Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Ұлы жақсы орын" – Генри Джеймстің 1900 жылы Scribner's Magazine журналында алғаш жарияланған қысқа әңгімесі. Әңгіме шаршаған жазушы Джордж Дэйннің, тым құлпытаған өміріне қайта оралмас бұрын демалып, күш жинап алатын жерге қашу арманы туралы. Дэйннің тілегі орындалады, болғаны – есте қаларлық бір қиял ғана.
"The Great Good Place" is a short story by Henry James, first published in Scribner's Magazine in 1900. The story portrays George Dane, a harried writer who dreams of escaping to a place where he can rest and recover before returning to the grind of his overloaded life. Dane gets his wish, at least in a memorable fantasy.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Ұзақ, аяқталмаған жұмыстан кейін таң Джордж Дэнге шығады, оның өмірі мансабы мен қарым-қатынастарымен тым құлпытады. Күтпеген таңғы ас қонағы келеді де, Дэн кенеттен жаңа ортаға, атаудың үлкен жақсы орнына көшіріледі. Джеймс бұл жерді нақты емес жұмақ деп сипаттамайды. Қонақтар тіпті қызмет үшін де төлейді. Бұл орын көбірек Дайннің ақырында тыныштық табатын демалыс немесе қашқыш курорт сияқты. Дэн үш апта сол жерде болып, ағасына бұрынғы өмірі мен таңғы ас қонағы туралы айтады. Әдеттегі әлеміне оралған Дэн сегіз сағат ұйықтағаннан кейін қызметшісімен оянады және көрісінің жоғалып кеткенін түсінеді. Бірақ құпия қонақ оның кабинетін тәртіпке келтірген, ал Дэннің өмірі бұрынғыдан түсініктірек және басқаруға оңай болып көрінеді.
After a long night of unfinished work, the morning dawns for George Dane, a writer whose life has grown too busy with his career and relationships. An expected breakfast guest appears and suddenly Dane is transported to a new environment, the great good place of the title. James does not describe this place as an unreal paradise. Guests even have to pay for service. The place seems more like a retreat or getaway resort, where Dane eventually recovers his peace of mind. Dane spends three weeks at the place, and tells a Brother of his former life and the mysterious breakfast guest. Back in his usual world, Dane is eventually awakened by his servant after eight hours' sleep, and he realizes that his vision is gone. But the mysterious guest has straightened up his study, and Dane's life seems clearer and more manageable.
Негізгі тақырыптар
Дайн түсінде баратын жер немесе оның табиғаттан тыс және уақытты кеңейтетін тәжірибесі – Джеймс нақты айтпағандықтан – демалыс үйі, монастырь, ауылдық үй, қонақ үй, шипажай, курорт және клубтың біріккен нұсқасы сияқты көрінеді. Бұл өте дүниелік жер, ешқандай жердегі жұмаққа немесе Данте сияқты соңғы өмірге немесе нирванаға ұқсамайды. Дайн өзге адамға айналмайды және ерекше жандарға кездеспейді. Ол өзі сияқты шаршаған қарапайым адамдармен ғана жолығады. Леон Эдель тіпті бұл жердің "әдеттегі және ауылдық клубқа" ұқсас екенін айтқан. Джеймс бұл сынды аса қиын қабылдамаған болуы мүмкін, себебі ол бұл керемет орынды адамның қалыпты өмірінен тыс емес нәрсе деп ойлаған сияқты. Бұл тек күш жинап, қайта сергіп, демалуға арналған уақытша тоқтау орны, қорқынышты немесе ерекше емес, қолжетімді және жайлы мекен.
The place that Dane visits in his dream—or his supernatural and time expanding experience, as James cleverly doesn't specify—seems a combination of retreat house, convent, country home, hotel, spa, resort and club. It's a very worldly place, not at all an earthly paradise or a Dante like afterlife or an achievement of nirvana. Dane does not become a different person or encounter strange beings. He just meets ordinary people like himself who need a break from the grind. Leon Edel even sniffed that the place seems rather "mundane and country clubbish". James might not have taken this as particularly hurtful criticism, because he seems to have intended the great good place as something not out of the realm of normal human experience. Rather it's a temporary rest stop to recharge and refresh, an accessible and comforting place instead of a weird or frightening one.
Санаткерлік бағалау
The Morning Post газетінің бір рецензенты әңгімеге сын айтқанда, Джеймстің досы Х.Г. Уэллс газет редакторына оны қорғап хат жазды: «Оның пікірі мені одан да қатты ренжітті, себебі ол «Ұлы жақсы орын» туралы, осы әңгімеде «бір-бірінен түсініксіз ойлар мен оның мағынасын анықтау мүмкін емес» деген сөздерді қолданған, маған ерекше қуаныш сыйлады. Мен оны көп рет оқып, қайта оқыдым. Маған ол – жақсы суретшінің көп еңбек еткен, толыққанды емес күндеріне сыйлық ретінде келген, бақытты да керемет нәрселердің бірі сияқты көрінеді. Ал енді – сіздің рецензентиңіздің дауысы естіледі. Мистер Джеймс осыншалықты шебер ойлап тапқан осы тынығу орнын көре алмау үшін қандай қиялдың жетіспеуі керек екенін елестете алмаймын». Эдвард Вагенкнехт пен Клифтон Фадиман сияқты көптеген сыншылар бұл әңгімені тым көп ақпараттан шаршап, қажетті демалыс іздеу туралы теңдеу ретінде жоғары бағалады. Ал Едель мен Пелхам Эдгар сияқты басқалары Джеймстің «Ұлы жақсы орынының» тым қарапайым, жалқау немесе жай ғана қызықсыз болғанын айтты. Джеймс өзі бұл әңгіме мен оның пайда болуы туралы сырлы сөйледі, жаңадан басылған Нью-Йорк нұсқасының алғы сөзінде оны көп талқыламады. Ол осы әңгімеге барлығы 58 сөз жұмсады және одан артық «есептелген әсерді білдіреді» дегеннен басқа ештеңе айтпады.
When a book reviewer of The Morning Post criticized the story, James's friend H. G. Wells wrote to the paper's editor defending it: "His review cuts me the more keenly because 'The Great Good Place', concerning which story he uses this phrase, 'a succession of incoherent remarks and its drift quite unascertainable', has been a source of particular delight to me. I have read and re read it many times. It seems to me to be just one of those happy, perfect things that come to reward the good artist for many laborious, not quite perfect days. And then—your reviewer's voice is heard. I cannot imagine the lack of imagination that fails to see that restful place Mr James has so happily invented." Many critics, such as Edward Wagenknecht and Clifton Fadiman, have praised the story as a parable about a necessary retreat from the overwhelming detail of an overstuffed life. Others, such as Edel and Pelham Edgar, have found James' great good place too routine or lazy or simply uninteresting. James himself turned coy about the story and its origins, refusing in his New York Edition preface to discuss it much at all. He spends exactly 58 words on the tale, and says little more than that it "embodies a calculated effect."