Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Ең кіші шақшық (Sternula antillarum) – Солтүстік Америкада және Оңтүстік Американың солтүстігінде жергілікті түрде көбейетін шақшық түрі. Бұл шақшық Ескі әлемнің кішкентай шақшығымен тығыз байланысты және бұрын олар бір түр деп есептелген. Басқа жақын туыстары – Оңтүстік Америкадан сары тұмсықты және Перу шақшықтары. Бұл шақшық шағын, ұзындығы 24-26 см, қанаттарының ені 56-64 см, салмағы 85-115 грамм. Жоғарғы жағы біркелкі, ақшыл сұр, ал төменгі жағы ақ. Басы ақ, қара қапшығы және көзден тұмсық тамырына дейін қара жолағы бар, тұмсығының үстінде кішкентай ақ маңдай дабылы бар; қыста ақ маңдай кеңейеді, ал қара қапшығы кішірейіп, көрінісі нашарлайды. Жазда тұмсығы сары, ұшы қара, ал қыста тұмсығы толығымен қара болады. Аяқтары сарғыш. Қанаттары көбінесе ақшыл сұр, бірақ ең сыртқы қауырсындарында көзге түсетін қара белгілері бар. Су үстінде жылдам, дірілдеп қанат қағып, тұмсығы сәл төмен қарап, дөңгелектеген денесімен ерекше көзге түседі. Бұл көшпенді құс, Орталық Америкада, Кариб теңізінде және Оңтүстік Американың солтүстігінде қыстайды. Көптеген шақшықтар өмірінің бірінші жылын қыстау орнында өткізеді.
The least tern (Sternula antillarum) is a species of tern that breeds in North America and locally in northern South America. It is closely related to, and was formerly often considered conspecific with, the little tern of the Old World. Other close relatives include the yellow billed tern and Peruvian tern, both from South America. It is a small tern, long, with a wingspan of , and weighing The upper parts are a fairly uniform pale gray, and the underparts white. The head is white, with a black cap and line through the eye to the base of the bill, and a small white forehead patch above the bill; in winter, the white forehead is more extensive, with a smaller and less sharply defined black cap. The bill is yellow with a small black tip in summer, all blackish in winter. The legs are yellowish. The wings are mostly pale gray, but with conspicuous black markings on their outermost primaries. It flies over water with fast, jerky wingbeats and a distinctive hunchback appearance, with the bill pointing slightly downward. It is migratory, wintering in Central America, the Caribbean and northern South America. Many spend their whole first year in their wintering area.
С. а. брауни
Батыс популяциясы, Калифорнияның ең кіші тернесі, 1972 жылы шамамен 600 жұптан тұратын, жойылу қаупі төніп тұрған түр ретінде тізілді. Адамдарды қоршау арқылы, яғни қоршаулармен шектеу арқылы белсенді басқару шараларының нәтижесінде Калифорниядағы популяция соңғы жылдары шамамен 4500 жұпқа дейін өсті. Бұл көрсеткіш 1974 жылы санау жұмысы басталған кездегі 582 жұптан едәуір жоғары, бірақ ол әлі де жойылу қаупі төніп тұрған түрше ретінде саналады. Ұялар суға жақын, құмды немесе қиыршық тасты жерлерде, көбінесе сирек өсімдік жамылған немесе шөлді жерлерде орналасқан. АҚШ-тың оңтүстік-шығысында көптеген көбейіс орындары ақ қиыршық тастан жасалған шатырларда орналасқан. Аналық және аталық екеуі де жұмыртқаларды шамамен үш апта бойына күтіп жатыр, ал екеуі де жартылай жетілген балапандарды бағады. Жас құстар төрт апталық шағында ұша алады. Жаңа отбасылар құрылғаннан кейін, құстардың топтары жағалауға жақын көлдік жерлерде пайда болуы мүмкін. Кеш маусымда ұя салу – бұл қайта ұялау немесе кеш келгендердің салдары болуы мүмкін. Дегенмен, тамыздың соңына дейін популяцияның көп бөлігі көбейіп, көбейіс орындарынан кетуі мүмкін.
The western population, the California least tern, was listed as an endangered species in 1972 with a population of about 600 pairs. With aggressive management, mainly by the exclusion of humans via fencing, the Californian population has rebounded in recent years to about 4500 pairs, a marked increase from 582 pairs in 1974 when census work began, though it is still listed as an endangered subspecies. Nests are situated on barren to sparsely vegetated places near water, normally on sandy or gravelly substrates. In the southeastern United States, many breeding sites are on white gravel rooftops. Both females and males incubate the eggs for a period of about three weeks, and both parents tend the semiprecocial young. Young birds can fly at age four weeks. After the formation of the new families, groupings of birds may appear at lacustrine settings in proximity to the coast. Late season nesting may be renests or the result of late arrivals. In any case, the bulk of the population has left the breeding grounds by the end of August.
Тамақтандыру және тұруға арналған ерекшеліктер
Ең кішкентай шағалақайлар негізінен ұсақ балықтар көп кездесетін, сайып келгенде аздап терең болатын эстуарийлер мен лагуналарда аң аулайды. Олар олжаны көріп білгенше, бір орында қалықтап ұшады, содан кейін тамақ алу үшін толық суға батпай-ақ суға сүңгіп түседі. Оңтүстік Калифорнияда соңғы кезде балапандар мен ересектер үшін ең көп кездесетін олжа – күміс балық (Atherinops spp.) және анчоус (Anchoa spp.). Гари Деги, С. Майкл Хоган және т.б., Ұсынылып отырған Тихуана/Сан-Диего бірлескен халықаралық сарқынды суларды тазарту қондырғысының биологиялық бағалауы, АҚШ Қоршаған ортаны қорғау агенттігінің IX аймағы, Earth Metrics Incorporated, Burlingame, CA, Harvey and Stanley, Alviso, CA.
The least tern hunts primarily in shallow estuaries and lagoons, where smaller fishes are abundant. It hovers until spotting prey, and then plunges into the water without full submersion to extract meal. The most common prey recently for both chicks and adults are silversides smelt (Atherinops spp.) and anchovy (Anchoa spp.) in southern California,
Gary Deghi, C. Michael Hogan, et al., Biological Assessment for the Proposed Tijuana/San Diego Joint International Wastewater Treatment Plant, Publication of the U. S. Environmental Protection Agency Region IX, Earth Metrics Incorporated, Burlingame, CA with Harvey and Stanley, Alviso, CA