Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық философ Ричард МакКин (/m//ə/'/k//iː//ən/; 26 сәуір 1900 – 31 наурыз 1985) – американдық философ және Чикаго университетінде ұзақ жылдар профессор болып жұмыс істеген. Оның идеялары БҰҰ-ның Адам құқықтарының жалпыға ортақ декларациясының негізін құрады.
American philosopher
Richard McKeon (/m//ə/'/k//iː//ən/; April 26, 1900 – March 31, 1985) was an American philosopher and longtime professor at the University of Chicago. His ideas formed the basis for the UN's Universal Declaration of Human Rights.
Өмір, кезеңдер және әсерлер
МакКин 1920 жылы Колумбия университетінен бакалавр дәрежесін алды, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет өткергеніне қарамастан, 20 жасында тәмамдады. Колумбияда оқуын жалғастырып, 1920 жылы Лев Толстой, Бенедетто Кроче және Джордж Сантаяна туралы магистрлік диссертациясын, ал 1922 жылы Барух Спиноза туралы докторлық диссертациясын қорғады. Докторлық зерттеу кезінде МакКеонның ұстаздары Фредерик Дж. Вудбридж пен Джон Дьюи болды. Вудбриджтен МакКин кейін "философтардың ойларының мәнісі, олардың өрнектей білу әдістеріне қарамастан, салыстырмалы тіпті бірдей болуы мүмкін" екенін білді, ал Дьюи оған "философиялық ұстанымдардың маңыздылығын оларды шешуге бағытталған мәселелерде іздеуге" үйретті. Содан кейін ол 1925 жылы Колумбияда оқытуға кіріскенше Парижде философия оқыды, оның ұстаздарының бірі Этьен Жильсон болды. 1934 жылы МакКеон Чикаго университетінде тарих профессоры болып тағайындалды, осылайша университетпен 40 жылдық байланысын бастады. Келесі жылы ол грек философиясының профессоры қызметін атқарып, он екі жыл бойы осы лауазымда болды. Профессор және 1935 жылдан бастап Гуманитарлық ғылымдар деканы ретінде МакКеон Чикаго университетінде Хатчинс дәуіріндегі көрнекті жалпы білім беру бағдарламасын дамытуға зор үлес қосты. Кейіннен ол Чикагодағы Идеяларды талдау және әдістемелерді зерттеу жөніндегі пәнаралық комитетті құрды. 1952 жылы Америка философиялық қауымдастығының Батыс бөлімшесіне төрағалық етті, ал 1953 жылдан 1957 жылға дейін Халықаралық философия институтын басқарды. 1966 жылы Пол Карус лекцияларын оқыды. 1974 жылы зейнетке шықты. МакКеон Біріккен Ұлттар Ұйымының Білім, ғылым және мәдениет ұйымының (ЮНЕСКО) алғашқы жылдарындағы маңызды интеллектуалдық тұлға болды. Ол ЮНЕСКО-ға адам құқықтары мен демократия идеясының негіздерін зерттеген кезде (1946–1948) кеңес берді. Бұл зерттеулер 1948 жылы Адам құқықтары жөніндегі жалпыға ортақ декларацияны әзірлеу үшін қажетті материалдың көп бөлігін қамтамасыз етті. 1954 жылы ЮНЕСКО мен Үндістан философиялық конгресінің қолдауымен ол Үндістан университеттерінде адам қатынастары мен халықаралық міндеттер тақырыбында он сегіз дөңгелек үстел талқылауын өткізді. МакКеон ортағасырлық философия мен ғылым тарихы саласындағы көрнекті американдық ғалым болды. Ол сондай-ақ риториканы интеллектуалдық өнер ретінде қайта жаңғыртуда маңызды рөл атқарды, философия мен риторика арасындағы жиі күрделі қатынасты зерттеді. Ол өмірі бойы Аристотельді оқытып, оның грек Аристотелі екенін, кейінгі философтар латын тілінде жазғандағы көзқарасынан емес екенін қатыстырып айтты. МакКеонның қызығушылығы жеке тұлғалардың ілімдерінен жүйелердің диалектикасына ауысты. Ол плюрализмді, мәдени әртүрлілікті, қарым-қатынас және қоғамдастық мәселелерін зерттеді, бұл тақырыптар сол кезде кең таралмаған. МакКеон әдеби сынның "Чикаго мектебінің" негізін қалаушы мүшесі болды, өйткені ол оның бірнеше көрнекті мүшелеріне (мысалы, Уэйн Бут) ықпал етті. Алайда, МакКеон негізінен неоаристотельдік поэтикалық теориямен айналысқан "Чикаго мектебінен" алшақтады. Плюралист ретінде ол өзін кез келген идеологияны, философияны немесе теоретиктерді насихаттауға бағытталған әрекеттермен байланыстырмауды қалады. Чикаго университетінің баспасы "Таңдалған жазбалар" сериясының үш томдық жинағын шығаруды жоспарлап отыр, оның бірінші томы ("Философия, ғылым және мәдениет", 1998) және екінші томы ("Мәдениет, білім және өнер", 2005) жарық көрді. МакКеон, оның плюралистік философиясы және оның қолданылуы туралы эсселер жинағы "Теория мен тәжірибедегі плюрализм: Ричард МакКеон және американдық философия" (Эвгений Гарвер және Ричард Бьюкенен, редакторлар) оның студенттері мен әріптестері тарапынан 2000 жылы жазылып, жарияланды.
McKeon obtained his undergraduate degree from Columbia University in 1920, graduating at the early age of 20 despite serving briefly in the U. S. Navy during the First World War. Continuing at Columbia, he completed a Master's thesis on Leo Tolstoy, Benedetto Croce, and George Santayana, also in 1920, and a doctoral thesis on Baruch Spinoza in 1922. In his doctoral studies, McKeon's mentors were Frederick J. E. Woodbridge and John Dewey. From Woodbridge, McKeon would later write, he learned that "what philosophers meant might be comparable or even identical, despite differences in their modes of expression," while Dewey taught him how "to seek the significance of philosophic positions in the problems they were constructed to solve." He then studied philosophy in Paris, where his teachers included Étienne Gilson, until he began teaching at Columbia in 1925. In 1934, McKeon was appointed visiting professor of History at the University of Chicago, beginning a 40 year association with that university. The following year, he assumed a permanent position as professor of Greek philosophy, a post he filled for twelve years. As professor and, also starting in 1935, as Dean of the Humanities, McKeon was instrumental in developing the distinguished general education program of the Hutchins era at the University of Chicago. He later founded Chicago's interdisciplinary Committee on the Analysis of Ideas and Study of Methods. He presided over the Western division of the American Philosophical Association in 1952, and over the International Institute of Philosophy from 1953 to 1957. In 1966, he gave the Paul Carus Lectures. He retired in 1974. McKeon was a central intellectual figure in United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization's (UNESCO) early years. He advised UNESCO when (1946–48) it studied the foundations of human rights and of the idea of democracy. These studies supplied much of the material for the drafting of the Universal Declaration of Human Rights in 1948. In 1954, under the auspices of UNESCO and the Indian Philosophical Congress, he conducted a series of eighteen roundtable discussions at Indian universities on human relations and international obligations. McKeon was a pioneer American scholar of medieval philosophy and the history of science. He was also a prominent figure in the revival of rhetoric as an intellectual art, exploring the often problematic relation between philosophy and rhetoric. He taught Aristotle throughout his career, insisted that his was a Greek Aristotle, not one seen through the eyes of later philosophers writing in Latin. McKeon's interests later shifted from the doctrines of individuals to the dialectic of systems. He investigated pluralism, cultural diversity, and problems of communication and community, at a time when such subjects were less than fashionable. McKeon was a founding member of "The Chicago School" of literary criticism because of his influence on several of its prominent members (e. g., Wayne Booth). Notwithstanding, McKeon distanced himself from "The Chicago School," which was mainly concerned with Neo Aristotelian poetic theory. As a pluralist, he wished to disassociate himself from any attempt to propagandize any particular ideology, philosophy, or theorist. A series of three volumes of "Selected Writings" from his widely scattered articles is planned by The University of Chicago Press, of which Vol. 1 ("Philosophy, Science and Culture," 1998) and Vol. 2 ("Culture, Education and the Arts," 2005) have appeared. A collection of essays about McKeon, his pluralist philosophy, and its applications, "Pluralism in Theory and Practice: Richard McKeon and American Philosophy" (Eugene Garver and Richard Buchanan, eds. ), was written and published by his students and colleagues in 2000.
Қазіргі философияны сынға алу
МакКеон қайта өрлеу дәуірінің схоластикаға қарсы көтерілісі Аристотельді "бірге түсірілген даңқсыздыққа" (associated discredit) ұшыратты деп санайды, және азаматтық философтардың көпшілігі сынның негіздерін зерттеуге немесе Аристотельдің философиясын қайта қарауға көңіл бөлген жоқ. Ол Лейбниц пен Гегельді осы ережеден тыс деп есептейді. 1941 жылы ол "Аристотель қазіргі заманғы талқылауларда қайтадан маңызға ие болды" және оның еңбектері "ғасырлар бойына қарағанда, қазіргі философиялық мәселелерде одан да көп қолданылатынын көрсетті" деп мәлімдеді.
McKeon holds that the renaissance revolt against scholasticism involved Aristotle in an "associated discredit", and few outstanding modern philosophers took the pains to examine the grounds of the criticism or to re examine the philosophy of Aristotle. He credits Leibniz and Hegel as exceptions. In 1941 he notes that "Aristotle has become a force again in contemporary discussions", and that his writings have "disclosed greater applicability in present day philosophic problems than they have in centuries".
Мұра
МакКиннің бұрынғы студенттері оны жоғары бағалап, өздері де белгілі бір ықпалға ие болды, олардың ішінде романист Роберт Кувер, жазушылар Сьюзан Сонтаг және Пол Гудман, теолог Джон Кобб, философтар Ричард Рорти және Юджин Гендлин, классик және философ Кеннет А. Тельфорд, социолог және әлеуметтік теоретик Дональд Н. Левин, антрополог Пол Рабинов, әдебиет теориясы бойынша маманы Уэйн Бут және ақындар Том Мандель мен Арнольд Клейн бар. Ол сонымен қатар әдеби сыншы Майкл МакКеонның әкесі болды. Ричард МакКин және идеяларды талдау және әдістемелерді зерттеу комитеті Роберт М. Пирсигтің "Зен және мотоциклді күтіп ұстау өнері" атты кітабында елеусіз бейнеленген.
Former students of McKeon have praised him and proved influential in their own right, including novelist Robert Coover, authors Susan Sontag and Paul Goodman, theologian John Cobb, philosophers Richard Rorty and Eugene Gendlin, classicist and philosopher Kenneth A. Telford, sociologist and social theorist Donald N. Levine, anthropologist Paul Rabinow, literary theorist Wayne Booth, and poets Tom Mandel and Arnold Klein. He was also father to the literary critic Michael McKeon. Richard McKeon and the Committee on the Analysis of Ideas and Study of Methods appear under thin disguise in Robert M. Pirsig's Zen and the Art of Motorcycle Maintenance.
Философия және плюрализм
МакКин жеті онжылдық ішінде 158 мақала жариялады. Оның плюралистік ықпалының куәлігі бір ғана доктринада немесе жүйеде емес, оның барлық мақалаларының көптігінде көрінеді. Оның еңбегінің ауқымы семантикалық схема бойынша реттелгенде барлық философиялар мен Батыс әлемінің мәдени тарихының барлығын қамтиды. Академиялық мансабының басында МакКин шындықтың бір ғана жолмен айтылмайтынын түсінді. Философиялық және тарихи семантиканы түсіну оны өзінен өзгеше философияларды бағалауға баулыды. Ол плюрализмнің мақсаты – біртұтас идентичностьке жету емес, пікірлердің алуан түрлілігі мен өзара құрмет деп есептеді. Ол өзінің философиясын мәдениет философиясы деп сипаттады, бірақ ол сонымен қатар гуманистік, коммуникация және өнер философиясы, сондай-ақ философиялық риторика болып табылады. Философиялық ұстанымның құндылығы оның түсіндіру немесе жаңалықтар ашу құралы ретіндегі құндылығын көрсету арқылы анықталады. Ричард Рортидің прагматизмі оның ұстазы МакКинге көп қарыз. МакКиннің операциялық әдісі – пікірталас әдісі, ол өз ұстанымдарын жетілдіруге және қарсыластың аргументін қабылдауды шектейтін факторларды анықтауға мүмкіндік береді. Қарсылық қажетті перспективаны ұсынады. Алайда, ол қарсылық білдіретін көзқарастардың сипаттамаларын міндетті түрде қабылдамайды; оның философиясы, табиғаты бойынша, бір ғана атпен белгіленуге қарсы тұрады. Оның мақсаты кез келген философияның құндылығын немесе сенімділігін растау емес. Құндылығында, плюрализм объективтілікпен тығыз байланысты; қарым-қатынас пен талқылаудың қажетті нәтижесі және адам болудың негізгі мақсаты мен принципі. Адамдар ортақ мәселелер мен қиындықтарды шешу үшін бірігеді, ал олардың әртүрлі мүдделері мен көзқарастары көбінесе бірлескен іс-қимылға кедергі келтіреді. МакКиннің плюрализмі біз адамның айтқан сөзін түсінуіміз керек деп талап етеді. Ол дұрыс талқылау келісімге, іс-қимылға және кейбір жағдайларда идеологиялық немесе философиялық сенімдер бойынша өзара түсіністікке, тіпті келісімге әкелуі мүмкін деп санайды. Юрген Хабермастың еңбегі МакКиннің еңбегімен тығыз байланысты. Қоғамды қызықтыратын келіспеушілік тұжырымдамалар, мүдделер мен болжамдар мәдениеттің экологиясын құрайды. Талқылау субъектінің ортақ өнімге айналуын қамтамасыз ететін объектіні құрайды. МакКиннің философиясы Аристотельдің риторика тұжырымдамасына ұқсас, ол кез келген жағдайда ынандырудың қолданылатын құралы ретінде қолданылуға қабілетті. Көптеген көзқарастардың болуы – біздің өмір сүруіміздің маңызды бөлігі. Дегенмен, ой және іс-қимыл арқылы жеке көзқарасымызды қалыптастыруға тырысу бізді адам болумен және басқа адамдармен байланысқа әкеледі. МакКин үшін плюрализмді түсіну бізге болмыстың өзінен не түсінуге болатынын ашады.
McKeon published 158 articles over the span of seven decades. The evidence of his pluralist influence is not evident in one particular doctrine or system, but rather in a plurality of all his articles. The scope of his work extends to virtually all philosophies and to the whole cultural history of the Western world while being ordered by semantic schema. Early in his academic career, McKeon recognized that truth has no single expression. His understanding of philosophical and historical semantics led him to value philosophies quite different from his own. He viewed the aim of pluralism as not achieving a monolithic identity but rather a diversity of opinion along with mutual tolerance. He characterized his philosophy as a philosophy of culture, but it is also humanistic, a philosophy of communications and the arts, and a philosophical rhetoric. The value of a philosophic position is determined by demonstrating its value as an explanation or as an instrument of discovery. The pragmatism of Richard Rorty owes much to McKeon, his teacher. McKeon's operational method is a method of debate which allows one to refine their positions, and in turn, determining what limits their perception of an opponent's argument. Opposition provides a necessary perspective. Notwithstanding, it does not necessarily acquire characteristics from the perspectives with which it is opposed; his philosophy, by nature, resists being pinned down by a single name. It is not meant to affirm the value or credibility of any and all philosophies. Essentially, pluralism is closely related to objectivity; a desired outcome of communication and discussion and a fundamental goal and principle of being human. Human beings come together around common issues and/or problems and their different interests and perspectives are often an obstacle to collective action. McKeon's pluralism insists that we understand what a person means by what they say. He believes that proper discussion can lead to agreement, courses of action, and in some cases to mutual understanding, if not, an eventual agreement on issues of ideology or philosophic belief. The work of Jürgen Habermas has close affinities to that of McKeon. Conflicting concepts, interests, and assumptions which concern society form an ecology of culture. Discussion forms an object, which is the transformation of the subject into a product that is held in common as the outcome. McKeon's philosophy is similar to rhetoric as conceived by Aristotle, whereby it has the power to be employed in any given situation as the available means of persuasion. The pluralism of perspectives is an essential component to our existence. Nonetheless, the effort to form our individual perspectives through thought and action brings us into touch with being human and being with other individuals. For McKeon, an understanding of pluralism gives us access to whatever may be grasped of being itself.
Жаңа риторика
МакКеонның академиялық мансабының кейінгі кезеңдерінде ол әлемдік проблемаларға көбірек назар аудара бастады (ЮНЕСКО-ны қараңыз). Ол жеке пәндерді жетілдіруге ұмтылды, себебі олар адамзатты жетілдіруге арналған деп ойлады. Риториканы жаңарту қажет, өйткені риториканың қажеттіліктерін, алдыңғы шарттарын, міндеттерін, жалпы сипатын және байланыстарын анықтау барлық жердегі адамдарға проблемаларды шешуге және шешімдерді жеткізуге көмектесер еді. Біздің заманымыз жаңа деректер мен тәжірибелерді тудырады, сондықтан технологияны ескеретін жаңа, кеңейтілген риторика қажет. Қазіргі заманғы әлем үлкен жетістіктерге жетті, бірақ ол әлі де техниканы түсіндіре алатын логосты таппады (технология = техника + логос). Ғылымдар ғана риториканы қайта енгізбей өнімді бола алмайды, әйтпесе олар тек талдаушы болар еді. МакКеон үшін өнер мен ғылым арасындағы алшақтықты жоюдың жалғыз жолы – жаңа риторика. Риториканы енгізу өнер мен ғылымның жаңа салаларын одан әрі дамытуға мүмкіндік береді. Риторика әртүрлі өнер мен ғылымдар арасында жүруге қабілетті, оларды өзара байланыстыруға және екі саланың да пайдасын тигізетін жаңа мақсаттарды қоюға мүмкіндік береді. Жаңа риторика барлық басқа өнер мен ғылымдарды жаңа жаңалықтарға жеткізеді. МакКеон өте күшті риторикалық стратегияны салыстырмалылықтан аулақ болуға қабілетті деп санады, себебі күшті риторика арқылы адамдар біріктіріледі. МакКеонның пікірінше, салыстырмалылықтан риторикалық стратегияның күші арқылы аулақ болу керек, платондық әлемге кіру арқылы емес. МакКеон жаңа риториканың принциптерін (шығармашылық/табу; факт/бағалау; реттілік/салдар; объективтілік/интерсубъективтілік) сипаттау үшін дәстүрлі риторикалық терминдерді (Аристотель мен Квинтилианды қараңыз) пайдаланады, содан кейін Аристотельдің дәстүрлі риторикалық санаттарын (эпидектикалық, соттық, кеңес берушілік) кеңейтіп және философиялық диалектиканы қайта біріктіре отырып, жаңа жаңалықтарға жол ашады. Оның ойынша, бұған қажетті материалдар – топостар мен схемалар. Жаңа риторика әмбебап, объективті болуы керек, сөздік риториканың құрылымын және бағдарламасын, оның тақырыптарын қайта құруы керек, ал оның қолданылуы қазіргі уақытқа бағытталған болуы керек. МакКеон үшін қазіргі уақыт болашақтағы маңызды мәселені шешуге үлес қосу үшін «қазылып алынуы» керек. Мұнда да МакКеонның Ричард Рортиге әсері байқалады. Джон Дьюимен бірге МакКеон (Рорти сияқты) философияны негізінен мәселелерді шешуге бағытталған іс-әрекет деп есептейді. Риторикалық стратегияны қолданушылар екі түрлі ынтымақты іздейді: мақсаты барлардың ынтымағы және «құндылықтары» барлардың ынтымағы. Басқаша айтқанда, «құндылықтары» жоқ, тек риторикасы бар немесе мақсаты жоқ, тек «құндылықтары» бар адамдар ынтымаққа ұмтыла алады. Жаңа деректер риторика үшін жаңа проблемалар тудыруы мүмкін, бірақ ол әлі де категорияларды жасауға және жаңа жіктелімдерді тудыратын жаңа топостарды табуға тырысады, сондай-ақ жаңа пәнаралық салаларды құрады. Риторика осы салаларды қалай құруға болатынын немесе әртүрлі деректер үшін қайсысы жарамды екенін анықтауға көмектеседі. Жаңа риторика технологияны басқа өнер түрлерімен бірлесіп мақсаттарға бағыну арқылы жаңа мақсаттарды табады, технологияның бізді шектеулі және зиянды мақсаттарға жетелеуіне жол бермейді. Мәселені шешуге көмектесетін «құндылықтар» қандай болса да, олар риторикалық тұрғыдан лайықты деп есептеледі. Мәселе МакКеон үшін бастысы, ал риторика осы мәселені шешуге үлес қосуы керек. Әрине, риторика шешімнің нақты жоспарын ұсына алмайды, себебі риторика – риторика. Керісінше, риторика арқылы «құндылықтар» айтылады, олар ақырында мақсатқа жетуі керек. Риториканы мақсатқа жету үшін қолданатын адам, негізінен, күшпен мақсатқа жетуге тырысады. Мақсатқа жеткен жағдайда, риториканың салдары – мақсатты мақсат ретінде қарастырғандар енді оны тастап, мақсатты «құндылық» ретінде қабылдамайды және жаңа мақсаттар мен жаңа риториканы әзірлейді. Бірақ риториканың тарихын ескерсек, бұл оқиғадан әлдеқайда алға басуда. Риторика ғасырлар бойы қайта-қайта сыналып, қайта-қайта апаттармен байланысты болды, бірақ бұл риториканы жасауға тырысатындар үшін маңызды емес, себебі риториканы қолданушылар риторика күшпен мақсатқа жетеді деп есептейді, бірақ риторика мақсатқа жетуде сәтсіздікке де ұшырады. Риториканы қолдаушылар құнды, бірақ тұрақсыз жағдайға ие болды. Ричард МакКеонның еңбегі көрсетіп тұрғандай, көптеген сәтсіздіктерге қарамастан, тіпті 20 ғасырға дейін Аристотельден кейінгі риторика адамдарды «баурауын» жалғастырды.
In the later stages of McKeon's academic career, he started giving more attention to world problems (see UNESCO). He sought to improve individual disciplines as he felt that they were meant to improve mankind. Refurbishing rhetoric was necessary, he argued, because outlining the needs for, antecedents of, tasks imposed upon, and general character and affiliations of rhetoric would both solve problems and communicate solutions for people everywhere. As our age produces new data and experiences, we require a new, expanded rhetoric which takes into account technology. The modern world has progressed quite far but it has not yet found a logos which is able to make sense of techne (technology = techne + logos). The sciences alone cannot hope to be productive without reincorporating rhetoric otherwise they would only be analytic. For McKeon a new rhetoric is the only means of bridging the gap between arts and sciences. Incorporating rhetoric may permit the further development of new fields of arts and sciences. Rhetoric is able to navigate among the various kinds of arts and sciences providing an opportunity to interrelate them and set new ends which makes use of both spheres. The new rhetoric can order all the other arts and sciences resulting in new discoveries. Mckeon deemed a very forceful rhetorical strategy capable of avoiding relativism as with a very forceful rhetorical strategy a solidarity is gained as people are supposedly unified via a forceful rhetoric. Relativism is avoided according to McKeon via the force of a rhetorical strategy rather than via access to a Platonic realm. McKeon borrows traditional rhetorical terms (see Aristotle and Quintilian) to outline the principles of the new rhetoric (creativity/invention; fact/judgment; sequence/consequence; objectivity/intersubjectivity) and then leads them toward brighter avenues of discovery by enlarging Aristotle's traditional rhetorical categories (epideictic, judicial, deliberative) and reintegrating philosophical dialectic. He believes that the materials for doing this are topoi and schemata. The new rhetoric must be universal, objective, reformulate the structure and program of verbal rhetoric and its subjects, and its applications must be focused on the particular now. For McKeon the now is to be 'mined' to contribute to the future resolution of an important problematic. Here again the impact of McKeon on Richard Rorty is evident. Along with John Dewey, McKeon (as Rorty does) deemed philosophy to be basically a problem solving endeavor. Basically there are two sorts of solidarity sought by those who employ a rhetorical strategy: the solidarity of those who have a goal and the solidarity of those who have 'values'. In other words, solidarity can be sought by those who have no 'values' but rather a rhetoric or by those who have no goal but rather 'values'. New data may cause new problems for rhetoric, but it will still continue to produce categories and attempt to find new kinds of topoi which will produce new classifications and create new interdisciplinary fields. Rhetoric helps to figure out how to create these fields, or how to decide which existing fields are appropriate for various data. The new rhetoric will find new kinds of ends, by putting technology in the service of ends in collaboration with other arts rather than allowing technology to lead us to restricted and potentially harmful ends. Whatever 'values' are deemed to lead to the solution of a problem are rhetorically deemed worthy. The problematic is all for McKeon, and rhetoric is supposed to contribute to the solution of the problematic. Clearly rhetoric is unable to come up with a clear plan for a solution, rhetoric being rhetoric. Rather via rhetoric, 'values' are enunciated which are supposed to eventually gain the goal. One who employs rhetoric to gain a goal is basically attempting via brute force to gain an end. Assuming a goal is gained, a corollary of rhetoric is that those who had the end as an end now abandon the end, eschew the end as a 'value', and now develop new goals and new rhetorics. This is getting way ahead of the game, though, given the track record of rhetoric. Rhetoric has been repeatedly tried down the centuries and has repeatedly been associated with disaster though this is irrelevant for those attempting a rhetoric, as rhetoric is deemed to achieve goals by brute force by those who practice rhetoric, but rhetoric has also failed to achieve ends. Those who have espoused a rhetoric have achieved valued though precarious positions. The work of Richard McKeon shows that, despite multiple, great failures, even up to the 20th century, rhetoric following Aristotle continued to 'put a spell over people'.
Мәдениеттің әсері
МакКеон Маршалл Маклюханның 1943 жылғы докторлық диссертациясында «Томас Нашенің өз заманының біліміндегі орны» (кейін жарияланған) еңбектерінде кеңінен сілтеме жасалған. Роберт Пирсигтің 1974 жылғы «Зен және мотоциклді күту өнері» романында ол «Комитет төрағасы» деп аталған. Философ Марджори Грин өзінің «Философиялық өмірбаянында» 1944 жылы Чикаго университетіндегі жеті жылдық оқытушылық қызметінің аяқталуы туралы жазғанда, «МакКеон мені жұмыстан шығарды» деп тікелей мәлімдеді (ешқандай түсіндірме бермей).
McKeon was cited extensively in Marshall McLuhan's 1943 doctoral dissertation The Place of Thomas Nashe in the Learning of His Time (since published as ). In Robert Pirsig's 1974 novel Zen and the Art of Motorcycle Maintenance, he is the "Chairman of the Committee". Philosopher Marjorie Grene, writing in her "Philosophical Autobiography" about the 1944 termination of her seven year teaching role at the University of Chicago, stated bluntly (without elaborating) that "McKeon had me fired."