Италиядағы кратер көлі: Неми көлі – Римнің оңтүстігіндегі ежелгі жанартау кратерінде орналасқан, тарихи кемелермен және Диана құдайына арналған қасиетті орын.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиядағы кратерлік көл
Crater lake in Italy
Неми көлі (Nemorensis Lacus, сондай-ақ Диананың айнасы, Speculum Dianae деп те аталады) – Италияның Лацио аймағындағы Римнің оңтүстігіндегі Альбан төбелерінде орналасқан шағын дөңгелек вулкандық көл. Көл өзінің атын оған жоғарыдан қарап тұрған аймақтағы ең ірі қала – Немиден алған. Ол кем дегенде 36 000 жыл бұрын пайда болған ежелгі вулкандық кратерде қалыптасқан. Көл Калигула тұсында салынған, суға батқан үлкен рим кемелерімен әйгілі.
Lake Nemi (, Nemorensis Lacus, also called Diana's Mirror, Speculum Dianae) is a small circular volcanic lake in the Alban Hills south of Rome in the Lazio region of Italy. It takes its name from Nemi, the largest town in the area, which overlooks it from a height. It was formed in an ancient volcanic crater created at least 36,000 years ago. The lake is famous for its great sunken Roman ships built under Caligula.
Археология және тарих
Б.з.д. VI ғасырдан бастап көл мен оның орманы Диана Неморенсис қасиетті құдайына арналған және Неморалия фестивалінің өтетін орны болған. Арицияның қасиетті тоғайы – Рекс Неморенсис аталған дін қызметкерінің билік еткен жері, ол өз орнына талапкермен өлтірілгенше билік құрған. Диананың монументалды қасиетханасы б.з.д. 300 жыл шамасында құлшылықтың орталығы ретінде салынған. Рим дәуірінде кратердің шетімен 6 үлкен вилла орналасқан, олар салқын жаздық ауадан және көл мен теңіздің әдемі көрінісінен пайдаланды. Көл жағалауында тек бір вилла ғана бар екені белгілі: батыс жағалаудағы Санта-Мария аймағындағы вилла. Императорлар Тиберий мен Калигула Неми көлінде жазғы ыстықтан қорғану үшін ғана емес, сонымен қатар өздерін Неморенс ретінде бекіту үшін жүзген – жұлдыздармен байланысқан, Жердің мәңгілік өмір күшіне үйленген билеушілер.
From the 6th century BC, the lake and its forest were sacred to the goddess Diana Nemorensis and the site of the festival Nemoralia. The sacred grove of Aricia was where a priest called the Rex Nemorensis reigned until he was killed by a challenger. The monumental sanctuary of Diana was built around 300 BC as the centre of the cult. In Roman times up to 6 large villas lay on the rim of the crater taking advantage of the cool summer air and fine views over the lake and the sea. Only one villa is known to be on the shore of the lake: the villa in the locality of Santa Maria on the western shore. Emperors Tiberius and Caligula sailed Lake Nemi not merely to cool off in summer, but to assert themselves as Nemorenses, rulers aligning with the Stars, wedded to Earth's perpetual life force.
Санта-Мариядағы вилла
Вилла раскопками была исследована в период с 1998 по 2002 год. Она была построена в конце республиканской эпохи, в середине I века до н.э., и претерпела 4 этапа перестройки до 120-х годов н.э. Размер и качество виллы, а также тот факт, что она была единственной, расположенной на озере, убедительно свидетельствуют о том, что это была императорская вилла, принадлежавшая Юлию Цезарю в Неморенси (в священной роще Дианы). Она оставалась в императорской собственности, вероятно, использовалась Калигулой в качестве базы. Она расположена на большой искусственной террасе, протянувшейся вдоль берега на 260 м, шириной 60 м и возвышающейся на 9 м над озером. Северный сектор был меньше и скромно оформлен и, вероятно, служил жильем для слуг виллы. Комнаты имели геометрические монохромные полы, а к северу от виллы, построенный на четвертом этапе, располагался небольшой комплекс ванных комнат для слуг. Центральная часть была роскошно украшена для "публичных" мероприятий и развлечений, а южная часть предназначалась для частной семейной жизни. Центральная часть была построена вокруг большого перистиля размером 21,3 x 13,5 м с богатым мраморным полом opus sectile. На северной стороне этого перистиля находилась большая триклиния с видом на озеро, также с полом opus sectile. Вокруг перистиля с западной и южной сторон располагались жилые комнаты (кубикулы), украшенные полами opus sectile и стенами с цветной штукатуркой. Частное крыло было очень богато украшено и доминировалось двумя большими элементами, предназначенными для личного пользования владельца: длинным бассейном и огромной экседрой, между которыми находились жилые помещения и бани владельца. Экседра имела полукруглую главную комнату диаметром 21 м и два крыла общей шириной 48 м, пристроенных к скале. Параллельно экседре проходил водный канал шириной 1,1 м. Длинный бассейн, построенный в начале I века н.э., имел длину более 63 м, ширину 4,3 м и глубину 1 м, стены из раствора шириной 0,75 м, частично вырубленные в скале террасы. На его южном конце располагался круглый бассейн с лестницей, ведущей в чашу. Он был параллелен стене террасы, между ними располагался сад. Канал питался из цистерны размером 34 x 8 м и высотой 6 м, которая до сих пор существует над виллой.
The villa was excavated between 1998 and 2002. It was built in the late Republican era, mid first century BC, and underwent 4 remodelling phases until the 120s AD. The size and quality of the villa, and the fact that it was the only one located on the lake strongly indicate that it was an imperial villa and the one in nemorensi (in Diana’s sacred wood) owned by Julius Caesar. It stayed in imperial ownership probably being used as a base by Caligula. It is situated on a large artificial terrace of which stretched 260 m along the shore with a width of 60 m and 9 m high above the lake. The northern sector was smaller and simply decorated and was probably the living quarters for the villa’s servants. The rooms had geometric monochrome floors and a small bath suite north of the villa built in the fourth phase probably also for servants. The central part was sumptuously decorated for "public" functions and entertainment while the southern part was for private family use. The central part was built around a large peristyle 21.3 x 13.5 m with a rich marble opus sectile floor. On the north side of this peristyle was a large triclinium overlooking the lake, also with an opus sectile floor. Surrounding the peristyle on western and southern sides were living rooms (cubicula) decorated with opus sectile floors and walls with coloured stucco. The private wing was very richly decorated and was dominated by two large features intended for the owner's private uses: a long pool and a huge exedra, between which were the residential quarters and baths of the owner. The exedra had a semicircular main room of diameter 21 m and two wings of total 48 m width, built against the rock. Parallel to the exedra was a 1.1 m wide water channel. The long pool built in the early first century AD was over 63 m long, 4.3 m wide and 1 m deep with 0.75 m wide mortar walls was cut partly into the rock of the terrace. At its southern end was a circular pool with steps leading into the basin. It was parallel to the terrace wall with a garden between them. The channel was fed from a cistern, 34 x 8 m and height 6 m, which still exists above the villa.
Елші
Неми көлі, Альбано көлі сияқты, табиғи шығару жолдары жоқ және барлық су кратердегі жаңбырдан түседі. Алғашқыда су деңгейінің күрт өзгерген болуы мүмкін. Сондықтан көл деңгейінің тым жоғары көтерілуі ежелгі заманда 1650 метрлік туннель арқылы бақыланды. Бұл туннель шамамен б.з.д. 300 жылға дейін салынған, сол кезде жоғарғы кіреберіс жабылып, көл деңгейін одан әрі төмендету үшін 11 метр төменге орналасқан жаңа кіреберіспен алмастырылды, және бірнеше камералары болды. Туннельді жобалау кезінде көлден сыртқа ең қысқа жол таңдалды, бұл қажетті ең төменгі төмен қарай бұрылысқа сәйкес келеді. Туннель көлді Ариччия кратерімен байланыстырады, ол да сол кезде көлмен толған және кейіннен құрғатылған. Бұл монументалды, бірақ көзге көрінбейтін жоба болды, онда көптеген жұмысшылар жұмыс істеді, ең бастысы – қазылған материалды шығарып тастау және оны алып кету. Алғашқы туннельдің ені 0,7 мен 1 метр аралығында болды, яғни бір уақытта қазба жұмысында бір адам ғана бола алатын. Басқа туннельдерден айырмашылығы, жұмысты жылдамдату және қателіктерді азайту үшін орталық бөлігінде вертикальды шахталар қолданылмады, бірақ туннельдің бастапқы бағытын анықтау үшін екі шетінде бірнеше тік шахталар салынды. Туннельді қазу жұмысы шығу жерінен басталды, бұл жер асты суларының жұмыс бетін су басуын болдырмау үшін жасалды, бірақ қатты базальт тау жыныстары кездескен кезде кіреберіс жағынан да қазу жұмыстары жүргізілген болуы мүмкін. Эмиссарлық кіреберіс көлдің қазіргі деңгейінен бірнеше метр жоғары, оңтүстік-батыс жағалауда орналасқан. 18 ғасырлық портал 25 метрге жуық үлкен opus quadratum блоктарымен қапталған туннельдің алғашқы бөлігіне кіруге мүмкіндік береді. Дөңгелек тесіктері бар тас плита, оның бір бөлігі әлі де орнында, ағаштар мен басқа да ірі қоқыстардың кіруін болдырмау үшін сүзгі қызметін атқарды. Қабырғалардағы ойыстар су ағынын реттеуге арналған және сүзгілерді тазалауға мүмкіндік беретін бөгеуіштерге арналған. Бастапқы жоспар бойынша кіреберіс негізгі туннельдің еденімен бір деңгейде болуы керек еді, бірақ құрылыс кезінде судың туннельге кірмеуі үшін сырттан тік еңіс жасалды. Кіреберіс едені құрылыс аяқталғаннан кейін төмендетілуі керек еді, бірақ бұл ешқашан іске аспады. Кіреберістен тар туннель шамамен 150 метрден кейін трапеция тәрізді туннельге жетеді. Валеричкадан кейін су ашық арнамен шамамен 2 километрге ағып, содан кейін 600 метрлік жер асты бөліміне дейін, Аричино туннелі деп аталады.
Lake Nemi, like that of Albano, has no natural outlets and all the water comes from rain in the crater. Originally the level must have greatly fluctuated. Hence the lake level was controlled from rising too high in ancient times by an emissary connected to a 1650 m long tunnel dug through the crater wall and ending in Vallericca c. 10 m lower. It dates from before circa 300 BC when the upper inlet was closed and replaced by an entrance around 11 m lower to further reduce the level of the lake and which had a series of chambers. In planning the tunnel the shortest path from the lake to the outside was used consistent with the minimum downhill slope needed. The tunnel connects the lake with the adjacent crater of Ariccia, which was also occupied by a lake at that time and later reclaimed. It was a monumental, if invisible, project which involved many workers not least to dispose of the excavated material and to transport it away. The original tunnel varied between 0.7 and 1 m wide meaning that only one person could be at the excavation face at a time. No intermediate shafts were used in the central part, unlike other tunnels, to speed up the work and lower the orientation error, but to set the initial direction of the tunnels at the two ends several vertical shafts were included there. Tunnelling would have started at the outlet end to avoid flooding of the workface from groundwater but when hard basalt rock was encountered tunnelling also from the inlet seems to have been added. The emissary entrance is a few metres above the current level of the lake, on the south western shore. An 18th century portal gives access to a first stretch of tunnel clad with large opus quadratum blocks for about 25 m. A stone plate with circular holes, part of which is still in situ, was a filter to prevent entry of logs and other large debris. Grooves in the walls are clearly visible for bulkheads which could control the flow of water and allowing the filters to be cleaned. The original plan was for the entrance to be on the same level as the floor of the main tunnel but there is a steep slope from the outside to avoid water entering the tunnel while under construction. The entrance floor was to be lowered once completed but this was never done. From the entrance a narrow tunnel leads, after about 150 m, into the trapezoidal tunnel. After Vallericca the water flowed in an open air channel for about 2 km before another underground section for 600 m, the so called Aricino tunnel.