Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Калли — Италияның Марке аймағындағы Пезаро-э-Урбино провинциясындағы қала және коммуна. Ол Урбиноның оңтүстігінде шамамен орналасқан. Бурано өзені қаланың жанынан өтеді.
Cagli ˈkaʎʎi is a town and comune in the province of Pesaro e Urbino, Marche, central Italy. It is c. south of Urbino. The Burano flows near the town.
Тарих
Кагли Виа Фламиниадағы ежелгі ауылдың орнында орналасқан, бұл жер Кале немесе Каллиум деп аталған, Хельвиллдің (қазіргі Сигильо) солтүстігінде және Форум Семпронидің (қазіргі Фосомброне) оңтүстік-батысында жатқан сияқты. 6 ғасырда ол Византиялық Пентаполистің бекіністерінің бірі болды. 12 ғасырдың соңында Каглиде еркін коммуна құрылды, ол тез арада 52-ден астам айналасындағы қамалдарды бағындырып, ауылдық феодалдарды құлатып, аббаттардың феодалдық билігіне қауіп төндірді. Оның кеңеюі Кагли епархиясының шекараларын белгіледі. 1287 жылы гибеллиндердің тудырған өртінен қала ішінара қирағаннан кейін, елді мекен Монте-Петраноның беткейлерінен төменге көшіріліп, бұрынғы қала маңындағы елді мекенді қоса алғанда, жазық жерде жаңадан салынды. Папа Николай IV-нің қолдауымен қаланың қайта құрылысы Арнольфо ди Камбионың торлы жоспары бойынша жүзеге асты. Кагли жақын арада дамыған орталыққа айналды. 1312 жылы аштықтан кейін халық саны күрт төмендегеннен кейін түзетілген шіркеуге төленген салықтар тізілімінде Каглиде сол кезде шамамен 7200 тұрғын болғаны көрсетілген. Одан кейін, 1357 жылғы Конституция Эгидианасында Кагли Марканың тоғыз ірі қаласының қатарында болды (Пезаро, Фано және Фоссомбронемен бірге). Қаланың экономикалық дамуы негізінен жүн матасын (кейіннен жібек) өндіруге және терілерді илеуге бағытталған, бұл өнеркәсіптер Урбино герцогтары тұсында едәуір өсті. 1631 жылы Урбино герцогтігі Папалық мемлекетке өткеннен кейін, Кагли Марке аймағының қалған бөлігі сияқты, негізінен астық дақылдарын өсіруге бағытталған экономикалық саясатқа бағынды. Апенниннің жоғары жатқан аймақтарындағы төмен өнімділік тоқтатылмас құлдырауға әкелді. Италияның бірігуі дінге қарсы күшті сезімдерді оятты. Фано-Фабриано-Рим теміржолының салынуы, жаңа Муниципалдық театрдың құрылысы және жаңа қоғамдық кеңістіктер болашақтың прогрессивті көрінісіне жаңа серпін берді. Сонымен қатар, бауырластықтар қала өміріндегі рөлдерінен айырылып, монастырлар тәркіленді. Каглидің тағдыры енді Италияның ұлттық тарихының кең контексіне сіңірілді. 1944 жылы нацистік әскерлер теміржолды қиратты, ал Виа Фламиниа басты жол ретінде маңыздылығын жоғалтты, бұл Кагли және айналасындағы аңғарлардың ұзақ жылдар бойы құлдырауының белгісі болды, ол тек екінші мыңжылдықтың соңында ғана өзгерді.
Cagli occupies the site of an ancient village on the Via Flaminia, which seems to have borne the name Cale, or Callium north of Helvillum (now Sigillo) and southwest of Forum Sempronii (now Fossombrone). In the 6th century it was one of the strongholds of the Byzantine Pentapolis. A free commune was founded in Cagli at the end of the 12th century, and it quickly subdued more than 52 surrounding castles, overthrowing the rural lords and threatening the feudal powers of the abbots. Its expansion established the borders of the diocese of Cagli. When the city was partially destroyed by fire, started by Ghibelline factions in 1287, the settlement was moved down from the slopes of Monte Petrano and rebuilt anew on flatter land, incorporating the pre existing suburb. The rebuilding of the city, under the patronage of Pope Nicholas IV, followed Arnolfo di Cambio's grid pattern town plan. Cagli soon returned to being a prosperous centre. A register of taxes paid to the Church in 1312, revised after a heavy fall in population due to famine, shows that Cagli then numbered around 7,200 inhabitants. Shortly afterwards, in the Constitutiones Aegidianae of 1357, Cagli appeared among the nine major cities in the Marca (along with Pesaro, Fano and Fossombrone). The economic development of the city centred mainly on the manufacture of woollen cloth (later also silk) and the tanning of hides, industries that grew considerably under the dukes of Urbino. When the Duchy of Urbino was handed over to the Papal States in 1631, Cagli became subject to the same economic policies as the rest of the Marche region, principally cereal cultivation. The low yields in the upland Apennine areas brought about an unstoppable decline. The Unification of Italy stirred up strong anticlerical feelings. The building of the Fano Fabriano Rome railway, the construction of the new Municipal Theatre, and new public spaces gave substance to the progressive vision of the future. At the same time, the confraternities were stripped of their roles in city life and the monasteries were confiscated. Cagli's destiny was now absorbed within the wider context of Italy's national history. The railway line was destroyed by Nazi forces in 1944 and the Via Flaminia lost its importance as a major road, marking a long period of decline for Cagli and the surrounding valleys, which was to be reversed only towards the end of the second Millennium.
Рокка Торионе
1481 жылы салынған бекіністі кешенді герцог Федерико III да Монтефелтро үшін Франческо ди Джорджио Мартини жобалаған. Ол өзінің еңбегінде Каллиді алты ең көрнекті бекінісінің ішінде бірінші орынға қойып, оны едәуір мақтанышпен егжей-тегжейлі сипаттайды. Ерекше көзге түсетіні – мұнараны алмаз тәрізді қамалдың (1502 жылы бұзылған) маңызды қираған қалдықтарымен байланыстыратын құпия жол (soccorso coverto). Бұл бекіністер Франческо ди Джорджио Мартини сияқты архитекторлар артиллерияның жаңа жетістіктері тудырған мәселелерге инновациялық шешімдер таба бастаған кезеңге дейін салынған. 1989 жылдан бері мұнараның өзіндік мүсіндік формасы бар бөлмелерінде Халықаралық заманауи мүсін орталығы орналасқан, онда әйгілі мүсіншілердің арнайы тапсырыспен жасалған туындылары қойылған.
The fortified complex, built in 1481, was designed for Duke Federico III da Montefeltro by Francesco di Giorgio Martini. The latter in his Treatise, places Cagli as first among his six outstanding fortresses, and describes it in great detail with a certain degree of pride. Particularly unusual is the secret passage (the soccorso coverto) that links the tower to the imposing ruins of the diamond shaped fortress (demolished in 1502). The fortifications date back to a time when architects like Francesco di Giorgio Martini were testing out innovative solutions to the problems posed by new developments in artillery. Since 1989, the rooms of the tower which have a certain sculptural form themselves have hosted the Centre for Contemporary Sculpture, containing specially commissioned works by sculptors of international renown such.
Сан-Франческо
1234 жылдан бері Сан-Франческо шіркеуі 1289 жылы Кагли қаласының қайта құрылымының тірегі болды. 1348 жылы салынған мәрмәр порталдың инкрустацияланған жақтауы мен спираль тәрізді бағаналары (сол жақ төменгі бөлігінде стильделген сұрғыр бейнесі бар). Ішкі жағында 19 ғасырдағы апсиданың үстіндегі күмбездің жақында бұзылуы 1340 жылдарға жататын фрескалар циклымен бірге ортағасырлық күмбезді аңғартты. Бұл фрескалар Мелло да Губбионың туындысы деп саналады және Сиеналық суретші Амброджио Лоренцеттидің ықпалын көрсетеді. Бүйір алтарьлардағы басты жұмыстар (оңнан сағат тілімен айналып): екі фрагменттелген фреска, бұрын Антонио Альберти да Феррараға, ал қазір Урбинодағы Иоанн Креститель шіркеуінің Екінші шеберіне жатқызылған; Эрнст ван Шейктің «Қардың кереметтері» (1617) және жас Гаэтано Лапис (1730); Солтүстік Еуропа мектебінен шыққан 15 ғасырдың екінші жартысына жататын ағаштан жасалған процессиялық крест; Рафаэллино дель Колле авторлығындағы алтарьлық бейне (1540). Балдассаре Маламиниге тиесілі орган Марке аймағындағы ең көне орган болып табылады және 16 ғасырдың екінші жартысында жасалған. Оның сол жағында 1529 жылғы Баттаглини да Имоланың үш суреттерінің бірі орналасқан (қалған екеуі бас алтарьдың жанында). Шіркеу алдындағы алаңда Анджело Бьянчинидің Анджело Келлинің қоладан жасалған мүсіні орналасқан, ол 1885 жылы салынған лоджияның алдында 1959 жылы орнатылған.
The Church of San Francesco, dating from 1234, is the pivot around which Cagli was rebuilt in 1289. The marble portal with its inlaid lintel and spiral columns (with the stylized owl on the lower left hand side) dates from 1348. In the interior, the recent dismantling of the 19th century vaulting above the apse has brought to light medieval vaulting above with a cycle of frescoes dating to the 1340s. These frescoes are believed to be the work of Mello da Gubbio and show influences of the Sienese painter Ambrogio Lorenzetti. On the side altars the principal works (counterclockwise from the right) are: two fragments of framed frescoes, once attributed to Antonio Alberti da Ferrara, now attributed to the Secondo Maestro of the Oratory of St John the Baptist, Urbino; the Miracles of the Snow by Ernst van Schayck(1617) and a young Gaetano Lapis (1730); a processional wooden crucifix, from the Northern European school, from the second half of the 15th century; an altarpiece (1540) by Raffaellino del Colle. The organ attributed to Baldassarre Malamini is the oldest in the Marche region and dates from the second half of the 16th century. Beside it, on the left, is one of three wash drawings by Battaglini da Imola from 1529 (the other two are beside the main altar). In the piazza in front of the church is a bronze statue of Angelo Celli, by Angelo Biancini, erected in 1959, in front of the loggia built in 1885.
Санта-Мария-делла-Мисеркодиа шіркеуі
Ғибадатхана 1301 жылдан бері осы жерде орналасқан бауырластықтың атымен аталған. Мықты порталы (1537) 16 ғасырдағы "Миссио Милосеркордия" мадоннасының фрескасымен безендірілген. Ішкі кеңістік фрескалармен әшекейленген, олардың ішіндегі үлкен фрагменттердің бірнешеуі сақталған: Жакопо Бедидің (жақын жердегі Губбио қаласынан) салған "Қасиетті Аполлинияның шейіттік қасіреті" (1455), ал қалғандары Ассизидегі Сан-Франческо базиликасын еске түсіретін элементтерге ие. Бас алтарь, 15 ғасырлық Төрт Евангелистті бейнелейтін шатырымен қатар, Мадонна делла Мисеркордияны бейнелейтін ерекше көп түсті топқа да ие. Екі жақтанғы алтарларда (шамамен 1625 ж.) Клаудио Ридольфидің туындылары, ал Гироламо Чиалдиеридің "Нәрестелердің қырғыны" (1634) бейнеленген пределласы орналасқан.
The church bears the same name as the confraternity that has been based here since 1301. The sturdy portal (1537) is topped by a 16th century fresco of the Madonna della Misericordia. The interior was decorated with frescoes, of which several large fragments still remain: the Martyrdom of St Apollinia (1455) is by Jacopo Bedi from nearby Gubbio, while the others have elements that are reminiscent of the Basilica of San Francesco in Assisi. The main altar, with its 15th century canopy with the Four Evangelists, also has a remarkable polychrome group in the niche depicting the Madonna della Misericordia. On the two side altars (c. 1625) are works by Claudio Ridolfi, and the predella showing the Massacre of the Innocents (1634) by Girolamo Cialdieri.
Сант-Анжело Минор шіркеуі
Лоджиядан өтіп бара жатқанда (15 ғасыр стилінде салынған, бірақ 1560 жылы тұрғызылған), ішкі жағында 17 ғасырдың ортасына жататын әсем бас алтарь орналасқан. Алтын жалатылған және лакталған ағаштан жасалған, биік соломондық бағаналары бар алтарьдың ортасында "Мені ұстама" (1504) бейнесі салынған картина орналасқан, картинаның авторы Timoteo Viti, және ол "ТИМОТЕЙ ДЕ ВИТЬ УРБИНАТ. OPUS" деп қол қойған, бұл картина оның Урбино герцогтарының мавзолейіндегі жұмысымен бірге шедевр саналады.
Passing through the loggia (built in a 15th century style, though erected in 1560), the interior has an elaborate main altar dating from the mid 17th century. Made from gilded and lacquered wood with great Solomonic columns, at its centre is the painting depicting Noli me tangere (1504), signed "THIMOTHEI DE VITE URBINAT. OPUS", a masterwork by Timoteo Viti, alongside his work in the mausoleum of the Dukes of Urbino.
Қалалық әкімдік
Матеотти алаңы, бір кезде Маджоре алаңы деп аталған, XIII ғасырда қала басшыларын орналастыру үшін салынған Палаццо Пубблико, яки қала әкімдігі ғимаратымен ерекшеленеді. Палаццо-дель-Подеста (монументалды фасады Алессандри көшесіне қарап тұрады) ғимараты 1476 жылы Коммуна тарапынан Федерико III да Монтефельтроға сыйға тартылды. Герцог Франческо ди Джорджио Мартиниге оны герцог сарайына айналдыруды тапсырды, бірақ жұмыстар аяқталмады. Көтерілген кіреберістің төмендетілуі, лоджияның құрылысы (қазір тек орындықтары мен консольдері сақталған), және бірінші қабаттағы күмбезді бөлмелер осы кезеңге жатады. Фасадтағы сағат айналасындағы жаңартулар 1575 жылға, ал «Балалы Мадонна» мүсінінің тапсырысы 1680 жылы Венецияда берілді. Кіреберістің жанында үш стандартты өлшем бірлігі орналасқан: piede (фут), braccio (қол) және canna (құбыс). Оларға «Кальиезе тоқсаны» деп аталатын рим колоннасының бөлігі де қосылған, ол қазір бірінші қабаттағы негізгі бөлменің ішінде орналасқан. Арқалық қабырғадағы фреска Джованни Дионигиге (1536) жатқызылатын «Балалы Мадонна, Архангел Михаил және Святой Геронтий» бейнесін көрсетеді. Археологиялық мұражайдың қосымша бөлігі ретінде Монтефельтро және Делла Ровере отбасыларының гербтері, қалалық эмблемалар, оның ішінде Архангел Михаилдың және дельфиндер жұбының суреттері де көрсетілген. Кіреберіс залдан, алаңға кіреберістің сол жағындағы есік сізді «сегретеге» – жер астындағы, түрмеге ұқсас бөлмеге алып келеді, онда қазба жұмыстары кезінде табылған керамикалық сынықтар, ортағасырлық қабырғалар, қалалық елтаңба, капительдер, роза тәрізді ою, гүл шоқтары мен қалалық су құбырынан ағызу жабындары сақталған. Сала дель Генерал Консильодан шығып, фреска астындағы дәліз XV ғасырға жататын есікпен шекараланған, ол герцог Федериконың эмблемаларымен әсемделген. Осы жерден аулаға өтесіз. Оның ортасында Элисео Маттиакчидің «Космикалық тәртіп» (1997) мүсіні орналасқан. Археологиялық мұражай (қазір кеңейтілуде) XIII ғасырға жататын Палаццо-дель-Подестаның бір бөлігін алып жатыр. Матеотти алаңының ортасындағы фонтан 1736 жылы Джованни Фаббри, Антон Франческо Берарди кішісінің жобасы бойынша салынды.
Piazza Matteotti once known as Piazza Maggiore is dominated by the 13th century Palazzo Pubblico, or Town Hall, built to house the city's governors. The building, onto which was added the Palazzo del Podestà (the monumental façade overlooks via Alessandri), was donated by the Comune to Federico III da Montefeltro in 1476. The Duke commissioned Francesco di Giorgio Martini to transform it into a ducal palace, but the works were never completed. The lowering of the raised entrance, the creation of a loggia(of which only the benches and corbels remain), and the vaulted rooms on the ground floor, all date from this period. The area around the clock on the façade date from 1575, while the statue of the "Madonna with Child" is from 1680 and was commissioned in Venice. To the side of the undecorated entrance are three standard measuring units: piede (foot), braccio (arm) and canna (cane): to these should be added the stub of a Roman column known as the "Cagliese quarter" now positioned just inside the main room on the ground floor. The fresco in the lunette on the back wall is of the Madonna with Child, St Michael Archangel and St Gerontius (1536) attributed to Giovanni Dionigi. Also on show as an extension to the Archeological Museum are objects including ducal coats of arms of both the Montefeltro and Della Rovere families, communal emblems including one of St Michael and a pair of dolphins. From the Entrance Hall, the door to the left of the entrance from the piazza takes you down to the segrete, a dungeon like basement with ceramic fragments discovered during excavation works, and Medieval masonry including a civic coat of arms, capitols, a rose boss, a garland carving, and drain covers from the civic aqueduct. Heading out of the Sala del General Consiglio the passageway under the fresco is framed by a 15th century doorway decorated with the emblems of Duke Federico in bas relief. From here one enters the courtyard. At its centre is the sculpture "Ordine Cosmico" (1997) by Eliseo Mattiacci. The Archaeological Museum (currently being enlarged) occupies parts of the 13th century Palazzo del Podestà. The fountain at the centre of Piazza Matteotti was built in 1736 by Giovanni Fabbri, to a design by Anton Francesco Berardi the younger.
Калли соборы
Бұл базилика шіркеу ғасырлар бойы өзгертілді. Готикалық портал (1424) сол қабырғада әлі де көрініп тұр; оны Кальялық Маэстро Антонио ди Кристофоро мүсіндеп жасаған, ал 17 ғасырдағы суретпен безендіруді Лодовико Вивиани орындаған. 1781 жылы болған зиянды жер сілкінісінен кейін Пьетро Джакомо Патриарканың биік күмбезі қазіргі дөңгелек шатырмен ауыстырылды. Қалқа мұнарасының үстінде Джованни Антинори жобалаған сегізбұрышты кірпіштен жасалған қоңыржай (1790) орналасқан. Басты жұмыстар: оң жақ нефте Гаэтано Лапистің (1758) (2-ші капелла) және Себастьяно Конканың (1720) (3-ші капелла) алтарьдық суреттері; трансептте Луиджи Гарцидің "Қамқоршы қасиеттілер" (1704) және Флоренциялық Медичилердің тапсырысымен 1695 жылы салынған, ал Насини отбасының мүшесі салған Пётр мен Иоанн Крестительмен бірге Мадонна мен Баланың суреті; Қасиетті Евхаристия капелласында Гаэтано Лапистің екі картинасы (1754 және 1756); сол жақ нефте Барокки шеберханасынан шыққан Жариялану, Фанолық Джулиано Персиутиге (немесе Кальялық Дионигиге) жатқызылатын 16 ғасырға тән Таза ұғымның фрескасының бөлігі және жергілікті суретші Джамбаттиста Гамбартинидің 17 ғасырға тән Мәңгілік Әкесі алтарь үстіндегі тимпанда бейнеленген. Органды Никола Мореттини 1889 жылы жасаған.
This basilica church has been modified over the centuries. The Gothic portal (1424) can still be seen on the left wall; it was sculpted by Maestro Antonio di Cristoforo of Cagli and the 17th century painted decoration is by Lodovico Viviani. After the damaging earthquake in 1781, Pietro Giacomo Patriarca's tall dome was replaced by the present day rounded vault. The bell tower is topped by an octagonal brick belfry (1790) designed by Giovanni Antinori. The main works are: in the right nave, the altarpieces by Gaetano Lapis (1758) (2nd chapel) and by Sebastiano Conca (1720) (3rd chapel); in the transept, The Patron Saints (1704) by Luigi Garzi and the Madonna and Child with Saints Peter and John the Baptist commissioned in 1695 by the Medicis of Florence and painted by a member of the Nasini family; in the Chapel of the Blessed Sacrament, two canvases by Gaetano Lapis (1754 and 1756); in the left nave, an Annunciation from the workshop of Barocci, a fragment of a 16th century fresco of the Immaculate Conception attributed to Giuliano Persciutti of Fano (though perhaps by Dionigi of Cagli), and the 17th century Eternal Father by the local artist Giambattista Gambarini in the tympanum above the altar. The organ was built by Nicola Morettini in 1889.
Сан-Доменико шіркеуі
Қала 1289 жылы қайта жаңартылғаннан кейін, шіркеуді Бенедикт орденінің тармағы – Селестиндер салған. Алдыңғы портал 1483 жылға, апсида 1655 жылға, ал қоңырау мұнарасы 1654 жылға дейін салынған. Ішіндегі басты жұмыстар Рафаэльдің әкесі Джованни Сантидің туындылары. Олар (сол жағынан) – Киелі Жером мен Бонавентура арасындағы Құрбандыққа шалынған Мәсіхтің фрескасы бар жерлеу ескерткіші (1481 жыл) және оның шедеврі саналатын әйгілі Тиранни капелласы, ол 1490-шы жылдардың басында салынған. Әйелдің тағының жанында, сахнадан сыртқа қарайтын періште бейнеленген; дәстүр бойынша, бұл Рафаэльдің бала кезіндегі портреті деп есептеледі, ал Жақияның (Иоанн Креститель) беті Сантидің өзінің автопортреті сияқты көрінеді. Шіркеудің қарама-қарсы қабырғасындағы нишада 16 ғасырға жататын Жариялау (Благовещение) суреті орналасқан, бұрын ол Гироламо Генгаға, ал соңғы кезде Тимотео Витиге жатқызылған. Оның жанында Гаэтано Лапистің Ғимаратқа (Храму) сыйлық әкелу суреті (Введение во храм) тұр. 1576 жылғы жабынның астында 14 ғасырға жататын фрескаларды көруге болады. Кең криптада (Тиранни капелласының жанындағы баспалдақтар арқылы түсетін) Антонио Вивианидің фрескалар циклі орналасқан.
The church was built by the Celestines, a branch of the Benedictine order, after the reconstruction of the city in 1289. The front portal dates from 1483, the apse from 1655 and the bell tower from 1654. Inside, the principal works are by Giovanni Santi, father of Raphael. These are (from the left) the funeral monument with a fresco of Christ in the Tomb between Saints Jerome and Bonaventure(1481) and the celebrated Tiranni Chapel, considered to be his masterpiece, which dates from the early 1490s. Beside the Virgin's throne, the work depicts an angel gazing outwards from the scene; it is traditionally believed that this is a portrait of Raphael as a child, while the face of St John the Baptist appears to be a self portrait of Santi himself. On the opposite wall of the church, in a niche, is the 16th century Annunciation, once attributed to Girolamo Genga and more recently to Timoteo Viti. Beside it is the Presentation in the Temple by Gaetano Lapis. 14th century frescoes can be seen beneath the 1576 layer of plaster. In the spacious crypt (stairs to the side of the Tiranni Chapel) is a cycle of frescoes by Antonio Viviani.