Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Café Flesh – 1982 жылы түсірілген апокалиптикалық культтық порнографиялық ғылыми фантастика фильмі. Оның дизайны мен режиссурасын Стивен Саядиан ("Rinse Dream" псевдонимімен) жасаған, ал сценарийін Саядиан мен Джерри Сталл ("Герберт В. Дэй" атымен) бірлесіп жазған. Фильмнің музыкасын белгілі музыка продюсері Митчелл Фрум жазды және өндірді (кейін ол музыкасы оның "Key of Cool" альбомында пайда болды). 1997 және 2003 жылдары "Café Flesh 2" және "Café Flesh 3" атты екі жалғасы шықты, бірақ олардың жасалуына алғашқы фильмнің авторлары қатыспады. Жалғастардың сценарийін және режиссурасын Антонио Пассолини жасады, алайда олар алғашқы фильмдей танымал болған жоқ және культтық мәртебеге ие болмады.
Café Flesh is a 1982 post apocalyptic cult pornographic science fiction film designed and directed by Stephen Sayadian (under the pseudonym "Rinse Dream") and co written by Sayadian and Jerry Stahl (credited as "Herbert W. Day"). Music was composed and produced by noted music producer Mitchell Froom (and later appeared in his album, Key of Cool). Two sequels, Café Flesh 2 and Café Flesh 3, were released in 1997 and 2003, without the participation of the original creators. The sequels were written and directed by Antonio Passolini and did not have the same degree of popularity and cult appeal as the first film.
Сюжет
Ядролық апаттан кейін аман қалғандардың 99 пайызы сексуалдық жағынан теріс – олар сексуалдық қатынасқа түсуге тырысса, зор ауырады. Аз ғана сексуалдық жағынан позитивтер Café Flesh мекемесінде теріс адамдардың көңілін көтеру үшін жыныстық көрсетілімдерге мәжбүр болады. Клубқа танымал позитив Джонни Риконың келуіне барлығы қуанышты, ал бір теріс әйел өзінің теріс екендігіне күмән келтіре бастайды, себебі ол және оның жігіті біртіндеп суықтап барады.
In the aftermath of nuclear apocalypse, 99% of the survivors are sex Negatives – they become violently ill if they attempt to have sex. The minority sex Positives are forced to engage in carnal theater for the entertainment of the Negatives at Café Flesh. Everyone is excited about the arrival at the club of the famous Positive Johnny Rico, and one Negative woman is beginning to question her negativeness as she and her boyfriend grow more distant from each other.
Тарих
1970 жылдардың басында "Жасыл есік артында" және "Қоңыраудың тереңінде" сияқты фильмдердің сәттілігі арқасында порнографиялық кино индустриясы кең танымал болды. Осы кезеңде "Мисс Джонстағы шайтан" сияқты көркем порнография тудыруға көптеген әрекеттер жасалды. Сонымен қатар, "Мен қызығушымын (сары)" және "Сезімдер әлемі" сияқты порнографиялық емес, бірақ ауыр секстік мазмұны бар фильмдер де болды. 1980 жылдардың басында үй бейне технологиясы порноиндустрияны өзгертіп, порнографиялық кинотеатрлардың табысы төмендеді. 1982 жылы секс, сатира және авангардтық театрды біріктірген "Café Flesh" фильмі шықты. Фильмді Стивен Саядиан "Rinse Dream" деген атпен және журналист Джерри Сталл "Герберт В. Дей" деген атпен бірлесіп жазды. Саядиан мен Стал фильмді екі бөлек кезеңде түсірді, фильмнің порнографиялық емес элементтерін қолданып, қаржыгерлерді тартуға тырысты. Сол кездегі танымал комедиант, кейіннен "Құқық және тәртіп: арнайы құрбандар бөлімі" және "Қорбандық: көшедегі өмір" сериалдарындағы Джон Мунк рөлімен әйгіттелген Ричард Белцер көрермен ретінде пайда болды, бірақ секстік сахналардың ешқайсысында көрінбеді.
By the early 1970s, the pornographic film industry had gained popularity, through the success of films such as Behind the Green Door and Deep Throat. During this period, there were many attempts to create artistic pornography, including The Devil in Miss Jones. There were also non pornographic films with hardcore sex, such as I Am Curious (Yellow) and In the Realm of the Senses. By the early 1980s, home video technology shifted the porn industry, and pornography theaters were becoming less successful. In 1982, Café Flesh, which mixed sex, satire, and avant garde theater, was released. The film was created and co written by Stephen Sayadian, under the name "Rinse Dream", and journalist Jerry Stahl, under the name "Herbert W. Day". Sayadin and Stahl made the film in two separate parts, using the non pornographic elements of the film to attract financiers. Richard Belzer, a noted comedian at the time who later became known for his role as John Munch in Homicide: Life on the Street and Law & Order: Special Victims Unit, appears as an audience member, but does not appear in any of the sexual scenes.
Сын
Ғалым Брэдфорд К. Мадж «Café Flesh» туралы былай деді: «Барлық ұлы сатиралар сияқты, ол даму жолында пайда болған түпкілікті үлгілерге пародийлық оппозицияда тұрады. Оның кереметтігі екі жақты көзқарас нәтижесінде туындайды: ол бірден порнографияның өлімін де, оның мәдениеттің өзі ретінде алаңдатарлықтай қайта жандануын да көрсетеді. Осы арқылы фильм – әрине, тарихи тұрғыдан кездейсоқ – «порнография» өздігінен сыни тұрғыдан ойланып, өзінің «қиялын» эстетикалық бұрынғыларынан ерекше, бірақ оның мәдени ортасының ажырамас бөлігі ретінде көре алуға қабілетті болған сәт белгілейді».
Scholar Bradford K. Mudge has said of Café Flesh, that it, "Like all great satire stands in parodic opposition to the very generic forms out of which it evolved. Its brilliance results from a bifurcated vision: it dramatizes at once the death of pornography and its disturbing resurrection as culture itself. In so doing, the film marks a juncture—historically arbitrary to be sure—when 'pornography' is finally capable of critical self reflection, capable of seeing its own 'imagination' as distinct from but integral to both its aesthetic predecessors and its larger cultural environment."
Марапаттар
Café Flesh 1984 жылы AVN сыйлығын үздік көркемдік безендірілуі үшін жеңіп алды және XRCO даналық залына енгізілді. Café Flesh 2 1998 жылы XRCO сыйлығын үздік видео үшін, ал 1999 жылы AVN сыйлығын үздік видео туындысы және үздік арнайы эффекттер үшін жеңіп алды.
Café Flesh won the 1984 AVN Award for Best Art Direction Film and has been inducted into the XRCO Hall of Fame. Café Flesh 2 won the 1998 XRCO Award for Best Video and the 1999 AVN Award for Best Video Feature and Best Special Effects.