Лео Штайнберг (1920-2011) – американ суретші, тарихшы және сыншы. Мәскеуде туған, кеңестік Ресейден Берлин, содан кейін Ұлыбританияға көшкен. Сурет өнеріндегі білімі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық тарихшы Лео Штайнберг (9 шілде 1920 – 13 наурыз 2011) – американдық өнер сыншысы және өнер тарихшысы болған.
American historian
Leo Steinberg (July 9, 1920 – March 13, 2011) was an American art critic and art historian.
Өмір
Штайнберг Ресейдің Мәскеу қаласында, еврей заңгері және Социалистік революциялық партияның саясаткері Исаак Нахман Штайнбергтің ұлы болып дүниеге келді. 1917-1918 жылдары Владимир Ленин тұсында ол Халықтық сот төрешісі қызметін атқарды. 1923 жылы оның отбасы Кеңес Одағынан шығып, Германияның Берлин қаласына қоныстанды. 1933 жылы нацистер билікке келгеннен кейін Штайнбергтер тағы бір рет көшіп кетуге мәжбүр болды, бұл жолы Ұлыбританияға. Суретші болуды армандаған Штайнберг Слэйд көркемсурет мектебінде (Лондон университетінің бөлігі) оқыды. 1945 жылы ағасы мен күйеуінің ынталандыруымен Штайнберг Нью-Йорк қаласына көшіп келді. Ол көп жыл бойы өнер сыншылығымен айналысып, өнерге сабақ берді, соның ішінде Парсонс дизайн мектебінде жұмыс істеді. 1957 жылы Уильям Колодни Штайнбергті Метрополитен өнер мұражайында лекция оқу сериясын жүргізуге шақырды. "Батыс өнеріндегі өзгеріс және тұрақтылық" атты лекциялар циклы қазіргі заманғы ой-пікірге ерекше маңызды проблемалар мен шешімдерді қарастырды. Оның қазіргі заманғы өнерді сынау маңыздылығы Том Вольфтың 1975 жылғы "Бейнелі сөз" кітабында көрсетілді, онда Штайнберг, Гарольд Розенберг және Клемент Гринберг сын-пікірлерінің әсері үшін "Културбургтың патшалары" деп аталды. Штайнберг ақырында өнер сыншылығынан қол үзді және Франческо Борромини, Микеланджело және Леонардо да Винчи сияқты суретшілер мен сәулетшілерге ғылыми қызығушылық танытты. 1960 жылы ол Нью-Йорк университетінің Көркемөнер институтында Римдегі Бороминидің Сан-Карло алле Кварто Фонтаны архитектуралық символикасы туралы диссертация қорғап, доктор ғылымын алды. Кейіннен ол Нью-Йорк қаласы университетінің Хантер колледжінде сабақ берді. 1975 жылы Штайнберг Пенсильвания университетінде өнер тарихының Бенджамин Франклин профессоры болып тағайындалды және 1991 жылға дейін сабақ берді. 1995-1996 жылдары Штайнберг Гарвард университетінде қонақ профессор болып, "Сүзімсіз сурет және араласу мәтіні" тақырыбында Чарльз Элиот Нортон лекцияларын оқыды. Штайнберг өнер тарихын революциялық тұрғыдан қарастырды, оны нақты деректерді, құжаттарды және иконографиялық символдарды құрғақ қарастырудан әртүрлі көркемдік таңдаулар арқылы мағынаны динамикалық түсінуге көшіруге көмектесті. Мысалы, 1972 жылы Штайнберг "Басқа критерийлер" атты жинағында "жатық сурет жазықтығы" туралы идеяны ұсынды. 1983 жылғы "Оқтан" журналының жазғы саны Штайнбергтің "Ренессанс өнеріндегі Христостың жыныстығы және қазіргі заманғы ұмытылу" атты мақаласына толығымен арналды, кейіннен Random House және басқа елдердің баспагерлері кітап ретінде жариялады. Бұл мақалада Штайнберг Ренессанс өнерінде бұрын назар аудармаған үлгіні зерттеді, оны ostentatio genitalium деп атады: нәресте Христостың жыныс мүшелерін айқын көрсету және Мәсіхтің өмірінің соңына жақын бейнелерінде осы аймаққа назар аудару, екі жағдайда да Инкарнация ұғымына байланысты нақты теологиялық себептерге байланысты. Штайнберг 2011 жылдың 13 наурызында Нью-Йоркте 90 жасында қайтыс болды. Штайнбергтің 3200 данадан тұратын коллекциясы Остиндегі Техас университетінің Блантон өнер мұражайында сақталады. Оның құжаттары Гетти зерттеу институтында сақталған.
Steinberg was born in Moscow, Russian SFSR, the son of Isaac Nachman Steinberg, a Jewish lawyer and Socialist Revolutionary Party politician who was People's magistrate of Justice under Vladimir Lenin from 1917 to 1918. His family left the Soviet Union in 1923, and settled in Berlin, Germany. In 1933, after the Nazis came to power, the Steinbergs were forced to move again, this time to the United Kingdom. Intending to become an artist, Steinberg studied at the Slade School of Fine Art (part of the University of London). In 1945, encouraged by his older sister and her husband, Steinberg moved to New York City. For years he made a living writing art criticism and teaching art, including at the Parsons School of Design. In 1957, William Kolodney invited Steinberg to give a lecture series at the Metropolitan Museum of Art. "Change and Permanence in Western Art" focused on ten periods of art, dealing with problems or solutions with special relevance to modern thought and taste. The importance of his criticism of modern art was proven by his being included in Tom Wolfe's 1975 book The Painted Word, in which Steinberg, Harold Rosenberg, and Clement Greenberg were all labeled the "kings of Cultureburg" for the influence of their criticism. Steinberg eventually moved away from art criticism and developed a scholarly interest in such artists and architects as Francesco Borromini, Michelangelo, and Leonardo da Vinci. In 1960, he earned his PhD at New York University's Institute of Fine Arts with a dissertation on the architectural symbolism of Borromini's San Carlo alle Quattro Fontane in Rome. Subsequently, he taught at Hunter College of the City University of New York. In 1975, he was appointed Benjamin Franklin Professor of the History of Art at the University of Pennsylvania, where he taught until retiring in 1991. From 1995 to 1996, Steinberg was a guest professor at Harvard University, delivering the Charles Eliot Norton lectures on "The Mute Image and the Meddling Text." Steinberg approached the history of art in a revolutionary manner, helping to move it from a dry consideration of factual details, documents, and iconographic symbols to a more dynamic understanding of meaning conveyed via various artistic choices. For example, in 1972, Steinberg introduced the idea of the "flatbed picture plane" in his book Other Criteria, a collection of essays. The whole of the Summer, 1983, issue of the journal October was dedicated to Steinberg's essay The Sexuality of Christ in Renaissance Art and in Modern Oblivion, later published as a book by Random House and by publishers in other countries. In that essay, Steinberg examined a previously ignored pattern in Renaissance art, which he named ostentatio genitalium: the prominent display of the genitals of the infant Christ and the attention also drawn to that area in images of Christ near the end of his life, in both cases for specific theological reasons involving the concept of the Incarnation – the word of God made flesh. Steinberg died on March 13, 2011, in New York City at the age of 90. Steinberg's collection of 3,200 prints is held at The Leo Steinberg Collection, Blanton Museum of Art, University of Texas, Austin. His papers are held at the Getty Research Institute.
Жеке өмір
1962 жылы Штайнберг "Life" журналының көркем редакторы Дороти Зайберлингке үйленді, бірақ бұл неке ажырасумен аяқталды. 40 жылдан астам уақыт бойы Шила Шварц оның "ажырамас серіктесі", көмекшісі және редакторы болды. Штайнбергтің балалары болған жоқ.
In 1962 Steinberg married Dorothy Seiberling, an art editor for Life magazine; the marriage ended in divorce. For more than 40 years, Sheila Schwartz was his "indispensable collaborator", assistant and editor. Steinberg had no children.
Диссертация
Штайнбергтің зерттеулері ерекше Микеланджело, Леонардо да Винчи және басқа итальяндық Ренессанс суретшілерінің туындыларына және олардың өнердегі Мәсіх бейнелеріне шолу жасады. Сыншы ретінде ол Пабло Пикассо, Джаспер Джонс және Виллем де Кунинг туралы маңызды еңбектер жазды. Оның ең маңызды эсселерінің бірі – «Қазіргі заманғы өнер және оның аудиториясының қиын жағдайы» (Contemporary Art and the Plight of its Public), ол 1962 жылғы наурыз айында «Харперс» журналында жарияланды. Штайнберг сынға бейресми көзқараспен келді, кейде эсселерінде бірінші жақтан баяндама қолданып, оқырмандар үшін өнер тәжірибесін жекелендірді. Бұл сол кездегі Клемент Гринберг сияқты көптеген формалистік сыншылардың қатаң стиліне қарама-қарсы болды. Ол көптеген жазбаларында өнердің өмірді ғана емес, сонымен қатар өзі болуға қабілеттілігіне деген құштарлығын білдірді және «Адам не істей алса, сурет салу одан да жақсырақ жасайды» деді. Ол заманауи сурет пен ескі шеберлердің суреттері арасындағы ең маңызды айырмашылық – көрерменнің туындыға деген жеке пікірі деп санады. Сондай-ақ, Джексон Поллок сияқты абстрактілі экспрессионистердің акциялық суретшілері жақсы өнер жасауға, тек жеке өзін-өзі көрсетуге қарағанда көбірек бейілді екеніне сенді, бұл Штайнбергтің замандасы, тағы бір американдық өнер сыншысы Гарольд Розенбергтің пікіріне қайшы келді.
Steinberg's research particularly focused on the works of Michelangelo, Leonardo da Vinci, and other Italian Renaissance artists and their depictions of Christ in art. As a critic, he produced important work on Pablo Picasso, Jasper Johns and Willem de Kooning. One of his most significant essays was Contemporary Art and the Plight of its Public, which appeared in March 1962 in Harper's Magazine. Steinberg took an informal approach to criticism, sometimes using a first person narrative in his essays, which personalized the experience of art for readers. This was in juxtaposition to many formalist critics at the time, such as Clement Greenberg, who were known to be resolute in their writing. In many of his writings, he expressed his love for art's ability not only to reflect life but also to become it and commented, "Anything anybody can do, painting does better." He believed that the difference between modern painting and that of the Old Masters was the viewer's subjective experience of that artwork. He also believed that Abstract Expressionist action painters, such as Jackson Pollock, were more concerned with creating good art than with merely expressing a personal identity on canvas, a point of view contrary to that held by Harold Rosenberg, another American art critic of Steinberg's era.