Кіріспе

Белем-Бразилия тас жолы (португалша: Rodovia Belém–Brasília) – Бразилияның алты федералды тас жолының бөліктерінен құралған жүйе. Олардың әрқайсысы Атлантика мұхитындағы Белем қаласын (Пара штатының солтүстігінде) және Бразилия Федералды округіндегі Бразилияны (оңтүстік ішкі аймақта) байланыстыруға көмектеседі. Белем-Бразилия тас жолы деген атау (Белем мен әрбір қала арасында) келесі бағыттарға қолданылады: BR 316 (Санта-Мария-ду-Пара), BR 308 (Санта-Мария-ду-Пара) және BR 010 (Эстреито). Сонымен қатар, Порто Франко мен Вандерландия арасындағы BR 226, одан Анаполиске дейін және кері BR 153, одан Бразилияға дейін және кері BR 060 жолдарына да қолданылады. Әрбір жағдайда, аталған маршрут Белем-Бразилия тас жолының тиісті бөлігін көрсететін бір немесе екі қаладан тысқары жерге дейін созылады, ал одан арғы бөліктерінде бұл атау қолданылмайды.

Тарих

Белем-Бразилия тас жолы – Бразилияның орталық және солтүстік-орталық аймағы арқылы салынған алғашқы жол, ол 1958-1960 жылдар аралығында салынды және 1974 жылы асфальтталды. Оның құрылысы жол инженерлігінің ең үлкен жетістіктерінің бірі саналды, себебі жобалау кезінде және құрылысшылар алдында көптеген қиындықтар тұрды (5000-нан астам су арналарын басып өту қажет болды, сондай-ақ 50 метрден биік және диаметрі 4-5 метрден асатын алып ағаштарды бульдозермен бұзу және кесудің жаңа әдістерін табу қажет болды). Бастапқыда бұл топырақты жол болған, бірақ кейін жылдары макадамдалды және мықты көпірлер салынды. Белем-Бразилия тас жолы бұл толығымен жабайы аймаққа жаңашылдық әкелуде маңызды рөл атқарды. Жол бойында көптеген шаруашылық қоныстар мен жаңа қалалар пайда болды, олармен бірге сауда, өнеркәсіп және т.б. дамыды. Бұл сондай-ақ Пара, Мараньян, Токантинс штаттары мен Гояс облысының солтүстігін елдің қалған бөлігімен байланыстырған алғашқы құрлықтық жол болды, бұл аймақтың экономикалық әлеуетін және дамуын арттырды. Бастапқыда жолмен саяхаттау қауіпті болды, себебі онда қатігез дақты яғуарлар мен уытты жыландар сияқты жабайы жануарлар және қарақшылар кездесетін. Жол бойында қонақүйлер, жанармай құю станциялары мен мейрамханалар болмағандықтан, саяхатшылар өздерімен барлық қажетті заттарын алып жүруге мәжбүр болды. Бүгінде бұл жолмен жүруге шамамен екі күн уақыт керек.