Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италияның Ломбардия аймағындағы монастырь және кешен, итальян коммунасы.
Monastery and complex in Lombardy, Italy
the Italian comune
Павия Сертозасы – Солтүстік Италиядағы Ломбардия аймағында, Павия провинциясында, Павия қаласының солтүстігінде орналасқан монастырь кешені. 1396-1495 жылдары салынған бұл кешен бір кезде Миланның Висконти герцогтарына тиесілі болған үлкен аңшылық паркі мен демалыс орны – Висконти паркінің шетінде орналасқан. Бүгінде оның тек шашыраңқы бөліктері ғана сақталған. Бұл Италиядағы ең ірі монастырлардың бірі. Certosa – Charterhouse сөзінің итальян тіліндегі баламасы: 1044 жылы Гранде-Шартрезде Әулие Бруно құрған картузиандық усақ-құрылық орденінің монастыры. Картузиандар өзінің алғашқы ғасырларында оқшаулануымен, аскетизмімен және сәулетінің қарапайымдылығымен танылғанмен, Сертоза архитектурасының көркемдігімен, готика және Ренессанс стильдеріндегі шеберлігімен, сондай-ақ аймақтың ерекшелігін көрсететін өнер туындыларының жинағымен әйгілі.
The Certosa di Pavia is a monastery complex in Lombardy, Northern Italy, situated near a small village of the same name in the Province of Pavia, north of Pavia. Built from 1396 to 1495, it was once located at the end of the Visconti Park a large hunting park and pleasure ground belonging to the Visconti dukes of Milan, of which today only scattered parts remain. It is one of the largest monasteries in Italy. Certosa is the Italian equivalent of Charterhouse: a monastery of the cloistered monastic order of Carthusians founded by St. Bruno in 1044 at Grande Chartreuse. Though the Carthusians in their early centuries were known for their seclusion and asceticism and the plainness of their architecture, the Certosa is renowned for the exuberance of its architecture, in both the Gothic and Renaissance styles, and for its collection of artworks which are particularly representative of the region.
Тарих
Миланның тұңғыш герцогы Жан Галеаццо Висконти архитектор Марко Солариге Сертосаның құрылысын тапсырды, оның іргетасы 1396 жылғы 27 тамызда қаланды, бұл туралы қасбеттегі бас-бедерде жазылған. Орналасқан жері Милан мен Павияның арасындағы стратегиялық тұсқа, герцогтың екінші резиденциясы болған Павияға жақын, Висконти паркінің соңында, Сертозаны Павия қамалымен байланыстыратын жерде таңдалды. Сертоса – Джан Галеаццоның саяси мұраттарының нәтижесі де болды. 1385 жылы төңкеріс кезінде Джан Галеаццо өзінің ағасы Бернабо Висконтиді тақтан алып, оның орнына Миланды қоса алғанда, бұрынғы Висконти иеліктерінің билеушісі болды. Дегенмен, әкесі Галеаццо II сияқты, Жан Галеаццо Ломбардия патшаларының және Италия патшалығының бұрынғы астанасы Павияда тұрып, сотының ордасын сақтады. Джан Галеаццо солтүстік Италияда осы тарихи үлгілерге сәйкес жаңа патшалық құруға ұмтылды. 1386 жылы Милан халқы Милан соборын қайта салуға шешім қабылдады. Алайда, Джан Галеаццо мен Fabbrica del Duomo (Милан азаматтары таңдаған шеберлер мен құрылысшылардың консорциумы) басшылары арасындағы қарым-қатынас көбінесе шиеленісті болды: герцог Милан соборын династияның кесенесіне айналдыруды жоспарлады, собордың орталық бөлігіне әкесі Галеаццо II-нің жерлеу ескерткішін орнатуды көздеді. Бұл Fabbrica мен миландықтардың қарсылығын тудырды, олар өз тәуелсіздігін қорғады. Соңында Джан Галеаццо Висконти әулетіне кесене ретінде қызмет ететін жаңа шіркеу – Павияның Сертосасын салуды жөн көрді. Ол бұл жаңа жобалар үшін Fabbrica del Duomo-ның көптеген қызметкерлерін, мысалы Джакомо да Кампионе мен Джованнино де Грассиді тағайындады. Герцог үшін Дуомо дворяндардың, патрициттердің, Миланның қолөнершілер мен саудагерлер гильдияларының жерлеу орны болды, ал Сертоза герцогтікке қызмет ететін болды. Кешеннің соңғы құрылысы болған шіркеу Висконтилердің отбасылық кесенесі болуы керек еді. Ол картуздықтар үшін ерекше типті, үлкен негізгі және екі шеткі бөлімі бар монументалды құрылым ретінде жобаланды. Готикалық стильдегі негізгі бөлігі 1465 жылы аяқталды. Сертозаның маңында мәрмәр мен тас карьерлері болмағандықтан, XV ғасырдың ортасында құрылыс материалдары жетіспей бастады. Картузиандар Жан Галеаццо Висконти мен оның ізбасарлары Сфорцалар сыйлаған кең ауыл шаруашылығы жерлерінен мол табыс тапты. Ломбардияның басқа ірі құрылыс орындарынан айырмашылығы, Павия соборы өзінің мәрмәр карьерлерін сатып алмады, көбінесе жеке жеткізушілерге, әсіресе Миланның Веренада Fabbrica del Duomo-сына сүйенді. 1463 жылы Миландық сарайлар монастырьлердің астаналарына мәрмәр жеткізді, ал 1473 жылы Fabbrica del Duomo мен Сертоза монахтары арасындағы келісімшарт бойынша Fabbrica Сертозаға мәрмәр мен құрылыс тасын үздіксіз жеткізуге міндеттенді. Мәрмәрге бақылау сол кезде екі құрылыс алаңына да жауапты болған Гвинифорте Солариге тапсырылды. Милан соборы үшін де босатылған материалдар Navigliaccio арқылы Сертозаға жетіп, Бинаскода түсірілді, одан кейін арбамен құрылыс алаңына тасымалданды. Алайда, Бинаско мен Павия арасындағы су жолы 1473 жылы қалпына келтірілгеннен кейін мәрмәр мен тастарды тікелей Сертозаға түсіруге мүмкіндік болды. Сондай-ақ 1473 жылы монастырь қасбетін қаптау және безендіру жұмыстары басталды, ол үшін картузиандар Ломбардия аймағында бірегей жағдайды, Каррара мәрмәрін пайдалануға шешім қабылдады, ол кезде Кандолья мәрмәрінен бағалырақ саналды және оның құны Оссола аймағында қол жетімді басқа материалдардан жоғары болды. 1476 жылы картузиандар маркиз Маласпинаның карьерлерінің жалға алушылары Маффиоли сияқты Каррараның кейбір саудагерлері мен карьершілерімен байланыс орнатты. Қымбат мәрмәр Каррарадан Италияны айналып, По өзенінің сағасына кемемен жетіп, одан Павияға дейін көтерілді. Каррара мәрмәрінің Сертозаға тасымалы соншалықты көп болды, сондықтан картузиандар оны басқа Ломбардиялық кеме жасау орындарына, әсіресе Миланның Дуомодағы Веренада Fabbrica del Duomo-сына қайта сата бастады. Алайда, негізінен, Ренессанс Италияда тарады, ал ғимараттың қалған бөлігі Джованни Солари қайта жобалаған жаңа стильде салынды, оны ұлы Гвинифорте Солари жалғастырды және жаңа монастырьлар қосылды. Солариден кейін Джованни Антонио Амадео (1481–1499) жұмысты басқарды. Шіркеу 1497 жылғы 3 мамырда киеленді. Қасбеттің төменгі бөлігі 1507 жылға дейін аяқталмады. Құрылыс шарты монахтарды монастырьға қарасты жерлерден түскен табыстың бір бөлігін ғимаратты жақсартуға жұмсауға міндеттеді. Нәтижесінде, Сертосада 15-дан 18-ғасырға дейінгі барлық кезеңдерден алынған өнер туындыларының үлкен жиынтығы жиналды. Сертоса бастапқыда толық оқшауланған өмір салған 12 картузиандық монахты қабылдады, олардың кірісінің (егістік жерлер, жерлер, табыс және т.б.) бір бөлігі монастырь құрылысына жұмсалуы қарастырылған шартқа бағынды. 18 ғасырда монастырь Жан Галеаццо мен оның ізбасарлары сыйлаған, Павия мен Милан арасындағы құнарлы жерлерге шашыраңқы орналасқан кең иеліктерге ие болды, мысалы Бадиле, Баттуда, Бернате, Бинаско, Боффалора, Боргарелло, Карпиано (монаштар Карпиано қамалы мен Сан-Мартино шіркеуіне де ие болды), Карпигнано, Милан, Джовенцано, Граффиньяна, Ландриан, Маджента, Марчигнаго, Опера, Пайрана, Пастураго, Квинтосоле, Сан-Коломбано (мұнда олар Сан-Коломбано қамалын да бақылады), Торре-дель-Мангано, Треццано, Велеццо, Видигульфо, Вигано-Сертозино, Виджентино, Вилламаджоре, Виллантерио, Виллареджио және Зекконе, жалпы ауданы 2325 гектар (5745 акр) суармалы жерді құрады. Бұған қоса, Сертоса Миланның Сан-Микеле-алла-Кьюза приходында бақшасы мен ораториясы бар үлкен сарайға, Павиядағы Санта-Мария-д'Оньиссанти шіркеуіне және 17 ғасырдың екінші жартысынан бастап, шарап өндірісіне мамандалған үлкен шаруашылыққа (Certosa Cantù деп аталатын ғимаратпен) ие болды. 1560 жылы картузиандардың бас приорі, аты аталмаған Пьеро Сарде, миссалдар мен хор кітаптарын басып шығаруға қажетті жабдықтарды орнатуға рұқсат берді және 28 тамызда Италияның барлық картузиандық монастырьларын жаңа баспахананың өнімдерімен ғана қамтамасыз етуге шақырды (алғашқы кітап Breviarium Carthusiensis 1561 жылы басылды). 1782 жылы Австрия императоры Иосип II картузиандарды Сертосадан қуды, олардың орнына 1784 жылы цистерциандар, ал 1789 жылы кармелиттер орналасты. 1796 жылы Павиядағы көтеріліске жауап ретінде Наполеон армиясы шіркеудің шатырын жабын материалдан, сондай-ақ діни күміс заттар мен алтын жалатылған және қымбат тастармен әшекейленген Корпус Домини процессиясында қолданылатын үлкен шатырды алып кетті. 1810 жылы монастырь 1843 жылы картузиандар қайта иеленгенге дейін жабылды. 1866 жылы ол Ұлттық ескерткіш деп жарияланды және итальян мемлекеті тәркіледі, бірақ 1880 жылға дейін онда бенедиктин монахтары тұрды. Қазіргі уақытта монастырьда 1960 жылдары орналасқан цистерциандық монахтар тұрады. 1946 жылдың тамызында кешенде заңсыз эксгумацияланған Бенито Муссолининің денесі табылды. Денесін жасыруға көмектескені үшін екі францискан монахы айыпталды.
Gian Galeazzo Visconti, hereditary lord and first Duke of Milan, commissioned the building of the Certosa from the architect Marco Solari, laying the foundation stone on August 27, 1396, as recorded by a bas relief on the facade. The location was strategically chosen midway between Milan and Pavia, the second city of the Duchy, where the Duke held one of his courts, at the end of the Visconti Park, which connected the Certosa to the castle of Pavia. The Certosa is also the result of the political aspirations of Gian Galeazzo. In a coup in 1385, Gian Galeazzo had deposed his uncle Bernabò Visconti, replacing him as lord of the former Visconti domains including Milan. However, like his father Galeazzo II, Gian Galeazzo resided and maintained his court in Pavia, the former capital of the Lombard kings and of the kingdom of Italy. Gian Galeazzo aspired to re establish a new kingdom in Northern Italy, matching these historical examples. In 1386, the people of Milan decided to rebuild Milan Cathedral. However, relations between Gian Galeazzo and the heads of the Fabbrica del Duomo (the consortium of masons and builders chosen by the citizens of Milan) were often tense: the lord intended to transform Milan cathedral into a dynastic mausoleum of the dynasty, putting the funeral monument of his father Galeazzo II in the central part of the cathedral. This raised strong opposition from both the Fabbrica and the Milanese, who zealously guarded their autonomy. Ultimately Gian Galeazzo chose to build a new church: the Certosa of Pavia, to serve as a mausoleum for the Visconti dynasty. Unscrupulously, he assigned many employees of the Fabbrica del Duomo, such as Giacomo da Campione or Giovannino de 'Grassi for this new projects. For the Duke, the Duomo became the church for burial of nobles, patricians, people, artisan and merchant guilds of Milan, while the Certosa would service the Duchy. The church, the last edifice of the complex to be built, was to be the family mausoleum of the Visconti. It was designed as a grand structure with a nave and two aisles, a type unusual for the Carthusian Order. The nave, in the Gothic style, was completed in 1465. Given the absence of marble and stone quarries near the Certosa, around the middle of the fifteenth century, stone material became scarce for construction. The Carthusians enjoyed substantial income from the vast agricultural lands donated by Gian Galeazzo Visconti and his successors the Sforza. Unlike other large Lombard fabbrici, the Cathedral of Pavia, never acquired their own marble quarries, but always relied on private suppliers, often relying mainly on the Veneranda Fabbrica del Duomo di Milano. By 1463 the Milanese yard supplied the marble for the capitals of the cloisters, and in 1473 a contract between the Fabbrica del Duomo and the monks of the Certosa, stibulated the Fabbrica undertook to guarantee a continuous supply of marble and building stone to the Certosa. Control over the marble was entrusted to Guiniforte Solari, who at the time was responsible for both construction sites. The materials, which, similarly to those for the Milan Cathedral, enjoyed the ducal exemption from duties, reached the Certosa via the Navigliaccio and were disembarked in Binasco, from where they continued by cart to the construction site, however, after the restoration of the section navigation between Binasco and Pavia (1473) it was possible to unload the marbles and stones directly at the Certosa. Also in 1473 the work of coating and decoration of the facade of the monastery began, for which the Carthusians decided to use, a unique case in the Lombard area, the Carrara marble, then considered of greater value than that of Candoglia and the cost of which was higher than the other materials available in the Ossola area. By 1476 the Carthusians formed relations with some families of merchants and quarrymen of Carrara, such as the Maffioli, tenants of the quarries of the Marquis Malaspina. The precious marble, after being embarked in Carrara, circumnavigated Italy and arrived by ship at the mouth of the Po, from where it then went up to Pavia. The traffic of Carrara marble towards the Certosa was so voluminous that the Carthusians themselves came to resell it to other Lombard shipyards and in particular to the Veneranda Fabbrica del Duomo di Milano. However, since the foundation, the Renaissance had spread in Italy, and the rest of the edifice was built according to the new style, redesigned by Giovanni Solari, continued by his son Guiniforte Solari, and including some new cloisters. Solari was followed as director of the works by Giovanni Antonio Amadeo, (1481–1499). The church was consecrated on May 3, 1497. The lower part of the façade was not completed until 1507. The construction contract obliged the monks to use part of the revenue of the lands held in benefice to the monastery to continue to improve the edifice. Consequently, the Certosa includes a huge collection of artworks of all centuries from the 15th to the 18th. The Certosa initially only held 12 Carthusian monks, who lived in total cloistered life, and bound by a contract that provided for the use of part of their proceeds (fields, land, income, etc.) for the construction of the monastery itself. In the eighteenth century the monastery was the owner of large estates (in part already donated by Gian Galeazzo and his successors) scattered in the fertile countryside between Pavia and Milan, such as Badile, Battuda, Bernate, Binasco, Boffalora, Borgarello, Carpiano (it was the property of the monks also the castle of Carpiano and the church of San Martino), Carpignano, Milan, Giovenzano, Graffignana, Landriano, Magenta, Marcignago, Opera, Pairana, Pasturago, Quintosole, San Colombano (where they also controlled the castle of San Colombano) Torre del Mangano, Trezzano, Velezzo, Vidigulfo, Vigano Certosino, Vigentino, Villamaggiore, Villanterio, Villareggio and Zeccone, which added up to 2,325 hectares (5,745 acres)of irrigated land. In addition, the Certosa also owned a large palace, with a garden and oratory in Milan, in the parish of San Michele alla Chiusa, a palace and the church of Santa Maria d'Ognissanti in Pavia and, from the second half of the 17th century, of a large farm specialized in the production of wine, with a building (called Certosa Cantù), in Casteggio. In 1560, the Prior General of the Carthusians, a certain Piero Sarde, authorized the installation of suitable equipment for the printing of missals and choirbooks, and on 28 August he invited all the Carthusian monasteries of Italy to supply themselves exclusively with the products of the new printing house (the first book Breviarium Carthusiensis was printed in 1561). In 1782, the Carthusians were expelled from the Certosa by the Emperor Joseph II of Austria, and replaced in 1784 by the Cistercians and in 1789, by the Carmelites. In 1796, in retaliation for the revolt in Pavia, the lead covering of the church roof was removed by Napoleon's army, as well as the liturgical silverware and the large canopy, covered with gold flakes and stones precious, used for the Corpus Domini procession. In 1810 the monastery was closed until the Carthusians reacquired it in 1843. In 1866 it was declared a National Monument and sequestrated by the Italian State, although some Benedictines resided there until 1880. The monks currently living in the monastery are Cistercians admitted to it in the 1960s. In August 1946 the illegally exhumed body of Benito Mussolini was discovered in the complex. Two Franciscan friars were charged with assisting in the concealment of the body.
Шіркеу
Монастырь кешеніне кіру Ренессанс дәуіріндегі вестибюль арқылы, ішкі және сыртқы қабырғалары фрескалармен безендірілген. Кіреберісінің көмескі лунетінде екі періште клиенті Джан Галеаццоның гербін ұстап тұр, Висконти жыланы мен императорлық бүркіт бейнеленген. 1508 жылы Бернардино де Росси салған жоғарғы безендіру жақсы сақталған. Ішінде өсімдік мотивтері бар мәрмәр аркада Жан Галеаццо мен Филиппо Мария Висконтинің бейнелері бар тондолармен әшекейленген. Екі жағында Леонардоның шәкірті Бернардино Луинидің Кристофер мен Себастьянның суреттері орналасқан. Бүкіл интерьері Ренессанс мотивтерімен жабылған және GRA CAR монограммасымен (Gratiarum Chartusia, Grace Charterhouse) безендірілген. Ғимарат латын кресті пішіндес жоспармен салынған, оның басты кемесі, екі науқас және трансепті готикалық архитектураға тән. Ғимараттың шөкейі апсидамен аяқталады. Ол готикалық аркалардағы қиылысқан күмбездермен жабылған және Милан соборының кішірейтілген нұсқасынан шабыттанған. Күмбездер геометриялық пішіндермен және жұлдызды аспанмен әшекейленген. Трансепті мен негізгі шапель үш жағында кішкентай, жартылай дөңгелек апсиді бар шаршы пішіндес шапельдермен аяқталады. Шіркеудің қасбеті Ломбардия архитектурасына тән әсем безендірулерімен танымал, әр бөлігі рельефтермен, инкрустацияланған мәрмәрмен және мүсіндермен әшекейленген. Бұл жобада жұмыс істеген мүсіншілердің қатарында Кристофоро Мантегацца, Джованни Антонио Амадео және Бенедетто Бриоско бар. Қолданбалы мүсіндерден басқа, қасбеттің өзі бай текстуралы беттер, шығып тұрған тіреулер, көлденең қатарлар мен аркалы ашылулар арасындағы контрастқа байланысты бай мүсіндік сапаға ие, олардың кейбіреулері көлеңкелі, ал кішкентай қоңырау мұнараларындағылары аспанға ашық. Қарапайым тіктөртбұрыштардың үстіне орнатылған қасбеті безендірулермен толтырылған, бұл Ломбардия Ренессанс архитектурасының ерекшелігі және Каррара мәрмәрінен, аздап Кандолья мәрмәрінен, Варенна тасынан, Салтрио тасынан және Египет қызыл порфирінен (вероятно, рим дәуірінен қалған архитектуралық табыстардан алынған) жасалған. Кірпіш қабырғасының қарапайым түрі Амброджо Бергоньоне салған апсидадағы фрескада көрінеді, ол 1492–1495 жылдары, жаңа қасбет құрылысы басталған кезде, Жан Галеаццо Висконтинің Сертозаның моделін Қасиетті Мариямға ұсынатын суретін бейнелейді. Үш деңгейлі шатыры бар профилі Павиядағы Санта-Мария-дель-Кармине және Болоньядағы Сан-Петронио шіркеулерімен салыстырылды; үш жобада да тығыз хат алмасып тұрған сәулетшілердің арасында Борлини Сертозадағы бастапқы қасбеттің пішінін сол кезде Павияда жұмыс істеген, ал оның ағасы Маттео Монцадағы Сан-Джованниді аяқтаған Жакомо да Кампионеге жатқызады. Архитектор Джованни Солари шіркеудің екі жағында екі қатар аркадаларды салып, оның сыртқы түрін өзгертті. Оның өлімінен кейін Павияда оның ұлы Гвинифорте Солари оның орнына келді, бірақ жұмыс 1478 жылы Гвинифортенің өлімімен тоқтатылды. 1492 жылы Гиан Джакомо Долчебуоно құрылысты қайта бастады, ол Павиядағы және Миландағы соборлармен және басқа шіркеулермен бірге екі собордағы да ажырамас серіктесі Джованни Антонио Амадеомен бірге жұмыс істеді. Олардың қолымен жоба толығымен қайта жоспарланды. Он шақты суретшілер қатысты. Классицизм стиліндегі порталды Бенедетто Бриоско (1501) жасаған. Портада жұп коринфтік бағаналарға тірелген классицизм формасындағы үлкен арка орналасқан, олардың әрқайсысы арканың тірегіне тірелетін өте күшті пішіндегі карнизбен жабылған, конструкция Брунелески қолданған классикалық стильде жасалған және мұнда батыл және әсерлі эффект үшін қолданылған. Безендірулері Сертоза тарихын бейнелейтін барельефтерден тұрады. Орталық арканың үстінде үш аркадан тұратын, үстінен орталық терезе көтерілетін терең емес балкон орналасқан. Бұл науқан 1519 жылы Камбрей лигасының соғысынан кейін Ломбардиядағы француз оккупациясының жағдайына байланысты тоқтатылды. Француз әскерлері Сертозаның төңірегіне орналасты. Фасадтағы жұмыстар туралы жазбалар 1554 жылға дейін қайта жаңғыртылмады, онда Кристофоро Ломбардо басшылығымен екінші аркаданың үстіндегі фасадты аяқтау үшін қайта қарастырылған жоба мақұлданды; төменгі аймақтың бай мүсіндік безендірулерінің орнына мәрмәр инкрустациясы қолданылды. Кейбір соңғы бөлшектерді Галеаццо Алесси қосты.
Access to the monastic complex is through a Renaissance era vestibule, frescoed both inside and out. In the faded entrance lunette, two angels hold the coat of arms of the client Gian Galeazzo, with the Visconti snake and the imperial eagle. The upper decoration, drawn by Bernardino de 'Rossi in 1508, is better preserved. Inside, a marble arch with plant motifs bears tondi with the effigies of Gian Galeazzo and Filippo Maria Visconti. On the sides, the saints Christopher and Sebastian by Bernardino Luini, a follower of Leonardo. The whole interior is covered with Renaissance motifs in bright colors and decorated with the GRA CAR monogram (Gratiarum Chartusia, Charterhouse of Grace). The church is built on a Latin cross plan, with a nave, two aisles and transept, typical of Gothic architecture. The chancel terminates with an apse. It is covered by crossed vaults on Gothic arches and is inspired, on a reduced scale, by the Duomo of Milan. The vaults are alternatively decorated with geometrical shapes and starry skies. The transept and the main chapel end with square plan chapels with smaller, semi circular apses on three sides. The façade of the church is famous for its exuberant decorations, typical of Lombard architecture, every part being decorated with reliefs, inlaid marble and statues. Sculptors who worked on it include Cristoforo Mantegazza and Giovanni Antonio Amadeo himself and Benedetto Briosco. In addition to applied sculpture, the facade itself has a rich sculptural quality because of the contrast between richly textured surfaces, projecting buttresses, horizontal courses and arched openings, some of which are shadowed, while those in the small belfries are open to the sky. The façade, created by superimposing simple rectangles, is loaded with decorations, a typical procedure of Lombard Renaissance architecture and is made of Carrara marble and to a lesser extent Candoglia marble, stone of Varenna, Saltrio stone and Egyptian red porphyry (probably derived from architectural finds from the Roman age). The sober form of the roughly finished brick front can be seen in a fresco by Ambrogio Bergognone in the apse of the right transept, painted in 1492–1495, when work was commencing on the new facade, portraying Gian Galeazzo Visconti offering the model of the Certosa to the Blessed Virgin. Its profile, with roofs on three levels, has been compared to the churches of Santa Maria del Carmine in Pavia and San Petronio in Bologna; among the architects in close correspondence at all three projects, Borlini ascribes the form of the original facade at the Certosa to Giacomo da Campione, who was working at Pavia while his uncle Matteo was completing San Giovanni in Monza. The architect Giovanni Solari, in building the double row of arcades down the flanks of the church, modified its appearance. After his death he was succeeded in Pavia by his son Guiniforte Solari, but work came to a halt with the death of Guiniforte in 1478. In 1492 Gian Giacomo Dolcebuono took up the construction, assisted on site, for he was concurrently occupied with the cathedrals at Pavia and at Milan and other churches, by his inseparable collaborator on both cathedrals, Giovanni Antonio Amadeo. In their hands the project was thoroughly redesigned. Scores of artists were involved. The classicist style portal is by Benedetto Briosco (1501). The porch has a large arch of classicist form resting on paired Corinthian columns which are each surmounted by a very strongly modelled cornice on which the arch rests, the construction being derived from the Classical, used by Brunelleschi, and employed here for a bold and striking effect. The decoration is of bas reliefs illustrating the History of the Certosa. Above the central arch is a shallow balcony of three arches, above which rises the central window. This campaign was interrupted in 1519 as work was going forward by the condition of French occupation in Lombardy after the War of the League of Cambrai. French troops were encamped round the Certosa. Notations of work on the facade did not resume until 1554, when a revised design under the direction of Cristoforo Lombardo was approved for the completion of the facade above the second arcade; there marble intarsia was substituted for the rich sculptural decorations of the lower area. Some final details were added by Galeazzo Alessi.
Суреттер
Трансепттің қабырғаларын және күмбездерін әшекейлейтін фрескалар, айтылғандай, Амброджио Бергоньонеге, оның ішінде өте жас Бернардо Зенале бар белгісіз шеберлер тобының көмегімен жасалған. Бұл туындылардан Брамэнттің пропорциялардың тепе-теңдігінде және перспективалардың дәлдігінде күшті іздері көрінеді. Трансепттің оң жақ апсисінде Бергоньоне Гьяно Галеаццо Висконтимен бірге суреттелген фрескада 1490–1495 жылдар аралығында жасалған Филиппо Мария Висконти, Галеаццо Мария Сфорца және Гьяно Галеаццо Сфорца арасындағы Шартер үйінің моделі бар Мәриям бейнеленген, ал сол жақтағы апсида Франческо Сфорца мен Людовико Сфорца арасындағы Марияның таж кию рәсімін көрсетеді. Соңғысы өзінің династиялық мұрагерлігін атап өтуді қалады, ол немере інісі Гьяно Галеаццо Сфорцаның өлімінен кейін дау-дамайсыз алынды. Трансепттің қарама-қарсы шеттеріндегі бір-біріне қарама-қарсы тұрған екі құрбандық алтарі Джованни Баттиста Креспидің барокко шедеврлері, 1617 жылы салынған Мадонна және әулиелер Чарльз бен Гренобльдің Хьюз, сондай-ақ Мадонна мен әулие Бруно. Сертозада Бергоньоненің шедеврлері, соның ішінде әулие Амбрози (1490), Сан-Сиро (1491) және ең бастысы, Крестке айдалу (1490) сақталған. Бергоньоненің басқа да туындылары қазір Еуропаның басқа музейлерінде орналасқан. Сол жақтағы екінші капеллада Пьетро Перуджиноның әйгілі құрбандық алтарі орналасқан, оны 1496 жылы герцог Людовико Сфорца әйгілі Умбрия суретшісінен тапсырған. Ол екі қабаттан тұрады: жоғарыда Мәңгілік Әке, төменде Архангел Михаил, Балаға табыну және әулие Рафаэль мен Тобиас бейнеленген үш тақта. Тек Мәңгілік Әке ғана Перуджиноның түпнұсқасы; төменгі тақталар 1856 жылы Лондонның Ұлттық галереясына берілді. Мәңгілік Әкенің екі жағына орналасқан екі тақтаның орнына, Бергоньоненің шіркеу дәрігерлерін бейнелейтін екі панелі қойылды, олар кейіннен бөлшектенген Сертозаның басқа құрбандық алтарі үшін жасалған. Алтаңның жартылай асыл тастар мен көп түсті мәрмәрден жасалған алдыңғы бөлігі 1648 жылы Томазо Орсолиноның еңбегі. Капеллада Шынайы айқышқа арналған ағаштан жасалған реликвия бар. Ғимараттағы басқа суреттерге Киелі Әке, Джованни Баттиста Креспидің, Иль Мораццзоне, Герчино, Франческо Каиро және Даниэле Креспидің панельдері, сондай-ақ Перуджиноның полиптихінің қалдықтары жатады. Бастапқыда Мадонна мен әулиелерді бейнелейтін бұл сурет қазір бөлшектеліп, музейлер арасында шашырап жатыр: Сертозадағы жалғыз бөлік – херубимдермен бірге Құдай Әке. Аңдау жоғалды; үш панель, Мәсіх сәбиін құлшылық ететін Мадонна, әулие Михаил және әулие Рафаэль Тобиаспен бірге Лондондағы Ұлттық галереяда қойылған. Оңтүстік трансепте Джан Галеаццо Висконтидің қабірі орналасқан, оны 1494–1497 жылдары Джованни Кристофоро Романо мен Бенедетто Бриоско бастады, бірақ тек 1562 жылы аяқталды. Солтүстік трансепте Миланның 7-ші герцогы Людовико Сфорцаның және оның әйелі Беатриче д’Эсте қабірі орналасқан. Қабірдегі мүсіндер 1564 жылы Миланның Санта-Мария-делле-Грацие шіркеуінен осында әкелінген, мүсіндер әдетте Кристофоро Соларидің шедеврлері деп саналады. Сан Микеле капелласында (әулие Михаил капелласында) Карло Франческо Нуволоне фрескалары бар. Сол жақтағы бірінші капелла барокко стилінде. Мәсіхтің аяғындағы Магдалалық Мариям бейнеленген құрбандық алтарінің суреті пармалық Джузеппе Перонидің (1757 ж.) еңбегі, ал фрескалық безендіру Эрколе Прокачинидің (1663 ж.) шәкірті Федерико Бьянкидің еңбегі. Алтарь мысырлық граниттен, қоладан, жартылай асыл тастардан және көп түсті мәрмәрден жасалған және Карло Саккидің еңбегі. Үшінші капелла, Иоанн Крестительге арналған, оған генуэздік Джован Баттиста Карлоне фрескалар циклі арналған. Төртінші капеллада алабастр бағаналармен жабдықталған құрбандық алтарі 1677 жылғы Диониги Буссоланың "Бәласыздардың қырғыны" деген фронталы сақталған, ал кремондық суретші Пьетро Мартир Неридің (1640–41) құрбандық алтарінде "Дияндар құлшылық етуі" бейнеленген. Бесінші капеллада Франческо Каирдің құрбандық алтарі (алабастр және полихромды мәрмәрден жасалған бай барокколық құрбандық алтаріна енгізілген), Сиенаның әулиесі Екатеринасы Александрияның әулиесі Екатеринасымен бірге бейнеленген. Капелла үлкен тереземен жарықтандырылады, оның әйнегі 1485 жылы Ломбардтың атын атамаған шебері Винченцо Фоппаның Александрияның әулиесі Екатеринаны бейнелейтін эскизі бойынша жасалған. Оң жақтағы алтыншы капеллада Гурчиноның барокко шедеврі – Мадонна мен бала, әулиелер Петр және Павел бейнеленген. Сол жақтағы жетінші капелла Розариялық Мадоннаны бейнелейтін құрбандық алтарін сақтайды, бұл миландық барокко шебері Пьер Франческо Маццуккеллидің шедеврі, кардинал Федерико Борромеоның қызметінде болған суретші, ол жұмсақ түстерде, созылған пішіндерде және кейіпкерлердің жылы мінездерінде нәзік әсемдікпен еңбек еткен. Оң жақтағы екінші капелла Людовико Сфорца тапсырыс берген тағы бір Ренессанс шедеврін сақтайды: Мадонна мен әулиелер Хью Лангрский және Хью Кентерберийлік бейнеленген Макрино д’Альбаның 1496 жылы салған полиптихі. Егер ғибадатхананың күмбезінде әлі де Ренессанс фрескалары болса, ғибадатхананың қабырғаларын жабатын үлкен фрескалар циклі 1630 жылы Даниэле Креспиге тапсырылды. Бұл жаңа және ескі элементтерді біріктіретін цикл, Жаңа өсиеттен алынған көріністер, Картұздық және басқа әулиелердің өмірбаяндары, Готикалық сәулетке күрделі декоративтік шаршылар жүйесі арқылы шеберлікпен енгізілген, үлкен қасиетті көріністерді және жеке евангелисттердің, шіркеу дәрігерлерінің, пайғамбарлардың, сивиллалардың, Картұздықтардың және киелі әулиелердің кішкентай панельдерін жақтаған. Күмбез 1599 жылы Пьетро Сорри мен Алессандро Казоланимен Құдай Әкесінің қозымен және Апокалипсис патшаларымен фрескамен безендірілген.
The frescoes that adorn the walls and vaults of the transept are due, as has been said, to Ambrogio Bergognone assisted by a group of unknown masters, including the very young Bernardo Zenale. A strong imprint of Bramante emerges from these works, in the balance of the proportions and the precision of the perspectives. In the right apse of the transept, Bergognone's fresco with Gian Galeazzo Visconti presents the Virgin with the model of the Charterhouse, between Filippo Maria Visconti, Galeazzo Maria Sforza and Gian Galeazzo Sforza, made between 1490 1495, while the apse on the left represents the coronation of Mary between Francesco Sforza and Ludovico Sforza, with which the latter wanted to celebrate his dynastic succession, obtained not without controversy after the death of his nephew Gian Galeazzo Sforza. The two altarpieces facing each other at opposite ends of the transept are Giovanni Battista Crespi's Baroque masterpieces, the Madonna and ss. Charles and Hugues de Grenoble painted in 1617 18, as well as the Madonna and Saint Bruno. The Certosa has painted masterpieces by Bergognone including the panels of St. Ambrose (1490), and San Siro (1491) and, most significantly, the Crucifixion (1490). Other works by Bergognone are now found in other museums of Europe. The second chapel on the left houses the famous Altarpiece by Pietro Perugino, commissioned by Duke Ludovico Sforza from the famous Umbrian painter in 1496. It develops over two floors: above the Eternal Father, below the three tables with the Archangel Michael, the Adoration of the Child and St. Raphael and Tobias. The Eternal Father alone is original by Perugino; the lower plates were given in 1856 to the National Gallery in London. In place of the two tables scattered on either side of the Eternal Father, the two panels with the Doctors of the Church by Bergognone were inserted at the top, made for another Altarpiece of the Certosa which was subsequently dismembered. The altar frontal, in semi precious stones and polychrome marble, is the work of Tommaso Orsolino from 1648. The chapel houses a wooden relic of the True Cross. Other paintings in the church include a Holy Father, panels by Giovanni Battista Crespi, Il Morazzone, Guercino, Francesco Cairo and Daniele Crespi, and a remnant of a polyptych by Perugino. Originally depicting the Madonna and Saints, it is now disassembled and scattered among museums: the only portion in the Certosa is God the Father with cherubim. An Annunciation has disappeared; three panels, the Virgin Adoring the Infant Christ, St. Michael and St. Raphael with Tobias are on display at the National Gallery of London, in the United Kingdom. In the southern transept is the tomb of Gian Galeazzo Visconti, begun in 1494–1497 by Giovanni Cristoforo Romano and Benedetto Briosco, but completed only in 1562. The northern transept houses the tomb of Ludovico Sforza, 7th Duke of Milan, and his wife Beatrice d'Este. The sculptures on the tomb were carried here in 1564 from the Milanese church of Santa Maria delle Grazie, the statues generally being considered the masterwork of Cristoforo Solari. In the Cappella di San Michele (St Michael's Chapel) are frescoes by Carlo Francesco Nuvolone. The first chapel on the left is in Baroque style. The altarpiece with Mary Magdalene at Christ's feet is by Giuseppe Peroni from Parma (1757), while the fresco decoration is by Federico Bianchi, a pupil of Ercole Procaccini (1663). The altar is made of Egyptian granite, bronze, semi precious stones and polychrome marble and is the work of Carlo Sacchi. The third chapel, dedicated to St. John the Baptist, to whom the cycle of frescoes by the Genoese Giovan Battista Carlone is dedicated. The fourth chapel, whose altar is equipped with alabaster columns, preserves a frontal with the Massacre of the Innocents, by Dionigi Bussola from 1677, while the altarpiece by the Cremonese painter Pietro Martire Neri (1640–41) depicts the Adoration of the Magi The chapel preserves two frescoes: Madonna with Child and Saint Jerome by Ambrogio da Fossano. In the fifth chapel, the Altarpiece by Francesco Cairo (inserted in a rich baroque altar in alabaster and polychrome marble), represents Saint Catherine of Siena together with her homonymous Saint Catherine of Alexandria. The chapel is illuminated by a large window, with a stained glass window made around 1485 by an anonymous Lombard master on a cartoon by Vincenzo Foppa depicting Saint Catherine of Alexandria. The sixth chapel on the right houses the Madonna and Child with Saints Peter and Paul, a Baroque masterpiece by Guercino. The seventh chapel on the left preserves an altarpiece depicting the Virgin of the Rosary, a masterpiece by the Milanese Baroque master Pier Francesco Mazzucchelli, painter in the service of Cardinal Federico Borromeo, who creates a work of refined elegance in delicate tones, in the elongated shapes and in the sweet expressions of the characters. The second chapel on the right houses another Renaissance masterpiece commissioned by Ludovico Sforza: the polyptych with the Madonna and Saints Hugh of Langres and Hugh of Canterbury by Macrino d'Alba made in 1496. If the chancel vault still features Renaissance frescoes, the vast cycle of frescoes that covers the chancel walls was commissioned in 1630 from Daniele Crespi. It is a composite cycle, with scenes drawn from the New Testament, hagiographies of Carthusian and other saints, skilfully inserted into Gothic architecture through a complex system of decorative squares, framing large sacred scenes and smaller panels with isolated figures of evangelists, doctors of the Church, prophets, sibyls, Carthusians and blessed saints. The dome was frescoed in 1599 by Pietro Sorri and Alessandro Casolani with the figures of God the Father with the Lamb and the Kings of the Apocalypse.
Боялған шыны және басқа да бұйымдар
Сертосада 15 ғасырда Ломбардияда жұмыс істеген шеберлердің эскиздері бойынша орындалған маңызды боялған шыны терезелер коллекциясы бар, олардың ішінде Занетто Бугатто, Винченцо Фоппа, Бергоньоне және Ханс Виц есімдері аталады. Пресвитерияда Людовико-ил-Мороның тапсырысымен жасалған үлкен Ренессанс кезеңіне тән ағаштан ойылған хор орналасқан. Ол инкрустациясының өзгешелігімен де, инкрустацияға қолданылған суреттердің сапасымен де ерекше көзге түседі, бұл суреттерді, мүмкін, Бергоньоне мен Зенале сияқты кескіндік безендірулерді жасаған суретшілер салған болуы мүмкін. 42 доссальде әулиелер немесе Киелі кітаптағы кейіпкерлер бейнеленген, олардың әрқайсысы күрделі және фантазиялық Ренессанс стиліндегі архитектуралық немесе табиғи көріністерді көрсетеді. Герцог 1486 жылы осы жұмысты Бартоломео де Поллиге тапсырды, ол Мантуя сарайында жұмыс істеген Моденалық шебер еді, ал 1497 жылы шіркеудің қасиетке ие етілуіне дейін кремондық инкрустатор Панталеоне де Марки аяқтады. Үлкен алтарь үстіндегі алып циборий ғибадатхана нысанында, орталық жоспарымен және үлкен күмбезбен, Каррара мәрмәрінен салынған, түрлі түсті мәрмәрмен, лазурит, карнелиан, жасмық және оникс сияқты құнды тастармен және қоламен әшекейленген. Оны 1568 жылы мүсінші Амброджио Вольпи жасаған. Бұл алтарьдың кішкентай ғибадатханасы Анджело Маринидің он үш қоладан жасалған мүсіндерімен безендірілген. Алтарь айқышы, шамдақтар және үлкен шам (2,03 метр биіктікте) Аннибале Фонтананың туындылары. Сакристерияда, басқа да құнды заттардың арасында, Балдассаре делли Эмбриачи басқаратын Эмбриачи шеберханасының ағаштан және гиппопотам сүйегінен жасалған триптихі бар, ол бастапқыда Джан Галеаццо Висконти сапарларында пайдаланған бөлмелерде орналастырылған. Бұл шеберхананың жасаған үш ірі туындының бірі, олар көбінесе неке сандықтарын жасаған. Бұл жұмыс, соңғы готикалық мүсіншілік шедевр, биіктігі қосқанда 2,54 метрге жетеді. Ол ұсақ композициялардан тұрады және ішкі бөлігінде әулиелердің мүсіндері бар кішкентай шатырлармен әшекейленген; орталық бөлімінде апокрифтік Евангелия бойынша Даналардың жұлдызды жолы туралы 26 панель бейнеленген; оң және сол жақ бөлімдерде 36 барельеф (әр жағынан 18) Мәсіх және Құдай анасының өмірінен эпизодтарды көрсетеді. Орталық бөлігінде, періштелер ұстаған тондоның ішінде Құдайдың бейнесі биік тұр, ал триптихтің негізінде тақуалық бейнеленген, оның қасында 14 кішкентай шатыр орналасқан, олардың әрқайсысында әулиелердің мүсіндері бар. Сонымен қатар, сыртқы жағынан орнатылған екі көпбұрышты тіреуде 40 кішкентай шатыр орналасқан, олар әулиелердің мүсіндерімен әшекейленген.
The Certosa possesses an important collection of stained glass windows, executed to cartoons by masters active in Lombardy in the 15th century, including Zanetto Bugatto, Vincenzo Foppa, Bergognone and Hans Witz. In the presbytery there is the large Renaissance carved wooden choir, commissioned by Ludovico il Moro. It is remarkable both from the point of view of the inlay, and for the quality of the designs from which the inlays were taken, probably produced by the same artists who created the pictorial decorations such as Bergognone and Zenale. The 42 dossals depict saints or biblical characters, each of which shows architectural or natural scenarios with elaborate and imaginative Renaissance style constructions. The execution was entrusted by the Duke in 1486 to Bartolomeo de Polli, a Modenese already active at the court of Mantua, and completed by the Cremonese inlayer Pantaleone de Marchi, in time for the consecration of the church, which took place in 1497. The great high altar is surmounted by a colossal ciborium in the form of a temple with a central plan with a large dome, built in Carrara marble, with inserts in polychrome marble and precious stones such as lapis lazuli, carnelian, jasper and onyx, and bronze finishes. It was built in 1568 by the sculptor Ambrogio Volpi. The small temple of this altar is enriched by thirteen bronze statuettes by Angelo Marini. The altar cross, the candelabra and the large candlestick (2.03 meters high) are by Annibale Fontana. The sacristy contains, among other treasures, a triptych in ivory and hippopotamus' ivory by the Embriachi workshop run by Baldassarre degli Embriachi, originally placed in the suite of rooms used by Gian Galeazzo Visconti on his visits. This is one of only three very large pieces by the workshop, who mostly made much smaller marriage caskets. The work, a late Gothic carving masterpiece, measures 2.45 meters at the base for a maximum height, including the pinnacles, of 2.54 meters. It is composed of minute compositions and adorned with small tabernacles with statuettes of saints inside; in the central compartment there are 26 panels illustrating the legend of the Magi according to the apocryphal gospels; in the compartment on the right and on the left, 36 bas reliefs (18 on each side) depict episodes from the life of Christ and the Virgin. In the median cusp, inside a tondo supported by angels, the figure of God dominates, while the base of the triptych presents a piety, flanked by 14 aedicules with as many statuettes of saints. There are also two external polygonal pillars made up of 40 small tabernacles adorned with statuettes.
Жаңа сакристика
Оған оң жақтағы трансепттің төменгі жағынан кіруге болады және ол барокко дәуірінде безендірілген. 1425 жылы салынған бөлмеде монастырьдың кітапханасы мен шаптер орналасқан, ал ол 16 ғасырдың соңында ғана сакристияға айналды. Бір үлкен тіктөртбұрышты бөлмені 1600 жылы сиендік суретші Пьетро Сорри фрескамен суреттеген. Микеланджелоның Сикстин капелласынан шабыт алып, ол үлкен күмбезді библиялық эпизодтармен, нишалардағы пайғамбарлардың монументальді бейнелерімен және тостағандарда айналып жүзетін әдемі періштелермен жапты. Дегенмен, римдік үлгімен салыстырғанда, Сорридің жұмысы жарқын, айқын түсті үйлесімдерді және интерьердің сәнділігін пайдалану арқылы көрерменге ойнақылық пен жеңілдік сезімін сыйлайды. Анибале Фонтанаға жатқызылатын мүсіндермен әшекейленген ағаш шкафтар – тамаша мүсіндік туынды. Алтарьда Андреа Соларионың «Құдай ананың көкке көтерілуі» триптихін көруге болады, ол шебер кеткеннен кейін Миланда гүлденген Леонардо мектебінің маңызды өкілдерінің бірі.
It is accessed through the bottom of the right transept, and was decorated in the Baroque period. Originally, the room, built in 1425, housed the chapter and the library of the monastery and was only transformed into a sacristy at the end of the 16th century. The single large rectangular room was frescoed in 1600 by the Sienese painter Pietro Sorri, who, inspired by Michelangelo's Sistine Chapel, covered the great vault with biblical episodes, monumental figures of prophets in niches, and graceful cherubs revolving in goblets. Compared to the Roman model, however, Sorri's work conveys playfulness and lightness to the viewer through the use of bright, clear chromatic chords and the sumptuousness of settings and settings. The wooden cabinets, adorned with statuettes attributed to Annibale Fontana, are a remarkable work of sculpture. On the altar, the triptych of the Assumption is by Andrea Solario, one of the main representatives of the Leonardesque school that flourished in Milan after the master's departure.
Кіші және Үлкен монастырлар
Мантэгацца бауырлары мен Джованни Антонио Амадеоның мүсіндері бар сәнді портал шіркеуден Кіші монастырға (итальян тілінде: Chiostro Piccolo) жетелейді. Оның ортасында шағын бақша орналасқан. Ең елеулі ерекшелігі – Ринальдо де Стаурис 1463 және 1478 жылдар аралығында орындаған шағын пилястралардың терракотамен әшекейленуі. Кейбір аркадалар Даниэле Креспидің фрескаларымен безендірілген, бірақ қазір олардың бір бөлігі қираған. Сонымен қатар, 14 ғасырдың соңында жасалған тас және терракотадан құралған лавабо да назар аударуға лайық, онда Иса мен Самариялық әйелдің құдық жанындағы көрінісі бейнеленген. Шамамен 125x100 метрді құрайтын Үлкен монастырда (итальянша: Chiostro Grande) да осындай әшекейлеулер кездеседі. Монахтардың әсем жатақтары орталық баққа ашылады. Аркадаларда терракотамен әшекейленген құнды бағаналар орналасқан, оларда ақ және қызғылт Верона мәрмәрінен жасалған әулиелер, пайғамбарлар және періштелердің дөңгелек бейнелері кезектесіп бейнеленген. Бұрын Винченцо Фоппаның картиналары да болған, бірақ олар қазір жоғалып кеткен.
An elegant portal, with sculptures by the Mantegazza brothers and Giovanni Antonio Amadeo, leads from the church to the Small Cloister (in Italian: Chiostro Piccolo.) This has a small garden in the center. The most striking feature is the terracotta decoration of the small pilasters, executed by Rinaldo de Stauris between 1463 and 1478. Some arcades are decorated by frescoes by Daniele Crespi, now partially ruined. Also noteworthy is the late 14th century lavabo in stone and terracotta, with scenes of the Jesus with the Woman of Samaria at the Well. Similar decorations also characterize the Grand Cloister (Italian: Chiostro Grande), which measures c.125x100 meters. The elegant cells of the monks open to the central garden. The arcades have columns with precious decorations in terracotta, with tondoes portraying saints, prophets and angels, alternatively in white and pink Verona marble. There were once also paintings by Vincenzo Foppa, now disappeared.
Кітапхана
Негізі қаланғаннан бері монахтар кітапханаға ие болды, онда күнделікті тойлаулар үшін қажетті литургиялық мәтіндермен қатар ғылыми және гуманитарлық тақырыптар да болды. Бірінші кітапхана 1426 және 1427 жылдар аралығында құрылғанын білеміз, бірақ он алтыншы ғасырдың соңында оның ғимараты сакристия ретінде пайдаланылып, шіркеудің жаңа сакристиясын құрады, ал кітапхана қазіргі орнына – монастырьдың бұрын емханасы болған кішкентай жағына көшірілді. Кітапхананы XVII ғасырдың бірінші жартысында Матео Валерио іске асырды, ол оны секулярлық мәтіндермен және қолжазбалармен толықтырды. 1782 жылы Сертоза жойылған кезде, оның маңызды бөлігі, кейбір томдары шашырап кеткенімен, Милан және Павия кітапханалары арасында бөлісті. Монастырь кітапханасында Евангелиста делла Кроче, Бергамолық Бенедетто да Кортерегия, Сан-Ланфранко монастырының Валломброзиан монахы және XVI ғасырға жататын Гварнерио Береттаның 13 әсем безенділген хор кітабы қалды, оларда литургиялық жыл санатына сәйкес реттелген әндердің мәтіні мен музыкасы бар.
Since its foundation, the monks had a library, including liturgical texts necessary for daily celebrations, and others, of scientific and humanistic subjects. We know that a first library was set up between 1426 and 1427, but at the end of the sixteenth century its premises were used as a sacristy and constituted the new sacristy of the church and the library was moved to its current location, located on the shorter side of the cloister. small, where the monastery's infirmary used to be. The library was implemented by the prior Matteo Valerio in the first half of the seventeenth century, who also enriched it with secular texts and manuscripts. In 1782, with the suppression of the Certosa, its important one was partly divided between the Libraries of Milan and Pavia, even if some volumes were dispersed. There remained in the library of the monastery 13 illuminated choirbooks by Evangelista della Croce, Benedetto da Corteregia of Bergamo, Vallombrosian monk of the monastery of San Lanfranco, and Guarnerio Beretta dating back to the 16th century, with texts and music of the songs of the masses ordered according to the sequence of the year liturgical.
Асхана
Бұл салынған алғашқы бөлмелердің бірі болды және жұмыстың алғашқы жылдарында шіркеу ретінде пайдаланылды – Франческо Сфорцаның өтінішімен 1451 жылы жасалған жұмыстардың барысынан көрініп тұратындай, өте үлкен тікбұрышты бөлме. Залдың батыс қабырғасында Заваттаридың Мадонна мен Баласын бейнелейтін, монастырдың ең көне, шағын фрескасы, соңғы готика стилінде сақталған. Төмендетілген күмбездегі ең көне әшекейлердің арасында Амброджио да Фоссаноға жатқызылатын Мадонна мен Бала және Көзілдірік киген Пайғамбарлар бейнеленген, ал ортасында Висконти әулетінің символы – күн немесе жарқын сәуле бар. Мрамор мінбер 16 ғасырдың басында классикалық арка және мүсіндік балюстрадамен ойылған. Одан тамақ ішкен кезде оқылымдар оқылған. Кейіннен Оттавио Семинидің 1567 жылғы "Соңғы кешкі ас" фрескасы салынды.
It was one of the first rooms to be built and in the first years of work it was used as a church, being a very large rectangular room, as indicated in the progress of the works drawn up in 1451 at the request of Francesco Sforza. On the west wall of the hall is a small fresco, the oldest in the monastery, in the late Gothic style depicting a Madonna and Child by Zavattari. The lowered vault has the oldest decoration, including a Madonna and Child and Prophets in Spectacles attributed to Ambrogio da Fossano, while in the center is the sun or radiant ray, emblem of the Visconti dynasty. The marble pulpit was carved in the early 16th century with the classical arch and statuary balustrade. From there, readings were taken during meals. Later, the fresco of the Last Supper (1567), the work of Ottavio Semini.
Павияның Сертоза мұражайы
Павияның Сертоза мұражайы герцог сарайының бөлмелерінде орналасқан, бұл Висконти мен Сфорца әулетінің жазғы резиденциясы, кейін қонақ үй ретінде пайдаланылды. 1625 жылы архитектор Франческо Мария Ричини фасадына өзгеріс енгізген ғимараттың жартылай бағаналар арасындағы терезелердің тікелей қатары бар, ол бүкіл құрылымды жарықпен толтырады. Мұнда монастырь кешеніне қатысты немесе одан шыққан туындылар жиналған. Бірінші қабаттағы галереяда, жақында қайта жаңартылған гипстен құйылған галереяда 200-ден астам үлкен және кішкентай масштабтағы құймалар орналасқан. Гипсотекада 200-ден астам үлкен және кішкентай масштабтағы құймалар мен мүсіндер сақталған, соның ішінде Антонио делла Портаның (XVI ғасырдың басында) «Қайғылы Мәсіх» туындысы бар. 2002-2006 жылдары осы құймалардың көпшілігі қалпына келтіріліп, Ломбардияның сәулет және ландшафт мұрасын сақтау басқармасының жаңа жоспарымен Герцог сарайының бірінші қабаттағы галереясына орналастырылды. Екінші қабатта Лука Белтрамидің 1911 жылғы тарихи интерьері сақталған. Көптеген түзетулер енгізілгенімен, Бамбаяның мәрмәрден жасалған ерекше биік рельефтері, шамамен 1480 жылға жататын Джованни Антонио Амадео мен Антонио Мантегаццаның мүсіндері әлі де сақталған. Мұнда сондай-ақ XV ғасырдың екінші жартысындағы ломбард суретшілерінің түрлі түсті тас мүсіндері, XVI ғасырдың суреттері, бастапқы орналасқан жерлерінен алынған қабырғалық суреттері, Бартоломео Монтагнаның «Алтарь» туындысы, Брамантиноның «Ecce Homo», Бернардино Луинидің «Сент-Мартин» және «Сент-Амброзий» сияқты панельдік суреттері сақталған. Гюльельмо Каччиа, Винченцо Кампи, Джованни Агостино да Лоди, Джузеппе Прокаччини, Стефано Мария Легнани, Джузеппе Вермильоның басқа да картиналары да бар. C бөлмесі Джан Галеаццоның, оның екінші әйелі Катеринаның және әулеттің көптеген мүшелерінің портреттерін сақтайды. Бұдан бөлек, бөлме фрескамен безенілген, XVI ғасырдың екінші жартысында салған, жылан тәрізді аяқтары бар монументальді монохромды фигуралармен (теламондар) бөлінген, ал күмбезде ақ фонға боялған тамаша гротесктер бейнеленген. Күмбездің ортасында эллипстік шеңбер ішінде Константиннің арманы бейнеленген. Оның жанында D бөлмесі орналасқан, ол бастапқыда қонақ үйдің ораториясы ретінде жоспарланған, оның күмбезі Джован Мауро делла Ровередің (Фламменгино) фрескаларымен әсемделген. Содан кейін Бартоломео Монтагна, Амброджио Бергоньоне және Бернардино Луинидің шедеврлері бар F бөлмесі орналасқан. Мұражайда монастырь мен оның құрылыс алаңынан алынған мүсіндер, суреттер мен фрескалар салынған тағы да бірнеше бөлме бар.
The museum of the Certosa of Pavia is located in the rooms of the Ducal Palace, the summer residence of the Visconti and Sforza dynasty then used as a guesthouse. The building, modified in 1625 by an intervention on the facade by the architect Francesco Maria Richini, has a linear succession of windows between semi columns that give brightness to the entire structure. It houses works from the monastic complex or connected to it. The gallery on the ground floor, the recently refurbished plaster cast gallery, houses more than 200 large and small scale casts. The gipsoteca collects more than 200 large and small scale casts and some sculptures, including the lamented Christ by Antonio della Porta (early 16th century. In the years from 2002 to 2006, most of these casts were restored and placed, with a new layout by the Superintendence for Architectural and Landscape Heritage of Lombardy, in the ground floor gallery of the Ducal Palace. Upstairs, the historical setting of 1911 by Luca Beltrami has been maintained and, except for some adjustments, the extraordinary high reliefs in marble by Bambaia, the sculptures, dating back to around 1480, by Giovanni Antonio Amadeo and Antonio Mantegazza are preserved. Here are also preserved polychrome stone sculptures by Lombard artists of the second half of the fifteenth century, wall paintings of the sixteenth century detached from their original locations, panel paintings, such as the Altarpiece by Bartolomeo Montagna, the Ecce homo by Bramantino, Saint Martin and Saint Ambrose by Bernardino Luini. There are also other paintings on canvas by Guglielmo Caccia, by Vincenzo Campi, by Giovanni Agostino da Lodi, by Giuseppe Procaccini, by Stefano Maria Legnani, by Giuseppe Vermiglio. Room C preserves the portraits of Gian Galeazzo, his second wife Caterina and numerous members of the dynasty. Then there is the study, frescoed in the second half of the 16th century with a trompe l'oeil landscape, punctuated in squares by monumental monochrome figures with serpentine legs, called telamons, while the vault, decorated with spectacular grotesques painted with a brush tip. on a white background, it houses in the center, within an elliptical frame, the representation of the Dream of Constantine. Next to it is room D, originally intended as an oratory of the guesthouse, the vault of which is decorated with frescoes by Giovan Mauro della Rovere known as Fiammenghino. Then there is room F, with masterpieces by Bartolomeo Montagna, Ambrogio Bergognone and Bernardino Luini. There are also other rooms with sculptures, paintings and frescoes from the monastery and its construction site.