда ойнамас бұрын НБА-дағы Миннесота Тимберуолвз, Нью-Йорк Никс және Бостон Селтикс командаларында өнер көрсетті. Ал басқалары осылай сәтті болмады. Ойыншылардың бірі, Даррил Фликинг (кітапта оның есімі "Расселл Томас" деп өзгертілген) Темпл университетінен стипендиясын жоғалтты, себебі ол NCAA талаптарына сай болу үшін қажетті 700 SAT ұпалын жиная алмады. Ол үйсіз қалды және 1999 жылы Amtrak пойзының соқтығысынан қаза тапты. Тағы бір ойыншы, Тхака Шипп, "Нью-Йорк Таймс" журналында 2004 жылы жарияланған "Ойынмен сатқындық" мақаласында айтылғандай, сағатына 8,50 долларға қолмен жұмыс істейді. "Соңғы лақтыру" қалалық спорттың қарапайымдыққа толы жақтарын көрсетеді – балалар НБА жұлдыздарының миллиондаған долларлық өмір салтына құмарланып, өздерінің батырлық қабілеттеріне сенеді, көбінесе білімдерін құрбан етеді; көптегендері баскетболмен мансап құра алмайды. Сондай-ақ, кітап NCAA-ға қатысу үшін SAT-тан кемінде 700 ұпал алуды талап ететін 48-ші қағиданың қатал әсерін де сипаттайды.
Frey published a single book entitled The Last Shot, about basketball and the game's effect on urban youth. Beginning in the summer of 1991, Frey spent nine months with members of the Abraham Lincoln High School basketball team. The school, located in Coney Island, is well known for its basketball program. One of the players Frey followed, Stephon Marbury, went on to play for the NBA's Minnesota Timberwolves, New York Knicks, and Boston Celtics, before playing in China. Others weren't so lucky. One player, Darryl Flicking (whose name is changed to "Russell Thomas" in the book), lost his scholarship to Temple University because he couldn't surpass the 700 SAT score required to be NCAA eligible. He became homeless and an Amtrak train hit and killed him in 1999. Another player, Tchaka Shipp, works manual labor for $8.50 an hour, according to "Betrayed by the Game", a follow up published in The New York Times Magazine in 2004. The Last Shot reveals the demeaning aspects of urban athletics—children are tempted by the multi millionaire lifestyle of NBA stars and become convinced of their heroic prowess, usually at the expense of their education; most don't end up with a basketball career. It also documents the harsh effects of Proposition 48, the rule that requires at least a 700 on the SAT for NCAA eligibility.