19 ғасырдағы АҚШ-тағы саяси күрес: Банк соғысы

АҚШ тарихындағы Эндрю Джексон президенттігі кезіндегі 2-ші АҚШ Банкінің жабылуы және мемлекеттік банктерге көшу туралы мақала. Экономикалық саясат.

56 мин оқу

100%

Дереккөз: Bank War — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

19 ғасырдағы АҚШ-тағы саяси күрес. Банктік соғыс – Эндрю Джексонның (1829–1837) президенттігі кезінде АҚШ-тың Екінші банкін (B. U. S.) қайта құру мәселесі төңірегінде туындаған саяси тартыс. Нәтижесінде Банк жабылып, оның орнына штаттық банктер құрылды. АҚШ-тың Екінші Банкі 20 жылдық лицензиясы бар жеке ұйым ретінде құрылды және ұлттық деңгейде банк қызметін жүргізуге эксклюзивті құқыққа ие болды. B.U.S.-тың мақсаты – бірыңғай валюта енгізу және федералды үкіметті нығайту арқылы американ экономикасын тұрақтандыру болды. Банк қолдаушылары оны бағалар мен саудадағы өзгерістерді тегістеуге, несие беруге, елді дұрыс және бірыңғай валютамен қамтамасыз етуге, қазыналыққа фискалдық қызметтер көрсетуге, алыс қашықтықтағы сауданы жеңілдетуге және штаттық банктердің несие беру саясатын реттеу арқылы инфляцияны болдырмауға қабілетті экономикалық тұрақтандырушы күш ретінде қарады. Джексондық демократтар сыбайлас жемқорлық фактілерін келтіріп, B.U.S.-тың шаруалар мен қолөнершілердің есебінен саудагерлер мен спекулянттарды жақтағанын, тәуекелді жеке инвестициялар мен саясатқа араласу үшін мемлекеттік қаражатты жұмсағанын, шағын топ акционерлер мен қаржы элитасына экономикалық артықшылықтар беріп, тең мүмкіндіктер принципін бұзғанын айтты. Кейбір сарапшылар Банктің мемлекеттік-жекешелік ұйымын конституцияға қайшы деп танып, институттың лицензиясы штаттық егемендікті бұзады деп мәлімдеді. Олар үшін Банк – жемқорлықтың символы және бостандыққа қауіп төндіретін нәрсе болды. 1832 жылдың басында B.U.S. президенті Николас Биддл, сенаторлар Генри Клей (Кентукки) және Дэниел Вебстер (Массачусетс) басшылығымен Ұлттық республикашылармен одақтасып, Банктің 20 жылдық лицензиясын жаңару туралы өтініш берді. Лицензия мерзімі аяқталуға төрт жыл қалғанда, Джексонды 1832 жылғы президенттік сайлау алдында шешім қабылдауға қысым жасау мақсатында бұл қадам жасалды, онда Джексон Клеймен бақталасты. Конгресс Банкті қайтадан бекітуге дауыс берген кезде Джексон заң жобасына вето қойды. Оның ветолық хаты Джексон қозғалысының әлеуметтік философиясының жарқын көрінісі болды, ол "жер иелері, фермерлер, жұмысшылар мен шеберлерді" "ақшалы иелерге" қарсы қойып, қарапайым халықтың есебінен байларға пайда әкелді. B.U.S. Джексоншыларды Ұлттық республикашылардан бөліп тұрған басты мәселе болды. Банк Клейге және B.U.S.-ты қолдайтын газет редакторларына маңызды қаржылық көмек көрсеткенімен, Джексон сайлауда үлкен жеңіске жетті. Биддлдің экономикалық санкцияларынан қорқып, Джексон Банктің федералдық депозиттерін дереу алып тастады. 1833 жылы ол қаражатты ондаған штаттық банктерге бөлуді ұйымдастырды. Жаңа Виг партиясы оның атқарушы билікті теріс пайдалануына қарсы шығып, Сенатта Джексонды ресми айыптады. Банктің аман қалуына қолдау көрсету үшін Биддл Банктік несиелерді қысқарту арқылы жауап берді, бұл жеңіл қаржылық құлдырауға әкелді. АҚШ-тың қаржы және бизнес орталықтарында Биддлдің маневрлеріне қарсылық туды, Банктің қатаң ақша саясатын кері қайтаруға мәжбүр етті, бірақ оның лицензиясын жаңару мүмкіндігі жоғалып кетті. Джексон президенттік кезінде экономика жақсы дамыды, бірақ оның экономикалық саясаты, Банкке қарсы соғысы да 1837 жылғы үрейге себеп болды деп айтылады.

Political struggle in the 19th century United States

The Bank War was a political struggle that developed over the issue of rechartering the Second Bank of the United States (B. U. S.) during the presidency of Andrew Jackson (1829–1837). The affair resulted in the shutdown of the Bank and its replacement by state banks. The Second Bank of the United States was established as a private organization with a 20 year charter, having the exclusive right to conduct banking on a national scale. The goal behind the B. U. S. was to stabilize the American economy by establishing a uniform currency and strengthening the federal government. Supporters of the Bank regarded it as a stabilizing force in the economy due to its ability to smooth out variations in prices and trade, extend credit, supply the nation with a sound and uniform currency, provide fiscal services for the treasury department, facilitate long distance trade, and prevent inflation by regulating the lending practices of state banks. Jacksonian Democrats cited instances of corruption and alleged that the B. U. S. favored merchants and speculators at the expense of farmers and artisans, appropriated public money for risky private investments and interference in politics, and conferred economic privileges on a small group of stockholders and financial elites, thereby violating the principle of equal opportunity. Some found the Bank's public–private organization to be unconstitutional, and argued that the institution's charter violated state sovereignty. To them, the Bank symbolized corruption while threatening liberty. In early 1832, the president of the B. U. S., Nicholas Biddle, in alliance with the National Republicans under Senators Henry Clay (Kentucky) and Daniel Webster (Massachusetts), submitted an application for a renewal of the Bank's twenty year charter four years before the charter was set to expire, intending to pressure Jackson into making a decision prior to the 1832 presidential election, in which Jackson would face Clay. When Congress voted to reauthorize the Bank, Jackson vetoed the bill. His veto message was a polemical declaration of the social philosophy of the Jacksonian movement that pitted "the planters, the farmers, the mechanic and the laborer" against the "monied interest", benefiting the wealthy at the expense of the common people. The B. U. S. became the central issue that divided the Jacksonians from the National Republicans. Although the Bank provided significant financial assistance to Clay and pro B. U. S. newspaper editors, Jackson secured an overwhelming election victory. Fearing economic reprisals from Biddle, Jackson swiftly removed the Bank's federal deposits. In 1833, he arranged to distribute the funds to dozens of state banks. The new Whig Party emerged in opposition to his perceived abuse of executive power, officially censuring Jackson in the Senate. In an effort to promote sympathy for the institution's survival, Biddle retaliated by contracting Bank credit, inducing a mild financial downturn. A reaction set in throughout America's financial and business centers against Biddle's maneuvers, compelling the Bank to reverse its tight money policies, but its chances of being rechartered were all but finished. The economy did well during Jackson's time as president, but his economic policies, including his war against the Bank, are sometimes blamed for contributing to the Panic of 1837.

Ұлттық банктік жүйені қайта құру

Америка Құрама Штаттарының бірінші банкі 1791 жылы Қазынашылық хатшысы Александр Гамильтонның басшылығымен құрылды. Гамильтон ұлттық банктің құрылуын қолдады, себебі ол федералды үкіметтің билігі мен ықпалын арттырады, сауда мен коммерцияны тиімді басқарады, ұлттық қорғанысты нығайтады және қарызды төлейді деп сенді. Ол Томас Джефферсон мен Джеймс Мэдисон басқаратын аграршылар мен конституционалисттердің шабуылдарына ұшырады. Олар бұл конституцияға қайшы келеді деп санайтын, өйткені Конституция оны тікелей рұхсаттамаған, штаттардың құқықтарын шектеуі мүмкін және көпшілікке, әсіресе фермерлерге ешқандай пайда әкелмей, тек шағын топқа ғана пайда келтіреді деп есептеді. Гамильтонның көзқарасы басым болды және Банк құрылды. Көптеген штаттар мен жергілікті билік өз банктерін құруға кірісті. Штаттық банктер өздерінің банкноттарын шығарды, олар кейде штаттан тыс жерлерде қолданылды, бұл басқа штаттарды бәсекелесу үшін банктер құруға итермеледі. Құрылған күйінде Банк АҚШ үкіметі үшін несие көзі және жалғыз ресми мемлекетаралық банк ретінде жұмыс істеді, бірақ қазіргі заманғы орталық банк сияқты өкілеттіктерге ие болмады: ол ақша-кредит саясатын белгілемейді, жеке банктерді реттемейді, олардың артық резервтерін сақтамайды немесе соңғы құрал ретінде несие беруші болып әрекет ете алмайды, сондай-ақ тек өзінің капиталымен қамтамасыз етілген ақшаны ғана шығара алады, фиаттық ақшаны емес. Президент Мэдисон және Қазынашылық хатшысы Альберт Галлатин 1811 жылы Бірінші банкты қайта құруды қолдады. Олар принциптерге емес, «тиімділікке» және «қажеттілікке» сілтеме жасады. Банктің қарсыластары 1811 жылы Палатада да, Сенатта да бір дауыспен қайта құруға қарсы шықты. Штаттық банктер ұлттық банкті қайта құруға қарсы болды, себебі штаттық банкноттар Бірінші Америка банкіне тапсырылғанда, Банк осы банкноттарды штаттық банктерге ұсынып, оларға алтынмен алмастыруды талап ететін, бұл штаттық банктердің банкноттар шығару және жеткілікті мөлшерде ақшалай резервтерді сақтау мүмкіндігін шектеді. Ол кезде банкноттарды белгілі бір мөлшердегі алтынмен немесе күміспен алмастыруға болады. Ұлттық қаржы жүйесін қайта жаңғырту, сондай-ақ ішкі жақсартулар мен қорғау тарифін қолдауға 1812 жылғы соғыс кезінде ұлттық қауіпсіздік мәселесі түрткі болды. Кейбір адамдардың пікірінше, соғыстың хаосы «ұлттық банк жүйесінің абсолютті қажеттілігін көрсетті». Жаңа ұлттық банкті құруға бағытталған күш-жігер Америка тарихының соғыстан кейінгі кезеңінде, «Жақсы сезімдер дәуірі» деп белгілі кезеңде жүрді. Федералды үкіметтің билігін арттыруға күшті қозғалыс болды. Кейбір адамдар 1812 жылғы соғыстың көп бөлігінде Американың нашар өнім көрсетуіне әлсіз орталық үкіметті кінәлады. Соғысқа қарсылық білдіргені үшін ұятқа қалған Федералистер партиясы, Гамильтонның құрылымы, тарап кетті. Барлық саясатшылар дерлік Джефферсон құрған Республикалық партияға қосылды. Федералистер партиясының жойылуы партиялық саясаттың аяқталуын білдіретін болады деп үміттенілді. Бірақ жаңа бір партиялық жүйеде идеологиялық және аймақтық айырмашылықтар бірнеше мәселе бойынша қайтадан жандана бастады, соның бірі - Банкті қайта құру науқаны. 1815 жылы Мемлекеттік хатшы Джеймс Монро президент Мэдисонға ұлттық банк «қоғамның коммерциялық бөлігін үкіметке одан да көп байланыстырады және оларды оның ісіне қызықтырады. Бұл біздің жүйеміздің ең маңызды мақсаты». Соғыстан кейінгі экономика мен жерлердің өсуімен «ұлттық ақша және қаржы жүйесіне» қолдау артты, шығыс қаржыгерлерінің мүдделерін оңтүстік және батыс республикалық ұлтшылдармен біріктірді. Америка Құрама Штаттары Банкінің қайта тірілуінің түбінде Американың қарапайым аграрлық экономикадан қаржы мен өнеркәсіппен өзара байланысқа түскен экономикаға айналуы жатыр. Батыс жерлерінің кең аумақтары ақ түстілердің қоныстануына ашылды, оған бу күші мен қаржылық несиелердің көмегімен қарқынды даму ілесіп өтті. Республикалық ұлтшылдар кеңеюді және жеке кәсіпкерлікті ынталандыру үшін федералды деңгейде экономикалық жоспарлау қажет деп санады. Сонымен қатар, олар «Гамильтондық банктік саясатты республикаландыруға» тырысты. Оңтүстік Каролинадан келген және мықты ұлтшыл Джон К. Калхун ұлтшылдардың лейбористердің қолдауына ие екенін мақтанды, олар енді «Банктің капиталына үлестіреді». Роаноктың Джон Рэндольф басқаратын Ескі республикашылдардың қарсылығына қарамастан, олар ұлттық банктің қайта жаңғыруын таза гамильтондық және штат егемендігіне қауіп ретінде қарады, бірақ Калхун мен Генри Клей сияқты ұлтшылдардың күшті қолдауымен Америка Құрама Штаттарының Екінші банкінің қайта құру туралы заң жобасы Конгресс тарапынан қабылданды. Заңға Мэдисон 1816 жылдың 10 сәуір күні қол қойды. Америка Құрама Штаттарының Екінші банкіне оның жарғысы бойынша маңызды өкілеттіктер мен жеңілдіктер берілді. Оның штаб-пәтері Филадельфияда орналасқан, бірақ ол кез келген жерде филиалдар аша алатын. Ол ұлттық деңгейде банк ісін жүргізуге эксклюзивті құқыққа ие болды. Ол Қазынашылық қаражатын қосымша төлемсіз аударды. Федералды үкімет Банктің акцияларының бесікте бірін сатып алды, директорлардың бесікте бірін тағайындады және Банкте өзінің қаражатын сақтады. АҚШ қағаздары федералдық облигациялар үшін қабылданатын болды.

The First Bank of the United States was established at the direction of Treasury Secretary Alexander Hamilton in 1791. Hamilton supported the foundation of a national bank because he believed that it would increase the authority and influence of the federal government, effectively manage trade and commerce, strengthen the national defense, and pay the debt. It was subject to attacks from agrarians and constructionists led by Thomas Jefferson and James Madison. They believed that it was unconstitutional because the Constitution did not expressly allow for it, would infringe on the rights of the states, and would benefit a small group while delivering no advantage to the many, especially farmers. Hamilton's view won out and the Bank was created. More states and localities began to charter their own banks. State banks printed their own notes which were sometimes used out of state, and this encouraged other states to establish banks in order to compete. The bank, as established, acted as a source of credit for the US government, and as the only chartered interstate bank, but lacked the powers of a modern central bank: It did not set monetary policy, regulate private banks, hold their excess reserves, or act as a lender of last resort, and could issue only money backed by its capitalization and not fiat money. President Madison and Treasury Secretary Albert Gallatin supported recharter of the First Bank in 1811. They cited "expediency" and "necessity", not principle. Opponents of the Bank defeated recharter by a single vote in both the House and Senate in 1811. State banks opposed recharter of the national bank because when state bank notes were deposited with the First Bank of the United States, the Bank would present these notes to state banks and demand gold in exchange, which limited the state banks' ability to issue notes and maintain adequate reserves of specie, or hard money. At that time, bank notes could be exchanged for a fixed value of gold or silver. The arguments in favor of reviving a national system of finance, as well as internal improvements and protective tariffs, were prompted by national security concerns during the War of 1812. The chaos of the war had, according to some, "demonstrated the absolute necessity of a national banking system". The push for the creation of a new national bank occurred during the post war period of American history known as the Era of Good Feelings. There was a strong movement to increase the power of the federal government. Some people blamed a weak central government for America's poor performance during much of the War of 1812. Humiliated by its opposition to the war, the Federalist Party, founded by Hamilton, collapsed. Nearly all politicians joined the Republican Party, founded by Jefferson. It was hoped that the disappearance of the Federalist Party would mark the end of party politics. But even in the new single party system, ideological and sectional differences began to flare up once again over several issues, one of them being the campaign to recharter the Bank. In 1815, Secretary of State James Monroe told President Madison that a national bank "would attach the commercial part of the community in a much greater degree to the Government [and] interest them in its operations This is the great desideratum [essential objective] of our system." Support for this "national system of money and finance" grew with the post war economy and land boom, uniting the interests of eastern financiers with southern and western Republican nationalists. The roots for the resurrection of the Bank of the United States lay fundamentally in the transformation of America from a simple agrarian economy to one that was becoming interdependent with finance and industry. Vast western lands were opening for white settlement, accompanied by rapid development, enhanced by steam power and financial credit. Economic planning at the federal level was deemed necessary by Republican nationalists to promote expansion and encourage private enterprise. At the same time, they tried to "republicanize Hamiltonian bank policy." John C. Calhoun, a representative from South Carolina and strong nationalist, boasted that the nationalists had the support of the yeomanry, who would now "share in the capital of the Bank". Despite opposition from Old Republicans led by John Randolph of Roanoke, who saw the revival of a national bank as purely Hamiltonian and a threat to state sovereignty, but with strong support from nationalists such as Calhoun and Henry Clay, the recharter bill for the Second Bank of the United States was passed by Congress. The charter was signed into law by Madison on April 10, 1816. The Second Bank of the United States was given considerable powers and privileges under its charter. Its headquarters was established in Philadelphia, but it could create branches anywhere. It enjoyed the exclusive right to conduct banking on a national basis. It transferred Treasury funds without charge. The federal government purchased a fifth of the Bank's stock, appointed a fifth of its directors, and deposited its funds in the Bank. B. U. S. notes were receivable for federal bonds.

1819 жылғы үрей

Джексон демократиясының өркендеуі 1819 жылғы паникадан және 1820 жылғы Миссури дағдарысынан бері жалғасып келе жатқан кең таралған әлеуметтік наразылық пен саяси тәртіпсіздікті пайдалану арқылы қол жеткізілді. Паниканың себебі Наполеон соғыстарынан кейін Еуропа экономикасының жылдам жаңаруы болды, бұл американ тауарларының бағасын төмендетті, сондай-ақ испандық американдық колонияларындағы тәртіпсіздіктердің салдарынан ақша тапшылығына әкелді. Ахуалды Банк президенті Уильям Джонс басқаруындағы Біріккен АҚШ Банкі (Б.А.Б.) алаяқтық пен қағаз ақшаны жылдам шығару арқылы ушықтырды. Ол ақырында несиелерді қайтаруды бастады, бірақ Банк директорлары оны қызметтен шеттетуге мәжбүр болды. Джонстың орнына президент болған Лэнгдон Чевз банктің міндеттемелерін жартысынан астамға азайтып, банкноттардың құнын төмендетіп, резервтегі ақшаны үш еседен астамға көбейту арқылы жағдайды нашарлатты. Нәтижесінде, шетелдегі американ тауарларының бағасы құлдырады. Бұл штаттық банктердің банкроттығына және бизнестің құлдырауына әкеліп соқты, нәтижесінде қысқа мерзімді төмендеу ұзақ депрессияға айналды. Қаржы жазушысы Уильям М. Гуж: «Банк құтқарылды, ал халық қирады» деп жазды. 1819 жылғы паникадан кейін халықтың ашуы елдің банктеріне, әсіресе Б.А.Б.-ға қаралды. Көптеген адамдар Джефферсон үкіметінің құзырын шектеуді талап етті, әсіресе Банк ішіндегі алаяқтық пен сайлауға әсер ету әрекеттері ашық болғаннан кейін. Бұрын АҚШ армиясының генерал-майоры және Флориданың бұрынғы аумақтық губернаторы болған Эндрю Джексон осы алаңдаушылықтарға көңіл бөлді және жеке түрде Банкті паникаға несие беруді шектеу арқылы себепкер деп айыптады. Ол бірқатар меморандумдарда федералды үкіметті кең таралған зәбір-золымдықтар мен сыбайлас жемқорлық үшін сынады. Бұл ұрылық, алаяқтық және пара алу сияқты құқық бұзушылықтарды қамтыды және Ұлттық Банктің филиалдарында жиі орын алды. Миссисипи штатында Банк Наччес қаласынан тыс филиалдар ашпады, бұл ауылдық жерлердегі шағын фермерлерге оның капиталын пайдалану мүмкіндігін бермеді. Плантторлар мен басқа да экономикалық элиталар, байланыстары барлар, несие алуда көбінесе жеңілдіктерге ие болды. Тарихшы Эдвард Е. Баптисттің сөзіне сүйенсек, «Штаттық банк өзінің директорларымен байланысты адамдар үшін банкомат сияқты болуы мүмкін». Мұндай мысалдардың бірі Кентукки штатында болды, онда 1817 жылы штат заң шығарушы органы Кентукки банкіне өтелетін ноталармен қырық банкке рұхсат берді. Инфляция тез өсті және Кентукки банкі Ұлттық банкке қарызға батты. Банктің қарызынан және кең таралған сыбайлас жемқорлықтан шаршаған Кентуккиді қоса алғанда, бірнеше штат Ұлттық банкке салық салып, оны таратуға мәжбүрледі. МакКаллох пен Мэриленд штаты арасындағы сот ісінде (1819) Жоғарғы Сот Банктің конституциялық екенін және федералды үкіметтің агенті ретінде оған салық салуға болмайтынын шешті. 1819 жылы Монро Николас Биддлді Филадельфиядан Банктің мемлекеттік директоры етіп тағайындады. 1823 жылы ол бірауыздан оның президенті болып сайланды. Джексонның ерте биографы Джеймс Партонның айтуынша, Биддл «қаламға тез, сымбатты, еркін сөйлейтін, құрметке лайық, жомарт, бірақ іс жүзінде қабілетсіз адам еді; дауылды теңізге және жағалауға жақын жерге лайық емес». Биддл Банктің Конгресс пен атқарушы биліктен тәуелсіз жұмыс істеуге құқығы бар деп сенді, «Президенттен төменгі деңгейдегі үкіметтің ешбір лауазымды адамының Банктің ісіне араласуға ең аз құқығы, ең аз өкілеттігі жоқ» деп жазды.

The rise of Jacksonian democracy was achieved through harnessing the widespread social resentments and political unrest persisting since the Panic of 1819 and the Missouri Crisis of 1820. The Panic was caused by the rapid resurgence of the European economy after the Napoleonic Wars, where improved agriculture caused the prices of American goods to drop, and a scarcity of specie due to unrest in the Spanish American colonies. The situation was exacerbated by the B. U. S. under Bank President William Jones through fraud and the rapid emission of paper money. He eventually began to call in loans, but nonetheless was removed by the Bank's directors. Langdon Cheves, who replaced Jones as president, worsened the situation by reducing the Bank's liabilities by more than half, lessening the value of Bank notes, and more than tripling the Bank's specie held in reserve. As a result, the prices of American goods abroad collapsed. This led to the failure of state banks and the collapse of businesses, turning what could have been a brief recession into a prolonged depression. Financial writer William M. Gouge wrote that "the Bank was saved and the people were ruined". After the Panic of 1819, popular anger was directed towards the nation's banks, particularly the B. U. S. Many people demanded more limited Jeffersonian government, especially after revelations of fraud within the Bank and its attempts to influence elections. Andrew Jackson, previously a major general in the United States Army and former territorial governor of Florida, sympathized with these concerns, privately blaming the Bank for causing the Panic by contracting credit. In a series of memorandums, he attacked the federal government for widespread abuses and corruption. These included theft, fraud, and bribery, and they occurred regularly at branches of the National Bank. In Mississippi, the Bank did not open branches outside of the city of Natchez, making small farmers in rural areas unable to make use of its capital. Members of the planter class and other economic elites who were well connected often had an easier time getting loans. According to historian Edward E. Baptist, "A state bank could be an ATM machine for those connected to its directors." One such example was in Kentucky, where in 1817 the state legislature chartered forty banks, with notes redeemable to the Bank of Kentucky. Inflation soon rose and the Kentucky Bank became in debt to the National Bank. Several states, including Kentucky, fed up with debt owed to the Bank and widespread corruption, laid taxes on the National Bank in order to force it out of existence. In McCulloch v. Maryland (1819), the Supreme Court ruled that the Bank was both constitutional and that, as an agent of the federal government, it could not be taxed. In 1819, Monroe appointed Nicholas Biddle of Philadelphia as Government Director of the Bank. In 1823, he was unanimously elected its president. According to early Jackson biographer James Parton, Biddle "was a man of the pen—quick, graceful, fluent, honorable, generous, but not practically able; not a man for a stormy sea and a lee shore". Biddle believed that the Bank had the right to operate independently from Congress and the Executive, writing that "no officer of the Government, from the President downwards, has the least right, the least authority" to meddle "in the concerns of the Bank".

Джексонның өрлеуі

1812 жылғы соғыс аяқталуы ақ нәсілді ер адамдардың сайлау құқығының кеңеюімен бірге болды. Көптеген штаттарда дауыс беру үшін мүлікке иелік ету талабы жойылды, яғни АҚШ-тағы дерлік барлық ақ нәсілді еркектер сайлауға құқылы болды. Джексон соғыстағы батырлығымен көпшілік арасында танымал болды. Олардың қолдауымен ол 1824 жылы президенттікке кандидат болады. Сайлау Джексон, Калхун, Джон Куинси Адамс, Уильям Х. Кроуфорд және Клей арасындағы бес үміткердің арасындағы бәсекеге айналды. Олардың барлығы Республикалық партияның мүшелері еді, ол елдегі жалғыз саяси партия болып табылды. Калхун вице-президенттікке кандидаттықтан бас тартып, үміткерлердің санын төртке дейін азайтты. Джексон сайлаушылар алқасында да, жалпы дауыс беруде де шешуші үстемдікке ие болды. Бірақ ол сайлаушылардың көпшілігін жеңе алмады, сондықтан сайлау сайлаушылар алқасының ең көп дауыс алған үш үміткерінен біреуін таңдайтын Өкілдер палатасында шешілді. Клей төртінші орынды иеленді. Алайда, ол сонымен қатар Өкілдер палатасының спикері болды және сайлауды Адамстың пайдасына бұрып, одан кейін Клейді Мемлекеттік хатшы етіп тағайындады – бұл лауазым бұрын президенттікке жол ашатын. Джексон халықтың еркін бұзу мақсатымен жасалған, осылай аталған "сыбайлас келісімге" ашуланды. Президент болып сайланғаннан кейін Адамс федералды үкіметтің билігін күшейтуге тырысып, ірі инфрақұрылымдық жобалар мен басқа да бастамаларды іске қосты, бұл штаттардың егемендігін шектеуге және орталық үкіметтің рөлінен шығуға бағытталған деп саналды. Оның басқару кезеңіндегі келіспеушіліктер бір партиялық дәуірдің аяқталуына әкелді. Адамсты қолдаушылар өздерін Ұлттық республикашылар деп атады. Джексонның жақтастары Джексоншылар деп, кейін демократтар деп аталды. 1828 жылы Джексон қайтадан президенттікке кандидат болады. Көптеген ескі республикашылар 1824 жылы Кроуфордты қолдаған. Адамс әкімшілігінің орталықтандыру саясатына алаңдаған олардың көпшілігі Джексонға қосылды. Джексонның үкіметтік принциптері, соның ішінде қарызды азайту және билікті штаттарға қайтару туралы ұсыныстары олардың өздеріне сәйкес келетіндігіне байланысты бұл ауысу оңай болды. Джексон "Джексон және реформа" ұранымен сайлауға түсіп, Джефферсонның шектеулі үкімет қағидаларына оралуды және Адамстың орталықтандыру саясатын тоқтатуды уәделеді. Демократтар белсенді және күрделі науқанды бастады. Олар Адамсты сыбайлас жемқорлықтың және алаяқтық республикашылдықтың таратушысы, американдық демократияға қауіп төндіретін тұлға ретінде сипаттады. Науқанның негізінде Эндрю Джексонның 1824 жылы президенттікке үміткерлігінен "сыбайлас келісім" арқылы ғана айырылғаны және Джексонның жеңісі халықтың еркіне жасалған бұл сатқындықты түзетуге уәде бергені туралы сенім болды. Джексонның президенттікке жолында құлдық мәселесі маңызды болмаса да, оңтүстіктегілер федералды биліктің штаттар есебінен құлдықтың заңдылығына қалай әсер етуі мүмкін екеніне күдікпен қарады, сондықтан ол Екінші банкке қарсылық білдірді. Демократ Натаниел Мейкон: "Егер Конгресс Конституцияға сәйкес банктер, жолдар мен каналдарды жасай алса, онда ол АҚШ-тағы кез келген құлды босата алады" деді. 1820 жылы Вирджиниялық Джон Тайлер "егер Конгресс банкті құра алса, ол құлды азат етуі мүмкін" деп жазды. Джексон Джефферсонның Солтүстік-Оңтүстік одағын қайта жаңғыртудың чемпионы және оның нәтижесін алған тұлғасы болды. Джексондық қозғалыс ескі республикашылдық қағидаларды – шектеулі үкіметті, қатаң Конституциялық түсіндіруді және штаттардың егемендігін қайта бекітті. "Жасанды теңсіздікті" туғызатын артықшылықтарды беретін федералды институттар қатаң Конституциялық түсіндіруге оралу арқылы жойылатын болады. "Оңтүстіктің плантаторы мен Солтүстіктің қарапайым республикашылы" жалпы ақ нәсілді еркектердің сайлау құқығының көмегімен қолдау көрсетеді. Нәтижесінде Джексон сайлауда шешуші жеңіске жетіп, жалпы дауыс берудің 56 пайызын және сайлаушылар алқасының 68 пайызын алды. Джексондық коалиция өзінің қатты ақша мен қағаз ақша фракциялары арасындағы негізгі келіспеушіліктермен күресуге мәжбүр болды, сондықтан Джексонның серіктестері банктік және қаржы реформасы туралы платформа ұсынбады, өйткені мұны жасау "Джексонның нәзік теңгерімді коалициясын бұзуы мүмкін". Джексон және басқа да қатты ақша жақтастары қағаз ақша "байларды байытатын, кедейлерді кедейлендіретін, арамдайтын және адамгершілігін құлдыратып, бұзатын жүйенің" бір бөлігі деп есептеді. Алтын мен күміс – "әділетті және тұрақты" валютаның жалғыз жолы. Қағаз ақшаға деген жеккөрушілік Американ революциясынан бұрын пайда болды. Революциялық соғыс кезінде қағаз ақшаны көптеп басып шығарудан туған инфляция сенімсіздікті күшейтті, және оған қарсылық Гамильтонның АҚШ Бірінші банкінің жарғысын алудағы қиындықтарының маңызды себебі болды. Қағаз ақша жақтастары оңай несие алуды қалады. Американдық оңтүстік-батыстағы мақта өсірушілердің көптеген үміткерлері Банктің қағаз ақша басып шығармауынан, одан да аз несие беруінен наразы болды. Банктер кірісінен артық ақша беруі керек. Банктер ақша бергенде, жаңа ақша шығарылады, бұл "несие" деп аталады. Бұл ақша қағаз болуы керек, әйтпесе банк кірісінен артық ақша бере алмайды және жаңа валюта ештеңеден пайда болмайды. Сондықтан экономиканы дамыту үшін қағаз ақша қажет. Банктер тым көп несие берсе, артық қағаз ақша басып шығарып, валютаны девальвациялайды. Бұл несие берушілердің банктерден құны төмендеген қағаз ақшаны қайтарып алуын, ал қарыздардың сол девальвацияланған валютамен қарыздарын төлеуге тырысуына әкеледі, бұл экономиканы күйретуге әкеледі. Қатты ақша мен қағаз ақша арасындағы айырмашылыққа назар аудармау және Банктің танымал болуы салдарынан Екінші АҚШ банкі 1828 жылғы сайлауда маңызды мәселе болған жоқ. Шындығында, Биддл осы сайлауда Джексонқа дауыс берді. Джексонның өзі, Банкке қарсы болғанымен, Пенсаколада филиал ашуды ұсынған. Ол сонымен қатар Нэшвилдегі филиал президенті мен кассиріне ұсыныс жазған сертификатқа қол қойды. Банк 1819 жылғы дағдарыстан кейін көптеген жағдайларда жақсарды және күнделікті өмірдің бір бөлігі болып қабылданды. Елдің қаржылық істерін басқарудағы рөлі орталық еді. Банк елдің қағаз ақшасының көп бөлігін басып шығарды, бұл оны қатты ақша жақтастарының мақсатына айналдырды, сонымен қатар кішірек банктердің қызметін шектеді, бұл оңай несие алуды қалайтын адамдардың наразылығын тудырды. 1830 жылға қарай Банктің қорында 50 миллион доллар (~ ) ақша болды, бұл оның қағаз валютасының құнының шамамен жартысы болды. Ол штаттық банктерге ақша қоры сақтауды міндеттеу арқылы тұрақты өсуді қамтамасыз етуге тырысты. Бұл кішірек банктердің аз ақша беруіне, бірақ олардың вексельдерінің сенімді болуына әкелді. Джексон 1829 жылғы желтоқсанға дейін АҚШ банкімен байланысты шағымдарын жария етпеді.

The end of the War of 1812 was accompanied by an increase in white male suffrage. Most states abolished their property ownership requirements for voting, meaning that nearly all white male adults in the United States were eligible to vote. Jackson, as a war hero, was popular with the masses. With their support, he ran for president in 1824. The election turned into a five way contest between Jackson, Calhoun, John Quincy Adams, William H. Crawford, and Clay. All were members of the Republican Party, which was still the only political party in the country. Calhoun eventually dropped out to run for vice president, lowering the number of candidates to four. Jackson won decisive pluralities in both the Electoral College and the popular vote. He did not win an electoral majority, which meant that the election was decided in the House of Representatives, which would choose among the top three vote getters in the Electoral College. Clay finished fourth. However, he was also Speaker of the House, and he maneuvered the election in favor of Adams, who in turn made Clay Secretary of State, an office that in the past had served as a stepping stone to the presidency. Jackson was enraged by this so called "corrupt bargain" to subvert the will of the people. As president, Adams pursued an unpopular course by attempting to strengthen the powers of the federal government by undertaking large infrastructure projects and other ventures which were alleged to infringe on state sovereignty and go beyond the proper role of the central government. Division during his administration led to the end of the single party era. Supporters of Adams began calling themselves National Republicans. Supporters of Jackson became known as Jacksonians and, eventually, Democrats. In 1828, Jackson ran again. Most Old Republicans had supported Crawford in 1824. Alarmed by the centralization in the Adams administration, most of them flocked to Jackson. The transition was made relatively easy by the fact that Jackson's own principles of government, including commitment to reducing the debt and returning power to the states, were largely in line with their own. Jackson ran under the banner of "Jackson and Reform", promising a return to Jeffersonian principles of limited government and an end to the centralizing policies of Adams. The Democrats launched a spirited and sophisticated campaign. They characterized Adams as a purveyor of corruption and fraudulent republicanism, and a menace to American democracy. At the heart of the campaign was the conviction that Andrew Jackson had been denied the presidency in 1824 only through a "corrupt bargain"; a Jackson victory promised to rectify this betrayal of the popular will. Although slavery was not a major issue in Jackson's rise to the presidency, it did sometimes factor into opposition to the Second Bank, specifically among those in the South who were suspicious of how augmented federal power at the expense of the states might affect the legality of slavery. Democrat Nathaniel Macon remarked, "If Congress can make banks, roads and canals under the Constitution, they can free any slave in the United States." In 1820, John Tyler of Virginia wrote that "if Congress can incorporate a bank, it might emancipate a slave". Jackson was both the champion and beneficiary of the revival of the Jeffersonian North–South alliance. The Jacksonian movement reasserted the Old Republican precepts of limited government, strict construction, and state sovereignty. Federal institutions that conferred privileges producing "artificial inequality" would be eliminated through a return to strict constructionism. The "planter of the South and the plain Republican of the North" would provide the support, with the aid of universal white male suffrage. In the end, Jackson won the election decisively, taking 56 percent of the popular vote and 68 percent of the electoral vote. The Jacksonian coalition had to contend with a fundamental incompatibility between its hard money and paper money factions, for which reason Jackson's associates never offered a platform on banking and finance reform, because to do so "might upset Jackson's delicately balanced coalition". Jackson and other advocates of hard money believed that paper money was part of "a corrupting and demoralizing system that made the rich richer, and the poor poorer". Gold and silver was the only way of having a "fair and stable" currency. The aversion to paper money went back before the American Revolution. Inflation caused during the Revolutionary War by printing enormous amounts of paper money added to the distrust, and opposition to it was a major reason for Hamilton's difficulties in securing the charter of the First Bank of the United States. Supporters of soft money tended to want easy credit. Aspiring entrepreneurs, a number of them on the cotton frontier in the American southwest, resented the Bank not because it printed paper money, but because it did not print more and loan it to them. Banks have to lend more money than they take in. When banks lend money, new money is actually created, which is called "credit". This money has to be paper; otherwise, a bank can only lend as much as it takes in and hence new currency cannot be created out of nothing. Paper money was therefore necessary to grow the economy. Banks making too many loans would print an excess of paper money and deflate the currency. This would lead to lenders demanding that the banks take back their devalued paper in exchange for specie, as well as debtors trying to pay off loans with the same deflated currency, seriously disrupting the economy. Because of the failure to emphasize the distinction between hard money and paper money, as well as the Bank's popularity, the Second Bank of the United States was not a major issue in the 1828 elections. In fact, Biddle voted for Jackson in the election. Jackson himself, though naturally averse to the Bank, had recommended the establishment of a branch in Pensacola. He also signed a certificate with recommendations for president and cashier of the branch in Nashville. The Bank had largely recovered in the public eye since the Panic of 1819 and had grown to be accepted as a fact of life. Its role in managing the nation's fiscal affairs was central. The Bank printed much of the nation's paper money, which made it a target for supporters of hard money, while also restricting the activities of smaller banks, which created some resentment from those who wanted easy credit. As of 1830, the Bank had $50 million (~$ in ) in specie in reserve, approximately half the value of its paper currency. It tried to ensure steady growth by forcing state chartered banks to keep specie reserves. This meant that smaller banks lent less money, but that their notes were more reliable. Jackson would not publicly air his grievances with the B. U. S. until December 1829.

Бастапқы көзқарастар

Джексон 1829 жылы наурыз айында Ақ үйге кіргенде, Банкті жою оның реформалар күнтәртібінің бөлігі болған жоқ. Президент барлық банктерге қарсы болса да, оның алғашқы кабинетінің бірнеше мүшесі АҚШ Банкі мәселесіне қатысты сақтық танытуды кеңес берді. 1829 жыл бойы Джексон және оның жақын кеңесшісі Уильям Беркли Льюис АҚШ Банкінің әкімшілерімен, соның ішінде Бидлмен де достық қарым-қатынас сақтады, ал Джексон АҚШ Банкінің Нешвиллдегі филиалымен жұмыс істеуді жалғастырды. Биддл Банкті экономикалық өсім кезеңінде тиімді басқарғандықтан, Екінші Банктің 1820 жылдары жұртшылық алдындағы беделі ішінара қалпына келді. 1819 жылғы үрейден кейін қалған наразылықтың бір бөлігі басылды, бірақ кейбір батыс және ауылдық аймақтарда Банкке қарсы пікірлер сақталды. Тарихшы Брей Хаммондтың айтуынша, "Джексондықтар Банктің қоғамдағы беделінің жоғары екенін мойындауға тиіс болды". Бірақ Биддл үшін өкініштісі, 1828 жылғы сайлауда Адамсты қолдап, Банк саяси араласты деген қауесет тарады. Джексонға қарсылардың пікірінше, АҚШ Банкінің Луисвилл, Лексингтон, Портсмут, Бостон және Жаңа Орлеандағы филиалдары Адамсты жақтаған клиенттерге жеңілдікпен қарыз берген, Адамстың жақтастарын Банк директорлар кеңесіне пропорционалды емес үлесте тағайындаған және Адамстың сайлау кампаниясына тікелей қаржы жұмсаған. Бұл айыптаулардың кейбіреуі дәлелденбеді, тіпті президентке адал адамдар оларды жоққа шығарды, бірақ Джексон өзінің бірінші мерзімінде Банктің саяси араласуы туралы ақпарат алуын тоқтатпады. Саяси қақтығыстың күрттенуін болдырмау үшін кейбір Джексондықтар Биддлді екі партиядан да кандидаттарды АҚШ Банкінің қызметкерлері ретінде таңдауға шақырды, бірақ Биддл жұмысқа алуда партиялық емес, тек жұмысқа қабілеттілік пен бизнес істеріне білімі қарастырылуы керек деп талап етті. 1829 жылдың қаңтар айында Джон Маклин Бидлге Кентуккидегі сайлауға Банк араласып жатыр деген айыптауларға байланысты саяси бейтараптылықты сақтауға шақырды. Биддл "кеңесте партияларды тең бөлудің кез келген жүйесінің үлкен қаупі – бұл директорлардың сандық тепе-теңдігін түзету үшін сіздерге қабілетсіз немесе нашар білімі бар адамдарды таңдауға мәжбүр ету" деп жауап берді. 1829 жылдың қазан айына қарай Джексонның жақын серіктестері, әсіресе Мемлекеттік хатшы Мартин Ван Бюрен, жаңа ұлттық банк құру жоспарларын жасады. Бұл жоспарлар қаржы ресурстарын Филадельфиядан Нью-Йоркке және басқа қалаларға ауыстыруды көздеген болуы мүмкін. Биддл Джексонды Банктің жарғысын жаңаруды қолдауға көндіру мүмкіндіктерін мұқият зерттеді. Ол 1829 жылдың қараша айында Льюиске ұлттық қарызды төлеу туралы ұсыныс жасады. Джексон ұсынысты қуана қабылдады және жеке өзі Бидлге жоспарды алдағы жылдық үндеуінде Конгресске ұсынатынын уәде етті, бірақ Банктің конституциялықлығына күмәнданатынын айтты. Бұл оның екінші мерзімге сайланған жағдайда Банктің жарғысын жаңартуға кедергі келтіруі мүмкін екенін көрсетеді.

When Jackson entered the White House in March 1829, dismantling the Bank was not part of his reform agenda. Although the President harbored an antipathy toward all banks, several members of his initial cabinet advised a cautious approach when it came to the B. U. S. Throughout 1829, Jackson and his close advisor, William Berkeley Lewis, maintained cordial relations with B. U. S. administrators, including Biddle, and Jackson continued to do business with the B. U. S. branch bank in Nashville. The Second Bank's reputation in the public eye partially recovered throughout the 1820s as Biddle managed the Bank prudently during a period of economic expansion. Some of the animosity left over from the Panic of 1819 had diminished, though pockets of anti B. U. S. sentiment persisted in some western and rural locales. According to historian Bray Hammond, "Jacksonians had to recognize that the Bank's standing in public esteem was high." Unfortunately for Biddle, there were rumors that the Bank had interfered politically in the election of 1828 by supporting Adams. B. U. S. branch offices in Louisville, Lexington, Portsmouth, Boston, and New Orleans, according to anti Bank Jacksonians, had loaned more readily to customers who favored Adams, appointed a disproportionate share of Adams men to the Bank's board of directors, and contributed Bank funds directly to the Adams campaign. Some of these allegations were unproven and even denied by individuals who were loyal to the President, but Jackson continued to receive news of the Bank's political meddling throughout his first term. To defuse a potentially explosive political conflict, some Jacksonians encouraged Biddle to select candidates from both parties to serve as B. U. S. officers, but Biddle insisted that only one's qualifications for the job and knowledge in the affairs of business, rather than partisan considerations, should determine hiring practices. In January 1829, John McLean wrote to Biddle urging him to avoid the appearance of political bias in light of allegations of the Bank interfering on behalf of Adams in Kentucky. Biddle responded that the "great hazard of any system of equal division of parties at a board is that it almost inevitably forces upon you incompetent or inferior persons in order to adjust the numerical balance of directors". By October 1829, some of Jackson's closest associates, especially Secretary of State Martin Van Buren, were developing plans for a substitute national bank. These plans may have reflected a desire to transfer financial resources from Philadelphia to New York and other places. Biddle carefully explored his options for persuading Jackson to support recharter. He approached Lewis in November 1829 with a proposal to pay down the national debt. Jackson welcomed the offer and personally promised Biddle he would recommend the plan to Congress in his upcoming annual address, but emphasized that he had doubts as to the Bank's constitutionality. This left open the possibility that he could stymie the renewal of the Bank's charter should he win a second term.

Конгресстегі жыл сайынғы сөз, 1829 жылдың желтоқсаны

1829 жылғы 8 желтоқсанда Конгреске арналған жылдық үндеуінде Джексон Бидлдің қарызды өтеу жоспарын мақтады, бірақ Конгреске Банктің конституциялықтығын анықтау жөніндегі шараларды ертерек қабылдауға кеңес берді және мекеме "біркелкі және сау валюта құрудың маңызды мақсатына жете алмады" деп қосты. Егер мұндай мекеме АҚШ үшін шынымен қажет болса, оның жарғысы конституциялық наразылықтарды болдырмау үшін қайта қаралуы керек екенін атап өтті. Джексон оны Қаржы министрлігінің құрамына қосуды ұсынды. Көптеген тарихшылар Банктің валютасына қатысты мәлімдеме шындыққа сай емес екеніне келіседі. Тарихшы Роберт В. Реминидің айтуынша, Банк "елдің несиелік және валюталық ресурстарын толық бақылап, олардың күшін және тұрақтылығын арттырды". Банктің валютасы елдің барлық немесе дерлік барлық аймақтарында қолданысқа ие болды. Джексонның Банкке қарсы мәлімдемелері саяси жағынан маңызды болды, себебі олар "банктерден немесе басқа да экономикалық артықшылықтардан зардап шеккен азаматтардың наразылығын басуға" мүмкіндік берді. Джексонның сын-ескертпелерін "банкқа қарсы, берік ақша қолдаушылары" және шығыстағы қаржылық топтар, әсіресе Нью-Йорк қаласындағы, ұлттық банктың оңай несие беруге қойған шектеулеріне наразылық білдіргендер де қолдады. Олар бай және жақын байланыстары бар спекулянттарға үлкен сомада ақша беру арқылы барлық азаматтарға пайда әкелер еді деген экономикалық өркендеу мүмкіндігін шектеді деп мәлімдеді. Джексон осы пікірлерін білдіргеннен кейін, мекеменің болашағына қатысты күрт белгісіздік туындағандықтан Банктің акциялары құлдырады. Джексонның үндеуінен кейін бірнеше апта өткен соң Биддл Банктің жаңа жарғысын алу мақсатында көп жылдық, аймақтық байланыс науқанын бастады. Ол Б.А.Қ. мақалаларының, эсселердің, памфлеттердің, философиялық трактаттардың, акционерлердің есептерінің, конгресс комитеттерінің есептерінің және петициялардың мыңдаған даналарын қаржыландыруға және таратуға көмектесті. Бірінші қадамдардың бірі Джексонның Банктің валютасы туралы мәлімдемелерін жоққа шығару үшін Б.А.Қ. Джексониандықтары мен Конгресстегі Ұлттық республикашылармен жұмыс істеу болды. 1830 жылғы наурыз айында Мэриленд штатының сенаторы Сэмюэл Смит жазған есеп осы мақсатқа қызмет етті. Сәуір айында Оңтүстік Каролина штатының өкілі Джордж Макдаффи де осыған ұқсас есеп жазды. Смит есебінде Б.А.Қ. "күміске тең дәрежеде қауіпсіз, күмістен гөрі ыңғайлы және құнды валюта ұсынды, ал күміске алмасу үшін оны іздеуге құштарлық танытады" делінген. Бұл 1816 жылғы жарғылық пікірталас кезінде Калхунның айтқан сөздерін қайталады. Бұл есептер жарияланғаннан кейін Биддл Банк кеңесіне Банк қаражатының бір бөлігін басып шығару және тарату үшін пайдалануға рұқсат сұрап барды. Биддл мен оның пікіртастас әріптестерінен тұратын кеңес келісім берді. Есептердің тағы бір салдары – Джексонның мәлімдемесінен кейін төмендеген Банк акцияларының қайта өсуі болды. Джексонның үндеуіне қарамастан, Ақ үйден Банкке қатысты нақты саясат қалыптаспады. Джексонның кабинет мүшелері Банкке ашық шабуыл жасауға қарсы болды. Қаржы министрлігі Биддлмен қалыпты жұмыс қарым-қатынасын сақтады, Джексон оны Банктің мемлекеттік директоры қызметіне қайта тағайындады. Льюис және басқа да әкімшілік инсайдерлері Биддлмен конструктивті әңгімелерді жалғастырды, бірақ жақын достарымен жеке хат алмасу кезінде Джексон мекемені "сыбайлас жемқорлықтың гидрасы" және "біздің бостандықтарымызға қауіпті" деп бірнеше рет атады. 1830 және 1831 жылдардағы оқиғалар Б.А.Қ. Джексониандықтарының Банкке қарсы шабуылдарынан уақытша ауыртты. Ең көрнекті мысалдардың екеуі – Болу оқиғасы және Пегги Итон ісі болды. Бұл күрестер вице-президент Калхунның Джексоннан алыстауына және ақырында отставкаға кетуіне, бастапқы кабинет мүшелерінің барлығының біреуін қоспағанда ауыстырылуына, сондай-ақ Джексонның қарсыластары оны "ас үй кабинеті" деп атаған ресми кабинеттен бөлек кеңесшілердің бейресми тобының құрылуына әкелді. Джексонның Қаржы министрлігінің төртінші аудиторы Амос Кендалл және Вашингтон глобусының редакторы Фрэнсис П. Блэр басқаратын ас үй кабинеті Джексон қозғалысының мемлекеттік үгіт-насихат органы болды, саясатты жасауға көмектесті және ресми кабинеттен гөрі Банкке қарсы болды.

In his annual address to Congress on December 8, 1829, Jackson praised Biddle's debt retirement plan, but advised Congress to take early action on determining the Bank's constitutionality and added that the institution had "failed in the great end of establishing a uniform and sound currency". He went on to argue that if such an institution was truly necessary for the United States, its charter should be revised to avoid constitutional objections. Jackson suggested making it a part of the Treasury Department. Many historians agree that the claim regarding the Bank's currency was factually untrue. According to historian Robert V. Remini, the Bank exercised "full control of credit and currency facilities of the nation and adding to their strength and soundness". The Bank's currency circulated in all or nearly all parts of the country. Jackson's statements against the Bank were politically potent in that they served to "discharge the aggressions of citizens who felt injured by economic privilege, whether derived from banks or not". Jackson's criticisms were shared by "anti bank, hard money agrarians" as well as eastern financial interests, especially in New York City, who resented the national bank's restrictions on easy credit. They claimed that by lending money in large amounts to wealthy well connected speculators, it restricted the possibility for an economic boom that would benefit all classes of citizens. After Jackson made these remarks, the Bank's stock dropped due to the sudden uncertainty over the fate of the institution. A few weeks after Jackson's address, Biddle began a multi year, interregional public relations campaign designed to secure a new Bank charter. He helped finance and distribute thousands of copies of pro B. U. S. articles, essays, pamphlets, philosophical treatises, stockholders' reports, congressional committee reports, and petitions. One of the first orders of business was to work with pro B. U. S. Jacksonians and National Republicans in Congress to rebut Jackson's claims about the Bank's currency. A March 1830 report authored by Senator Samuel Smith of Maryland served this purpose. This was followed in April by a similar report written by Representative George McDuffie of South Carolina. Smith's report stated that the B. U. S. provided "a currency as safe as silver; more convenient, and more valuable than silver, which is eagerly sought in exchange for silver". This echoed the arguments of Calhoun during the charter debates in 1816. After the release of these reports, Biddle went to the Bank's board to ask for permission to use some of the Bank's funds for printing and dissemination. The board, which was composed of Biddle and like minded colleagues, agreed. Another result of the reports was that the Bank's stock rose following the drop that it experienced from Jackson's remarks. In spite of Jackson's address, no clear policy towards the Bank emerged from the White House. Jackson's cabinet members were opposed to an overt attack on the Bank. The Treasury Department maintained normal working relations with Biddle, whom Jackson reappointed as a government director of the Bank. Lewis and other administration insiders continued to have encouraging exchanges with Biddle, but in private correspondence with close associates, Jackson repeatedly referred to the institution as being "a hydra of corruption" and "dangerous to our liberties". Developments in 1830 and 1831 temporarily diverted anti B. U. S. Jacksonians from pursuing their attack on the B. U. S. Two of the most prominent examples were the Nullification Crisis and the Peggy Eaton Affair. These struggles led to Vice President Calhoun's estrangement from Jackson and eventual resignation, the replacement of all of the original cabinet members but one, as well as the development of an unofficial group of advisors separate from the official cabinet that Jackson's opponents began to call his "Kitchen Cabinet". Jackson's Kitchen Cabinet, led by the Fourth Auditor of the Treasury Amos Kendall and Francis P. Blair, editor of the Washington Globe, the state sponsored propaganda organ for the Jacksonian movement, helped craft policy, and proved to be more anti Bank than the official cabinet.

Конгресске жыл сайынғы сөз, 1830 жылдың желтоқсаны

1830 жылы 7 желтоқсанда Конгресске екінші жылдық үндеуінде президент Банктің болуына қатысты конституциялық наразылықтарын тағы да ашық білдірді. Ол жеке акционерлері жоқ, толыққанды мемлекеттік болатын ұлттық банк құруды ұсынды. Бұл банк қарыз беруге немесе жер сатып алуға қатыспай, тек Қаржы министрлігі үшін кедендік баждарды өңдеумен ғана айналысатын еді. Бұл үндеу Банк жақтастарына үгіт-насихат жұмыстарын күшейту қажеттігін көрсетті. 1831 жылы 2 ақпанда Ұлттық республикашылар банк жарлығын қайта қарау стратегиясын жасап жатқанда, Миссури штатынан Джексондық сенатор Томас Харт Бентон Сенатта Банктің заңдылығына шабуыл жасап, жарлықты қайта қарау мәселесі бойынша ашық пікірсайыс ұсынды. Ол Банкті "ақшалы трибунал" деп сынап, "қағаз ақша саясатына қарсы қатты ақша саясатын" жақтады. Сөйлесі аяқталғаннан кейін, Массачусетс штатынан шыққан Ұлттық республикашыл сенатор Дэниел Вебстер Банк тақырыбындағы пікірсайысты тоқтату үшін дауыс беруге шақырды. Дауыс беру нәтижесі 23-ке 20 болып, оның күткенінен тартыс болды. Бентонның сөзінше, дауыс саны "беспокойство тудыруға жеткілікті, бірақ резолюцияны қабылдауға жеткіліксіз" еді. Банкке қарсы болған "Globe" газеті Бентонның сөзін жариялап, Джексонның мақтауына ие болды. Содан кейін Globe газеті президент қайта сайлауға ниеттенгенін хабарлады.

Этоннан кейінгі кабинет және келісімге келу

Джексон өзінің алғашқы кабинет мүшелерінің көпшілігін ауыстырғаннан кейін, жаңа ресми кабинетіне екі Банкке жақын басшыны қосты: Луизиана штатының мемлекеттік хатшысы Эдвард Ливингстон және Делавэр штатының қазынашылық хатшысы Луис Маклейн. Биддлдің сенімді серігі Маклейн Джексонға Банк саясаты бойынша тура және принципті қарапайым адам ретінде әсер етті. Джексон олардың келіспеушілігін «шынайы пікірлердің айырмашылығы» деп атады және Маклейннің «ашықтығын» бағалады. Қаржы министрінің мақсаты – АҚШ Банкі Джексонның президенттік мерзімінде, тіпті қызметі шектелген жағдайда да сақталуын қамтамасыз ету болды. Ол Биддлмен құпия түрде реформалар пакетін жасау үшін жұмыс істеді. Джексонға ұсынылған пакетте федералдық үкіметтің қызметін қысқарту және 1833 жылдың наурызына дейін ұлттық қарызды төлеу – Джексонның мақсаттарының бірін орындау көзделген. Қарыз шамамен 24 миллион долларға жетеді, ал Маклейн оны Банктегі мемлекеттік облигацияларды сатудан түскен 8 миллион доллар және күтілетін 16 миллион долларлық кіріс есебінен төлеуге болатынын есептеді. Үкіметтік облигацияларды сату Банктің жарғысына маңызды өзгерістер енгізуді талап ететін, оған Джексон қолдау көрсетті. Қарыз төленгеннен кейін, болашақ кірістер әскери шығындарға жұмсалуы мүмкін еді. Маклейннің реформалық пакетінің тағы бір бөлігі мемлекеттік жерлерді сату және түскен қаражатты штаттарға бөлуді қамтиды, бұл Джексонның орталық үкіметтің өкілеттіктерін азайтуға деген жалпы ұстанымына сәйкес келеді. Бұл орындалғаннан кейін, әкімшілік 1936 жылы Екінші Банкті қайтадан рұқсат етуге келісім беретін еді. Ал Маклейн Джексоннан Конгреске жасаған жылдық үндеуінде Банкті атап өтуден аулақ болуын сұрады. Джексон Маклейннің ұсынысын қуана қабылдады, ал Маклейн өзінің жетістігі туралы Биддлге жеке хабарлады. Биддл Джексонның қайта рұқсаттасу мәселесі бойынша үнсіздік сақтағаннан гөрі, қайта рұқсаттасу Конгрестің шешімі екенін жариялаған ашық мәлімдеме жасағанын қалағандығын айтты. Дегенмен, ол жалпы жоспарға келісті. Бұл реформалар Джексон мен Биддлдің қайта рұқсаттасу мәселесі бойынша келісімге келуін қажет етті, ал Маклейн мен Ливингстон делдалдық рөл атқарды. Президент 1832 жылғы қайта сайлау науқанына дейін Конгресте қайта рұқсаттасу туралы заң жобасын қарауды тоқтатуды талап етті, бұл талабына Биддл келісті. Джексон бұл мәселені саяси жауапкершілік ретінде қарастырды – қайта рұқсаттасу екі палатада да қарапайым көпшілік дауысымен қабылдалуы мүмкін еді – және осылайша, қайта сайлану алдында заң жобасын мақұлдау немесе қабылдамау туралы қиын жағдайға түсуі мүмкін еді. Кешіктіру осы тәуекелдерді жойар еді. Джексон Банктің конституциялық екендігіне күмәнданды.

After replacing most of his original cabinet members, Jackson included two Bank friendly executives in his new official cabinet: Secretary of State Edward Livingston of Louisiana and Secretary of the Treasury Louis McLane of Delaware. McLane, a confidant of Biddle, impressed Jackson as a forthright and principled moderate on Bank policy. Jackson called their disagreements an "honest difference of opinion" and appreciated McLane's "frankness". The Treasury Secretary's goal was to ensure that the B. U. S. survived Jackson's presidency, even in a diminished condition. He secretly worked with Biddle to create a reform package. The product presented to Jackson included provisions through which the federal government would reduce operations and fulfill one of Jackson's goals of paying down the national debt by March 1833. The debt added up to approximately $24 million, and McLane estimated that it could be paid off by applying $8 million through the sale of government stock in the Bank plus an additional $16 million in anticipated revenue. The liquidation of government stock would necessitate substantial changes to the Bank's charter, which Jackson supported. After the liquidation of the debt, future revenues could be applied to funding the military. Another part of McLane's reform package involved selling government lands and distributing the funds to states, a measure consistent with Jackson's overall belief in reducing the operations of the central government. With this accomplished, the administration would permit re authorization of the Second Bank in 1836. In return, McLane asked that Jackson not mention the Bank in his annual address to Congress. Jackson enthusiastically accepted McLane's proposal, and McLane personally told Biddle about his success. Biddle stated that he would have preferred that Jackson, rather than remaining silent on the question of recharter, would have made a public statement declaring that recharter was a matter for Congress to decide. Nonetheless, he agreed to the overall plan. These reforms required a rapprochement between Jackson and Biddle on the matter of recharter, with McLane and Livingston acting as liaisons. The President insisted that no bill arise in Congress for recharter in the lead up to his reelection campaign in 1832, a request to which Biddle assented. Jackson viewed the issue as a political liability—recharter would easily pass both Houses with simple majorities—and as such, would confront him with the dilemma of approving or disapproving the legislation ahead of his reelection. A delay would obviate these risks. Jackson remained unconvinced of the Bank's constitutionality.

Конгресске жыл сайынғы сөйлеуі, 1831 жылдың желтоқсаны

Джексон Маклейннің желтоқсандағы Конгреске арналған жылдық үндеуіндегі тілегіне келісті, себебі Банкті қайта құруға қатысты күш-жігер сайлаудан кейін ғана басталады деп есептеді. Содан кейін Маклейн Конгреске қаржы министрінің жылдық есебінде реформалар мен қайта құру мерзімін ұзартатын ұсыныстарын ұсынады. Маклейн Банк жарғысын өзгертуге тырысқанына қарамастан, сол кезде Джексон кабинетіндегі Б.А.Қ.-қа қарсы болған жалғыз адам – Бас прокурор Роджер Б.Тэни, Джексонның орталық банкты жою ниетінен ешқашан бас тартпайтынын болжады. Шындығында, ол Джексон бастапқыда Банкті сақтауды жоспарламаған деп сенді. Джексон, Маклейнмен ақылдаспай, кейін Тэнидің наразылықтарын ескергеннен кейін жобаның мәтінін өзгертті. 6 желтоқсандағы үндеуінде Джексон қарсылық танытпады, бірақ Тэнидің ықпалымен, оның Банкті қайта құруды қолдауы Биддл күткендей нақты болмады, ол Банктің тағдырына тек уақытша тоқтатты. Келесі күні Маклейн Конгреске есебін ұсынды. Есепте Банктің, соның ішінде штаттық банктерді реттеудегі жұмысы мақталып, 1832 жылдан кейін қайта құрылған мемлекеттік банкты қайта құруға шақырды. Банкке қарсылар екі үндеуге де қатты ошашарып, ашуланды. Джексондық баспасөз президенттің Банкке қатысты тартымды және келісімді тоннан көңілі қалды, соның салдарынан институтқа қарсы жаңа және қауқыпты шабуылдар жасады. Маклейннің сөйлеген сөзі радикалды өзгерістер мен қайта құру мерзімін ұзартатын шақыруға қарамастан, Джексондықтар тарапынан кеңінен айыпталып, сынға ұшырады. Олар оны «Гамильтондық» сипаттама ретінде сипаттап, қолданыстағы қазынашылық саясатына «радикалды өзгерістер» енгізуде айыптады және демократиялық принциптерге шабуыл ретінде қарады. Мысалы, өкіл Черчилль К.Кэмбреленг: «Қаржы есебі мүмкін болатынның ең нашары – Александр Гамильтонның Ұлттық банк және өндіріс туралы есептерінің жаңа нұсқасы, және демократия мен реформа дәуіріне мүлдем сәйкес келмейді» деп жазды. Сенат хатшысы Уолтер Лоури оны «өте федералды» деп сипаттады. «Глоб» хатшы Маклейнге ашық шабуыл жасамады, бірақ оның орнына Банкке қарсы басылымдардан алынған жауыз эсселерді қайта басып шығарды. Содан кейін Маклейн Блэрді «Глоб» газетінің редакторы лауазымынан алуға тырысты. Джексон Блэр отставкаға кету туралы ұсыныс жасағаннан кейін бұл туралы білді. Ол Блэрді өзінің орнын алмастыруға ниеті жоқ екеніне сендірді. Өз тарапына кеткен деген айыптаулардан алаңдап, Джексон: «Менде уақытты созу саясаты болған емес» деді. Ол Маклейнді жұмыстан шығармады, бірақ оны одан да қашықтықта ұстады. Осы аралықта Тэнидің ықпалы арта берді және ол Президент кабинетінің жалғыз мүшесі болды, ол «Ас үй кабинетіндегі» кеңесшілердің ішкі шеңберіне қабылданды.

Jackson acceded to McLane's pleas for the upcoming annual address to Congress in December, assuming that any efforts to recharter the Bank would not begin until after the election. McLane would then present his proposals for reform and delay of recharter at the annual Treasury Secretary's report to Congress shortly thereafter. Despite McLane's attempts to procure a modified Bank charter, Attorney General Roger B. Taney, the only member of Jackson's cabinet at the time who was vehemently anti B. U. S., predicted that ultimately Jackson would never relinquish his desire to destroy the central bank. Indeed, he was convinced that Jackson had never intended to spare the Bank in the first place. Jackson, without consulting McLane, subsequently edited the language in the final draft after considering Taney's objections. In his December 6 address, Jackson was non confrontational, but due to Taney's influence, his message was less definitive in its support for recharter than Biddle would have liked, amounting to merely a reprieve on the Bank's fate. The following day, McLane delivered his report to Congress. The report praised the Bank's performance, including its regulation of state banks, and explicitly called for a post 1832 rechartering of a reconfigured government bank. The enemies of the Bank were shocked and outraged by both speeches. The Jacksonian press, disappointed by the president's subdued and conciliatory tone towards the Bank, launched fresh and provocative assaults on the institution. McLane's speech, despite its call for radical modifications and delay in recharter, was widely condemned by Jacksonians. They described it as "Hamiltonian" in character, accused it of introducing "radical modifications" to existing Treasury policy and attacked it as an assault on democratic principles. For example, Representative Churchill C. Cambreleng wrote, "The Treasury report is as bad as it can possibly be—a new version of Alexander Hamilton's reports on a National Bank and manufacturers, and totally unsuited to this age of democracy and reform." Secretary of the Senate Walter Lowrie described it as "too ultra federal". The Globe refrained from openly attacking Secretary McLane, but in lieu of this, reprinted hostile essays from anti Bank periodicals. After this, McLane secretly tried to have Blair removed from his position as editor of the Globe. Jackson found out about this after Blair offered to resign. He assured Blair that he had no intention of replacing him. Troubled by accusations that he had switched sides, Jackson said, "I had no temporizing policy in me." Although he did not fire McLane, he kept him at a greater distance. Taney's influence meanwhile continued to grow, and he became the only member of the President's official cabinet to be admitted to the inner circle of advisors in the Kitchen Cabinet.

Ұлттық Республикалық партияның шабуыл жасауы

Ұлттық республикашылар қайта жаңалауды қолдау үшін ұйымдастыра берді. Джексонның сөз сөйлегеннен кейін бірнеше күн өткен соң, партия мүшелері 1831 жылдың 16 желтоқсанында съезге жиналып, сенатор Клейді президенттікке ұсынды. Олардың сайлау стратегиясы 1832 жылы Джексонды банкты қайта рұқсат ету мәселесінде жеңу болды. Осы мақсатта Клей палата мен сенатта қайта жаңалау туралы заң жобаларын енгізуге көмектесті. Клей мен Массачусетс сенаторы Дэниел Вебстер Джексон қайта сайланса, ол банкты жоятынын ескертті. Олар АҚШ банкі сайлаушылар арасында жеткілікті танымал екеніне сенімді болды, сондықтан президенттің оған жасаған кез келген шабуылы атқарушы билікті теріс пайдалану ретінде қарастырылатын болады. Ұлттық республикашылдардың жетекшілері банкты қолдады, себебі олар оның жақтаушылары болғандықтан емес, оның Джексонды жеңу үшін өте қолайлы мәселе болып көрінгендіктен. Әкімшілік өкілдері, соның ішінде Маклейн, АҚШ банкіне қарсылық білдіретін ультиматумдар беруден сақ болды. Биддл Джексонның банк мәселесінде келісімге келеріне сенбеді, бірақ әкімшіліктен хабар алған кейбір тілшілері, соның ішінде МакДаффи, банк президентіне Джексон қайта жаңалау заңын вето қоймайтынына көндірді. Алайда Маклейн мен Льюис Биддлге 1832 жылғы сайлаудан кейін күтетін болса, қайта жаңалау мүмкіндігі артатынын айтты. "Егер сіз қазір өтініш берсеңіз, - деп жазды Маклейн Биддлге, - сіз сәтсіздікке ұшырайсыз, ал күте қалсаңыз, сәттілікке жетесіз". Көптеген тарихшылар 1832 жылдың басында Биддлдің Клей мен Вебстердің саяси қысымына байланысты қайта жаңалауды қолдағанын айтады, бірақ банк президенті басқа факторларды да қарастырды. Томас Кадуалер, АҚШ банкінің директоры және Биддлдің жақын досы, 1831 жылдың желтоқсан айында Конгрестегі дауыстарды санағаннан кейін қайта жаңалауды ұсынды. Сонымен қатар, Биддл банк акционерлерінің тілегін ескеруі керек болды, олар жарғының мерзімі аяқталуға жақын уақытта қайта жаңалау үшін күресудің белгісіздігінен қашынғысы келді. Шындығында, Джексон 1829 жылғы алғашқы жылдық хабарында банк акционерлері Конгреске ертерек өтініш беретінін болжаған болатын. 1832 жылдың 6 қаңтарында Конгрестің екі палатасында банкты қайта жаңалау туралы заң жобалары енгізілді. Өкілдер палатасында МакДаффи, Жолдар және құралдар комитетінің төрағасы ретінде, заң жобасын талқылауға шығарды. Джексондық Джордж М. Даллас сенатқа заң жобасын ұсынды. Клей мен Вебстер Джексонға зиян келтіріп, оның жеңілісіне әкелетініне үміттене отырып, ветоны шақыруды жасырын жоспарлады. Алайда олар Биддлге Джексонның 1832 жылғы сайлауға жақын заң жобасына вето сала қоймайтынын айтты. Ұсыныстарда банктың жылжымайтын мүлікті иелену және жаңа филиалдар ашу өкілеттіктерін шектеу, Конгреске банктың ұсақ банкноталар шығаруына кедергі келтіру және президентке банктың әрбір филиалына бір директор тағайындау құқығын беру сияқты кейбір шектеулі реформалар көзделді.

National Republicans continued to organize in favor of recharter. Within days of Jackson's address, party members gathered at a convention on December 16, 1831, and nominated Senator Clay for president. Their campaign strategy was to defeat Jackson in 1832 on the Bank re authorization issue. To that end, Clay helped introduce recharter bills in both the House and Senate. Clay and Massachusetts Senator Daniel Webster warned Americans that if Jackson won reelection, he would abolish the Bank. They felt secure that the B. U. S. was sufficiently popular among voters that any attack on it by the President would be viewed as an abuse of executive power. The National Republican leadership aligned themselves with the Bank not so much because they were champions of the institution, but more so because it offered what appeared to be the perfect issue on which to defeat Jackson. Administration figures, among them McLane, were wary of issuing ultimatums that would provoke anti B. U. S. Jacksonians. Biddle no longer believed that Jackson would compromise on the Bank question, but some of his correspondents who were in contact with the administration, including McDuffie, convinced the Bank president that Jackson would not veto a recharter bill. McLane and Lewis, however, told Biddle that the chances of recharter would be greater if he waited until after the election of 1832. "If you apply now," McLane wrote Biddle, "you assuredly will fail,—if you wait, you will as certainly succeed." Most historians have argued that Biddle reluctantly supported recharter in early 1832 due to political pressure from Clay and Webster, though the Bank president was also considering other factors. Thomas Cadwalader, a fellow B. U. S. director and close confidant of Biddle, recommended recharter after counting votes in Congress in December 1831. In addition, Biddle had to consider the wishes of the Bank's major stockholders, who wanted to avoid the uncertainty of waging a recharter fight closer to the expiration of the charter. Indeed, Jackson had predicted in his first annual message of 1829 that the Bank's stockholders would submit an early application to Congress. On January 6, 1832, bills for Bank recharter were introduced in both houses of Congress. In the House of Representatives, McDuffie, as Chairman of the Ways and Means Committee, guided the bill to the floor. Fellow Jacksonian George M. Dallas introduced the bill into the Senate. Clay and Webster secretly intended to provoke a veto, which they hoped would damage Jackson and lead to his defeat. They did however assure Biddle that Jackson would not veto the bill so close to the 1832 election. The proposals included some limited reforms by placing restrictions on the Bank's powers to own real estate and create new branches, give Congress the ability to prevent the Bank from issuing small notes, and allow the president to appoint one director to each branch of the Bank.

Джексондық қарсы шабуыл

Биддл мен Клейдің одақтастығы Конгресс пен атқарушы биліктегі АҚШ-қа қарсы күштердің қарсы шабуылына себеп болды. Джексон одақтас ретінде талантты және қабілетті адамдарды жинады. Ең бастысы, олар Сенаттағы Томас Харт Бентон және Теннесси штатынан Өкілдер палатасының мүшесі, болашақ президент Джеймс К. Полк, сондай-ақ Блэр, Қазынашылық аудиторы Кендалл және оның кабинетіндегі бас прокурор Роджер Тэни болды. 1832 жылдың 23 ақпанында Джексонның өкілі Грузиялық Огустин Смит Клейтон Банктің жарғысын бұзғаны туралы айыптауларды тергеу туралы ұсыныс енгізді. Мақсаты – Банк жақтастарын қорғануға мәжбүр ету болды. Кез келген тергеуге кедері келтіру әрекеті жұртшылық арасында күдік тудыратындықтан, бұл кешіктіру тактикасын шексіз тоқтату мүмкін емес еді. Көптеген заң шығарушылар Банк әкімшілерінің жомарттығынан пайдаланды. Жоспар мақұлданды және екі партиялық комиссия мәселені қарау үшін Филадельфияға жіберілді. Клейтонның комиссиясының есебі Банкке қарсы коалицияны біріктіруге көмектесті. Бұл кешігудің нәтижесінде Америка халқы үшін мәселе нақтыланды және күшейді. Джексонның жақтастары Банкке қарсы шабуылдарды жалғастырудан пайда тапты, тіпті Бентон мен Полк Джексонды күрес "ұтылған күрес" екенін және қайта жарғылау туралы заң жобасы әлбетте қабылдалатынын ескертті. Биддл, Чарльз Джаред Ингерсолл арқылы жұмыс істеп, Джексонды қайта жарғылауды қолдауға көндіруге тырысты. 28 ақпанда Камбреленг егер қайта жарғылау туралы заң жобасы қабылданса, президент "өзінің ветосымен оны бізге қайта жібереді" деп үміттенедінін айтты. Келесі күні Ливингстон Конгресс Джексонға ұнайтын заң жобасын қабылдаса, президент "оған бірден қол қояды" деп болжады. Тарихшы Брей Хаммондтың сөздерімен айтқанда, "Бұл өте үлкен "егер" еді, және хатшы оны түсінді". Джексон Банкті жоюға және қайта жарғылау туралы заң жобасына вето қоюға шешім қабылдады. Көптеген орташа демократтар, соның ішінде Маклейн, Банк жақтастарының ертерек қайта жарғылауды итермелеудегі мақтан тұруына таңырды және оның шешімін қолдады. Шындығында, Ливингстон кабинетте жалғыз болды, өйткені ол ветоға қарсы болды, ал Джексон оны елемеді. Осы кезеңде Тэнидің ықпалы зор өсті, ал Камбреленг Ван Бюренге ол Джексонның ресми кабинетіндегі "салауатты қағидалармен қаруланған жалғыз тиімді адам" екенін айтты. Биддл Вашингтонға жеке өзі қайта жарғылау үшін соңғы күш салу үшін келді. Соңғы алты айда ол АҚШ филиалдарының басшыларымен бірлесіп жұмыс істеді, Конгресте қарастырылатын АҚШ жақтас петицияларға қол жинады. Конгрессмендер Банк туралы мақалалар жазуға шақырылды, оларды Биддл басып шығарып, бүкіл елге таратты. Франсис Блэр Globe газетінде Б.А.Ш. президентінің заң шығару процесіндегі осы әрекеттерін Банктің еркін үкіметке қатысты сыбайлас жемқорлық әсерінің дәлелі ретінде жариялады. Бірнеше айлық пікірталас пен күреснен кейін, Конгресстегі АҚШ Ұлттық Республикашыларының жақтастары ақыры жеңіске жетіп, 11 маусымда Сенат 28-20 дауыспен Банктің жарғысын қайта бекітті. Палатада демократтардың 141-72 көпшілігі болды, бірақ 3 шілдеде қайта жарғылау туралы заң жобасын 107-85 дауыспен қолдады. Көптеген солтүстік демократтар Джексонға қарсыларға қосылып, қайта жарғылауды қолдады. Джексонның үстеліне жіберілген соңғы заң жобасында Банктің бастапқы жарғысына өзгерістер енгізілді, бұл президенттің көптеген наразылықтарын басуға бағытталған. Банк жаңа он бес жылдық жарғыға ие болады; Қазынашылық департаментіне Банктің барлық шетелдік акционерлерінің есімдерін, соның ішінде олардың иелік еткен акцияларының мөлшерін хабарлайды; егер ол мүлкіне бес жылдан астам уақыт ұстаса, қатаң жазаларға ұшырайды және жиырма доллардан төмен номиналдағы банкноттарды шығармайды. Джексондықтар Банк шағын фермерлерді жиі алдап, қағазды арзандатылған ақшамен сатып алады деп мәлімдеді, яғни белгілі бір сома шегерілді. Олар бұл фермерлерге әділетсіз болып, кредиторларға материалдық байлық жасамай пайда табуға мүмкіндік береді деп мәлімдеді, ал кредитор қызмет көрсетуді жүзеге асырып, одан пайда алуға құқылы деп дәлелдеді. Биддл Джексон заң жобасына вето қояды деп болжаған көптеген бақылаушыларға қосылды. Көп ұзамай Джексон ауырып қалды. Ван Бюрен 4 шілдеде Вашингтонға келді және Джексонды көруге барды, ол оған: "Банк, мырза Ван Бюрен, мені өлтірмекші, бірақ мен оны өлтіремін" деді.

The alliance between Biddle and Clay triggered a counter offensive by anti B. U. S. forces in Congress and the executive branch. Jackson assembled an array of talented and capable men as allies. Most notably, these were Thomas Hart Benton in the Senate and future president James K. Polk, member of the House of Representatives from Tennessee, as well as Blair, Treasury Auditor Kendall, and Attorney General Roger Taney in his cabinets. On February 23, 1832, Jacksonian Representative Augustin Smith Clayton of Georgia introduced a resolution to investigate allegations that the Bank had violated its charter. The intent was to put pro Bank forces on the defensive. These delaying tactics could not be blocked indefinitely since any attempt to obstruct the inquiry would raise suspicions among the public. Many legislators benefited from the largesse supplied by Bank administrators. The plan was approved, and a bipartisan committee was sent to Philadelphia to look into the matters. Clayton's committee report, once released, helped rally the anti Bank coalition. The months of delay in reaching a vote on the recharter measure served ultimately to clarify and intensify the issue for the American people. Jackson's supporters benefited in sustaining these attacks on the Bank even as Benton and Polk warned Jackson that the struggle was "a losing fight" and that the recharter bill would certainly pass. Biddle, working through an intermediary, Charles Jared Ingersoll, continued to lobby Jackson to support recharter. On February 28, Cambreleng expressed hope that if the recharter bill passed, the President would "send it back to us with his veto—an enduring moment of his fame". The following day, Livingston predicted that if Congress passed a bill that Jackson found acceptable, the President would "sign it without hesitation". In the words of historian Bray Hammond, "This was a very large 'if,' and the secretary came to realize it." Jackson decided that he had to destroy the Bank and veto the recharter bill. Many moderate Democrats, including McLane, were appalled by the perceived arrogance of the pro Bank forces in pushing through early recharter and supported his decision. Indeed, Livingston was alone in the cabinet, for only he opposed a veto, and Jackson ignored him. Taney's influence grew immensely during this period, and Cambreleng told Van Buren that he was "the only efficient man of sound principles" in Jackson's official cabinet. Biddle traveled to Washington, D. C. to personally conduct the final push for recharter. For the past six months he had worked in concert with B. U. S. branch managers to elicit signatures from citizens for pro B. U. S. petitions that would be aired in Congress. Congressmen were encouraged to write pro Bank articles, which Biddle printed and distributed nationally. Francis Blair at the Globe reported these efforts by the B. U. S. president in the legislative process as evidence of the Bank's corrupting influence on free government. After months of debate and strife, pro B. U. S. National Republicans in Congress finally prevailed, winning reauthorization of the Bank's charter in the Senate on June 11 by a vote of 28 to 20. The House was dominated by Democrats, who held a 141–72 majority, but it voted in favor of the recharter bill on July 3 by a tally of 107 to 85. Many Northern Democrats joined the anti Jacksonians in supporting recharter. The final bill sent to Jackson's desk contained modifications of the Bank's original charter that were intended to assuage many of the President's objections. The Bank would have a new fifteen year charter; would report to the Treasury Department the names of all of the Bank's foreign stockholders, including the amount of shares they owned; would face stiff penalties if it held onto property for longer than five years, and would not issue notes in denominations of less than twenty dollars. Jacksonians argued that the Bank often cheated small farmers by redeeming paper with discounted specie, meaning that a certain amount was deducted. They alleged that this was unfair to farmers and allowed creditors to profit without creating tangible wealth, while a creditor would argue that he was performing a service and was entitled to profit from it. Biddle joined most observers in predicting that Jackson would veto the bill. Not long after, Jackson became ill. Van Buren arrived in Washington on July 4, and went to see Jackson, who said to him, "The Bank, Mr. Van Buren, is trying to kill me, but I shall kill it."

Вето қою

Ливингстонның Бидлге берген уәдесіне қайшы, Джексон қайта шарты жобасына вето қоюға бел буды. Вето хабарламасын негізінен «Асүй кабинетінің» мүшелері, атап айтқанда Тейни, Кендалл және Джексонның немере інісі және көмекшісі Эндрю Джексон Донелсон жасаған. Маклейн бұл іске қатысы жоқ екенін айтты. Джексон 1832 жылдың 10 шілдесінде Конгресске және американдықтарға мұқият дайындалған хабарды жеткізу арқылы заң жобасына ресми түрде вето салды. «Американың саяси тарихындағы ең танымал және тиімді құжаттардың» бірі саналатын Джексонның хабарында үкімет тармақтарының салыстырмалы өкілеттігін күрделі түзету қажеттігі айтылды. Джексонның сөзіне қарағанда, атқарушы билік американдықтардың мүддесі үшін әрекет еткенде, Жоғарғы Соттың шешімдеріне мойынсұнуға немесе Конгресс қабылдаған заңдарға сәйкес келуге міндетті емес. Ол Банктің конституцияға қайшы келетініне және оны конституциялық деп жариялаған Жоғарғы Соттың «халық пен штаттардың келісімі»сіз мұны жасауға билігі жоқ екеніне сенді. Бұрынғы президенттер вето құқығын тек заң жобаларының конституциялықлығына қарсылық білдіргенде ғана қолданған. Заң жобасына вето қою арқылы және өзінің ой-пікірлерінің көпшілігін американдықтардың мүддесі үшін әрекет еткендігіне негіздеп, Джексон президенттің билігі мен ықпалын едәуір кеңейтті. Ол Банкті тек Қаржы министрлігі арқылы әрекет ететін атқарушы биліктің агенті ретінде сипаттады. Осылайша, Джексон Конгресс Банкке әсер ететін заң шығаруды бастамас бұрын атқарушы басшымен кеңесуге міндетті деп мәлімдеді. Джексон, негізінен, президент ретінде заң шығарушы билікті өз қолына алды. Джексон Банктің елдің қаржысын тұрақтандыруға ешқандай үлес қосқанын мойындамады және валютаны реттеуге және Б.У.С-тің негізгі мақсаттары - спекуляцияларды болдырмауға мүмкіндік беретін бір ғана балама институттың нақты ұсыныстарын ұсынбады. Ветоның практикалық салдары өте зор болды. Вето құқығын кеңейту арқылы Джексон президенттің заң шығару процесіне қатысу құқығын алды. Болашақта Конгресс заң жобасына шешім қабылдағанда президенттің тілегін ескеруі керек болды. Вето хабарламасы «тамаша саяси манифест» болды, ол қаржы секторындағы ақшалай биліктің аяқталуын және атқарушы биліктің қорғауындағы мүмкіндіктерді теңестіруді талап етті. Джексон банктерге қарсы тақырыптарды жетілдірді. Ол Банктің акцияларының бестен бірі шетелдіктерге тиесілі екенін және штаттарға өз азаматтарына ғана тиесілі акциялар бойынша салық салуға рұқсат етілгендіктен, шетелдік азаматтар оны оңай жинақтай алатынын айтты. Ол идеалданған «сапалы республикашылды» және «нағыз халықты» - «әдепті, еңбекқор және еркін» - қуатты қаржы институты - «жарағай» банкке қарсы қойды, оның байлығы жемқор саяси және бизнес элиталардың артықшылықтарынан алынған. Джексонның хабарында «таланттардың, білімнің немесе байлықтың теңдігі» арасындағы айырмашылық көрсетілді, бұл ешқашан қол жеткізілмейді, ол Банктің алға тартқанын мәлімдеген «жасанды айырмашылықтардан». Джексон өзін популистік тұрғыда түпкілікті құқықтарды қорғаушы ретінде таныстырды: Билік пен байлық байланысты болуы керек деп сенгендерге бұл хабар алаңдатады. Дэниел Вебстер Джексонды таптық соғысты насихаттағаны үшін айыптады. Ол Сенатта былай деп мәлімдеді: «Бұл байларға қарсы кедейлерге ықпал етуге тырысады. Ол басқа таптардың бейбітшілік пен наразылығын өздеріне қарсы аудару мақсатында халықтың бүтін топтарына қарсы шабуыл жасайды. Бұл - мемлекеттік құжат, оны қолдану үшін ешбір тақырып аса қызықты емес, оның адресі мен сұранысы үшін ешбір құмарлық аса жанды емес». Осы уақытта Вебстер Банкті қорғаудағы «қызметтері» үшін жыл сайын кішкене жалақы алатын, бірақ сол кезде заң шығарушылар өз мүдделерін алға жылжыту үшін корпорациялардан ақшалай төлем қабылдау әдеттегі нәрсе емес еді. Өзінің экономикалық көзқарасын таныстыруда Джексон партиясының қатаң ақша мен оңай несие қанаттарының негізгі үйлесімсіздігін жасыруға мәжбүр болды. Бір жағынан, қазiргi Республикашыл идеалистер металл ақшаның пайдасына барлық қағаз несиелерге қарсы принциптік ұстанымға келді. Джексонның хабарында Банк штаттардың құқықтарын бұзу деп сынға алынып, федералды үкіметтің «нағыз күші жеке адамдар мен штаттарды мүмкіндігінше өздеріне қалдырудан тұрады» деп мәлімделген. Алайда Джексонның қолдаушыларының басым көпшілігі жергілікті бақылау болғанша банктер мен қаржыны қолдайтын, несие беру оңай аймақтардан келген. Филадельфиядағы орталық банкке қарсы күрестің арқасында Джексон өзінің қатаң ақшаға деген ұмтылысын жасырды, егер осы ұмтылыс қабылданса, ол Джексоншылдарды қолдайтын инфляцияға да зиян келтіретін еді, сияқты Б.У.С. Джексонның Банкке қарсы шабуылдарындағы кейбір шатастыратын немесе қасақана бұрмаланған мәлімдемелеріне қарамастан, кейбір тарихшылар оның сын-ескертпелерінің бір бөлігін әділ деп санайды. Банк зор саяси және қаржылық билікке ие болды және Бидлдің не істей алатынына ешқандай шектеу қойылмады. Ол қарыздар мен «қызмет ақыларын», мысалы Вебстермен, конгрессмендерге ықпал ету үшін пайдаланды. Ол кейбір кеңселерге үміткерлерге көмектесті. Ол өз жарғысын да жиі бұзды. Миссисипи штатының сенаторы Джордж Пойндекстер Банкке қайта шарты қолдағаннан кейін 10 000 долларлық қарыз алды. Бірнеше айдан кейін ол бастапқы қарызы төленбегеніне қарамастан, тағы 8 000 доллар қарыз алды. Бұл процесс Банктің жарғысын бұзды. Клей өзінің қиын жағдайға түскенін кешігіп түсінді және ветоны жоюға бар күшін салды. Сенатта сөйлеген сөзінде Вебстер Джексонның президенттің Конгресс қабылдаған және Жоғарғы Сот бекіткен заңды конституциялық емес деп жариялай алатыны туралы мәлімдемесін сынады. Вебстер сөйлегеннен кейін Клей тұрып, Джексонның вето билігін беспрецеденттік кеңейтуі немесе «бұрмалауы» үшін оны қатаң сынады. Вето тек ерекше жағдайларда қолданылуы керек, сондықтан бұрынғы президенттер оны сирек немесе мүлдем қолданбады. Алайда Джексон ветоны атқарушы билікке заң шығару процесіне араласуға мүмкіндік беру үшін жиі пайдаланды, бұл Клей «өкілдік үкіметінің рухымен үйлеспейтін» идея деп есептеді. Бентон Банктің жемқор екенін және 1832 жылғы сайлауға белсенді түрде әсер етуге тырысқанын айтып, сынға алды. Клей 1813 жылы Томас Бентон мен оның бауыры Джесси Эндрю Джексонмен болған төбелес туралы сарказммен жауап берді. Бентон бұл мәлімдемені «атты соққы» деп атады. Клей одан мәлімдемесін қайтаруды талап етті. Бентон бас тартты және оны қайталады. Екі адамның төбелес күйіне жететіндей дау-жанжал болды. Тәртіп соңынан қалпына келтірілді және екеуі де Сенаттан өз мінез-құлқы үшін кешірім сұрады, бірақ бірін-бірі емес. Банкке жақтас күштер конституциялық көпшілікті жинауға сәттілік таба алмады - Сенатта 22–19 қарапайым көпшілікті ғана жинады - және 1832 жылдың 13 шілдесінде вето қолдау тапты.

Contrary to the assurances Livingston had been rendering Biddle, Jackson determined to veto the recharter bill. The veto message was crafted primarily by members of the Kitchen Cabinet, specifically Taney, Kendall, and Jackson's nephew and aide Andrew Jackson Donelson. McLane denied that he had any part in it. Jackson officially vetoed the legislation on July 10, 1832, delivering a carefully crafted message to Congress and the American people. One of the most "popular and effective documents in American political history", Jackson outlined a major readjustment to the relative powers of the government branches. The executive branch, Jackson averred, when acting in the interests of the American people, was not bound to defer to the decisions of the Supreme Court, nor to comply with legislation passed by Congress. He believed that the Bank was unconstitutional and that the Supreme Court, which had declared it constitutional, did not have the power to do so without the "acquiescence of the people and the states". Further, while previous presidents had used their veto power, they had only done so when objecting to the constitutionality of bills. By vetoing the recharter bill and basing most of his reasoning on the grounds that he was acting in the best interests of the American people, Jackson greatly expanded the power and influence of the president. He characterized the B. U. S. as merely an agent of the executive branch, acting through the Department of the Treasury. As such, declared Jackson, Congress was obligated to consult the chief executive before initiating legislation affecting the Bank. Jackson had claimed, in essence, legislative power as president. Jackson gave no credit to the Bank for stabilizing the country's finances and provided no concrete proposals for a single alternate institution that would regulate currency and prevent over speculation—the primary purposes of the B. U. S. The practical implications of the veto were enormous. By expanding the veto, Jackson claimed for the president the right to participate in the legislative process. In the future, Congress would have to consider the president's wishes when deciding on a bill. The veto message was "a brilliant political manifesto" that called for the end of monied power in the financial sector and a leveling of opportunity under the protection of the executive branch. Jackson perfected his anti Bank themes. He stated that one fifth of the Bank's stockholders were foreign and that, because states were only allowed to tax stock owned by their own citizens, foreign citizens could more easily accumulate it. He pitted the idealized "plain republican" and the "real people"—virtuous, industrious and free—against a powerful financial institution—the "monster" Bank, whose wealth was purportedly derived from privileges bestowed by corrupt political and business elites. Jackson's message distinguished between "equality of talents, of education, or of wealth", which could never be achieved, from "artificial distinctions", which he claimed the Bank promoted. Jackson cast himself in populist terms as a defender of original rights, writing:

To those who believed that power and wealth should be linked, the message was unsettling. Daniel Webster charged Jackson with promoting class warfare. He proclaimed on the Senate floor:It manifestly seeks to influence the poor against the rich. It wantonly attacks whole classes of the people, for the purpose of turning against them the prejudices and resentments of other classes. It is a State paper which finds no topic too exciting for its use, no passion too inflammable for its address and its solicitation. Webster was at around this time annually pocketing a small salary for his "services" in defending the Bank, although it was not uncommon at the time for legislators to accept monetary payment from corporations in exchange for promoting their interests. In presenting his economic vision, Jackson was compelled to obscure the fundamental incompatibility of the hard money and easy credit wings of his party. On one side were Old Republican idealists who took a principled stand against all paper credit in favor of metallic money. Jackson's message criticized the Bank as a violation of states' rights, stating that the federal government's "true strength consists in leaving individuals and States as much as possible to themselves." Yet the bulk of Jackson's supporters came from easy lending regions that welcomed banks and finance, as long as local control prevailed. By diverting both groups in a campaign against the central bank in Philadelphia, Jackson cloaked his own hard money predilections, which, if adopted, would be as fatal to the inflation favoring Jacksonians as the B. U. S. was purported to be. Despite some misleading or intentionally vague statements on Jackson's part in his attacks against the Bank, some of his criticisms are considered justifiable by certain historians. It enjoyed enormous political and financial power, and there were no practical limits on what Biddle could do. It used loans and "retainer's fees", such as with Webster, to influence congressmen. It assisted certain candidates for offices over others. It also regularly violated its own charter. Senator George Poindexter of Mississippi received a $10,000 loan from the Bank after supporting recharter. Several months later, he received an additional loan of $8,000 despite the fact that the original loan had not been paid. This process violated the Bank's charter. Too late, Clay "realized the impasse into which he had maneuvered himself, and made every effort to override the veto". In a speech to the Senate, Webster rebuked Jackson for maintaining that the president could declare a law unconstitutional that had passed Congress and been approved by the Supreme Court. Immediately after Webster spoke, Clay arose and strongly criticized Jackson for his unprecedented expansion, or "perversion", of the veto power. The veto was intended to be used in extreme circumstances, he argued, which was why previous presidents had used it rarely if at all. Jackson, however, routinely used the veto to allow the executive branch to interfere in the legislative process, an idea Clay thought "hardly reconcilable with the genius of representative government". Benton replied by criticizing the Bank for being corrupt and actively working to influence the 1832 election. Clay responded by sarcastically alluding to a brawl that had taken place between Thomas Benton and his brother Jesse against Andrew Jackson in 1813. Benton called the statement an "atrocious calumny". Clay demanded that he retract his statements. Benton refused and instead repeated them. A shouting match ensued in which it appeared the two men might come to blows. Order was eventually restored and both men apologized to the Senate, although not to each other, for their behaviors. The pro Bank interests failed to muster a supermajority—achieving only a simple majority of 22–19 in the Senate—and on July 13, 1832, the veto was sustained.

1832 жылғы сайлау

Джексонның ветосы 1832 жылғы сайлаудың басты мәселесіне айналдырды. Қарашадағы жалпы сайлауға дейін төрт ай қалғанда, екі партия да күрестің орталығында Банк мәселесін көтеріп, ауқымды саяси шабуылдар жасады. Джексондықтар мәселені Джексон мен "Халықтың" және Бидл мен "Аристократияның" арасындағы таңдау ретінде ұсынды, сонымен бірге банктік және несиелік жүйеге қатысты сын-ескертпелерін азайтып көрсетті. "Хиккори клубтары" жаппай митингтер ұйымдастырды, ал Джексонды қолдаған баспасөз "елді Банкке қарсы үгіт-насихатпен жаулап алды". Бұл, негізгі газеттердің үштен екісі Банктің қайта құрылуын қолдағандығына қарамастан болды. Ұлттық республикалық баспасөз вето туралы хабарламаны деспотиялық, ал Джексонды тиран деп сипаттап, қарсылық білдірді. Президенттікке үміткер Генри Клей сайлауда "Джексонға вето қоямын" деп уәде берді. Жалпы алғанда, Банкті қолдаушылар Джексонның сәтсіздіктерін жүйелі түрде тізімдеп көрсетуге бейім болды, Демократиялық партия баспасөзінің күш-қуаты жетіспеді. Биддл сайлауға ықпал ету үшін қымбат тұратын кампания ұйымдастырды, Джексонға Биддлдің республикалық үкімет пен америкалық бостандыққа саяси араласу арқылы қарсы екенін көрсетуге жеткілікті дәлелдер ұсынды. Биддлдің көмекшілерінің кейбіреуі оған бұл туралы хабарлады, бірақ ол олардың кеңесін қабылдамады. Ол сондай-ақ Джексонның ондаған мың вето хабарламаларын ел бойынша таратып, оларды оқығандардың оның бағалауымен келісіп, оның мәні "анархия манифесті" екенін, тікелей "халыққа" бағытталғанын түсінеді деп сенді. "Кампания аяқталды, мен жеңіске жеттік деп ойлаймын", - деді Клей 21 шілдеде жеке сөйлегенде. Джексонның кампаниясы жоғары ұйымдастырушылық шеберлігінен пайда тапты. Демократиялық партияның алғашқы съезі 1832 жылдың мамыр айында өтті. Ол Джексонды ресми түрде президенттікке ұсынбады, бірақ Джексонның тілегі бойынша Мартин Ван Бюренды вице-президенттікке ұсынды. Джексонның жақтастары шерулер мен барбекюлер ұйымдастырды және Джексонға құрмет көрсету үшін "Ескі Хиккори" лақап атымен белгілі Джексонның құрметіне хиккори бағаналарын орнатты. Джексон кандидаттардың сайлау науқанына белсенді қатыспау дәстүріне сәйкес, әдетте осы іс-шараларға қатыспауды таңдады. Дегенмен, ол көбінесе ынталы халықтың арасында қоршалған күйде болды. Ұлттық республикашылар елде алғаш рет қолданылған танымал саяси карикатураларды жасады. Олардың бірі "Андрей I патша" деп аталды. Онда Джексон толық патшалық киімде, скипетр, ермін шапан және тәжбен бейнеленген. Сол қолымен ол Конституцияның жыртылған көшірмесіне қарап тұрып, "Вето" деп жазылған құжатты ұстап тұр. Клей де Анти-масондық партияның Уильям Уирттің кандидатурасынан зардап шекті, ол маңызды штаттарда, көбінесе солтүстік-шығыста Ұлттық республикашылдардың дауыстарын тартып алды. Нәтижесінде Джексон халықтың дауысының 54,6% және 286 сайлаушының 219-ын алып, үлкен жеңіске жетті. Алабама, Джорджия және Миссисипи штаттарында Джексон ешқандай қарсылықсыз жеңіске жетті. Ол сондай-ақ Нью-Гэмпшир және Мэн штаттарында жеңіске жетіп, Жаңа Англиядағы дәстүрлі федералисттік/ұлттық республикалық үстемдікті бұзды. Палата да Джексонды толық қолдады. 1832 жылғы сайлауда оған Джексонға қарсы 100 мүшеге қарағанда 140 Джексонды қолдайтын мүше болды.

Jackson's veto immediately made the Bank the main issue of the 1832 election. With four months remaining until the November general election, both parties launched massive political offensives with the Bank at the center of the fight. Jacksonians framed the issue as a choice between Jackson and "the People" versus Biddle and "the Aristocracy", while muting their criticisms of banking and credit in general. "Hickory Clubs" organized mass rallies, while the pro Jackson press "virtually wrapped the country in anti Bank propaganda". This, despite the fact that two thirds of the major newspapers supported Bank recharter. The National Republican press countered by characterizing the veto message as despotic and Jackson as a tyrant. Presidential hopeful Henry Clay vowed "to veto Jackson" at the polls. Overall, the pro Bank analysis tended to soberly enumerate Jackson's failures, lacking the vigor of the Democratic Party press. Biddle mounted an expensive drive to influence the election, providing Jackson with copious evidence to characterize Biddle as an enemy of republican government and American liberty through meddling in politics. Some of Biddle's aides brought this to his attention, but he chose not to take their advice. He also had tens of thousands of Jackson's veto messages circulated throughout the country, believing that those who read it would concur in his assessment that it was in essence "a manifesto of anarchy" addressed directly to a "mob". "The campaign is over, and I think we have won the victory", Clay said privately on July 21. Jackson's campaign benefited from superior organization skills. The first ever Democratic Party convention took place in May 1832. It did not officially nominate Jackson for president, but, as Jackson wished, nominated Martin Van Buren for vice president. Jackson's supporters hosted parades and barbecues, and erected hickory poles as a tribute to Jackson, whose nickname was Old Hickory. Jackson typically chose not to attend these events, in keeping with the tradition that candidates not actively campaign for office. Nevertheless, he often found himself swarmed by enthusiastic mobs. The National Republicans, meanwhile, developed popular political cartoons, some of the first to be employed in the nation. One such cartoon was entitled "King Andrew the First". It depicted Jackson in full regal dress, featuring a scepter, ermine robe, and crown. In his left hand he holds a document labelled "Veto" while standing on a tattered copy of the Constitution. Clay was also damaged by the candidacy of William Wirt of the Anti Masonic Party, which took National Republican votes away in crucial states, mostly in the northeast. In the end, Jackson won a major victory with 54.6% of the popular vote, and 219 of the 286 electoral votes. In Alabama, Georgia, and Mississippi, Jackson won with absolutely no opposition. He also won the states of New Hampshire and Maine, fracturing the traditional Federalist/National Republican dominance in New England. The House also stood solidly for Jackson. The 1832 elections provided it with 140 pro Jackson members compared to 100 anti Jacksons.

Соғыстың қайталануы және 1832 жылы Конгресске жолдауы

Джексон өзінің жеңісін 1836 жылы 20 жылдық мерзімі аяқталғанға дейін Біріккен АҚШ Банкін (Б.У.С.) жоюға берілген халықтың мандаты ретінде қарастырды. 1832 жылғы сайлау науқанының соңғы кезеңінде Кендалл мен Блэр Джексонды федералдық салымдарды – Банктің капиталының 20 пайызын – әкімшілікке жақын жеке банктерге аударудың орынды екеніне көндірді. Олардың пікірінше, Биддл 1824 және 1828 жылғы сайлауларда Джексонның саяси қарсыластарын қолдау үшін Банктің ресурстарын пайдаланған, сондай-ақ Биддл Джексонның ветосын және қайта сайлануын кек ретінде қаржылық дағдарыс тудыруы мүмкін еді. Президент Банкті "толық жойылмаған, бірақ әлсіреген" деп мәлімдеді. 1832 жылғы желтоқсандағы Одақ Жолдауында Джексон Конгреске Б.У.С.-тің "халықтың ақшасына" қауіпсіз сақтау орны болып табылатынына күмәнді екенін жеткізді және оны тергеуді сұрады. Жауап ретінде демократтар бақылап отырған Өкілдер палатасы тексеру жүргізіп, салымдардың толығымен қауіпсіз екенін жариялаған бөлінген комитет есебін (4–3) ұсынды. Джексондық Джеймс К. Полк басқарған комитеттің азшылық тобы наразылық білдірді, бірақ Палата 1833 жылғы наурызда көпшіліктің қорытындыларын 109–46 дауыспен мақұлдады. Осы "салқын" қабылдаудан ашуланған Джексон, өзінің жақын кеңесшілерінің (Kitchen Cabinet) кеңесі бойынша, Б.У.С. қаражатын тек атқарушы билік арқылы алуды шешті. Әкімшілік уақытша 1832 жылдың күзінен 1833 жылдың қысына дейін ең қызып кеткен Нуллификация дағдарысымен алаңдалды. Дағдарыс аяқталған соң, Джексон қайтадан Банк мәселесіне назар аударды.

Қазынашылық хатшысын іздеу

Кендалл мен Тейни үкіметтік салымдарды қабылдайтын кооперативтік мемлекеттік банктерді іздеуді бастады. Сол жылы Кендалл "жазғы сапар" жасады, оның барысында ол үкімет қаражатын орналастыруға болатын әкімшілікке жақын жеті мекемені тапты. Жыл соңына қарай бұл тізім 22-ге дейін өсті. Осы уақытта Джексон өзінің ресми кабинетін Банктің салымдарын алып тастауға дайындауға кірісті. Вице-президент Мартин Ван Бюрен бұл маневрді жасырын түрде мақұлдады, бірақ 1836 жылғы күтілетін президенттік сайлауына қауіп тудырады деп қорқып, операциямен байланысын ашық мойындаудан бас тартты. Қаржы министрі Маклейн бұл шешімге қарсы шығып, қаражатпен араласу "экономикалық апатқа" әкелетінін айтты және Джексонға Конгресс салымдарды қауіпсіз деп жариялағанын еске салды. Джексон кейіннен екі Банкке жақын кабинет мүшесін басқа лауазымдарға ауыстырды: Маклейнді Мемлекеттік хаттар министрлігіне, ал Ливингстонды Франциядағы АҚШ елшісі ретінде Еуропаға. Президент Маклейннің орнына Пенсильваниядан Банкке қарсы сенімді оппоненті Уильям Дюэнды тағайындады. Дюэн Филадельфияның көрнекті адвокаты еді, оның әкесі, сондай-ақ Уильям Дюэн, Джефферсонның белгілі газеті "Филадельфия Аврорасын" басқарған. Дюэннің тағайындалуы, Екінші Банкке қарсы күресті жалғастырудан басқа, Джефферсон идеалдары мен Джексон демократиясы арасындағы байланыстың белгісі болуы тиіс еді. "Ол ескі үлгінің бір бөлігі, мырза", - деді Джексон кіші Дюэн туралы. Маклейн 1832 жылдың желтоқсан айында Дюэнмен кездесіп, оны Қаржы министрі лауазымына тағайындалуды қабылдауға шақырды. Ол Джексонға 13 қаңтарда қабылдау туралы хат жіберді және 1 маусымда ант берді. Дюэн тағайындалған кезде Джексон және оның "жақын кеңесшілер тобы" салымдарды алып тастау жоспарында алда болып кеткен еді. Банк мәселесі бойынша келісімге қарамастан, Джексон Таниді осы лауазымға тағайындауды ойластырмады. Олар Маклейнмен бұл мәселеде қатты келіспеді, ал оның тағайындалуы Маклейнге қорлау ретінде қабылдалар еді, ол Танидің орнын алмастыру идеясына "күшті қарсылық көрсетті". 1816 жылғы Банк жарғысының талаптарына сәйкес, АҚШ Қаржы министрі Конгресспен бірлесіп, федералдық салымдарға қатысты барлық шешімдерді қабылдауға құқылы болды. Министр Дюэн қызметінің бірінші күнінде Кендалл оған, ол Қаржы министрлігіндегі бағынышты қызметкері ретінде, Дюэннің салымдар мәселесі бойынша Президентке жүгінуін күтетінін айтты. Дюэн қарсылық білдірді, ал Джексон жеке араласып, Банктің құлауын қамтамасыз ету үшін саяси мандатын түсіндірген кезде, оның Қаржы министрі оған Банктің тағдырын анықтау үшін Конгресспен кеңесу қажеттігін айтты. Ван Бюрен бұл мәселені 1834 жылдың 1 қаңтарына дейін кейінге қалдыру туралы Маклейннің ұсынысын абайлап қолдады. Джексон бас тартты. Ван Бюренге ол былай деп жазды: "Осылайша, салымдарды Конгресс отырысынан кейінге дейін ұзарту - бұл [B.U.S.] қалаған әрекетті жасау, яғни қоғамды қиын жағдайға түсіру, мемлекеттік банктерді жою және мүмкін болса, Конгресстің ықпалына ене білу және үштен екісін алып, Банкті қайта жаңарту". Ван Бюрен бас иді. Джексонның ұстанымы Дюэннің ғана емес, сонымен қатар Маклейн мен Соғыс министрі Льюис Кастың наразылығын тудырды. Осы артықшылықтар бойынша Дюэнмен бірнеше апта бойы жанжалдасқаннан кейін, Джексон салымдарды алып тастау уақыты келді деп шешті. 18 қыркүйекте Льюис Джексоннан егер Конгресс салымдарды қалпына келтіру туралы бірлескен қаулы қабылдаса, ол не істейтінін сұрады. Джексон: "Мен оған вето қоямын" деп жауап берді. Содан кейін Льюис Конгресс оның ветосын жоққа шығарса, не істейтінін сұрады. "Осындай жағдайда, - деді ол, тұрып, - онда, мырза, мен президенттікке отставкаға кетемін және Эрмитажға қайтамын". Келесі күні Джексон Дюэннің шешім қабылдағанын білу үшін хабаршы жіберді. Дюэн 21-ге дейін уақыт сұрады, бірақ Джексон дереу әрекет етуді қалағандықтан, Эндрю Донелсонды жіберіп, бұл жеткіліксіз екенін және келесі күні Блэрдің "Глобусында" салымдарды алып тастау ниеті туралы жариялайтынын айтты. Келесі күні "Глобус" газетінде салымдар 1 қазаннан бастап немесе одан бұрын алынып тасталатыны туралы хабарлама жарияланды. Министр Дюэн Джексонмен келісімге келе алмаса, отставкаға кететінін уәде еткен еді. Джексонның бұл уәдесі туралы сұрағына ол: "Мен мұны ойсыз айттым, мырза, бірақ мен қазір осы жолға баруға мәжбүрмін" деді. "Глобустың" шабуылынан кейін Дюэн Джексон тарапынан бірнеше күннен кейін, 1833 жылдың 22 қыркүйегінде, жұмыстан босатылды. Екі күннен кейін Маклейн мен Кас Джексонның кеңесін елемегендігіне көз жеткізіп, Президентпен кездесіп, отставкаға кететінін ұсынды. Ақырында олар өз департаменттерімен айналысып, Банктің беделін арттыратын ешнәрсе айтпаған жағдайда қызметте қалуға келісті. Бас прокурор Тани ол үшін салымдарды аударуға уәкілеттік беру үшін дереу Қаржы министрі болып тағайындалды және ол Кендаллды алып тастауға жауапты арнайы агент етіп тағайындады. Әскери-теңіз министрі Леви Вудберидің көмегімен олар 25 қыркүйекте жарияланған ұлттықтан салымдық банкингке ресми көшуді жариялаған бұйрық дайындады. 1 қазаннан бастап барлық болашақ қаражат таңдалған мемлекеттік банктерге орналастырылады, ал үкімет өзінің қалған қаражатын B.U.S.-тан операциялық шығыстарды жабу үшін пайдаланады, олар таусылғанша. Егер B.U.S. қарсы шараларға барса, әкімшілік бірқатар мемлекеттік банктерді аударым ордерлерімен жасырын түрде жабдықтауға шешім қабылдады, бұл қаражатты B.U.S.-тан оларға аударуға мүмкіндік береді. Бұл тек B.U.S.-тан келген кез келген жауырық әрекеттерге қарсы қолданылуы керек еді.

Kendall and Taney began to seek cooperative state banks which would receive the government deposits. That year, Kendall went on a "summer tour" in which he found seven institutions friendly to the administration in which it could place government funds. The list grew to 22 by the end of the year. Meanwhile, Jackson sought to prepare his official cabinet for the coming removal of the Bank's deposits. Vice President Martin Van Buren tacitly approved the maneuver, but declined to publicly identify himself with the operation, for fear of compromising his anticipated presidential run in 1836. Treasury Secretary McLane balked at the removal, saying that tampering with the funds would cause "an economic catastrophe", and reminded Jackson that Congress had declared the deposits secure. Jackson subsequently shifted both pro Bank cabinet members to other posts: McLane to the Department of State, and Livingston to Europe, as U. S. Minister to France. The President replaced McLane with William J. Duane, a reliable opponent of the Bank from Pennsylvania. Duane was a distinguished lawyer from Philadelphia whose father, also William Duane, had edited the Philadelphia Aurora, a prominent Jeffersonian newspaper. Duane's appointment, aside from continuing the war against the Second Bank, was intended to be a sign of the continuity between Jeffersonian ideals and Jacksonian democracy. "He's a chip of the old block, sir", Jackson said of the younger Duane. McLane met Duane in December 1832 and urged him to accept appointment as Treasury Secretary. He sent a letter of acceptance to Jackson on January 13, 1833, and was sworn in on June 1. By the time Duane was appointed, Jackson and his Kitchen Cabinet were well advanced in their plan to remove the deposits. Despite their agreement on the Bank issue, Jackson did not seriously consider appointing Taney to the position. He and McLane had disagreed strongly on the issue, and his appointment would have been interpreted as an insult to McLane, who "vigorously opposed" the idea of Taney being appointed as his replacement. Under the Bank charter terms of 1816, the U. S. Secretary of the Treasury was empowered, with Congress, to make all decisions regarding the federal deposits. On his first day at his post, Secretary Duane was informed by Kendall, who was in name his subordinate in the Treasury Department, that Duane would be expected to defer to the President on the matter of the deposits. Duane demurred, and when Jackson personally intervened to explain his political mandate to ensure the Bank's demise, his Treasury Secretary informed him that Congress should be consulted to determine the Bank's fate. Van Buren had cautiously supported McLane's proposal to delay the matter until January 1, 1834. Jackson declined. To Van Buren, he wrote, "Therefore to prolong the deposits until after the meeting of Congress would be to do the very act [the B. U. S.] wishes, that is, to have it in its power to distress the community, destroy the state Banks, and if possible to corrupt congress and obtain two thirds, to recharter the Bank." Van Buren capitulated. Jackson's position ignited protest not only from Duane but also McLane and Secretary of War Lewis Cass. After weeks of clashing with Duane over these prerogatives, Jackson decided that the time had come to remove the deposits. On September 18, Lewis asked Jackson what he would do in the event that Congress passed a joint resolution to restore the deposits, Jackson replied, "Why, I would veto it." Lewis then asked what he would do if Congress overrode his veto. "Under such circumstances," he said, standing up, "then, sir, I would resign the presidency and return to the Hermitage." The following day, Jackson sent a messenger to learn whether Duane had come to a decision. Duane asked to have until the 21st, but Jackson, wishing to act immediately, sent Andrew Donelson to tell him that this was not good enough, and that he would announce his intention to summarily remove the deposits the next day in Blair's Globe, with or without Duane's consent. Sure enough, the following day, a notice appeared in the Globe stating that the deposits would be removed starting on or before October 1. Secretary Duane had promised to resign if he and Jackson could not come to an agreement. When questioned by Jackson about this earlier promise, he said, "I indescreetly said so, sir; but I am now compelled to take this course." Under attack from the Globe, Duane was dismissed by Jackson days later, on September 22, 1833. Two days later, McLane and Cass, feeling Jackson had ignored their advice, met with the President and suggested that they resign. They eventually agreed to stay on the condition that they would attend to their own departments and not say anything publicly which would bolster the Bank's standing. Attorney General Taney was immediately made Secretary of the Treasury in order to authorize the transfers, and he designated Kendall as special agent in charge of removal. With the help of Navy Secretary Levi Woodbury, they drafted an order dated September 25 declaring an official switch from national to deposit banking. Beginning on October 1, all future funds would be placed in selected state banks, and the government would draw on its remaining funds in the B. U. S. to cover operating expenses until those funds were exhausted. In case the B. U. S. retaliated, the administration decided to secretly equip a number of the state banks with transfer warrants, allowing money to be moved to them from the B. U. S. These were to be used only to counteract any hostile behavior from the B. U. S.

183334 жылы кен орындарын және паниканы жою

Тейни, уақытша қазынашылық хатшысы ретінде, Банктің төрт тоқсандық бөлігінде бөлінген мемлекеттік депозиттерін алып тастауды бастады. Федералдық қаражатты алуға таңдалған мемлекеттік банктердің көпшілігі Джексон партиясының көрнекті мүшелерімен саяси және қаржылық байланыста болды. Оппозиция бұл банктерді "жануарлар банктері" деп атай бастады, себебі олардың көпшілігі Джексон әкімшілігінің мүшелері ойлап тапқан жануарларға арналған жобаларды қаржыландырды. Тейни Б.А.Қ.-ның жазалау шараларын тудырмау және орталық банктың реттеушілік ықпалын тым күрт жоймау үшін, депозиттерді алып тастау процесінде сақтықпен әрекет етуге тырысты. Ол бес мемлекеттік "жануарларға арналған" банкке АҚШ қазынашылығының кепілдігімен жалпы сомасы 2,3 миллион доллар болатын вексельдерді ұсынды. Егер Биддл мемлекеттік банктердің біріне қағаз ақшаны ұсынса және ақшалай төлем талап етсе, банктер оған депозиттерді Банктен алуға және өтімділігін сақтауға мүмкіндік беретін вексельдерді ұсына алатын еді. Алайда, банктердің бірі Б.А.Қ.-ның резервтерін ертерек пайдаланып, спекуляциялық кәсіпкерлікке қатысты. 1834 жылдың шілдесінде жарияланған Сенат есебіне сәйкес, кем дегенде екі депозиттік банк Демократиялық партия газеттерінің редакторлары, жеке тасымалдау фирмалары және Пошта департаментінің жоғары лауазымды қызметкерлері қатысқан жанжалға ұшырады. Джексон өзінің саясаты "Мистер Биддл мен оның Банкін қой сияқты тыныш және зиянсыз" ететінін болжады. Биддл Сенатты депозиттерді қалпына келтіру үшін бірлескен қаулылар қабылдауға шақырды. Ол Палатаны қаулыларды қабылдауға мәжбүрлеу үшін "сыртқы қысымды" қолдануды жоспарлады. Клей күмән білдірді. Тарихшы Ральф Кэттерлл былай деп жазады: "1832 жылы Биддл "сайлау науқаны үшін ештеңе сезінбеген" сияқты, 1833 жылы Генри Клей де банк үшін аз немесе ештеңе сезінбеді". Вебстер және Джон Кэлхун Клейден бөлінді. Вебстер Банкті 12 жылға лицензиялау жоспарын жасады, ол Биддлдің қолдауын алды, бірақ Кэлхун 6 жылдық лицензияны қалады, және олар келісімге келе алмады. Ақырында, Биддл депозиттерді алып тастауға байланысты дауға сақтықпен және кекшілдікпен жауап берді. 1833 жылдың 7 қазанында Биддл Филадельфияда Банк директорлар кеңесімен кездесу өткізді. Ол Банктің ақшалай резервтерін жинақтау үшін алдағы айларда пайыздық ставкаларды көтеретінін мәлімдеді. Сонымен қатар, Биддл жеңілдіктерді азайтып, несиелерді талап етті және мемлекеттік банктерден Б.А.Қ.-қа берешегін өтеуін талап етті. Бұл, кем дегенде, Банктің ресурстары мен жалғаса бермелі кірістілігіне қауіп төндіретін бірнеше факторларға орынды жауап болды. Джексонның ветосы және жаңа федералдық лицензия алу мүмкіндігінің төмендеуі Банктің істерін тез арада аяқтау керектігін білдірді. Содан кейін мемлекеттік депозиттерді алып тастау, Джексондықтардың Кентуккидегі филиалдарда банк операцияларын жасау арқылы Банктің беделін және төлем қабілетін саботаждауға тырысқанын көрсететін конгресс куәлігі, бірыңғай валютаны сақтау жауапкершілігі, әкімшіліктің мемлекеттік борышты қысқа мерзімде өтеу мақсаты, нашар егін жинау және Банктің коммерциялық фирмаларға несие беруді және акционерлерге дивидендтерді қайтаруды жалғастырады деген үміт болды. "Бұл құрметті Президент, үндістердің басын шауып, судьяларды түрмеге жапқандықтан, Банкпен өз қалауын орындай аламын деп ойлайды. Ол қателеседі", - деді Биддл. Алайда, Биддлдің саясатының артында жазалаушылық ниет те жатты. Ол Конгресс пен Президентті жаңа Банк лицензиясы бойынша келісімге келуге мәжбүрлеу үшін қаржылық дағдарысты әдейі туғызды, бұл олардың Банктің қажеттілігіне жұртшылықты көндіретініне сенді. 1834 жылдың 27 қаңтарында Уильям Эпплтонға жазған хатында Биддл былай деп жазды:

Taney, in his capacity as an interim treasury secretary, initiated the removal of the Bank's public deposits, spread out over four quarterly installments. Most of the state banks that were selected to receive the federal funds had political and financial connections with prominent members of the Jacksonian Party. Opponents referred to these banks derisively as "pet banks" since many of them financed pet projects conceived by members of the Jackson administration. Taney attempted to move tactfully in the process of carrying out the removals so as not to provoke retaliation by the B. U. S. or eviscerate the central bank's regulatory influence too suddenly. He presented five state charted "pet" banks with drafts endorsed by the U. S. Treasury totaling $2.3 million. If Biddle presented any of the state banks with notes and demanded specie as payment, the banks could present him with the drafts to remove the deposits from the Bank and protect their liquidity. However, one of the banks drew prematurely on B. U. S. reserves for speculative ventures. At least two of the deposit banks, according to a Senate report released in July 1834, were caught up in a scandal involving Democratic Party newspaper editors, private conveyance firms, and elite officers in the Post Office Department. Jackson predicted that within a matter of weeks, his policy would make "Mr. Biddle and his Bank as quiet and harmless as a lamb". Biddle urged the Senate to pass joint resolutions for the restoration of the deposits. He planned to use "external pressure" to compel the House to adopt the resolutions. Clay demurred. Historian Ralph C. H. Catterall writes, "Just as in 1832 Biddle cared 'nothing for the campaign,' so in 1833 Henry Clay cared little or nothing for the bank." Webster and John C. Calhoun, who was now a senator, broke away from Clay. Webster drafted a plan to charter the Bank for 12 years, which received support from Biddle, but Calhoun wanted a 6 year charter, and the men could not come to an agreement. In the end, Biddle responded to the deposit removal controversy in ways that were both precautionary and vindictive. On October 7, 1833, Biddle held a meeting with the Bank's board members in Philadelphia. There, he announced that the Bank would raise interest rates in the coming months in order to stockpile the Bank's monetary reserves. In addition, Biddle reduced discounts, called in loans, and demanded that state banks honor the liabilities they owed to the B. U. S. At least partially, this was a reasonable response to several factors that threatened the Bank's resources and continued profitability. Jackson's veto and the decreasing likelihood of obtaining a new federal charter meant that the Bank would soon have to wind up its affairs. Then there was the removal of the public deposits, congressional testimony indicating that the Jacksonians had attempted to sabotage the Bank's public image and solvency by manufacturing bank runs at branch offices in Kentucky, the responsibility of maintaining a uniform currency, the administration's goal of retiring the public debt in a short period, bad harvests, and expectations that the Bank would continue to lend to commercial houses and return dividends to stockholders. "This worthy President thinks that because he has scalped Indians and imprisoned Judges, he is to have his way with the Bank. He is mistaken", Biddle declared. Yet there was also a more punitive motivation behind Biddle's policies. He deliberately instigated a financial crisis to increase the chances of Congress and the President coming together in order to compromise on a new Bank charter, believing that this would convince the public of the Bank's necessity. In a letter to William Appleton on January 27, 1834, Biddle wrote:

Бастапқыда Биддлдің стратегиясы сәтті болды. Елде несие берудің қиындауынан кәсіпорындар жабылып, адамдар жұмыссыз қалды. Бизнес лидерлері депозиттерді алып тастаудың дефляцияның сөзсіз салдары екенін ойлай бастады, сондықтан олар Банкті қайта лицензиялау туралы петициялармен Конгрессті толтырды. Желтоқсан айында Президенттің кеңесшілерінің бірі Джеймс Александр Гамильтон Нью-Йорктегі бизнестің "нағыз қиын жағдайда екенін, тіпті банкротқа жақын екенін" айтты. Кэлхун қаржыны алып тастауды атқарушы биліктің конституциялық емес кеңейтілуі деп айыптады. Ол Джексонды қаржы мәселелерінде білімсіздікпен айыптады. Алайда Джексон американдық сайлаушылардың басым көпшілігі оны қолдайды деп сенді. Олар Банктік конгрессмендер оны депозиттерді алып тастағаны үшін импичмент жасауға тырысқан жағдайда Конгрессті оның жағына шығуға мәжбүрлейтін еді. Джексон, Конгресс сияқты, қаржылық қиындықтарды жеңілдету үшін бірдеңе жасауын сұрап, петициялар алды. Ол оларды Биддлге жіберу арқылы жауап берді. Нью-Йорк делегациясы штаттың саудагерлерінің кездесетін мәселелері туралы шағымдану үшін оның қабылдауына келгенде, Джексон былай деді:

Николас Биддлге барыңыз. Бізде мұнда ақша жоқ, джентльмендер. Биддлдің барлық ақшасы бар. Оның қазіргі уақытта қазынасында миллиондаған ақшалай ақша жатыр, бірақ сіздер маған банкрот болудан құтылу үшін келесіздер. Мен сіздерге, джентльмендер, бәрі саясаттан туындады демеймін. Адамдар Джексонның кеңесін орындап, Биддлге барды, ол "қаладан кеткенін" анықтады. Биддл Банктің "елге көмектесу туралы кез келген ұсақ-түйек сөздермен міндетінен бас тартуын" қабылдамайды. Одан көп ұзамай, Глобде Джексон ақша туралы әңгімелесу үшін оған енді делегациялар келмейтіні жарияланды. Демократиялық партияның кейбір мүшелері Джексонның 1836 жылы бітетін Банкті атқарушы билік құралдарымен тоқтату әрекетінің даналығы мен заңдылығына күмән келтірді. Бірақ Джексонның стратегиясы ақырында жеміс берді, өйткені қоғамдық пікір Банкқа қарсы бұрылды.

Виг партиясының пайда болуы және президент Джексонның сынға алынуы

1834 жылдың көктемінде Джексонның саяси қарсыластары – Ұлттық республикашылдар, антимасондар, евангелистік реформаторлар, штаттардың құқықтарын жақтаушылар және кейбір Б.У.С. Джексондықтар жаңа саяси партия құру үшін Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында бас қосты. Олар өздерін вигтер деп атады, бұл атау британдық партияның сол аттас атауымен байланысты болды. Британ вигтері монархияға қарсы болғандай, американ вигтері президенттің тираниясы деп санайтын әрекеттерін сынады. Нью-Йорк саудагері Филип Хоун бұл терминді Джексонға қарсыларға қатысты қолданған алғашқы адам болуы мүмкін, және ол Клей 14 сәуірде Сенатта сөйлеген сөзінен кейін одан әрі танымал болды. "Метемпсихоз сияқты", – деп әжуалады Блэр, "ескі торилер енді өздерін вигтер деп атайды". Джексон және министр Тейни Конгреске депозиттерді алып тастауды қолдауға шақырды, Биддлдің кредиттің уақытша тоқтатылуын әдейі жасауы орталық банк елдің мемлекеттік депозиттерін сақтауға лайық емес екенін көрсетеді деп мәлімдеді. Вигтер бақылап отырған Сенат Джексонға наразылық білдіру үшін оны айыптауға тырысты. Шабуылға жетекшілік еткен Генри Клей Джексонды "көктемдік Цезарь" деп сипаттады, ал оның әкімшілігін – "әскери диктатура" деп атады. Джексон Клейді "белгісіз және мас адам сияқты ашуға толы" деп жауап берді. 28 наурызда Джексон АҚШ Конституциясын бұзғаны үшін 26–20 дауыспен ресми түрде айыпталып, жазаланды. Бұл үшін депозиттерді алып тастау және Дуэнді қызметтен босату себеп болды. Қарсыластар бір-бірін халықты өкілдік етуге құқылы емес деп айыптады. Джексондық демократтар сенаторлар оларды таңдаған штаттық заң шығарушы органдарға қарыздар екенін атап көрсетті, ал вигтер басшыны сайлаушылар емес, халықтың тікелей дауысымен сайланғанын көрсетті. Джексондық демократтар бақылап отырған Өкілдер палатасы басқаша әрекет етті. 4 сәуірде ол мемлекеттік депозиттерді алып тастауды қолдайтын қаулылар қабылдады. Ways and Means комитетінің төрағасы Джеймс К. Полк басшылығымен палата Банкті "қайтадан лицензиялауға болмайды" және депозиттерді "қайтаруға болмайды" деп жариялады. Ол депозиттік банктерге фискалдық агенттер ретінде жұмыс істеуге рұқсат беруді жалғастыруға және Банк паниканы әдейі тудырғанын тексеруге дауыс берді. Джексон бұл қаулылардың қабылдануын "ұлы жеңіс" деп атады, өйткені ол Банктің жойылуын іс жүзінде бекітті. Конгресс талап еткендей, палата комитетінің мүшелері Филадельфияға Банкті тергеуге келгенде, оларды банк директорлары құрметті қонақтар ретінде қарсы алды. Директорлар көп ұзамай мүшелер Банктің кітаптарын тексеру мақсатын жазбаша түрде көрсетуі керек екенін жазбаша түрде мәлімдеді, содан кейін ғана оларға беріледі. Егер жарғыны бұзу туралы айыптама қойылса, нақты айыптама айтылуы тиіс. Комитет мүшелері бұдан бас тартты, сондай-ақ оларға ешқандай кітап көрсетілмеді. Содан кейін олар нақты кітаптарды сұрады, бірақ оларды алуға 10 айға дейін уақыт кетеді деп естіді. Ақырында олар нақты кітаптарға сотқа шақыру қағаздарын алуға қол жеткізді. Директорлар бұл кітаптарды ұсына алмайтындарын, өйткені олар Банктің иелігінде жоқ екенін мәлімдеді. Тергеу әрекеттері сәтсіз аяқталып, комитет мүшелері Вашингтонға оралды. Биддлдің пікірінше, Джексон Банктің жарғысын бұзып, мемлекеттік депозиттерді алып тастады, яғни мекеме қоғамдық мүдделерді қорғау және ұлттық экономиканы реттеумен айналысатын орталық банк ретінде жұмыс істеуін тоқтатты. Содан бері Биддл саясатты жасағанда тек Банктің жеке акционерлерінің мүдделерін ғана ескеретін болды. Комитет мүшелері өздерінің қорытындыларын палатаға жеткізген кезде, олар Биддл мен оның әріптестерін Конгреске "қарсылық көрсеткені" үшін тұтқындауды ұсынды, бірақ бұл күш-жігер сәтті болмады. Дегенмен, бұл оқиға Банкке қатысты қоғамдық пікірдің одан да төмендеуіне себеп болды, көптеген адамдар Биддл конгресс мандатын әдейі бұзғанына сенді. Демократтар кейбір сәтсіздіктерге ұшырады. Полк Ұлыбританияға министр болып тағайындалған Эндрю Стивенсонның орнына палата спикері болып сайлануға түсті. Оңтүстік тұрғындары оның Ван Бюренмен байланысын анықтағаннан кейін, ол Теннессиден келген Джон Белл, Джексонның алып тастау саясатына қарсы болған демократтан жеңіліс тапты. Осы арада вигтер Джексонның бірнеше кабинетінің тағайындалған адамдары, көптеген айлар бойы өз қызметтерінде болғандарына қарамастан, Сенатпен ресми түрде ұсынылып, бекітілуі керек екенін айта бастады. Вигтер үшін бұл әбден конституцияға қайшы болды. Конгресс сессиясы кезінде тағайындалған және Сенатпен бекітілмеген кабинет мүшелеріне Меклейн Сыртқы істер министрі, Бенджамин Ф. Батлер Бас прокурор және Тейни Қаржы министрі кірді. Меклейн мен Батлер оңай бекітілмек, бірақ Тейни жауласып алған Сенат тарапынан сөзсіз қабылдамайтын еді. Джексон осы үш тағайындаманы бірден ұсынуға тиіс болды, сондықтан ол оларды Сенат сессиясының соңғы аптасына дейін, 23 маусымға дейін ұсынуды кейінге шегерді. Күтілгендей, Меклейн мен Батлер бекітілді. Тейни 28–18 дауыспен қабылданбады. Ол дереу отставкаға кетті. Тейнидің орнына Джексон Вудбериді тағайындады, ол депозиттерді қолдағанмен, 29 маусымда бірауыздан бекітілді. Осы арада Биддл Сенатты Стивенсонды Ұлыбританияға министр етіп тағайындамауға шақырып, Уэбстерге хат жазды.

By the spring of 1834, Jackson's political opponents—a loosely knit coalition of National Republicans, anti Masons, evangelical reformers, states' rights nullifiers, and some pro B. U. S. Jacksonians—gathered in Rochester, New York to form a new political party. They called themselves Whigs after the British party of the same name. Just as British Whigs opposed the monarchy, American Whigs decried what they saw as executive tyranny from the president. Philip Hone, a New York merchant, may have been the first to apply the term in reference to anti Jacksonians, and it became more popular after Clay used it in a Senate speech on April 14. "By way of metempsychosis," Blair jeered, "ancient Tories now call themselves Whigs." Jackson and Secretary Taney both exhorted Congress to uphold the removals, pointing to Biddle's deliberate contraction of credit as evidence that the central bank was unfit to store the nation's public deposits. The response of the Whig controlled Senate was to try to express disapproval of Jackson by censuring him. Henry Clay, spearheading the attack, described Jackson as a "backwoods Caesar" and his administration a "military dictatorship". Jackson retaliated by calling Clay as "reckless and as full of fury as a drunken man in a brothel". On March 28, Jackson was officially censured for violating the U. S. Constitution by a vote of 26–20. The reasons given were both the removal of the deposits and the dismissal of Duane. The opposing parties accused one another of lacking credentials to represent the people. Jacksonian Democrats pointed to the fact that Senators were beholden to the state legislatures that selected them; the Whigs pointing out that the chief executive had been chosen by electors, and not by popular vote. The House of Representatives, controlled by Jacksonian Democrats, took a different course of action. On April 4, it passed resolutions in favor of the removal of the public deposits. Led by Ways and Means Committee chairman James K. Polk, the House declared that the Bank "ought not to be rechartered" and that the deposits "ought not to be restored". It voted to continue allowing the deposit banks to serve as fiscal agents and to investigate whether the Bank had deliberately instigated the panic. Jackson called the passage of these resolutions a "glorious triumph", for it had essentially sealed the Bank's destruction. When House committee members, as dictated by Congress, arrived in Philadelphia to investigate the Bank, they were treated by the Bank's directors as distinguished guests. The directors soon stated, in writing, that the members must state in writing their purpose for examining the Bank's books before any would be turned over to them. If a violation of charter was alleged, the specific allegation must be stated. The committee members refused, and no books were shown to them. Next, they asked for specific books, but were told that it might take up to 10 months for these to be procured. Finally, they succeeded in getting subpoenas issued for specific books. The directors replied that they could not produce these books because they were not in the Bank's possession. Having failed in their attempt to investigate, the committee members returned to Washington. In Biddle's view, Jackson had violated the Bank's charter by removing the public deposits, meaning that the institution effectively ceased functioning as a central bank tasked with upholding the public interest and regulating the national economy. Thenceforth, Biddle would only consider the interests of the Bank's private stockholders when he crafted policy. When the committee members reported their findings to the House, they recommended that Biddle and his fellow directors be arrested for "contempt" of Congress, although nothing came of the effort. Nevertheless, this episode caused an even greater decline in public opinion regarding the Bank, with many believing that Biddle had deliberately evaded a congressional mandate. The Democrats did suffer some setbacks. Polk ran for Speaker of the House to replace Andrew Stevenson, who was nominated to be minister to Great Britain. After southerners discovered his connection to Van Buren, he was defeated by fellow Tennessean John Bell, a Democrat turned Whig who opposed Jackson's removal policy. The Whigs, meanwhile, began to point out that several of Jackson's cabinet appointees, despite having acted in their positions for many months, had yet to be formally nominated and confirmed by the Senate. For the Whigs, this was blatantly unconstitutional. The unconfirmed cabinet members, appointed during a congressional recess, consisted of McLane for Secretary of State, Benjamin F. Butler for Attorney General, and Taney for Secretary of the Treasury. McLane and Butler would likely receive confirmation easily, but Taney would definitely be rejected by a hostile Senate. Jackson had to submit all three nominations at once, and so he delayed submitting them until the last week of the Senate session on June 23. As expected, McLane and Butler were confirmed. Taney was rejected by a vote of 28–18. He resigned immediately. To replace Taney, Jackson nominated Woodbury, who, despite the fact that he also supported removal, was confirmed unanimously on June 29. Meanwhile, Biddle wrote to Webster successfully urging the Senate not to support Stevenson as minister.

АҚШ банкі құлдырауы

1834 жылы экономика айтарлықтай жақсарды. Биддл өзінің қысқарту саясаты үшін ауыр сынға ұшырады, тіпті оның жақтастарынан да, сондықтан ол қысқартуларды жеңілдетуге мәжбүр болды. Банк Директорлар кеңесі шілде айында бірауыздан барлық қысқартуларды тоқтатуға дауыс берді. 1834 жылғы Ақша соғу туралы заң 1834 жылдың 28 маусымында Конгресспен қабылданды. Ол екі партияның, соның ішінде Калхун мен Вебстердің маңызды қолдауын алды. Заңның мақсаты – алтынның құнын төмендетуді болдырмау, алтын монеталардың нарықтық құнмен қатар жүруін және айналымнан шығарылмауын қамтамасыз ету болды. Алғашқы Ақша соғу туралы заң 1792 жылы қабылданды және алтын мен күміс монеталар арақатынасын 15:1 деп белгіледі. Саудалық бағалар шамамен 15,5:1 көрсеткішіне жақындады. Осының салдарынан, 10 долларлық алтын монетаның нақты құны 10,66 доллар мен 2/3 болды. Ол номиналды құнынан төмен бағаланғандықтан, айналымға сирек түсті. Заң бұл көрсеткішті 16:1 дейін көтерді. Джексон Банк қиын жағдайда болғандықтан, алтынды қауіпсіз түрде елге қайтаруға болатынын сезінді. Бірақ бұл Джексонның үмітінше сәтті болмады. Дегенмен, ол экономикаға оң әсер етті, сондай-ақ Еуропадағы жақсы егін жиналымы да осыған көмектесті. Нәтижесінде, Биддлдің қысқарту саясатынан басталган дағдарыс аяқталды. Джексон Банкті қайта лицензиялауға немесе жаңасын құруға дайын екенін білдірді, бірақ ең алдымен депозиттік банктік жүйедегі "экспериментіне" әділ баға беруге рұқсат беруді талап етті. Банкті қолдаушылардың цензурасы – олардың соңғы әрекеті болды, және көп ұзамай жағдай өзгерді. Американың қаржы орталықтарындағы бизнес көшбасшылары Биддлдің Джексонға қарсы соғысы, Джексонның Банкке қарсы соғысынан да зияндырақ екеніне көз жеткізді. Барлық қайта лицензиялау әрекеттері сәтсіздікке ұшырағандықтан тоқтатылды. Банктен қалған қаражатты қайтарып алғаннан кейін ұлттық экономика гүлденді, ал федералдық үкімет кедендік түсімдер мен мемлекеттік жерлерді сату арқылы барлық қарыздарын төлей алды. 1835 жылдың 1 қаңтарында Джексон бүкіл мемлекеттік қарызды төледі, бұл АҚШ тарихындағы бірінші және жалғыз осы сияқты жағдай. Бұл мақсатқа Джексонның қаражатты дұрыс пайдалануды жоюға бағытталған реформалары мен оның шамадан тыс деп санаған заңдарға вето қоюы арқылы қол жеткізілді. 1835 жылдың желтоқсан айында Полк Беллді жеңіп, Палата спикері болып сайланды. 1835 жылдың 30 қаңтарында АҚШ Президентіне жасалған алғашқы қастандық әрекеті АҚШ Капитолийінің жанында болды. Джексон Оңтүстік Каролина өкілі Уоррен Р. Дэвистің жерлеуінен кейін шығыс кіреберісі арқылы шығып бара жатқанда, Англиядан келген жұмыссыз үй бояушысы Ричард Лоуренс Джексонды екі тапаншамен атуға тырысты, бірақ екеуі де оқ атпады. Джексон өз таяғымен Лоуренске шабуыл жасады, ол ұсталып, қарусыздандырылды. Лоуренс оқ ату себебін әртүрлі түсіндірді. Ол Джексонды жұмысынан айырғаны үшін кінәлады. Ол президент өлгеннен кейін "ақша көп болатынын" (Джексонның Банкпен күресіне сілтеме) және ол "президент құлағанға дейін көтеріле алмайтынын" мәлімдеді. Соңында Лоуренс тергеушілерге өзінің 1485 жылдан бері қайтыс болған ағылшын королі – нақтырақ айтқанда, Ричард III екенін және Джексонның оның хатшысы екенін айтты. Ол ақылсыз деп танылып, психиатриялық емханаға жатқызылды. Джексон бастапқыда өміріне қастандық жасауға бірнеше саяси қарсыластарының қатысы болуын күдіктенді. Оның күдіктері ешқашан дәлелденбеді. 1837 жылдың қаңтарында Бентон Джексонның айыптауын Сенат жазбасынан жою туралы ұсыныс енгізді. Бұл шамамен 13 сағатқа созылған пікірталаспен басталды. Соңында дауыс беру өтті, нәтижесінде 25 дауысқа 19 дауыспен айыптау жойылды. Содан кейін Сенат хатшысы Сенат журналының түпнұсқа қолжазбасын алып, оны 1834 жылдың 28 наурызына, яғни айыптау қолданылған күнге дейін ашты. Ол жою туралы ұсынысқа сәйкес, айыптау туралы мәтіннің айналасына қара сызықтар салды және мәтіннің үстіне: "Сенаттың бұйрығымен, Иеміздің жылы 1837 жылдың 16 қаңтарында жойылды", - деп жазды. Содан кейін Джексон "жоюшылар" үшін үлкен кешкі ас ұйымдастырды. Джексон сол жылдың 4 наурызында қызметтен кетіп, оның орнына Ван Бюрен келді. Биддлдің тудырған дағдарысын ескере отырып, экономика 1830 жылдан 1837 жылға дейін бесiншi 6,6% жылдық өсімді көрсетті. 1836 жылдың ақпанында Банк Пенсильвания штатының заңдарына сәйкес жеке корпорацияға айналды. Бұл Банк жарғысының мерзімі бітуге бірнеше апта қалғанда болды. Биддл институтты таратуға жол бермеу үшін осы маневрді ұйымдастырды. Бұл Филадельфия филиалының жұмысын жалғастыруға мүмкіндік берді, бірақ шамамен 6 миллион доллар тұрады. Банкті сақтап қалуға тырысқан Биддл Еуропадан үлкен сомада ақша қарыздап алды және мақта нарығынан пайда табуға тырысты. Бірақ депрессия салдарынан (төменде қараңыз) мақта бағасы құлдырады, бұл бизнеске тиімсіз болды. 1839 жылы Биддл АҚШ Банкінің директоры лауазымынан кетті. Кейіннен ол шамамен 25 миллион долларға сотталды, бірақ қылмыстық сөздер бойынша тазаланды, бірақ өмірінің соңына дейін сот процестеріне қатысып өтті. Банк 1839 жылы төлемдерді тоқтатты. Тергеу оның операцияларындағы үлкен алаялықты көрсеткеннен кейін, Банк 1841 жылдың 4 сәуірінде ресми түрде жабылды.

The economy improved significantly in 1834. Biddle received heavy criticism for his contraction policies, including by some of his supporters, and was compelled to relax his curtailments. The Bank's Board of Directors voted unanimously in July to end all curtailments. The Coinage Act of 1834 passed Congress on June 28, 1834. It had considerable bipartisan support, including from Calhoun and Webster. The purpose of the act was to eliminate the devaluation of gold in order for gold coins to keep pace with market value and not be driven out of circulation. The first Coinage Act was passed in 1792 and established a 15 to 1 ratio for gold to silver coins. Commercial rates tended towards about 15.5 1. Consequentially, a $10 gold eagle was really worth $10.66 and 2/3. It was undervalued and thus rarely circulated. The act raised the ratio to 16 to 1. Jackson felt that, with the Bank prostrate, he could safely bring gold back. It was not as successful as Jackson hoped. However, it did have a positive effect on the economy, as did good harvests in Europe. The result was that the recession that began with Biddle's contraction was brought to a close. For his part, Jackson expressed his willingness to recharter the Bank or establish a new one, but first insisted that his "experiment" in deposit banking be allowed a fair trial. Censure was the "last hurrah" of the Pro Bank defenders and soon a reaction set in. Business leaders in American financial centers became convinced that Biddle's war on Jackson was more destructive than Jackson's war on the Bank. All recharter efforts were now abandoned as a lost cause. The national economy following the withdrawal of the remaining funds from the Bank was booming and the federal government through duty revenues and sale of public lands was able to pay all bills. On January 1, 1835, Jackson paid off the entire national debt, the only time in U. S. history that has been accomplished. The objective had been reached in part through Jackson's reforms aimed at eliminating the misuse of funds, and through the veto of legislation he deemed extravagant. In December 1835, Polk defeated Bell and was elected Speaker of the House. On January 30, 1835, what is believed to be the first attempt to kill a sitting President of the United States occurred just outside the United States Capitol. When Jackson was leaving through the East Portico after the funeral of South Carolina Representative Warren R. Davis, Richard Lawrence, an unemployed house painter from England, tried to shoot Jackson with two pistols, both of which misfired. Jackson attacked Lawrence with his cane, and Lawrence was restrained and disarmed. Lawrence offered a variety of explanations for the shooting. He blamed Jackson for the loss of his job. He claimed that with the President dead, "money would be more plenty", (a reference to Jackson's struggle with the Bank) and that he "could not rise until the President fell". Finally, Lawrence told his interrogators that he was a deposed English king—specifically, Richard III, dead since 1485—and that Jackson was his clerk. He was deemed insane and was institutionalized. Jackson initially suspected that a number of his political enemies might have orchestrated the attempt on his life. His suspicions were never proven. In January 1837, Benton introduced a resolution to expunge Jackson's censure from the Senate record. It began nearly 13 consecutive hours of debate. Finally, a vote was taken, and it was decided 25–19 to expunge the censure. Thereafter, the Secretary of the Senate retrieved the original manuscript journal of the Senate and opened it to March 28, 1834, the day that the censure was applied. In accordance with the expungement resolution, he drew black lines around the text recording the censure and atop of the text wrote: "Expunged by order of the Senate, this sixteenth day of January in the year of our Lord, 1837". Thereafter, Jackson hosted a large dinner for the "expungers". Jackson left office on March 4 of that year and was replaced by Van Buren. Including when taking into account the recession engineered by Biddle, the economy expanded at an unprecedented rate of 6.6% per year from 1830 to 1837. In February 1836, the Bank became a private corporation under Pennsylvania commonwealth law. This took place just weeks before the expiration of the Bank's charter. Biddle had orchestrated the maneuver in an effort to preserve the institution rather than allowing it to dissolve. This managed to keep the Philadelphia branch operating at a price of nearly $6 million. In trying to keep the Bank alive, Biddle borrowed large sums of money from Europe and attempted to make money off the cotton market. Cotton prices eventually collapsed because of the depression (see below), making this business unprofitable. In 1839, Biddle submitted his resignation as Director of the B. U. S. He was subsequently sued for nearly $25 million and acquitted on charges of criminal conspiracy, but remained heavily involved in lawsuits until the end of his life. The Bank suspended payment in 1839. After an investigation exposed massive fraud in its operations, the Bank officially shut its doors on April 4, 1841.

1837 жылғы спекуляциялық бум және үрей

Джексонның B.U.S. -ті жойғаны кейбіреулердің пікірінше, 1837 жылғы дүрбелең деп аталатын үлкен қаржылық дағдарысқа әкелетін оқиғалар сериясын іске қосуға көмектесті. Бұл дағдарыстың бастамалары 1830-шы жылдардың ортасында экономикалық көпіршіктің пайда болуына байланысты, ол Джексонның екінші өкілеттігі кезінде қабылданған фискалдық және ақша-несие саясатынан пайда болды, халықаралық саудадағы өзгерістермен бірге АҚШ-та үлкен мөлшерде алтын мен күміс шоғырландырылды. Осы саясаттар мен дамулардың ішінде 1834 жылғы монеталық актінің қабылдануы, Мексика президенті Антонио Лопес де Санта-Аннаның іс-қимылдары және Биддл мен Баринг Бразерс, ірі британдық сауда банкі арасындағы қаржылық серіктестік болды. Британдықтардың акциялар мен облигацияларға инвестициялауы америкалық көлік компанияларын, муниципалдық және штаттық үкіметтерді капиталға айналдырды. Вудбери банктердің ақшалай қаражаттың мөлшерлемесі 1830-шы жылдардың басындағы деңгейге сәйкес болуын қамтамасыз етті. Алайда несие беру банктерде сақталған алтын мен күміс мөлшеріне тікелей байланысты болғандықтан, Құрама Штаттарға қымбат металдардың ағылуы американдық банктерді көбірек қағаз ақша басып шығаруға талпындырды. Осы жылдары ақша массасы мен айналыстағы банкноттардың саны едәуір өсті. Бұрынғы B.U.S. тарапынан қарастырылған реттеуші бақылаудан босатылған мемлекеттік жарғылық қаржы институттары жер сату, ішкі жақсарту жобалары, мақта өсіру және құлдықта жылдам экономикалық кеңеюге ықпал еткен тәуекелді несие беру практикасына кірісе бастады. 1820 жылдары жер сатудан федералды үкімет жылына орташа есеппен шамамен 2 миллион доллар табады. Бұл сан 1834 жылы 5 миллион долларға, 1835 жылы 15 миллион долларға, ал 1836 жылы 25 миллион долларға дейін өсті. 1836 жылы президент Джексон депозит және бөлу туралы заңға қол қойды, ол Қазынашылық департаментінің бюджет артығымен қаржыны елдің ішкі бөлігінде орналасқан әртүрлі депозиттік банктерге аударды. Қазынашылық хатшысы осы заңнаманың нәтижесінде депозиттік банктердегі несиелік талаптарды реттей алмады. Көп ұзамай Джексон Specie Circular-ға қол қойды, бұл 320 акрдан астам жерлерді сату үшін тек алтын мен күміс монетамен төлеуді талап ететін атқарушы бұйрық. Бұл екі шара да бағалы металдарды Атлантика жағалауынан батыс аймақтарға ауыстырды, елдің қаржы орталықтарын сыртқы шоктарға бейім етті. Тағы бір үлкен мәселе - Америка Құрама Штаттары, Египет және Үндістаннан келетін мақтаның мол өнімдері өнімнің артығын жасады. Мақта бағасының төмендеуі қаржылық паниканың көп зардабын тигізді. Бұл мақта түсімдері көптеген американдық несие құралдарына ғана емес, сонымен қатар Американың оңтүстік-батысында (сонда Луизиана мен Миссисипиде) қалыптасқан көпіршікке де байланысты болды. Оңтүстік плантаторлары көп көлемде мемлекеттік жер сатып алып, қарызын өтеуге тырысып, көбірек мақта өндірді. Джексонның екінші өкілеттік мерзімі ішінде мақта бағасы бірте-бірте төмендеді. 1836 жылдың соңында Англия банкі американдық мақта өндірушілерге несие беруден бас тарта бастады. Банк директорлары пайыздық мөлшерлемені 3 пайыздан 5 пайызға дейін көтерді және америкалық импорттық саудагерлерге бұрын берілген ашық сауда практикасының кейбірін шектеді. Директорлар олардың ақшалай қорлары төрт миллион фунтқа дейін азайып кеткеніне алаңдаушылық білдірді, олар мұны американдық бағалы қағаздарды сатып алу мен Англияны азық-түліктің көп бөлігін импорттауға мәжбүр еткен нашар өнімге кінәлады (егер азық-түлік импорты сауда тапшылығын тудырса, бұл ақшалай экспортқа әкелуі мүмкін). Бірнеше ай ішінде мақта бағасы толықтай төмендеді. 1837 жылдың наурыз айында Нью-Орлеандағы ірі мақта комиссиясы үйі Герман, Бриггс және Компания банкроттығын жариялады, бұл Нью-Йорк вексельдік брокерлік компаниясы Дж. Л. & С. Жозеф және Компанияны да солай істеуге итермеледі. Мамыр айында Нью-Йорк банктері ақшалай төлемдерді тоқтатты, яғни олар толық номиналды құнға ақшалай несие құралдарын өтеуден бас тартты. Келесі бірнеше жылда ішкі сауда төмендеді, банктер, теміржол және сақтандыру компанияларының акцияларының бағасы төмендеді, ал жұмыссыздық өсті. 729 банкінің 194-і өз есігін жапты. Өндірістік аудандардағы мыңдаған адам несиелер тоқтаған кезде жұмыссыз қалды. Шаруалар мен плантаторлар бағаның дефляциясынан және қарызды өтеудің спиральінен зардап шекті. 1842 жылдың жазында сегіз штат пен Флорида аумағы қарызын өтемеді, бұл халықаралық инвесторларды ашуға салды. Вигтер мен демократтар дағдарыс үшін бір-бірін кінәлады. Вигтер Джексонның specie circular-ын сынап, Банкті қайта жаңаруды талап етті. Демократтар circular-ды қорғады және паниканы ашкөз спекулянттарға кінәлады. Джексон circular-дың қажеттілігін мәлімдеді, өйткені жерді қағазбен сатып алуға рұқсат беру тек спекулянттардың ашкөздігін күшейтеді, осылайша дағдарысты нашарлатады. Оның сөзіне göre, circular-дың мақсаты – шамадан тыс спекуляцияны болдырмау.

Jackson's destruction of the B. U. S. is believed by some to have helped set in motion a series of events that would eventually culminate in a major financial crisis known as the Panic of 1837. The origins of this crisis can be traced to the formation of an economic bubble in the mid 1830s that grew out of fiscal and monetary policies passed during Jackson's second term, combined with developments in international trade that concentrated large quantities of gold and silver in the United States. Among these policies and developments were the passage of the Coinage Act of 1834, actions pursued by Mexican President Antonio Lopez de Santa Anna, and a financial partnership between Biddle and Baring Brothers, a major British merchant banking house. British investment in the stocks and bonds that capitalized American transportation companies, municipal governments, and state governments added to this phenomenon. Woodbury ensured that banks' specie ratios remained consistent with those of the early 1830s. However, since lending was tied directly to the amount of gold and silver that banks stored in their vaults, the influx of precious metals into the United States encouraged American banks to print more paper money. The money supply and number of bank notes in circulation increased significantly in these years. State chartered financial institutions, unshackled from the regulatory oversight previously provided by the B. U. S., started engaging in riskier lending practices that fueled a rapid economic expansion in land sales, internal improvement projects, cotton cultivation, and slavery. The federal government earned an average of about $2 million each year from land sales in the 1820s. This number increased to about $5 million in 1834, $15 million in 1835, and $25 million in 1836. In 1836, President Jackson signed the Deposit and Distribution Act, which transferred funds from the Treasury Department's budget surplus into various deposit banks located in the interior of the country. The treasury secretary could no longer regulate lending requirements in the deposit banks as a result of this legislation. Soon afterward, Jackson signed the Specie Circular, an executive order mandating that sales of public lands in parcels over 320 acres be paid for only in gold and silver coin. Both of these measures diverted precious metals from the Atlantic Coast to western regions, leaving the nation's financial centers vulnerable to external shocks. Another major problem was that bountiful crop harvests in cotton from the United States, Egypt, and India created a supply glut. The resulting drop in the price of cotton precipitated much of the damage of the financial panic. This is because cotton receipts not only gave value to many American credit instruments, but they were inextricably linked to the bubble then forming in the American Southwest (then centered in Louisiana and Mississippi). Southern planters bought large amounts of public land and produced more cotton to try to pay off their debts. The price of cotton steadily declined during Jackson's second term. In late 1836, the Bank of England began denying credit to American cotton producers. The Bank's directors raised interest rates from three to five percent and restricted some of the open trade practices that they had previously granted to American import merchants. The directors had grown alarmed that their specie reserves had dwindled to four million pounds, which they blamed on the purchase of American securities and poor harvests that forced England to import much of its food (if food imports created a trade deficit, this could lead to specie exports). Within months, cotton prices entered a full free fall. In March 1837, Hermann, Briggs & Company, a major cotton commission house in New Orleans, declared bankruptcy, prompting the New York bill brokerage company, J. L. & S. Joseph & Company, to do the same. In May, New York banks suspended specie payments, meaning that they refused to redeem credit instruments in specie at full face value. Over the next several years, domestic trade slumped, the price of banking, railroad, and insurance company stocks declined, and unemployment rose. 194 of the 729 banks with charters closed their doors. Thousands of people in manufacturing districts lost their jobs as credit dried up. Farmers and planters suffered from price deflation and debt default spirals. By the summer of 1842, eight states and the Florida territory had defaulted on their debts, which outraged international investors. Whigs and Democrats blamed each other for the crisis. The Whigs attacked Jackson's specie circular and demanded recharter of the Bank. Democrats defended the circular and blamed the panic on greedy speculators. Jackson insisted that the circular was necessary because allowing land to be purchased with paper would only fuel speculator greed more, thereby worsening the crisis. The circular, he claimed, was necessary to prevent excessive speculation.

Мұра

Банктік соғыс АҚШ-тағы банктік жүйенің мәртебесін толыққанды шешпеді. Ван Бюреннің 1837 жылғы экономикалық дағдарысқа берген жауабы – тәуелсіз қазынашылық құру болды, онда мемлекеттік қаражатты банктердің араласуынсыз мемлекеттік қызметкерлер басқаратын еді. Вигтер мен консервативті демократтардың коалициясы бұл заң жобасын қабылдаудан бас тартты. Тәуелсіз қазынашылық жүйесі тек 1840 жылы бекітілді. 1840 жылы Вигтердің кандидаттығынан сайланған Уильям Генри Харрисон, Конгресте көпшілікке ие болғандықтан, жаңа ұлттық банк құруды көздеп, Тәуелсіз қазынашылықты жойды. Бірақ Харрисон билікке келгеннен кейін бір ай өткен соң қайтыс болды, ал оның орнына келген Джон Тайлер Банкті қайта құруға бағытталған екі заң жобасына вето қойды. Ел қайтадан депозиттік банк жүйесіне оралды. Тәуелсіз қазынашылық 1846 жылы Полк президенттігі кезінде қайта құрылды. 1913 жылы Федералдық резерв жүйесі құрылғанға дейін АҚШ-та тағы да орталық банк жүйесі болмады. Роберт В. Ремини Банктің «саясатта қолданған күші тым зор болды. Ол жеке тұлғаларды сыбайлас жемқорлыққа тарту үшін тым көп ақша жұмсады. Сондықтан Джексон одан құтылуы керек деп ойлады. Бұл өкінішті, себебі бізге ұлттық банк қажет, бірақ оны бақылау қажет». Ол 1837 жылғы дағдарыстың Банктің құлауынан туындағанын жоққа шығарады, оны «жалпы әлемдік экономикалық құлдырау» деп сипаттайды, бірақ бұл дағдарысты «күшейткен болуы мүмкін» екенін мойындайды. Ричард Хофстадтер Банктің саясатқа тым көп араласатынын мойындайды, бірақ Джексонның оған қарсы соғыс ашуын сынап, «Биддл банкін жойып, Джексон жабайы аңдарды ұстауға арналған жалғыз тиімді тежеуді алып тастады, демократиялық үкіметке төнген қауіпті жойды, бірақ бұл үшін тым жоғары баға төледі. Ол Биддлдің бір дағдарысты, ал «сүйікті банктердің» екінші дағдарысты күшейтуіне себепкер болды және елді өзі мұра еткеннен де нашар ақша-несие жүйесіне итермеледі». Хофстадтер Шлезингердің Джексонның бағдарламасы «Жаңа келісімнің» алдағысы болды деген пікірін сынап, екеуінің де ерекше екенін айтады, себебі Джексон қаржы мен инфрақұрылымға үкіметтің араласуын азайтуды қаласа, Рузвельт көбірек араласуды қалаған. Хаммонд өзінің «Революциядан Азаматтық соғысқа дейінгі Америкадағы банктер мен саясат» еңбегінде Шлезингерді сынап, Банк пен Биддлдің әрекеттерін мақтайды, Джексонның оған қарсы соғысы 1913 жылы Федералдық резерв құрылғанға дейін емделмейтін экономикалық тұрақсыздық кезеңін тудырды деп мәлімдейді. Тарихшы Джон Мичэм Джексонның 2008 жылғы өмірбаянында Банктің жойылуы елдің мүддесіне қайшы келгенін айтады. Дэниел Уокер Хоу Джексонның қатаң ақша саясатын сынап, оның Банкке қарсы соғысы оның көптеген қолдаушыларын құраған қарапайым адамдарға «ешқандай пайда әкелмегенін» мәлімдейді. Оның пікірінше, үкімет ұлттық банктің тұрақтандырушы ықпалынан айырылып, инфляциялық қағаз ақшамен аяқталды. «Американың сәтсіздігі ұлттық банктің болашағын келісім арқылы және үкіметтік қадағалаудың күшін арттыру арқылы шешуге мүмкіндік болды», - деп жазады Хоу. «Джексон мен Биддл екеуі де елдің игілігі үшін тым қасарысқан. Ұлы банктік соғыс екі тараптың да жеңіліспен аяқталған қақтығысына айналды».

The Bank War far from settled the status of banking in the United States. Van Buren's solution to the Panic of 1837 was to create an Independent Treasury, where public funds would be managed by government officials without assistance from banks. A coalition of Whigs and conservative Democrats refused to pass the bill. It was not until 1840 that the Independent Treasury system was finally approved. When Whig candidate William Henry Harrison was elected in 1840, the Whigs, who also held a majority in Congress, repealed the Independent Treasury, intending to charter a new national bank. However, Harrison died after only a month in office, and his successor, John Tyler, vetoed two bills to reestablish the Bank. The nation returned to deposit banking. The Independent Treasury was recreated under the Polk presidency in 1846. The United States would not have another central banking system again until the Federal Reserve was established in 1913. Robert V. Remini believes that the Bank had "too much power, which it was obviously using in politics. It had too much money which it was using to corrupt individuals. And so Jackson felt he had to get rid of it. It is a pity because we do need a national bank, but it requires control." He refutes the idea that the collapse of the Bank was responsible for the Panic of 1837, which he describes as "a world wide economic collapse", but concedes that it "may have exacerbated" the crisis. Richard Hofstadter accepts that the Bank had too much power to interfere in politics but excoriates Jackson for making war on it. "By destroying Biddle's Bank Jackson had taken away the only effective restraint on the wildcatters he had strangled a potential threat to democratic government, but at an unnecessarily high cost. He had caused Biddle to create one depression and the pet banks to aggravate a second, and he had left the nation committed to a currency and credit system even more inadequate than the one he had inherited." Hofstadter criticizes Schlesinger's contention that Jackson's program was a forerunner to the New Deal, arguing that the two were distinct because Jackson wanted less government involvement in finance and infrastructure, while Roosevelt wanted more. Hammond, in his Banks and Politics in America from the Revolution to the Civil War, renews the criticism of Schlesinger. He praises the Bank and Biddle's conduct, claiming that Jackson's war on it created a period of economic instability that would not be remedied until the creation of the Federal Reserve in 1913. Historian Jon Meacham, in his 2008 biography of Jackson, concludes that the destruction of the Bank went against the country's interests. Daniel Walker Howe criticizes Jackson's hard money policies and claims that his war on the Bank "brought little if any benefit" to the common men who made up the majority of his supporters. In the end, he believes, the government was deprived of the stabilizing influence of a national bank and instead ended up with inflationary paper currency. "It was America's failure that the future of the national bank could have been resolved through compromise and a larger measure of government supervision", Howe writes. "Jackson and Biddle were both too headstrong for the country's good. The great Bank War turned out to be a conflict both sides lost."