Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ежелгі Римдік мүлік
Ancient Roman estate
Салуст бақтары (Horti Sallustiani) – б.з.б. 1 ғасырында тарихшы Салуст жасаған ландшафтық ойын-саябақты қамтитын ежелгі Рим мүлігі. Ол Римнің солтүстік-шығыс бөлігінде, Пинций және Квиринал төбелері арасында, Виа Салария және кейін Порта Саларияның жанында орналасқан, болашақта VI аймақ болар үлкен аумақты алып жатты. Қазіргі рион Салустиано деп аталады.
The Gardens of Sallust (Horti Sallustiani) was an ancient Roman estate including a landscaped pleasure garden developed by the historian Sallust in the 1st century BC. It occupied a large area in the northeastern sector of Rome, in what would become Region VI, between the Pincian and Quirinal hills, near the Via Salaria and later Porta Salaria. The modern rione is now known as Sallustiano.
Ежелгі Римдегі хорти
Лукулл б.з.б. 1-ғасырда Пинциан төбесіндегі бақтарын (горти) салғанда, сәнді бақ сарайларын салу үрдісін бастады. Гортилер – ләззат алатын орын, дерлік шағын сарай болған және бай иесі мен оның сарайына қаланың қаусақ-соқпақты өмірінен алыс, бірақ оған жақын тұру мүмкіндігін ұсынған. Гортидің ең маңызды бөлігі, әрине, өсімдіктерді отырғызу болды, көбінесе геометриялық немесе жануарлар пішіндес топиарий түрінде. Жасыл кеңістіктер арасында павильондар, күннен сақтану үшін аркадалар, фонтандар, ванналар, ғибадатханалар және мүсіндер орналасқан, көбінесе грек түпнұсқаларының көшірмелері. 3-ғасырда хортилердің жалпы саны Римнің оннан бір бөлігін құрап, қала орталығының төңірегінде жасыл белдеуді қалыптастырды.
Lucullus started the fashion of building luxurious garden palaces in the 1st century BC with the construction of his gardens (horti) on the Pincian Hill. The horti were a place of pleasure, almost a small palace, and offered the rich owner and his court the possibility of living in isolation, away from the hectic life of the city but close to it. The most important part of the horti was undoubtedly the planting, very often as topiary in geometric or animal shapes. Among the greenery there were often pavilions, arcades for walking away from the sun, fountains, spas, temples and statues, often replicas of Greek originals. In the 3rd century AD the total number of horti occupied about a tenth of Rome and formed a green belt around the centre.
Хорти Салустиани
Бұл мүлік бастапқыда Юлий Цезарьге Horti Caesaris ретінде тиесілі болған, бірақ ол қайтыс болғаннан кейін оны оның ең жақын достарының бірі, тарихшы Салуст сатып алған. Ол Африка Нова (жаңадан жаулап алынған Нумидия) провинциясының губернаторы ретінде алған байлығын пайдаланып оны дамытты. 36 ж.б.д. тарихшы қайтыс болғаннан кейін резиденция оның асырап алған сол есімді шөбересіне, ал ақырында Клавдийге императорлық мүлік ретінде берілді, бірақ бірнеше ғасыр бойы Рим императорлары оны халыққа ашық демалыс орны ретінде сақтап келді. Бақтар төрт ғасыр бойы дамыған кезеңде көптеген қосымша құрылымдармен және монументальді мүсіндермен байытылды. Көптеген императорлар оны Палатин төбесіндегі ресми резиденцияға балама ретінде уақытша тұруға таңдады. Плинийдің айтуынша, Август тұсында осы бақтың күзетшілері Позио мен Секундилланың қалдықтары табылған, олардың бойы 10 фут 3 дюйм болған. Император Нерва 98 жылы Horti вилласында қызбадан қайтыс болды, ал императорлар Адриан мен Аврелиан онда маңызды жұмыстар жүргізді. Соңғысы әсіресе porticus miliarensis салды, бұл, мүмкін, портик, бақ және аттарға арналған жабық тұрақтардан тұратын кешен, онда ол ат тебуге баратын. Үшінші ғасырда да қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді. Ол 410 жылы Аларик бастаған готтар қалаға Horti Sallustiani қақпалары арқылы кіргенге дейін императорлық демалыс орны болып қалды. Кешен ауыр зақымданып, қайта жаңартылмады. Дегенмен, бақтар 6 ғасырға дейін толығымен тасталып кеткен жоқ.
The property originally belonged to Julius Caesar as the Horti Caesaris, but after his death it was acquired by the historian Sallust, one of his closest friends, who developed it using his wealth acquired as governor of the province of Africa Nova (newly conquered Numidia). In 36 BC on the death of the historian, the residence passed to his adopted great grandson of the same name, and eventually to Claudius as imperial property but was maintained for several centuries by the Roman Emperors as a public amenity. The gardens were enriched with many additional structures and monumental sculptures in the four centuries during which they evolved. Many emperors chose it as a temporary residence, as an alternative to the official seat on the Palatine Hill. Pliny writes that the remains of the guardians of the horti, Posio and Secundilla, were found there in the reign of Augustus and measured 10 feet 3 inches tall. The Emperor Nerva died of a fever in the villa of the horti in 98, and the emperors Hadrian and Aurelian had major works done there. The latter in particular had a porticus miliarensis built, probably a complex of portico, garden and riding stables, where he went to ride. Other restorations were carried out in the third century. It remained an imperial resort until it was sacked in 410 by the Goths under Alaric, who entered the city at the gates of the Horti Sallustiani. The complex was severely damaged and never rebuilt. However, the gardens were not finally deserted until the 6th century.
Ашылғандар
XVI ғасырда жүзімдіктер отырғызған кезде және әсіресе XVII ғасырдың басында папа Григорий XV-нің немере інісі кардинал Людовико Людовиси бұл жерді сатып алып, Вилла Людовисиді салғанда көптеген маңызды мүсіндер табылды. XIX ғасырдың соңында Римді астана ретінде салуға байланысты құрылыс қарқыны Киринал төбесіндегі заманауи виллаларды бұзуға әкелді. Бұл орынның археологиясын зерттеуге зор мүмкіндік жоғалды. Пинсио мен Квириналь төбелері арасындағы аңғарды толтыру арқылы ежелгі топография өзгертілді, осы хортилер сол жерде орналасқан болатын. Дегенмен, қазба жұмыстары нәтижесінде Адрианның хортилерді жаңарту кезінде салынған нұсқаулықтың бір бөлігі табылды. Оның қабырғалары эмаль, пемза және қабыршақтармен әшекейленген, кішкентай пейзаждар мен жан-жануарлар мен гүлдер бейнеленген жарқын түстермен боялған көріністерді құрады. Мүсіндік безендіруге төрт маусымды бейнелейтін дөңгелек құрбандық тасы және қазір Копенгагенде сақталатын Артемида мен Ифигенияның әдемі тобы кірді. Кейінгі кешеннің бір бөлігі – аңғардың түбінде орналасқан Венера Эрицина ғибадатханасы, ол Порта Коллинадан тыс жерде орналасқан және Цезарь тұсында хортиге қосылған республикалық құрылыс еді. Бұл кішкентай ғибадатхана республика дәуірінің соңында кең таралған эллиндік толосқа ұқсас, ол ірі қалалық виллалардың әдеттегі элементі болды. Махаббат, құнарлылық және табиғат құдайы Венерамен байланыс, сондықтан хортидің қорғаушысы Салустиан сияқты үлкен виллаға сай келді. Сондай-ақ, хортиде Аврелиан салған ат жарысы (цирк) болды.
During the planting of 16th century vineyards and especially in the early 17th century when Cardinal Ludovico Ludovisi, nephew of Pope Gregory XV, purchased the site and constructed the Villa Ludovisi, many important sculptures were discovered. In the late 19th century the building fever of the construction of Rome as the capital included the destruction of modern villas that populated the Quirinale. It was a lost opportunity to study the archaeology of the site. The ancient topography was irrevocably altered with the filling of the valley between the Pincio and Quirinal hills where these horti existed. Nevertheless, excavations led to the partial discovery of a nymphaeum probably dating from Hadrian's renovation of the horti. Its walls were encrusted with enamels, pumice and shells, which framed small landscapes and scenes with animals and flowers painted in bright colours. The sculptural decoration included a round altar with four Seasons and the beautiful group of Artemis and Iphigenia with a doe, now in Copenhagen. Also part of the later complex was the temple of Venus Erycina which stood at the bottom of the valley, a Republican building located just outside the Porta Collina and incorporated in the horti under Caesar. This small temple was reminiscent of a Hellenistic tholos, a very common type in the late Republican age and a typical element of large suburban villas. The connection to Venus, goddess of love, fertility and nature, and therefore protector of horti suited a large villa such as the Sallustian. The horti also housed a hippodrome (circus) built by Aurelian.
Қалдықтар
Қазіргі Сальустио алаңының ортасында, қазіргі көше деңгейінен 14 метр төмен, вилланың керемет жақсы сақталған павильонын көруге болады. Бұл, әдетте, Адриан вилласының Серапеумы сияқты жазғы триклиний болған. Ғимараттың негізгі бөлігі үлкен дөңгелек зал (диаметрі 11 метр, биіктігі 13 метр) болды, ол көшпелі және тегіс сегменттері бар күмбезбен (өте сирек кездесетін форма, тек Серапеумда ғана табылған) жабылған. Қабырғалардың әр жағында үштен бір нишадан бар, олардың екеуі бүйірлік бөлмелерге, мүмкін, нимфеяларға ашық өткелдер болған. Салынысынан бірнеше жыл өткен соң, қалған нишалар жабылып, қабырғаларды да жапқан мәрмәр панельдермен жабылды. Еден де мәрмәрмен жабылған, ал күмбез бен қабырғалардың жоғарғы бөлігі штукатурмен әсемделген. Екі қабатты екі ғимарат арасында кең базиликалық зал орналасқан, ал ғимараттың жоғарғы бөлігінде галереяға жалғасқан үлкен панорамалық терраса болған. Бұл Квиринал мен Пинчоны бөліп тұратын аңғардың төменгі жағындағы тамаша жердегі негізгі орталықтардың бірі болды. Ол қалың қабырғалармен, аркалармен және Сервий қабырғаларына тірелетін тіреулермен нығайтылған, қазіргі Via Sallustiana осы жерден өтеді, сондай-ақ арттағы төбеге сүйеніп, нашар сақталған ғимараттардың басқа қалдықтарымен байланысты. Оңтүстік жағында үш бөлікке бөлінген жартылай дөңгелек жабық бөлме бар, олардың екеуінде әлі де ежелгі қара және ақ мозаикалар сақталған, сондай-ақ, кейінірек жасалған қабырға суреттерінің қалдықтары бар; оңтүстікке қарайғы үшінші бөлме екі жоғарғы қабатқа апаратын баспалдақпен толыққан, ал солтүстік жағында латрина ретінде пайдаланылған бөлме орналасқан. Бұл ғимараттағы кірпіштерге қойылған мөрлер 126 жылғы құрылыс мерзімін растайды. Бұл мерзім маңызды, өйткені ол Domus Augustana-дан кейін императорлық жеке архитектураның дамуын және Domus Aurea үлгісінен шамамен 50 жыл ішіндегі эволюциясын көрсетеді. Кешендегі басқа қалдықтардың арасында қазір Via Friuli бойындағы Американ елшілігінің гаражында орналасқан қабырға суреттері бар криптопортикус және Via Lucullo бойындағы нишалары бар қабырға бар. Үлкен Адриандық цистерна да Via San Nicola da Tolentino және Via Bissolati көшелерінің бұрышындағы Collegio Germanico-ның астында сақталған, ол екі деңгейден тұрады: бірінші деңгейі 1,8 метр биіктікте, ал екінші деңгейге (жалпы 39 x 3,3 метр) негіз ретінде қызмет етеді.
A remarkably well preserved pavilion of the villa can be seen at the centre of present day Piazza Sallustio, 14 m below present street level. It was probably a summer triclinium like the Serapeum of Hadrian's Villa. The main part of the building was a large circular hall (11 m in diameter by 13 in height), covered by a dome with alternating concave and flat segments (a very rare form, found only in the Serapeum). The walls host three niches on each side, two of which were open as passages for side rooms, probably nymphaea. A few years after construction, the remaining niches were closed and covered with marble panels, which also covered the walls. The floor was also marble, while the dome and the upper part of the walls were decorated with stucco. A grandiose basilica room was framed by two side buildings on two floors, while the upper part of the building had a large panoramic terrace, linked to a gallery. It was one of the main nuclei in a spectacular location at the bottom of the valley dividing the Quirinale from the Pincio. It was supported by thick walls with arches and buttresses resting on the Servian Walls where the Via Sallustiana runs today, and resting against the hill behind and connected to other remains of poorly preserved buildings. To the south there is a semi circular covered room divided into three areas with partitions, two of which still retain ancient mosaics in black and white and the remains of wall paintings probably from a later time; the third room towards the south is occupied by a flight of stairs to the two upper floors, while the north one was interspersed with an room used as a latrine. The brick stamps of this building confirm a date of 126. The dating is significant because it shows the developments of imperial private architecture after the Domus Augustana, and the evolution from the Domus Aurea model over nearly 50 years. Among the other remains in the complex is a cryptoporticus with wall paintings, now in the garage of the American Embassy on the side on via Friuli, and a wall with niches along via Lucullo. A large Hadrianic cistern also survives under Collegio Germanico at the corner of Via San Nicola da Tolentino and Via Bissolati consisting of two levels: the first, 1.8 m high, acts as a substructure to the second (overall 39 x 3.3 m).