Роберт Эйзенман: Американдық бібліялық ғалым және тарихшы

Роберт Эйзенман – америкалық біблія ғалымы, тарихшы, археолог. Өлі теңіз кітаптарына қолжетімділікті қамтамасыз етудегі күресімен және Эссендер мен палестиналық мессианизм теориясымен танымал.

18 мин оқу

100%

Дереккөз: Robert Eisenman — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық Киелі кітап зерттеушісі (туған жылы 1937)

Роберт Эйзенман (туған жылы 1937) – американдық Киелі кітап зерттеушісі, тарихшы, археолог және ақын. Қазіргі уақытта ол Таяу Шығыс діндері, археология және ислам құқығының профессоры және Калифорния мемлекеттік университетінің Лонг-Бич қаласындағы Иудаизм-христиандық бастаулары институтының директоры. Эйзенман 1980 және 90-шы жылдары Өлі теңіздің құпия жазбаларына қолжетімділікті кеңейту науқанын жетекшілік етті, және осы науқанның нәтижесінде ессейлерді палестиналық мессианизммен (немесе кейбіреулер "палестиналық христиандық" деп атайтын) байланыстыратын теориямен байланыстырылды – бұл теория ортодоксалды ғылымға қарсы келеді. Осыған дейін Эйзенман бес жыл АҚШ, Еуропа және Таяу Шығыста, Үндістанға дейін "жолда" болып, барлық осы оқиғаларды өзінің поэтикалық саяхат күнделігінде (1959–62) сипаттады. Бұл күнделік 2007 жылы Солтүстік Атлантика кітаптары баспасынан (Беркли, Калифорния) «Жаңа Иерусалим» деген атпен жарық көрді. Онда ол 1958–59 жылдардағы Сан-Францискодағы «битниктер» қозғалысын, Париж қаласының «қозғалатын той» атмосферасын, Израильдегі кибуцтардағы жұмысын, Бейбітшілік корпусындағы қызметін және Үндістанға құрлық арқылы жасаған бірнеше саяхаттарын баяндайды.

Өмір және мансап

Роберт Айзенман Нью-Джерси штатынан. Ол ассимиляцияланған еврей ата-анасының отбасында туған. Оның інісі – деконструкционист архитектор Питер Айзенман, ол Берлиндегі Холокост ескерткішінің, Испаниядағы Сантьяго-де-Компостела қаласындағы келушілер орталығының және Аризона Кардиналс футбол стадионының дизайнымен әйгілі.

Білім

Айзенман екі жарым жыл инженерлік физика мамандығы бойынша оқыды (студенттерді ядролық физикаға дайындауға бағытталған курс), 1958 жылы Корнелл университетінің физика және философия факультетін B.A. дәрежесімен бітірді. 1966 жылы Нью-Йорк университетінде Абрахам И. Катшпен бірге еврей және Таяу Шығыс тарихын зерттеу бойынша магистр дәрежесін алды. 1971 жылы Колумбия университетінде Таяу Шығыс тілдері мен мәдениетінен докторлық дәрежесін алды, еврей тарихы бойынша қосымша және ислам құқығы бойынша негізгі мамандықтарды оқыды, онда ол Джозеф Шахтпен бірге оқыды. 1985–86 жылдары Израильдің Иерусалим қаласындағы Шығыстану американдық мектептерінде Гуманитарлық ғылымдар ұлттық қорының стипендиясын алды, ал 1986–87 жылдары Англияның Оксфорд қаласындағы еврей және еврей зерттеулері орталығының аға ғылыми қызметкері болды.

Қазіргі жағдай

Ол Таяу Шығыс діндері, археология және ислам құқығы профессоры, сонымен қатар Калифорния штатының Лонг-Бич мемлекеттік университетіндегі Иудей-Христиан және Ислам тарихын зерттеу институтының директоры. Ол Оксфорд университетінің Линакр колледжінің арнайы шақырылған аға мүшесі және Иерусалимдегі Олбрайт археологиялық зерттеу институтында (Америкалық Шығыстану мектебі) Ұлттық гуманитарлық ғылымдар қорының стипендиаты болды.

Ерте өмір

Айзенман Нью-Джерси штатының Оңтүстік Оранж қаласында өсті және Мейплвудтағы Колумбия орта мектебінде оқыды, бірақ Корнелл университетінің Инженерлік физика факультетіне қабылдануға өтініш бергендіктен соңғы курсты өткірді. Оқудың үшінші курсында Айзенман алдымен Макс Блэкпен философияны, содан кейін Джон Сениормен салыстырмалы әдебиетті таңдады, одан кейін 1958 жылы эстетика мамандығымен, ал физиканы қосымша пән ретінде оқып философия факультетін бітірді.

Халықаралық жол жүрісі (1958-1963)

Айзенман колледжді тастап, бірден жолға шықты (бұл Джек Керуактың 1957 жылы жарық көрген «Жол» кітабы жарық көргеннен кейін болды), бірақ енді ұлттық емес, халықаралық саяхатқа шықты. Сол кезде оны білгендер ол американдық теннис аяқ киімдерін – колледж кезінде киген «ақ бутсаларының» орнына – Еуропаға бірінші болып таныстырғанын айтады (оң жақтағы суретті қараңыз) және олар көрген алғашқы американдық «саяхатшы» болды (австралиялықтар, жаңа зеландиялықтар және басқа еуропалықтар бұрыннан-ақ осындай саяхаттар жасап жүрген). Парижде тоқтаған ол, күзде Австриядағы Альт-Аузеде болды, содан Венаға, Грекияға, Афинаға және, ақырында, Гидра аралына барды, онда норвегиялық жазушы және ақын Аксель Йенсен мен оның әйелі Марианна оны қонақ етті (кейін Леонард Коэн «So Long, Marianne» әнінде мәңгілікке қалады). UC Берклиде салыстырмалы әдебиеттану бойынша аспирантураға қабылданған Айзенман Париж және Кейп-Код арқылы АҚШ-қа оралды, содан кейін Грейхаунд автобусымен Сан-Францискоға барды, онда ол Рашн-Хиллде бөлме тауып, Норт-Бич атмосферасын сезінді. Беркли университетіне тіркелу үшін шығанақты кесіп өткенде, ол көргендер оған Корнеллді қатты еске салды (бермуд шорты, боби шұлық, студенттік ұйымдар және т.б. – бұл сөз бостандығы қозғалысынан бір он жыл бұрын болды), сондықтан ол Армориядағы тіркеу сызығында компьютерлік перфокарталарын жыртып, қоқысқа лақтырды. Содан кейін ол елді автостоппен аралап, Парижге қайтып келді. 1959 жылдан 1960 жылға дейін Айзенман «Бит қонақ үйінде» тұрды, онда Уильям Берроуз, Грегори Корсо сияқты адамдармен кездесті, бірақ ол олардың өміріне және ортасына қызығушылық танытпады. Осының бәрін ол 2007 жылы жарық көрген «Жаңа Иерусалим: Мыңжылдық поэзиялық/пайғамбарлық саяхат күнделігі, 1959–62» кітабында сипаттайды, ол осы кезеңде жазған еркін өлеңдерден тікелей алынған, ал кіріспесінде және кітаптың артқы жағында оны «Битке қарсы манифест» деп атайды. Содан кейін ол Израиль мен Иерусалимге барды, онда ол бұрын естімеген туыстарымен кездесті (оның арғы атасы түріктер билігінде Иерусалимге көшіп, Бикур Холим ауруханасын құрушылардың бірі болған, ал оның екі үлкен ұлы оны Стамбулда қалдырып, тікелей Америкаға келген), Ғалилеядағы кибуцтарда жұмыс істеді (1960–61 жж. – бұрын ол Джон Ф. Кеннедидің 1960 жылғы сайлау кампаниясында жұмыс істеген еді), содан кейін алғашқы Бейбіт корпусының мүшелеріне қосылды. Қызығы, олар UC Берклидегі Халықаралық үйде дайындықтан өтті, сондықтан ол бастаған жеріне қайта оралды. Бірақ олар Кеннедимен Ақ үйдің алаңында және Ганада кездескенде, оны Нью-Йоркке қайтарып жіберді, өйткені ол Үндістан мен Шығысқа, Африкаға емес, бара жатқан еді. «Үндістанға саяхатын» жалғастырып, ол Парижге оралды, содан кейін тағы да Ғалилеядағы кибуцтарға барды. Келесі көктемде, Израильдегі монастырларда болғаннан кейін және Тель-Авивтегі Калифорния кафесінде болашақ израильдік «Бейбітшілік пилотымен» болған қақтығыстан кейін, Айзенман Кипрден, Түркия, Иран, Белучистан және Пәкістан арқылы автобус, пойыз және қайықпен Үндістанға соңғы саяхатын жасады, онда ол саяхатын Нью-Делидегі еврей синагогасында қонақ ретінде аяқтады, оның көптеген мүшелері жазғы ыстыққа байланысты және муссон маусымының басталуына байланысты Симла төбелеріне көшіп кеткен. Ол Үнді мұхиты арқылы, Қызыл теңіз арқылы және Жерорта теңізі арқылы Парижге қайтып келді.

Eisenman left college and immediately took to the road (it was the time of Jack Kerouac's On the Road published the previous year, 1957), but now not nationally, internationally. People who knew him then say he was the first to introduce American tennis shoes – substitutes for his college "white bucks" – as white walking shoes to Europe (see the picture at right) and the first American "backpacker" they ever saw (Australians, New Zealanders, and assorted Europeans had been doing it earlier). Stopping in Paris, he spent the fall in Alt Aussee in Austria; and from there to Vienna and down to Greece, to Athens and ultimately Hydra Island, where he was entertained by the Norwegian writer and poet Axel Jensen and his wife Marianne (later immortalized by Leonard Cohen in his song “So Long, Marianne”). Having been accepted for graduate study in Comparative Literature at UC Berkeley, Eisenman returned to the U. S. via Paris and Cape Cod and ultimately went across the country by Greyhound Bus to San Francisco where he found a room on Russian Hill and tested the scene at North Beach. When he finally went across the Bay to register at UC Berkeley, what he saw reminded him so much of Cornell (Bermuda shorts, bobby socks, fraternities/sororities, etc. – this was a decade before the Free Speech Movement there) that he ripped up his computer punch cards right on the Registration line in the Armory and tossed them into a wastepaper basket. He then hitchhiked back across the country and returned to Paris. From 1959 to 1960, Eisenman stayed at "the Beat Hotel” where he encountered the likes of William Burroughs, Gregory Corso, et al., but he was not really interested in these sorts of persons or their scene. All this he documents in The New Jerusalem: A Millennium Poetic/Prophetic Travel Diario, 1959–62, published in 2007 and taken directly from the free verse notebooks he kept during this period, which he in his "Introduction" and his publishers on the back cover both call "an Anti Beat Manifesto". He then went on to Israel and Jerusalem, where he had the epiphany of encountering members of his family of whom he had previously never heard (his great grandfather had gone to Jerusalem at the time of the Turks and was one of the founders of the Bikur Holim Hospital there, while his two oldest sons left him in Istanbul and came directly to America), worked on Kibbutzim in the Galilee (1960–61 – he had previously worked on John F. Kennedy's 1960 Campaign,) and finally went back to join the first Peace Corps Group to go into the field. This, curiously enough, trained at the International House at UC Berkeley, so he was back to where he had started out; but while they went on to meet Kennedy on the White House lawn and to Ghana, he was flown back to New York City because, as he saw it, he was on his way to India and the East not Africa. Resuming his "Passage to India", he returned to Paris, and then on to kibbutzim in Galilee again. The next Spring, after staying in monasteries throughout Israel, and a climactic fight with the future Israeli "Peace Pilot" at the California Café in Tel Aviv; Eisenman made the last overland run from Cyprus, across Turkey, Iran, Beluchistan, and Pakistan by bus, train, and boat to India, where he ended his journey as a guest of, and sleeping in, the Jewish Synagogue of New Delhi, most of whose members were up in the Simla Hill States because it was high summer and monsoon. He returned to Paris over the Indian Ocean, up the Red Sea, and across the Mediterranean.

Өлі теңіздегі шиыршықтар

1986 жылдан бастап Айзенман Өлі теңіздің шиыршықтарын табу және жариялау үшін күрестің жетекші тұлғасына айналды. Шиыршықтар 1948 жылдан 1956 жылға дейін бірнеше кезеңде табылды, бірақ әдеби сыншы Эдмунд Уилсонның “The New Yorker” журналында жариялаған мақаласынан кейін, 1959 жылдан бастап редакциялау ісі көбінесе тоқтап қалды. Бұл шиыршықтар табылмай қалды деген сөз емес. Израильдіктер I үңгірден қолдарына түскен алғашқы шиыршықтарды кеңінен ұсынды. Проблема III–XI үңгірлерінен табылған шиыршықтар болды, олар 1948 жылдан кейін және Палестинаны бөлуден соң, Роланд де Во сияқты сарқылығандардың қазба жұмыстарынан кейін табылды. 1985–86 жылдары Айзенман өзінің алғашқы кітабын жазды, ол 1983 жылы «Құмранның жаңа шығу тегі туралы теория» деп аталды, ал 1985 жылы «Жақсылыққа ие Джеймс» туралы еңбегін жариялады. Ол 1947–48 жылдары алғаш рет табылған және суретке түсірілген Иерусалимдегі Альбрайт археологиялық зерттеулер институтында (сонымен қатар «Америкалық мектеп» деп те аталады) Гуманитарлық ғылымдар қорының стипендиясын алды. Ол Иерусалимдегі Жақсылыққа ие Джеймстің қауымын Құмран қауымымен салыстыратын жобамен жұмыс істемекші еді, бірақ Американың Шығыс зерттеу мектептерінде (содан кейін Альбрайт институты) ол ештеңе істей алмайтынын түсінді – барлық жолдар оған жабық еді. Дегенмен, ол және әріптесі, Англияның Шеффилд университетінің профессоры Филип Дэвис, Киелі кітаптардың мұрағатшыларының біріне барып, «Өмір бойында шиыршықтарды көре алмайсыз» деген жауап алды. Кейіннен ол Израильдің ежелгіліктер басқармасының иелігіндегі барлық шиыршықтардың толық компьютерлік көшірмесін алды – 1967 жылға дейінгі және кейінгі шиыршықтар Рокфеллер мұражайында сақталды, сондай-ақ үш жылдан кейін IV үңгірден XI үңгірге дейінгі барлық бұрын жарияланбаған материалдардың толық фотоархивін алды. Ол бұл компьютерлік көшірмені «Biblical Archaeology Review» журналының редакторы Хершел Шенкске жіберді, бұл кеңседе үлкен қызығушылықты тудырды және шиыршықтарды жариялау үшін күрес күшпен басталды. 1986–87 жылдары Оксфорд университетіндегі Оксфорд еврей және еврей зерттеулер орталығының аға ғылыми қызметкері және Линакр колледжінің қонақ аға мүшесі болып жұмыс істеген кезде, әріптесі оған 4QMMT-нің ксерокс көшірмесін берді, бұл құжат туралы көп айтылған, бірақ ішкі шеңберден тыс ешкімге көруге рұқсат етілмеген. Ол осы көшірмені науқанның бір бөлігі ретінде көруге ниеттенгендермен бөлісті, содан кейін ол кеңінен тарады. Осы уақытта ол Джеймс Робинсонды – Клермонт университетіндегі әріптесі және Наг-Хаммади кодекстерінің редакторы (Құмран мәселесіне ұқсас дау) – араластырды және олар бірлесіп барлық жарияланбаған фотосуреттерді жариялау туралы шешім қабылдады. Бұл 1785 фотосуреттен тұрды. Бастапқы жарияланым (микрофише түрінде) 1991 жылдың сәуір айында Нидерландының Лейден қаласында EJ Brill баспасы арқылы жарық көруі тиіс еді. Алайда, жариялануға бірнеше апта қалғанда, Brill өкілі Испанияның Мадрид қаласында өткен Шиыршықтар конференциясына қатысты және Капераның Польшада 4QMMT-нің самиздат көшірмесін жариялағандығына байланысты туған дау-жанжалды, шиыршықтарға қол жеткізу бостандығы туралы жалпы дауға қатысты деп жаңылысты. Осыдан кейін, жаңа тағайындалған Израиль өкілдері Лейденге келді және Brill баспасын Айзенман/Робинсон микрофише жобасынан бас тартып, өздерінің жаңа жобасын іске асыруға көндірді. Сондықтан Айзенман мен Робинсон сол жылдың қазан-қараша айларына дейін баспаға баруға дайын болмаған Гершель Шенкс пен Библиялық археология қоғамының кеңселеріне қайта оралуға мәжбүр болды. Басылымға қоғамдық мүдделерді қорғайтын адвокат Уильям Джон Кокс келісімшарт жасады. Осы оқиғалардың бәрі кезінде Айзенман Калифорния штатының Сан-Марино қаласындағы Хантингтон кітапханасының кеңесшісі болуға шақырылды, ол өзінің мұрағатында Өлі теңіздің шиыршықтарының барлық фотосуреттерінің жинағы бар екенін білді, олар Элизабет Бехтельмен сыйға берілген. Кітапхана директоры, марқұм Уильям Моффет, кітапхананың мұрағатын барлық ғалымдарға ашу керек деп ойлайтынын сұрады. Ол мұны қыркүйекке жоспарлаған, Айзенман мен Робинсонның жоспарлаған B. A. S. басылымынан екі ай бұрын. Айзенман оны осыны істеуге ынталандырды, бірақ кітапхана монополияны бұзу үшін көп алғысты алатынын, ал Робинсон мен ол өте аз алатынын білді.

From about 1986 onwards, Eisenman became the leading figure in the struggle to release and free the Dead Sea Scrolls. The Scrolls had been discovered from 1948 to 1956 in several waves, but after a suggestive article by literary critic Edmund Wilson in The New Yorker magazine, editing more or less ground to a halt from about 1959 onwards. This is not to say the Scrolls were not out. The Israelis had been very forthcoming with the first Scrolls that came into their possession from Cave I. It was the Scrolls from later caves discovered like III–XI, which came in after 1948 and Partition and on site excavations by persons like Dominican Father Roland de Vaux, which were the problem. In 1985–86, Eisenman, who had written his first book presenting, as he called it, "A New Theory of Qumran Origins" in 1983 and a follow up on James as Righteous Teacher in 1985, received a National Endowment for the Humanities Fellowship at the Albright Institute of Archaeological Research in Jerusalem (also known as "the American School") where Cave I Scrolls had first come in and been photographed in 1947–48. Ostensibly he was to work on a project comparing the Jerusalem Community of James the Just to the Community at Qumran, but while at the American Schools of Oriental Research (then the Albright Institute) he found that there was nothing he could do – all paths being barred to him. Notwithstanding, he and a colleague, Philip Davies of Sheffield University, England, went in to see one of the curators of the Shrine of the Book and were told categorically, "You will not see the Scrolls in your lifetime". Subsequently, he came into possession of the complete computer print out of all the Scrolls in possession of the Israel Antiquities Authority, both those before 1967 and those afterwards at the Rockefeller Museum and, not three years later, a complete photographic archive of all previously unpublished materials from Cave IV all the way up to Cave XI. He sent a copy of this computer generated print out to the editor of Biblical Archaeology Review, Hershel Shanks, which created a huge stir in the office and the campaign to free the Scrolls really began in earnest. During his stay at Oxford University as a senior fellow at the Oxford Centre for Hebrew and Jewish Studies and a visiting senior member of Linacre College in 1986–87, a colleague had also passed him a xerox copy of 4QMMT, a document which had been talked about but which no one outside the inner circle had ever been allowed to see. This, too, he freely shared with anyone who wanted to see it as part of the campaign, and, thereafter, it made the rounds. At this time, too, he brought James Robinson – a colleague of his at Claremont University and the editor of the Nag Hammadi Codices (a dispute similar to the Qumran one) – into the mix and together they took the decision to publish all the unpublished photographs. This amounted to 1785 plates. The original publication (in microfiche form) was supposed to occur in April, 1991 through EJ Brill in Leiden, the Netherlands. However, a few weeks before publication, Brill's representative had attended a Scrolls Conference in Madrid, Spain and mistook the uproar there over Kapera's publication the year before in Poland of the samizdat copy of 4QMMT he had received from Davies for a dispute over freedom of access to the Scrolls generally. Following this, newly appointed Israeli representatives came to Leiden and talked the Brill publishers out of the Eisenman/Robinson microfiche project and into a newly conceived one of their own. So Eisenman and Robinson had to fall back on the offices of Hershel Shanks and the Biblical Archaeology Society who were unwilling to go to press before October/November of that year. The publication was contracted by public interest attorney William John Cox. While all these things were going on, Eisenman had been invited to become a consultant to the Huntington Library in San Marino, California, which had become aware that it had in its archive a collection of photographs of all the Dead Sea Scrolls, donated to it by Elizabeth Bechtel. The late William Moffett, its director, asked whether he thought the library should open its archive to all scholars. He was projecting this for September, two months before Eisenman's and Robinson's own projected B. A. S. Edition. Eisenman encouraged him to do so, though he knew the library would get most of the credit for breaking the monopoly and Robinson and he very little.

Жерді зерттеу, жерді сканерлеу және қазба жұмыстары

1988 жылдан бері Айзенман ол басқарған CSULB-дегі Иудей-Христиандық бастау тегін зерттеу институтының қолдауымен Яһуда шөлін зерттеу/қазба жұмыстарын жүргізіп келді. Бұл экспедицияларға CSULB және басқа да оқу орындарының студенттері қатысты. Мақсаты – кітаптар табылған жаңа үңгірлерді табу еді. Оның пікірінше, бедуиндердің артефакттарды табуға деген ынтасымен барлық қолжетімді үңгірлерді зерттегенімен, оларға қол жеткізу қиын немесе жасырылған басқа да үңгірлер болуы мүмкін еді. Осы үңгірлерде жаңа кітаптар табуға үміттенді. Бірінші экспедицияда, 1988-1989 жылдары, ол және оның студенттері Құмраннан бір-екі шақырым оңтүстікке орналасқан үңгірді қазып зерттеді. Олар қола дәуіріне тән бірнеше заттар тапты, соның ішінде үңгірге атылған жебе (оны лакталған сақиналары мен қауырсын іздері сақталған), май құмырасы және ықтималда ағаштан жасалған жыртын қалдықтары. 1989-1992 жылдары Айзенман мен оның студенттері Өлі теңіздің барлық жағалауын және оның айналасын, Құмраннан солтүстікке қарай жеті шақырымнан бастап, отыз бес шақырымға дейін, Уади Мураббааттан өтіп, Эйн-Гедидің солтүстік шекарасына дейін жаяу зерттеді, бүкіл аймақты картографиялады. Бұл зерттеу барысында олар 485 үңгір мен ойысқа кірді. 1990-1991 жылдары автор Майкл Байгент пен радарлық сканерлеу маманы Тони Вудтың көмегімен ол Құмран үстіртін, оның қираған жерлерін және әсіресе әртүрлі марлдарды, соның ішінде 4-6-шы үңгірлерді алғашқы рет радарлық сканерлеуден өткізді. Жерді сканерлеу нәтижесінде VI үңгірдің астындағы және оған іргелес марлдарда жасырылған қалталар мен бос кеңістіктер анықталды. 2001-2003 жылдары оның командалары Ханан Эшель мен Маген Броши басқарған, Джон Меррилл мен B.A.S. демеушілік еткен экспедицияға қосылды. Экспедиция барысында оның екі шәкірті Деннис Уокер мен Рон Дубай Құмран зиратының шығыс жағындағы кішкентай ғимаратты қазып шықты. Олар онда екі қайта жерленген сүйек тапты (ал келесі жылы осы жерден бір негізгі жерлеу орны табылды). Келесі жылы барлығы қайтадан оралды, ол жерді және ондағы сүйектерді зерттеуді жалғастырды, сондай-ақ Құмрандағы зиратты одан әрі зерттеді, нәтижесінде Құмран қонысы мен іргелес зираттың алғашқы толық картасы жасалды. 2004 жылы олар IV үңгірдегі марлдардағы бос кеңістіктерді зерттеуге мүмкіндік алды, бірақ көп нәтижеге жете алмады.

Since 1988, Eisenman has led the Judean Desert Explorations/Excavations Project under the auspices of the Institute for the Study of Judeo Christian Origins at CSULB he headed. These expeditions included students from CSULB and other institutions. Its aim was to search for possible new caves that might contain scrolls. It was his feeling that, though the Bedouins in their enthusiasm to find artifacts had clearly been in almost all accessible caves, there might have been others, inaccessible to them or hidden in some manner or cave ins. These were the best possibilities of finding new scrolls. In the first expedition, between 1988 and 1989, he and his students were involved in the excavation of a cave a kilometer or two south of Qumran, in which they found some Bronze Age artifacts, including an arrow that had evidently been shot into the cave, which still displayed its lacquer rings and feather marks, an oil jug, and the wooden remains possibly of a plough. From 1989 to 1992 Eisenman and his students conducted a walking survey of the entire Dead Sea shore and its environs from seven kilometers north of Qumran to thirty five kilometers south, past Wadi Murabba'at, to the northern limits of Ein Gedi, mapping the whole area. In this survey they went into some 485 caves and depressions. In 1990–91, with the help of author Michael Baigent and radar groundscan specialist Tony Wood, he conducted the first radar groundscan of the Qumran plateau, its ruins and, in particular, the top of the various marls, including Caves 4–6 where he felt there was the best chance of finding hidden pockets that previously might not have been visible. Ground scanning on the marls and below Cave VI did point to several such pockets and seemingly empty areas in the marls adjourning Cave IV. In 2001–03, his teams joined an expedition led by Hanan Eshel and Magen Broshi and sponsored by John Merrill and the B. A. S. In the course of this expedition, two of his students, Dennis Walker and Ron Dubay, excavated a small building on the eastern edge of the Qumran Cemetery. They found that it contained bones: two secondary burials (and the next year one primary burial was uncovered beneath this). The next year everyone went back to do more work on the enclosure and the bones it contained and to further survey the graveyard at Qumran, which evolved into the first comprehensive map of the Qumran settlement and adjacent cemetery. In 2004, they had the opportunity to return and investigate the empty areas in the marls of Cave IV, but with little result.

Өлі теңіздегі шиыршықтар

Айзенманның пікірінше, Өлі теңіз шиыршықтарын алғаш зерттеген әйгілі Роланд Де Вос басқаратын ғалымдар тобының алдын ала болжамдары оларды библейдік емес, сектанттық қоғамның құжаттарын Маққабей кезеңіне дұрыс емес жатқызуға және оларды «Зұлым жұбайы» / «Жалған сөйлейтін» басшылығымен биліктегі дін қызметкерлерімен туған даудың салдарынан шөлге қуылған, тыныш, зейнеткерлікпен айналысқан Ессей монахтарының жазбалары деп түсінуге әкелді. Айзенман бұл құжаттардың көзқарасын белсенді, ұлтшыл және ынталы деп санайды және оларды Маққабей кезеңіне емес, кейінірек, Ирод дәуіріне (б.з.д. 35 жылдан 70 жылға дейін және одан кейін) жатқызады. Ол осы сектанттық құжаттардың саяси, діни және этикалық ұстанымы мен Исаның інісі Яковтың ұстанымы арасындағы ұқсастықтарды көреді, оны ол кітаптардағы Ұстаз деп атайды, ал «Зұлым жұбайы» мен «Жалғаншы» орамдар қауымының екі түрлі қарсыласы деп санайды. «Зұлым жұбайы» - Яковты өлімге кесеткен бас діни қызметкер Ананус бен Ананус, ал «Жалғаншы» - апостол Павел. Ол Өлі теңіз шиыршықтарын жас анықтау үшін радиокөміртек және палеографияны қолдану тәсілдерін сынап, оның орнына орамдардың мазмұнына жасаған түсіндірмесіне сенеді, бұл ғылыми консенсусқа қайшы келеді. Ол Яков пен Исаның бірінші ғасырдағы ортасы мен орамдардың «Жұлдызды болжамға» жиі сілтеме жасауы, Соғыс орамдары мен ұқсас құжаттар, Мыс орамда сипатталған Иерусалим ғибадатханасының қазынасын жасыру, Маққабей кезеңіндегі эллинистік шабуылдардан гөрі әлдеқайда кең ауқымды шабуыл жасаған шетелдік әскерлердің (Китимдердің) сипаттамасы, және олардың өзін бірнеше рет «Жиналыс», «Кедейлер шіркеуі» және Эбиониттер («Кедейлер») деп атауы, Яковтың қауымының ерте шіркеу әдебиетінде және Павел сипаттағандай атындалғанын анықтайды. Айзенман орамдар қауымының Китимдердің әскери және діни әдет-ғұрыптарын Хабақұқ 2:2–2:4 (Хабақұққа түсіндірме) бойынша «өз туларына құрбандық шалып, соғыс қаруларын құдай санауы» және бүкіл өркениетті әлемдегі римдік «салық жинау» жүйесіне сілтеме жасауына ерекше мән береді.

Eisenman claims that the preconceptions of the group of scholars around Father Roland De Vaux who first worked on the Dead Sea Scrolls led them to erroneously date the non biblical, sectarian community documents to the Maccabean period, and to read them as the writings of a serene, retiring community of Essene monks exiled to the wilderness in the course of a dispute with the reigning priesthood of the day led by the "Wicked Priest"/"Spouter of Lying." Eisenman reads the attitude of these documents as militant, nationalistic and zealous and places them not in the Maccabean period but the later, Herodian era ( 35 BCE to 70 CE and beyond), which means the establishment priesthood that they opposed was the collaborating, compromising, corrupt Herodian priesthood. He sees parallels between the political, religious and ethical stance of these sectarian documents and that of James the brother of Jesus, whom he identifies as the scrolls' Teacher of Righteousness, and sees 'the Wicked Priest' and 'the Man of Lying' as two different adversaries of the Scroll community, the Wicked Priest being the High Priest Ananus ben Ananus, James' executioner, and the Man of Lying, Paul the Apostle. He is critical of the ways radiocarbon dating and paleography have been employed to date the Dead Sea Scrolls, and relies instead on his interpretation of the content of the scrolls despite this being at a clash with scientific consensus. He claims to find parallels between the James Jesus first century milieu and the scrolls' repeated allusion to "the Star Prophecy", the aggressiveness of the War Scroll and similar documents, the hiding of the Jerusalem Temple treasure as delineated in the Copper Scroll, the description of foreign armies (the Kittim) invading on a much more massive scale than any Hellenistic invasion during the Maccabean period, and the reference to themselves several times as "the Congregation," "Church of the Poor" and Ebionites ("the Poor"), the name of James' community as described in Early Church literature and by Paul. Eisenman lays particular emphasis on the scroll community's description of the Kittim's military and religious practices in their interpretation of Habakkuk 2:2–2:4 (the Habakkuk Commentary) as "sacrificing to their standards and worshiping their weapons of War", and their reference to Roman “tax farming” across the whole of the civilized world.

Құмрандағы Аввакум 2: 4 тармақтың түсіндірмесі

Хабакук 2:4-ті түсіндіруге жүгіну («Әділ адам өзінің сенімімен өмір сүреді»), Пауылдық жазбалардағы (Римдіктерге, Ғалаттықтарға және т.б.) барлық христиан теологиясының орталық тұсы және нағыз құрылыс тасы, ал Яковтың хатында осы пайғамбарлық немесе дәлелдеме мәтіні сол кезде қолданылып жүргендігінің айқын дәлелі ретінде қарастырылады. Осылайша, бұл құжаттардың шамамен бір уақытта жазылғаны айқындалады. Сонымен қатар, ол Құмрандағы Хабакукқа жасалған түсіндірмеде, Қоғам тарихының соңғы кезеңінде жазылып, оның және Иерусалим ғибадатханасының құлауына куә болған (шамамен 70 ж.), «Пауылдық» емес, «Яковтық» екенін көрсетеді. Яғни, ол ең алдымен «яһудилерге» немесе Түсіндірме тілімен айтқанда «Яһуда үйіне» ғана қатысты, екінші жағынан, ол тек «Тораны орындайтын» яһудилерге ғана қатысты («орындау» сөзі Құмрандық мәтіндерде «істер» деген мағынаны беретін еврей сөзінің негізі және Яковтың хатында маңызды қолданысқа ие), яғни ол «Тораны орындамайтын» яһудилерге және, әрине, «Тораны орындамайтын» басқа ұлт өкілдеріне қатысты емес. Айзенман үшін бұл Пауылдың осы пайғамбарлыққа жасаған түсіндірмесіне тікелей қарсылық және оның Галаттықтар мен Римдіктерде кездесетін теологиялық негізінің жоққа шығарылуы, тіпті Яковтың хатында, оның шынайылығына, шынайы еместігіне немесе «Яковтық мектептің» бір бөлігі ретінде қаралуына қарамастан, оған қарсы пікір айтылған. Сондықтан Айзенман бұл құжаттың хронологиялық көрсеткіші екенін мәлімдейді. Сонымен қатар, ол Құмранда мессиалық дәлелдемелердің жинақтары бар екенін көрсетеді, мысалы, Сандар 24:17-дегі жұлдызды пайғамбарлық, оны Иосиф Флавий яһуди соғысының соңында бүлік себебі деп атады, тіпті «Дәуіт ұрпағына» немесе «Дәуіт үйіне» арналған мәтіндер де бар. Айзенман үшін Өлі теңіздің шиыршықтары мессиалық сипатқа ие, олардың мессиалық екендігі толыққанды бағаланбаған. Олар «Палестинадағы мессиалық қозғалыстың әдебиетін» көрсетеді, ол «Палестинадағы христиандық» терминінен артық көріледі. Оларды «эссендер» деп атауға болады, бірақ олардың анықтамасы шиыршықтардың өзінде берілгендей болуы керек, басқалардың пікірлеріне сүйенудің қажеті жоқ. Мысалы, Гипполит, мүмкін Иосиф Флавийдің басқа нұсқасын сақтап, «эссендердің» екі немесе тіпті үш тобы бар екенін айтады: «Зелоттар» немесе «Сикарий эссендері». Айзенман үшін бұл эссендердің кім екендігін анықтаудың жақсы жолы, кең таралған анықтамалардан гөрі. Оның пікірінше, эссендер – бұл «қозғалыс» шетелге тарап, Пауылдық сипатқа ие болғанға дейін Палестинадағы мессиалық өкілдер болған, осылайша ғибадатхана құлағанға дейін Палестинадағыдан өзгеше нәрсеге айналған. Оның ойынша, Елшілердің істері бұл фактіні растайды, «Христиандар Антиохияда Сирияда бірінші рет христиан деп аталды» деген мәлімдеме осыны көрсетеді (шамамен 50 жылдардың ортасы). Оған қарамастан, ол Өлі теңіздің шиыршықтарының тарихи бағытталған сектанттық немесе кейінгі құжаттарын Рим/Ирод билігіне қарсы пиетистік, Заңға бағытталған және ұлттық партияның мессиалық рухтағы әдебиеті деп санайды. Олар өздерін «Задок ұлдары» (кейбір сөздіктерде «Садукейлер») немесе «Задиким (צדיקים)» деп атап, Жаңа өсиетте де, Иосиф Флавийде де суреттелген «Иродтық Садукейлерге» қарсы тұрады.

The recourse to an interpretation of Habakkuk 2:4 ("the Righteous shall live by his Faith"), the center piece and real building block of all Christian theology both in the Pauline corpus (Romans, Galatians, et al.) and in the Epistle of James he sees as proof positive that these documents were written more or less contemporaneously and at a time when this prophecy or proof text was in play. In addition, he sees the interpretation in the Habakkuk Commentary at Qumran, seemingly written in the latter part of the Community's history and witnessing its fall and the fall of the Jerusalem Temple (c. 70 CE), as 'Jamesian' as opposed to 'Pauline'. That is, first of all it is confined to "Jews" or, in the language of the Commentary, "the House of Judah", and second of all, it applies only to "Torah doing" Jews ("doing" here, the basis of the Hebrew word for "works" throughout the Qumran corpus and also being an extremely important usage in the Epistle of James), that is, it does not apply to "non Torah doing Jews" and certainly not "non Torah doing Gentiles." For Eisenman this is a direct riposte and a rejection of the Pauline interpretation of this prophecy, and the basis of the Pauline theology one finds in Galatians and Romans and actually, in fact, seemingly argued against in the extant Epistle of James whether seen as authentic, not authentic, or just part of 'the Jamesian School'; and, therefore, Eisenman claims, a chronological indicator for the document as a whole. Finally, he points to the fact that there are even collections of messianic proof texts at Qumran which include, for instance, the Star Prophecy of Numbers 24:17 which Josephus, at the end of the Jewish War, singles out as the reason for the outbreak of the revolt, and even one dedicated to "the Promises to the Seed" or "House of David". For Eisenman the Dead Sea Scrolls are Messianic, it being not properly appreciated just how messianic the Scrolls actually are. They represent "the literature of the Messianic Movement in Palestine" which he prefers to the usage "Christianity in Palestine". Though one might call them “Essene”, one must take the definition for this from what the Scrolls themselves say, not necessarily what others think or say the Essenes were. Hippolytus, for instance, possibly preserving an alternate version of Josephus, thinks there are two or even three groups of "Essenes", “Zealot” or “Sicarii Essenes", and for Eisenman, this is a better definition of what the Essenes were than the more normative ones people are familiar with. For him the Essenes are what Christians were in Palestine before 'the Movement' went overseas and was Paulinized, turning it into the mirror opposite of what it was in Palestine before the fall of the Temple. For him, Acts confirms this, averring that "Christians were first called Christians" in Antioch in Syria in the mid Fifties AD. As opposed to this, he considers the more historically oriented sectarian or later documents of the Dead Sea Scrolls to be the messianically inspired literature of a pietist, Law oriented, and nationalistic Party in opposition to Roman/Herodian rule in Palestine which uses the language as "Sons of Zadok” (in some vocabularies, “Sadducees”) or “Zaddikim (צדיקים),” a derivate usage, in referring to itself or even "Messianic Sadducees", as opposed to "Herodian Sadducees" pictured in both the New Testament and Josephus.

АМС көміртектік даталауды шақыру

Ашық қол жетімділікке қол жеткізуге тырысқанда, Айзенман өлі теңіздің шиыршықтарына AMS көміртекпен даталауды бірінші болып ұсынғанын мәлімдейді (алғашқы көміртекпен даталау сынақтары – AMS емес – 1950 жылдың 14 қарашасында Құмран үңгірінен алынған мата үлгісінде жүргізілді, нәтижесі 167 ж.б.з. – 233 ж.б.з. аралығын көрсетті). Либби алғаш рет 1946 жылы осы даталау әдісін қолданды, ал бастапқы сынақтар үшін салыстырмалы түрде үлкен үлгілер қажет болды, олар жойылды. Сондықтан шиыршықтарды сынауға тек даталау процесінде қолданылатын әдістер жетілдірілгеннен кейін ғана мүмкіндік туды. Ф. Е. Зейнер Құмраннан алынған құрма ағашынан сынақ жүргізіп, 70 ж.б.з. – 90 ж.б.з. аралығында нәтиже алды. 1963 жылы Либби Ишая шиыршығынан алынған үлгіні сынап, 200 ж.б.з. – 1 ж.б.з. аралығында нәтиже берді. Бұл ұсыныс Джон Стругнеллге жазған бірнеше хаттарда қамтылған, Айзенман Англиядағы Шеффилд университетінің Филип Р. Дэвисімен бірге жазды және Израильдің Ежелгі Ескерткіштері Басқармасының басшысы Әмір Дрориге көшірді. Ол және Дэвис осы өтінішті Басқармаға жібергеннен кейін екі ай өтпей-ақ, олар AMS радиокөміртек әдістері туралы жаңа мақаланы қоса берді, сонда Басқарма дәл осындай сынақтарды жүргізу ниетін жариялады. Айзенманның сынақтарды бастағаны туралы есімдерін атамады. Айзенман мен Дэвис IAA-ға жазған хатында «Оппозициялық ғалымдарды» процеске қосу керектігін ескертті, себебі олар сынақтарға ең көп мұқтаж екенін және қандай құжаттарды тексеру керектігін анықтай алатынын мәлімдеді. Дегенмен, Айзенман мен Дэвисті сынақ процесіне қоспады. Айзенман осы сынақтардың нәтижелерін даулайды.

Джеймс

Айзенманның пікірінше, Пауыл нақты «Исаның бауыры» немесе «Раббының бауыры» деп атаған әділ Яков, Кумранда бейнеленген «Әділдік үйретушімен» ең көп ортақ белгілері бар тарихи тұлға болып табылады, және ол осы оқиғалардың Хабаққұқ туралы түсіндірмеде жарқын бейнеленгенін санайды. Тарихи тұрғыдан алғанда, осы тұлға «Қарсылық қозғалысын» басқарды, оның ішінде ессейлер, зелоттар, сикарийлер және/немесе назорейлер, тіпті эбиониттер де болды, және ол «Цаддик» (צדיק), яғни «Қарсылық қозғалысының Цаддигі» болды, барлық осы топтар оның 62 жылы Жозеф Флавий мен ерте шіркеу әдебиеттерінде сипатталғандай, бас діни қызметкер Ананус бен Ананус қолынан қаза болғанға дейін айналды. Оның айтуынша, Яковтың танымалдылығы және оның Иродтықтардың қолынан қаза табуының заңсыздығы, 62 жылы діни басшылықты құру және парызшылдар, Римге қарсы бірінші еврей көтерілісіне бастау берді, мүмкін тіпті оны тудырды. Яһуди тарихшысы Иосиф Флавий өз кезегінде, оның «эссендер» деп атағандарының (осы Иродтықтар, саддукейлер және парызшылдар сияқты) көтеріліске қатысқанын, «идолдарға құрбандық шалынған ет жеуден» немесе «Заңды бұзудан» гөрі кез келген азапқа немесе өлімге дайын екенін нақты айтады. Айзенман үшін бұл «назорейлер» (נצרים), «зелоттар» (קנאים), «цаддикимдер» (צדיקים) немесе «эбиониттер» (אביונים) Саул (Пауыл) есімді Ирод және оның жақтастары, басқа ұлттан келген христиандар тарапынан шеттетуге ұшырады. Пауыл басшылығымен басқа ұлттар ортасынан пайда болған христиандықтың бұл түрі, эбионит/эссен цаддикимдерінің апокалиптикалық соғысшылдығын әмбебап бейбітшілік іліміне айналдырды. Осылайша, Айзенман христиандық ілімін негізінен Пауылдың диалектикасы мен апологетикасының нәтижесі деп санайды. Осы арқылы Айзенман Исаның және/немесе Яковтың нағыз үйретісін, пайда болған ортодоксияның қасақана жасырылған сияқты көрінетін тұмандылығынан қайтаруға тырысады. Оның «Исаның бауыры Яков» кітабының соңында айтқандай, тарихи Яковты тапсаңыз, сіз тарихи Исаны тапқансыз, немесе «Яков қандай болса, Иса да сондай болды».

As far as Eisenman is concerned, James the Just, the individual Paul actually refers to as either "brother of Jesus" or "the brother of the Lord", is the historical character who exhibits the most in common with "the Teacher of Righteousness" pictured at Qumran and he considers that these events are the ones vividly portrayed in the Habakkuk Commentary. Historically speaking, it is this character who led the "Opposition Movement", including Essenes, Zealots, Sicarii, and/or Nazoreans – even Ebionites – and who, as “Zaddik" (צדיק), i. e., "the Zaddik of the Opposition Movement", about whom all these groups revolved until his death at the hands of the High Priest Ananus ben Ananus in 62 CE as described both in Josephus and Early Church literature. For him, the popularity of James and the illegality of the manner of his death at the hands of the Herodians, establishment High Priesthood, and Pharisees in 62 CE set the stage for and possibly even triggered the First Jewish Revolt against Rome in 66–73 CE – to say nothing of the fire in Rome, not long afterwards which, aside from his probably having set it himself, Nero was reported to have blamed on "Christians". For his part, the Jewish historian Josephus makes it clear that those he is calling "Essenes" (as opposed to these same Herodians, Sadducees, and Pharisees) participated in the uprising, willing to undergo any torture or any form of death rather than "eat things sacrificed to idols" or "break the Law." For Eisenman, these "Nazoreans", (נצרים) "Zealots", (קנאים) "Zaddikim" (צדיקים) or "Ebionim" (אביונים) were marginalized by a Herodian named Saul (Paul) and the gentile Christians who followed him. This version of Christianity, as it later emerged from a gentile milieu as led by Paul, transformed the apocalyptic militancy of the Ebionite/Essene Zaddikim into a universalist peaceful doctrine. In this manner, Eisenman sees the doctrine of Christianity as largely the product of Pauline dialectic and apologetics. In so doing, Eisenman attempts to recover the authentic teaching of Jesus and/or James from the obscurity into which it seems to have been intentionally cast by resultant orthodoxy. As he puts it at the end of James the Brother of Jesus, once you have found the Historical James, you have found the Historical Jesus or alternatively, "who and whatever James was so too was Jesus".

Пауыл Иродтың мүшесі

Айзенман Пауылды Иродтың өкілі деп санайды, Пауылдың яһуди дінінің ерекше түріне назар аударады. Бұл бейнелеу Палестинадағы Ирод әулетінің мүдделерін, сондай-ақ Кіші Азияға және одан шығысқа қарай Солтүстік Сирия мен Месопотамияға ықпалын кеңейту ниетін көрсетеді. Ол бұл туралы 1984 жылдан бастап бірнеше мақалалар мен кітаптарда жазды. Дәлел ретінде Пауылдың сәлемі келтіріледі (егер шын болса), Римдіктерге жолданған хатының соңында, онда ол «туыс Иродионға» (яғни «Кіші Иродқа») және «Аристобулдың үйінің барлық мүшелеріне» сәлем жолдайды (Халкистің Ирод ұлы және әйгілі Саломаның соңғы күйеуі – шындығында, олардың ұлы «Кіші Ирод» болған). Иосиф Флавийдің суреті де дәлел болып табылуы мүмкін. Бұл «Саул» тек «Цезарьға» шағымданумен ғана шектелмей, сонымен қатар Иерусалимде зорлық-зомбылыққа қатысқан (бірақ сырттай қарағанда, кейінірек); және ол Римнің Иерусалимдегі жеңілісі туралы Коринфтегі Неронға соңғы есеп берген, нәтижесінде оның ең жақсы генералы Веспасиан Британиядан жіберілді. Соңында, Айзенман Пауылдың өзінің көзқарастарында Иродтың іздерін тапты, оның «яһудилерді жеңу» немесе «яһудиге яһуди болу, заңды сақтаушыға заңды сақтау, заң бұзушыға заң бұзу» философиясы I Коринфтерге 9:19–27-де де көрінеді. Өзін «Бенжамин тайпасынан» деп атауы (Римдіктерге 11:1 және Филиппіліктерге 3:5), Иродтықтардың, Идумеялықтар ретінде, олар үшін де дәлелдеме болуы мүмкін, және гректер мен яһудилердің үйлесімде өмір сүретін қауымдастық құруы, «шетелдіктердің болмауы», сондай-ақ билік орындарына оңай қол жеткізуі және оның Рим азаматтығы. Айзенман өз аргументтерін Пауылдың белгісіз «жүрегінен туған інісі» туралы мәселемен толықтырады – Пауылдың әпкесі, Иерусалимде тұратын (Кипр ғибадатхананың қазынашысы Хелкияға үйленген бе? – шежірелерге қараңыз). Бұл «жүрегінен туған інісінің» Антония мұнарасындағы Рим гарнизонының қолбасшысына еркін кіру мүмкіндігі бар, ол өз кезегінде Пауылды «Пауылды өлтіргенше жемеуге немесе ішуге ант бермейтін» (Елшілердің істері 23:12–35) яһуди экстремистеріне ұқсайтын «назирит ант беруден» құтқарады. Айзенман бұл адамды Саулдың әпкесі Кипрдың ұлы Юлий Архелай деп анықтайды. Соңында Пауылдың Рим азаматтығын қарастырайық; Рим салығын Цезарьға төлеу философиясы; және Рим заңын яһуди заңдарынан жоғары қою, «жақыныңды өзіңдей сүй» «әділеттілік бұйрығының» көрінісі ретінде (Римдіктерге 13:1–10).

Eisenman identifies Paul as a Herodian, calling attention to Paul's peculiar version of Judaism. A presentation seeming to represent the interests of the Herodian dynasty in Palestine, as well as the intention to extend its influence into Asia Minor and further East into Northern Syria and Mesopotamia. He covered this in a series of papers and books beginning in 1984. Offered as proof is Paul's salutation (if authentic), at the end of the Letter to the Romans, where he sends greetings to his "kinsman Herodion" (i. e., "the Littlest Herod") and "all those in the Household of Aristobulus” (the putative son of Herod of Chalcis and the ultimate husband of the infamous Salome – in fact, their son was "the Littlest Herod"). Proof is also found in Josephus' picture of a curious member of the Herodian family, an individual he also calls "Saulos" who shares many characteristics in common with "Paul" in New Testament portraiture. Not only was this "Saulos" involved in an appeal of sorts to “Caesar,” he was also involved in violent behaviour in Jerusalem (although on the surface, at a somewhat later time); and it was he who made the final report to Nero in Corinth about the Roman reverses in Jerusalem which resulted in the dispatch of his best general Vespasian from Britain. Finally he found Herodian traces in Paul's own outlook, his philosophy of "winning“ or being a "Jew to the Jews, a Law keeper to the Law keeper and a Law breaker to the Law breaker" also expressed in I Corinthians 9:19–27. In his own identification of himself as of "the Tribe of Benjamin” (Romans 11:1 and Philippians 3:5), a claim he might have felt Herodians, as Idumeans, were making for themselves, and his founding "a Community where Greeks and Jews could live in harmony, etc.,” where there were "no foreign visitors", as well as in the easy access he seems to have had to positions of power, and his own Roman citizenship. Rounding out his arguments, Eisenman cites the matter of an unidentified "nephew" of Paul – seemingly the son of Paul's sister, resident in Jerusalem (Cypros married to the Temple Treasurer Helcias? – see the genealogies). This "nephew" has unfettered entrée to the Commander of the Roman garrison in the Tower of Antonia who, in turn, saves Paul from “Nazirite oath taking" “Zealot” like Jewish extremists who take an oath "not to eat or drink till they have killed Paul" (Acts 23:12–35). Eisenman identifies this individual as Julius Archelaus, the son of Saulos' sister, Cypros. Finally, consider Paul's Roman citizenship; the philosophy of paying the Roman tax to Caesar; and placing the Roman Law above the Jewish Law as an expression of "the Righteousness Commandment" of "loving your neighbor as yourself" (Romans 13:1–10).

Джеймс сүйекқоймасын алаяқтық деп атаған алғашқы адам

Айзенман Джеймс сүйек қорабының жалған екенін алғаш рет 2002 жылдың қазан айында жариялады және ол мұны AP жаңалықтары мен Los Angeles Times сияқты басылымдарда пайда болған күні, жазудың мәніне сүйене отырып жасады, ал палеография немесе патина талдауы сияқты «ғылыми» немесе «жалған ғылыми» көмекші құралдарға емес. Үш аптадан кейін Торонтода өткен AAR/SBL конференциясында сүйек қорабын көрген кезде, жазуда екі түрлі қолтаңба бар екені анық болды, екіншісі айқын түрде жазу стилімен ерекшеленді. Ол одан әрі, егер «Жүсіптің ұлы Жақып» деген бөлігі шынайы болса да (Иерусалим айналасында осындай сүйектер көптеп кездесетін), «Исаның бауыры» деген екінші бөлік, әлдеқайда кейін, ежелгі замандағы ізгі ниетті саяхатшы немесе қазіргі замандағы шебер жалғаншы қосымша жазған болуы керек еді, себебі сол кезде (62 жылы), Иса – егер осындай болса – Иерусалимде оның болжамды бауыры Жақыптан гөрі көп танылмаған, тіпті одан да аз таныс болуы мүмкін; сондықтан сенушілерді қуанту үшін ғана сирек кездесетін осындай есімді қосудың қажеті болмас еді. Сонымен қатар, ол 2002 жылғы 29 қыркүйектегі Los Angeles Times газетінде жариялаған мақаласында, жазудың бірінші бөлігінде «Клопа/Клеопа/Кефаның ұлы» немесе осы сияқты нәрсе жазылған болса, ол осы отбасымен байланысты адамдар Палестинада осы кезеңде белгілі болған, ал «Жүсіп» емес; немесе екінші бөлікке жай ғана «Цаддик» (הׂצדיק) немесе «Адал» деген тегі қосылған болса, Евсевийдің айтуынша, осы уақытта Палестинадағылар Жақыпты осылай білген болар еді.