Обри Мейер: Музыкант, композитор және климат белсендісі

Кіріспе

Абри Мейер (1947 жылы туған) – ағылшын жазушысы және скрипкашы, композитор және климаттық науқаншы. Ұлыбританияның «Жасылдар» партиясының бұрынғы мүшесі, ол 1990 жылы Global Commons институтын бірлесіп құрды.

Өмір

Обри Мейер 1947 жылы Йоркширде дүниеге келген. 1952 жылдан бастап Оңтүстік Африканың Кейптаун қаласында өсті. 1968 жылы Кейптаун университетінің Музыка колледжінде музыка бакалавры дәрежесін алды. Ол Оңтүстік Африкалық Музыкалық Ұйымның (SAMRO) екі жылдық шетелде оқуға арналған стипендиясын жеңіп алды. 1969-1971 жылдары Лондондағы Корольдік музыка колледжінде оқыды. Ол жерде Филипп Кэнноннан композиция, ал марқұм Сесил Ароновицтен альт оқыды. Халықаралық музыка компаниясының сыйлығы мен Стэнтон Джеффрис атындағы музыка сыйлығына ие болды. Корольдік колледжді бітіргеннен кейін оркестрлерде альт тартып өмір сүрді: Шотландия театрлық балетінде (1971), Ольстерде (1972), Гүлбенкиан оркестрінде, CAPAB оркестрінде, ал «Садлерс Уэллс Корольдік балеті» мен Лондон филармониялық оркестрінде қатардағы музыкант ретінде тартты. 1980 жылдан бері Лондонда тұрады. Осы кезеңде композиторлық қызметін жалғастырды. Оның «Exequy» атты бір актілі балеті Кейптаун университетінде композиция мамандығы бойынша музыка магистрі дәрежесін алуына әкелді. 1980 жылы Мейер Лондонға оралды, композицияны ойнаумен үйлестірді, ал Дэвид Бинтлидің балеті үшін жазған «Choros» балеттік партитурасы «Evening Standard» сыйлығын жеңіп алды (1984); «Exequy» мен «Choros» туралы сын-пікірлер жарық көрді. 1988 жылы жаңа композицияға тақырып іздеп жүргенде, Бразилияның жаңбыр ормандарын қорғауға тырысқан қызметі үшін өлтірілген эколог Чико Мендес туралы естіді және Англия мен Уэльстің «Жасыл партиясы» үшін музыканы тастады. 1990 жылы «Жалпы ортақ мұра» институтын (GCI) құрды, ол «Теңдік және аман қалу» негізгі қағидасына негізделген климаттың өзгеруіне қарсы күресу бағдарламасын бастады. 1992 жылы Климаттың өзгеруі жөніндегі үкіметаралық комиссияның (IPCC) өтініші бойынша Мейер «Жалпы ортақ мұраның теңсіз пайдаланылуы» талдауын жасап, IPCC-нің екінші бағалау есебінің үшінші жұмыс тобына ұсынды. Бұл «Кеңею және айырмашылық» деп аталды және 1995 жылы БҰҰ-ның климаттық келіссөздерінде АҚШ пен Ұлыбританияның кейбір экономистерінің климаттың өзгеруінің жаһандық шығын-пайда талдауын халықаралық деңгейде қабылдамауға себеп болды.

Aubrey Meyer was born in Yorkshire in 1947. He was raised in Cape Town, South Africa from 1952. In 1968 he gained a Bachelor of Music from the Music College, Cape Town University. He won Southern African Music Rights Organisation (SAMRO) scholarship for two years study abroad. From 1969 to 1971 he studied at the Royal College of Music in London. There he studied composition with Phillip Cannon and viola with the late Cecil Aronowitz. He won the International Music Company Prize and the Stanton Jeffries Music Prize. After the Royal College, he earned his living playing viola in orchestras: principal viola in Scottish Theatre Ballet (1971), Ulster (1972), Gulbenkian Orchestra, CAPAB Orchestra and as a rank and file player in the Sadler's Wells Royal Ballet and finally in the London Philharmonic Orchestra. He has lived in London since 1980. During this period he continued composing. His one act ballet 'Exequy' led to the award of a Master of Music degree in composition from the University of Cape Town. In 1980, Meyer returned to London, combining composition with playing and his ballet score Choros for the Sadlers Wells Royal Ballet for the ballet by David Bintley, won an Evening Standard Award (1984); reviews for Exequy & Choros. In 1988, while looking for a theme for a new composition, he heard about the environmentalist Chico Mendez who had been assassinated for his work in trying to prevent the destruction of the Brazilian rainforest, and he abandoned music for the UK Green Party of England and Wales. He co founded the Global Commons Institute (GCI) in 1990 to start a programme to counter the threat of climate change based on the founding premise of 'Equity and Survival'. At the request of the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) in 1992, Meyer conceived and presented his analysis of 'The Unequal Use of the Global Commons' to Working Group Three of the IPCC Second Assessment Report. This was dubbed 'Expansion and Divergence' and, led to an international rejection, at the UN climate negotiations in 1995, of the global cost benefit analysis of climate change by some economists from the US and UK.