Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сан-Пьетро-ин-Валле – Умбриядағы Ферентилло коммунасында орналасқан ортағасырлық аббатхана. Романдық шіркеуде өте әдемі римдік саркофагтар сақталған; неф қабырғалары кең ауқымды, көркем романдық фрескалармен безендірілген. Монастырь ғимараттары жеке меншікте және қазірде сәнді қонақ үй ретінде пайдаланылуда.
San Pietro in Valle is a medieval abbey in the comune (township) of Ferentillo in Umbria. The Romanesque church houses some particularly fine Roman sarcophagi; the walls of the nave are decorated with a large cycle of good Romanesque frescoes. The monastery buildings are private property and today house a luxury hotel.
Тарих
Оны 8 ғасырда Сполето герцогы Фароальдо II салған. Аңыз бойынша, Сполето герцогы түсінде өзінің Қасиетті Петірді көрген, ол оны қазіргі аббат орнына бенедикт монастырын салуға шақырған. Бірнеше жылдан кейін герцог титулынан бас тартып, аббатта монах болған. Осыдан бері монастырь Сполето қаласымен тығыз байланысты болып, қаланың көптеген герцогтарының мәйіттері осында қойылған. 9 ғасырдың соңында монастырь, Фарфада болғандай, сарациндердің шабуылына ұшырады, бірақ 996 жылы Отто III бұйрығымен қайта жаңартылды. 1234 жылы Папа Григорий IX монастырды цистерциандықтарға тапсырды, бұл Рим Папасы Иннокентий III кезінде Лацио аймағында болған оқиғаға ұқсас болды. 1484 жылы Папа Иннокентий VIII аббаттың феодальдық жерін Кибо әулетіне берді. 1917 жылдан бері монастырь жеке меншікке өтті және қазір қайта жаңартылып, қонақ үй ретінде пайдаланылуда. Папа Иннокентий VIII (Джован Баттиста Кибо, яғни Джобата, қатыгез колдовствоға қарсы күресті бастаған Рим Папасы ретінде танымал) өз ұлы Франческетто Кибо үшін княздық құрды, оны Сполето герцогынан өзге, Ферентилло графы және аббаттың губернаторы етіп тағайындады. Маддалена де Медичиге үйленген Франческеттодан кейін оның ұлы Лоренцо Кибо билікке келді, ол Масса және Каррараның маркизі Риккарда Маласпинаға үйленді. Осы некеден Альберико I Кибо дүниеге келді, ол анасы Риккарданың қазасынан кейін (анасының тілегімен) Маласпина тегін де алды. Альберико I Кибо Маласпина осылайша Массаның маркизі, Каррараның иесі, Ферентилло графы, Монтелоне ди Сполетоның губернаторы және Сан-Пьетро-ин-Валле аббаттығының иесі болды. Кибо Маласпинаның феодалдық билігі 1730 жылға дейін Альдерано Кибомен созылды. Дегенмен, аббаттың басқару құқығы 1907 жылы соңғы сатылымға дейін Сполето ақсүйек Ancaiani әулетіне тиесілі болды. Бұл ғимарат ұлттық ескерткіш болып саналады және көптеген туристер оның өнер туындыларына, мысалы, Каваллиниден бұрынғы рим мектебінің фрескалар цикліне (1150 жыл) және 1445 жылғы Эгги шеберінің апсидадағы фрескаларына қызығушылық танытады.
It was built in the 8th century by Faroaldo II, Duke of Spoleto, in the places where the hermits Lazzaro and Giovanni are said to have lived. According to a legend, the Duke of Spoleto saw in a dream the same Saint Peter who invited him to build a Benedictine monastery in the place of the present abbey. A few years later the duke gave up the title and became a monk in the abbey. Since then, the monastery was closely linked to the city of Spoleto, welcoming the remains of many of the dukes of the city. At the end of the ninth century the monastery suffered, as it happened shortly after in Farfa, the sacking of the Saracens and was resurrected only in 996 at the behest of Otto III. In 1234 Pope Gregory IX assigns the abbey to the Cistercians in line with what happened in Lazio region under Pope Innocent III. In 1484 Pope Innocent VIII gave the fief of the abbey to the Cybo family. Since 1917 the convent has passed into private hands and today, renovated, it is used as a hotel. Pope Innocent VIII (Giovan Battista Cybo i. e. Giobatta remembered as the Roman pontiff who began the merciless witch hunt), as mentioned, constituted a principality for his son Franceschetto Cybo, naming him, in addition to Duke of Spoleto, also Count of Ferentillo and therefore governor of the abbey. Franceschetto, who married Maddalena de 'Medici, was succeeded by his son Lorenzo Cybo, who married Ricciarda Malaspina, Marquess of Massa and Carrara. Alberico I Cybo was born from the marriage, who, after the death of his mother Ricciarda, also assumed (again at the behest of his mother) the surname of Malaspina. Alberico I Cybo Malaspina thus became Marquis of Massa, Lord of Carrara, Count of Ferentillo governor of Monteleone di Spoleto and therefore also lord of the Abbey of San Pietro in Valle. The dominion fief of the Cybo Malaspina lasted until 1730 with Alderano Cybo. However, the abbey always had the command of the Spoleto noble Ancaiani until its final sale in 1907. The building is a national monument visited by many tourists for its works of art, such as the cycle of frescoes of the Roman school (1150) prior to Cavallini; the frescoes in the apse by the Eggi master of 1445.
Аюдың оюлы тақтасы
Бас құрбандық үстелінің бас рельефпен ойылған екі тақташасы Ломбард дәуірінен қалған. Алтаның алдыңғы жағында латын тілінде ерекше, үлкен және кіші әріптердің қосылысымен жазылған жазу бар: "Ilderico Dagileopa, Әулие Петр құрметіне және Әулие Лео мен Әулие Григорий үшін, жанның құтқарылуы үшін (pro remedio animae)". Ильдерико 739 және 742 жылдар аралығында Сполето герцогы болған. Тақташада екі ерекше тұлға бейнеленген, олардың қолдары 90 градусқа иілген және жоғары көтерілген, кеуделері ашық, ал киімдері – қысқа юбка. Тұлғалардың айналасында стильденген өсімдік сабақтары орналасқан, олардың ұштарында бейнеленген кресттері бар дискілер бар. Екі тұлғаның бірі қандай да бір шоқшаға ұқсайтын нәрсені ұстап тұр, кейбіреулер оны ойысқыш деп санайды. Бұл тұлғаның мүсінші, Урсус (Аю) екенін көрсетеді, өйткені жазуда "Ursus magester fecit" ("Шебер Аю жасады") деп көрсетілген. Екінші тұлғаның кім екенін анықтау қиын: мүсіншілікпен айналысатын адамға сәйкес келетін юбка герцогтың мәртебесіне сай келмейді. Көтерілген қолдар ритуалдық поза ретінде түсіндіріледі, сондықтан юбка шомылу рәсімінен кейін киілетін матаға сәйкес болуы мүмкін (бұрынғы заманда толық шомылу рәсімі қабылданған). Бұл поза Вердендегі (Эссен ауылы) епископ Людгероның қазіргі сүйек алтарына немесе Джоарре (Франция) криптасындағы епископ Агильберт саркофагына, одан сәл ертерек нұсқасына ұқсас. 2016 жылдың ақпан айында "Medioevo" (Италияның ортағасырлық зерттеулерге арналған ай сайынғы журналы) журналында жарияланған мақалада Елена Персивальди осы оқиғаның ырымдық сипаты туралы түсіндірмелерді растап, басқа да гипотезаларды қосты. Сан-Пьетро-ин-Валледегі бұл сурет – ортағасырлық өнердегі сирек кездесетін жағдайлардың бірі, онда тапсырыс беруші мен суретшіні бірдей атау арқасында оларды оңай ажыратуға болады.
The two slabs of the main altar, carved in bas relief, are from the Lombard period. On the front of the altar runs an inscription in Latin, with curious mixed capital and lowercase characters: "Ilderico Dagileopa, in honor of St. Peter and for the love of St. Leo and St. Gregory, for the salvation of the soul (pro remedio animae) ". Ilderico was Duke of Spoleto between 739 and 742. The slab is also adorned with two bizarre figures, with their arms bent at 90 ° and raised upwards, with bare chest and wearing a short skirt. The figures are surrounded by stylized plant stems, which culminate in discs with inscribed crosses. One of the two figures wields a sort of stiletto, which some believe to be a chisel. This would suggest that the figure represents Ursus (Bear), the sculptor indicated as the author of the engraving by the inscription Ursus magester fecit ("The master Bear did it"). It is more difficult to understand who the other figure is: the kilt, a garment perhaps suited to the activity of a sculptor, does not suit the dignity of the duke. The raised arms have been interpreted as a ritual attitude and, in this case, the kilt would correspond to the cloth that is worn after baptism (which, in ancient times, was carried out by complete immersion). The pose would correspond to that of the contemporary bone altar of the Bishop Ludgero in Werden (hamlet of Essen) or to that of the sarcophagus of Bishop Agilbert in the crypt of Jouarre (France), slightly older. In a recent article published in the monthly "Medioevo" (Italian monthly magazine of medieval study) in February 2016, Elena Percivaldi also added other hypotheses, while confirming the interpretation of the scene as of a ritual nature. This one of San Pietro in Valle is one of the very rare cases, in medieval art, in which the client can easily be distinguished from the artist, thanks to the fact that they are both mentioned.