Иван Тургеневтің «Дворянское гнездо» романы – 1859 жылғы туынды. Махаббат, өмір жолы, әлеуметтік мәселелер. Қазақша оқыңыз! Тургенев, роман, қазақ тілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иван Тургеневтің 1859 жылғы романы.
1859 novel by Ivan Turgenev
"Дворянское гнездо" (Dvoryánskoye gnezdó), сондай-ақ "Жұмыскерлер үйі", "Дворяндардың ұясы" және "Лиза" деп те аударылған, Иван Тургеневтің "Современник" журналының 1859 жылғы қаңтардағы санында жарық көрген романы. Бұл роман орыс қоғамы тарапынан зор қуанышпен қабылданды және 19 ғасырдың соңына дейін Тургеневтің ең даусыз және ең көп оқылатын романы болып қала берді.
Home of the Gentry (Дворянское гнездо Dvoryánskoye gnezdó ), also translated as A Nest of the Gentlefolk, A Nest of the Gentry and Liza , is a novel by Ivan Turgenev published in the January 1859 issue of Sovremennik. It was enthusiastically received by Russian society, and remained Turgenev's least controversial and most widely read novel until the end of the 19th century.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Романның басты кейіпкері - Федор Иваныч Лавретский, ол Түргеневпен көптеген қасиеттерді бөлісетін дворян. Алыстағы, ағылшыншыл ата мен өте жас кезінде қайтыс болған крепостной ананың баласы Лавретскийді отбасының ауылдағы қожалығында қатал қыз әпкесі тәрбиелейді. Лавретский Мәскеуде білім алады, ал ол жерде оқып жүргенде операда әдемі жас әйелді тыңдайды. Ол қыздың есімі Варвара Павловна, ол қызға ғашық болып, оған үйленуге өтініш жасайды. Тойдан кейін екеуі Парижге көшіп барады, онда Варвара Павловна танымал салондық қонақүйге айналады және оның қонақтарының бірімен қарым-қатынас жасайды. Лавретский бұл туралы оның сүйіктісі жазған хатты тапқаннан кейін ғана біледі. Оның сатқындығынан қатты таңғалған ол онымен барлық байланыстарды үзіп, өзінің отбасылық меншігіне оралады. Ресейге оралғаннан кейін Лаврецкий екі қызы Лиза мен Леночкамен бірге тұратын Марья Дмитриевна Калитинаға барады. Лавретский бірден Лизаға тартылады, оның маңызды табиғаты мен діни бағышталуы кокетшіл Варвара Павловнаның әлеуметтік санасына қарама-қайшы келеді. Лавретский Лизаға ғашық болып жатқанын түсінеді, ал шетелдік журналдан Варвара Павловнаның қайтыс болғанын оқығанда, оған өзінің махаббатын мойындайды және оның өзін жақсы көретінін біледі. Олар бір-біріне махаббатын мойындағаннан кейін, Лавретский үйге оралғанда, оның өлі деп саналған әйелі оның фойесінде күтіп отырғанын табады. Оның өлімі туралы хабарлар жалған екені анықталды, ол достарымен қарым-қатынасын бұзған және Лавретскийден көбірек ақша қажет. Варвара Павловнаның кенеттен пайда болғанын естіген Лиза алыс манараға барып, қалған өмірін монах болып өткізеді. Лавретский бірде монастырға барып, оның хордан хорға жүретінін байқайды. Роман сегіз жылдан кейін орын алатын эпилогпен аяқталады, онда Лавретский Лизаның үйіне оралады және көптеген нәрселер өзгергеніне қарамастан, фортепиано мен бақша сияқты элементтердің бірдей екенін табады. Лавретский естеліктерінен жұбаныш табады және өзінің жеке қайғы-қасіреті мен тіпті сұлулығын көре алады.
The novel's protagonist is Fyodor Ivanych Lavretsky, a nobleman who shares many traits with Turgenev. The child of a distant, Anglophile father and a serf mother who dies when he is very young, Lavretsky is brought up on his family's country estate by a severe maiden aunt, often thought to be based on Turgenev's mother, who was known for her cruelty. Lavretsky pursues an education in Moscow, and while he is studying there, he spies a beautiful young woman at the opera. Her name is Varvara Pavlovna, and he falls in love with her and asks for her hand in marriage. Following their wedding, the two move to Paris, where Varvara Pavlovna becomes a popular salon hostess and begins an affair with one of her guests. Lavretsky learns of the affair only when he discovers a note written to her by her lover. Shocked by her betrayal, he severs all contact with her and returns to his family estate. Upon returning to Russia, Lavretsky visits his cousin, Marya Dmitrievna Kalitina, who lives with her two daughters, Liza and Lenochka. Lavretsky is immediately drawn to Liza, whose serious nature and religious devotion stand in contrast to the coquettish Varvara Pavlovna's social consciousness. Lavretsky realizes that he is falling in love with Liza, and when he reads in a foreign journal that Varvara Pavlovna has died, he confesses his love to her and learns that she loves him in return. After they confess their love to one another, Lavretsky returns home to find his supposedly dead wife waiting for him in his foyer. It turns out that the reports of her death were false, and that she has fallen out of favor with her friends and needs more money from Lavretsky. Upon learning of Varvara Pavlovna's sudden appearance, Liza decides to join a remote convent and lives out the rest of her days as a nun. Lavretsky visits her at the convent one time and catches a glimpse of her as she is walking from choir to choir. The novel ends with an epilogue which takes place eight years later, in which Lavretsky returns to Liza's house and finds that, although many things have changed, there are elements such as the piano and the garden that are the same. Lavretsky finds comfort in his memories and is able to see the meaning and even the beauty in his personal pain.
Негізгі тақырыптар
Тургенев романының соңында шындықты айтпағанның артық екенін, Лаврецкий мен Лизаның сезімін толық түсіндіру мүмкін емес екенін, ал осы жеке трагедияларды көрсетіп, олардан өтудің дұрыс екенін айтады. Тургенев романды 40 жасқа толғаннан кейін жазды, және ол орта жасқа қатысты өзінің сезімдерін көрсетеді, себебі оның басты кейіпкері өзінің өткен қателіктерімен санасып, азайып бара жатқан болашағында қандай мүмкіндіктер бар екенін анықтауға мәжбүр.
Turgenev concludes the novel by stating that that the truth is best left unstated, that he cannot possibly explain what Lavretsky and Liza felt, and that it is better to point out these individual tragedies and pass them by. Turgenev wrote the novel shortly after his 40th birthday, and it expresses some of his feelings about middle age, as its protagonist is forced to confront the mistakes of his past and determine what options are left for his dwindling future.
Экранға бейімделу
Романды 1969 жылы Андрей Кончаловский бейімдеді.
The novel was turned into a movie by Andrey Konchalovsky in 1969.