Интеллектуалдық қабілетті дамыту институттары және даулы емдеу әдістері
The Institutes for the Achievement of Human Potential
Институттар адам ақыл-ойын дамыту жолдары мен моторлық оқу терапиясы туралы әдебиет ұсынады. Бұл терапияның тиімділігі дәлелденбеген, көбінесе сыналып келген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адамның әлеуетін жүзеге асыру институттары (IAHP), 1955 жылы Гленн Доман мен Карл Делакато құрған, моторикалық оқыту деп аталатын, даулы үлгі терапиясы туралы әдебиет ұсынады және оны үйретеді. Институттар бұл терапия арқылы "миы зақымдалған" және ақыл-ой жетілмеген балалардың "нейрологиялық ұйымын" жақсартатынын мәлімдейді, бұл үшін диета мен жаттығулар сияқты түрлі бағдарламалар қолданылады. Нейромышекеттік аурулары бар пациенттерге арналған үлгі терапияны алғаш рет 1940 жылдары нейрохирург Темпл Фэй әзірлеген. Үлгі терапиясы кеңінен сынға ұшырады және көптеген зерттеулер оның тиімсіз екенін көрсетті.
The Institutes for The Achievement of Human Potential (IAHP), founded in 1955 by Glenn Doman and Carl Delacato, provide literature on and teaches a controversial patterning therapy, known as motor learning, which the Institutes promote as improving the "neurologic organization" of "brain injured" and mentally impaired children through a variety of programs, including diet and exercise. Pattern therapy for patients with neuromuscular disorders was first developed by neurosurgeon Temple Fay in the 1940s. Patterning has been widely criticized and multiple studies have found the therapy ineffective.
Тарих
Адам әлеуетін дамыту институттары (IAHP, сондай-ақ "Институттар" деп те аталады) 1955 жылы құрылды. Ол Доман және білім беру психологы Карл Делакато әзірлеген модельдік терапияны қолданады. Модельдік терапия нейрофизиолог Темпл Фэйдің идеялары мен жұмысына негізделген, ол бұрын Temple University медицина мектебінің нейрохирургия кафедрасын басқарған және Филадельфия неврологиялық қоғамының президенті болған. 1960 жылы Доман мен Делакато «American Medical Association журналында» (JAMA) модельдік терапияны егжей-тегжейлі сипаттаған мақала жариялады. Олардың зерттеу әдістемесі кейіннен сынға түсті.
The Institutes for the Achievement of Human Potential (IAHP, also known as "The Institutes") was founded in 1955. It practices pattern therapy, which was developed by Doman and educational psychologist Carl Delacato. Pattern therapy drew upon the ideas and work of ideas of neurophysiologist Temple Fay, former head of the Department of Neurosurgery at Temple University School of Medicine and president of the Philadelphia Neurological Society. In 1960, Doman and Delacato published an article in the Journal of the American Medical Association (JAMA) detailing pattern therapy. The methodology of their study was later criticized.
Философия
Институттардың философиясы өзара байланысты бірнеше сенімдерден тұрады: әрбір баланың генийлік потенциалы бар, ынталандыру баланың потенциалын ашудың кілті, оқыту туған кезден басталуы керек, бала неғұрлым кішкентай болса, оқу процесі соғұрлым жеңіл болады, балалар табиғи түрде оқуды жақсы көреді, ата-аналар өз баласы үшін ең жақсы мұғалім, оқыту және оқу қуанышпен жүруі керек және оқыту мен оқу ешқашан емтиханмен байланысты болмауы керек. Бұл философия жапон тілінен басқа, институтта оқытылатын скрипкаға арналған жапондық Судзуки әдісіне өте ұқсас. Институттар мидың зақымдануын, зиякерлік қабілетінің бұзылуын, "ақыл-ой кемістігін", церебральды парезді, эпилепсияны, аутизмді, атетозды, назар жетіспеушілігі және гипербелсенділік синдромын, "дамудың қалыпты жолдан қалуын" және Даун синдромын "мидың зақымдануы" деп қарастырады, бұл термин IAHP-қа көбірек ұнайды. Институттағы жұмыстың көп бөлігі доктор Темпл Фэйдің рекапитуляция теориясына сүйенеді, ол нәресте миы дамудың хронологиялық кезеңдерінен өтеді, яғни алдымен балық, содан кейін бауырымен жорғалаушы, сүтқоректі және соңында адам сияқты. Бұл теорияны "онтогенез филогенезді қайталайды" деп қорытындылауға болады. Рекапитуляция теориясы биологияда көбінесе күмәнді деп есептеледі. 2007 жылғы WPVI телеарнасының хабарламасына сәйкес, IAHP "мидың түрлі зақымданулары мен жағдайлары бар балаларды, соның ішінде церебральды парез, ақыл-ой кемістігі, эпилепсия, Даун синдромы, назар жетіспеушілігі және гипербелсенділік синдромы, аутизм" сипаттағанда "жарақаттанған" деген сөзді қолданады. Глен Доман өзінің пациенттерді емдеуге қатысты жеке философиясын екінші дүниежүзілік соғыс ардагері офицерінің "ешбір жаралыны артта қалдырмау" деген ұранынан туындағанын айтты. IAHP-нің пікірінше, мидың белгілі бір деңгейдегі зақымдануы неврологиялық дамудың одан әрі прогреске кедергі келтіруіне немесе оны баяулатуына мүмкін. IAHP қолданатын басқа да терапиялардың ішінде, алыстағы нысанға қарағанда бір көзі екіншісінен көбірек шоғырланатын балаларға және нысанды мұрынға жақындатқанда бір көзі екіншісінен көбірек ауытқып кететін балаларға арналған көз жаттығулары бар. Сондай-ақ, IAHP амблиопиясы бар балалардың көзін жарықпен жыпылықтап стимуляциялауды ұсынады. Есту қабілеті нашар балалар үшін IAHP алдын ала жазылған дауыспен күшті дыбыстар арқылы есту стимуляциясын ұсынады. Миы зақымдалған балалар тек қолмен ұстап, сөмкеге салынған әртүрлі заттарды анықтауға үйретілуі мүмкін.
The philosophy of the Institutes consists of several interrelated beliefs: that every child has genius potential, stimulation is the key to unlocking a child's potential, teaching should commence at birth, the younger the child, the easier the learning process, children naturally love to learn, parents are their child's best teacher, teaching and learning should be joyous and teaching and learning should never involve testing. This philosophy follows very closely to the Japanese Suzuki method for violin, which is also taught at the institute in addition to the Japanese language itself. The Institutes consider brain damage, intellectual impairment, "mental deficiency", cerebral palsy, epilepsy, autism, athetosis, attention deficit hyperactivity disorder, "developmental delay", and Down syndrome as conditions encompassing "brain injury", the term favored by IAHP. Much of the work at The Institutes follows from Dr. Temple Fay who believed in recapitulation theory, which posits that the infant brain evolves through chronological stages of development similar to first a fish, a reptile, a mammal and finally a human. This theory can be encapsulated as "ontogeny recapitulates phylogeny". Recapitulation theory has been largely discredited in biology. According to a 2007 WPVI TV report, IAHP uses the word "hurt" to describe the children they see "with all kinds of brain injuries and conditions, including cerebral palsy, mental retardation, epilepsy, Down's syndrome, attention deficit hyperactivity disorder, and autism". Glenn Doman described his own personal philosophy for treating patients as stemming from his WWII veteran officer motto: "Leave no injured behind." The IAHP holds that brain injury at a given level of neurological development prevents or slows further progress. Other therapies utilized by IAHP include eye exercises for children who have an eye that converges more than the other when looking at an object in the distance and those who have one eye that diverges more than the other when an object is moved slowly toward the bridge of the nose. IAHP also recommends stimulating the eyes of children with amblyopia by flashing a light on and off. For children with poor hearing, IAHP recommends auditory stimulation with loud noises, which may be pre recorded. Brain injured children may also be taught to identify by touch alone various objects placed in a bag.
Америка педиатрия академиясының ұстаным мәлімдемесі
Американдық педиатрия академиясының мәлімдемесінше, үлгілік емдеу ми дамуының тым қарапайым теориясына негізделген және оның тиімділігі дәлелді медицинамен қолдау таппайды, демек оны қолдануға негіз жоқ. Бұл мәселе 1982 жылы қайта қарастырылды. Олардың соңғы ескерту саясаты 1999 жылы жарияланды және 2010 жылы қайта расталды:
According to the American Academy of Pediatrics, patterning treatment is based on an oversimplified theory of brain development and its effectiveness is not supported by evidence based medicine, making its use unwarranted. and repeated in 1982. Their latest cautionary policy statement was in 1999, which was reaffirmed in 2010 states:
Бұл емдеу ми дамуының ескірген және тым қарапайым теориясына сүйенеді. Қазіргі қолда бар мәліметтер бұл емдеудің тиімді екендігі туралы жақтастардың пікірін растамайды, сондықтан оны қолдану әлі де негізсіз. [T] Отбасыларға қойылатын талаптар мен күтілімдер соншалықты жоғары, кейбір жағдайларда олардың қаржылық мүмкіндіктері айтарлықтай азаюы мүмкін, сондай-ақ ата-аналар мен туыстар арасындағы қарым-қатынас шиеленісуіне әкелуі мүмкін.
This treatment is based on an outmoded and oversimplified theory of brain development. Current information does not support the claims of proponents that this treatment is efficacious, and its use continues to be unwarranted [T]he demands and expectations placed on families are so great that in some cases their financial resources may be depleted substantially and parental and sibling relationships could be stressed.
Басқалар
Америкалық педиатрия академиясынан басқа да бірнеше ұйым осы терапияның тиімділігі туралы ескертулер жасады. Техас церебральды паралич қауымдастығы, Канадалық кемістік балалар қауымдастығы, Америкалық неврология академиясының атқарушы кеңесі және Америкалық физикалық медицина және реабилитация академиясы. Hornby және авторлар Р.А. Камминстің 1988 жылғы «Нейрологиялық бұзылған бала: Доман-Делакато әдістерін қайта қарау» (Croom Helm) кітабын «Доман-Делакато бағдарламасының негіздемесі мен тиімділігіне қазірге дейінгі ең толық талдауы» деп атады және Камминс IAHP қолданған әдістердің ғылыми негізінің нашар екенін көрсету үшін нейроанатомия мен нейрофизиологияны пайдаланады, сондай-ақ кез келген пайданың артқан белсенділік пен назарға байланысты болуы мүмкін деген қорытындыға келеді. Hornby және авторлар «Қазіргі уақытта бағдарламаның тиімділігін растайтын нәтижелердің тек қана нашар бақыланған ерте зерттеулерден алынғаны анық» деп қорытындылады. Докторлар Марта Фаррел Эриксон және Карен Мари Курц Ример IAHP-нің «'бейбітшілік буынының' мүшелерінің балаларының интеллектуалдық әлеуетін барынша арттыру тілегін пайдаланып, ата-аналарды балаларының миын дамытуға ынталандырды» деп жазды. Алайда, қазіргі заманғы бала даму сарапшыларының көпшілігі бағдарламаның көптеген аспектілерін «пайдасыз, тіпті зиянды» деп сипаттады. Кэтлин Куилл «мамандардың» үлгілік терапиядан ештеңе үйрене алмайтынын айтты. Павоне мен Ругьери үлгілік терапияның емдеуде маңызды рөлі жоқ екенін жазды. Невролог Стивен Новелла үлгілік терапияны қолданыстан шығарылған теорияға және «жалған емге» негізделген деп сипаттады. Ол сондай-ақ IAHP-нің негізсіз талаптары қаржылық және эмоционалдық зиян келтіруі мүмкін екенін жазды. Үлгілік терапияны сынға алған Робардс сонымен қатар терапияның педиатрлар мен терапевтерге ерте араласу бағдарламаларының қажеттілігін түсінуге көмектескенін айтты. Америкалық педиатрия академиясы және басқа ұйымдар IAHP-нің тиімділігі, теориялық негізі және IAHP бағдарламаларының ата-аналарға қоятын талаптары туралы мәлімдемелерін сынады. IAHP-тен шыққан алғашқы зерттеулер бағдарламаның кейбір пайдалы екенін көрсеткендей болды, бірақ кейіннен олардың маңызды кемшіліктері бар екені анықталды. Кеннет Кавале және Марк Мостерт олардың пікірінше, жақсырақ жобаланған және объективті зерттеулер үлгілік терапияның «практикалық тұрғыдан ешқандай құндылығы жоқ» екенін көрсетті. Гарри Хорнби, Джин Говард және Мэри Аткинсон «Арнайы білім берудегі даулы мәселелер» кітабында бағдарламаға баланың пластикалық қапқа демік алып, тыныс алуын қиындатуды қамтитын «қақпақ салу» әдісі де кіреді деп жазды. Бұл өкпелерді барынша пайдалануға және миға оттегі ағынын арттыруға сенімділік негізделген. Кітапта үлгілік терапияның тиімсіздігі және отбасылардың жұмыс істеуіне зиян келтіруі мүмкін екені айтылған.
In addition to the American Academy of Pediatrics, a number of other organizations have issued cautionary statements about claims for efficacy of this therapy. the United Cerebral Palsy Association of Texas, the Canadian Association for Retarded Children, the executive board of the American Academy of Neurology, and the American Academy of Physical Medicine and Rehabilitation. Hornby et al. call R. A. Cummins 1988 book The Neurologically Impaired child: Doman Delacato Techniques Reappraised (Croom Helm, ), "The most comprehensive analysis of the rationale and effectiveness of the Doman Delacato programme to date" and state Cummins uses neuroanatomy and neurophysiology to demonstrate that there is no sound scientific basis for the techniques used by the IAHP and concludes any benefit is likely due to increased activity and attention. Hornby et al. conclude, "It is now clear that the only results supporting the effectiveness of the programme come from a handful of early, poorly controlled studies." Doctors Martha Farrell Erickson and Karen Marie Kurz Riemer wrote that IAHP "capitalized on the desires of members of the 'baby boom' generation to maximize their children's intellectual potential" and "encouraged parents to push their infants to develop maximum brain power". But most contemporary child development experts "described many aspects of the program as useless and perhaps even harmful". Kathleen Quill concluded that "professionals" have nothing to learn from pattern therapy. Pavone and Ruggieri have written that pattern therapy does not have an important role in treatment. Neurologist Steven Novella has characterized pattern therapy as being based on a discarded theory and a "false cure". He also wrote that IAHP's unsubstantiated claims can cause both financial and emotional damage. While detailing criticism of pattern therapy, Robards also wrote that the therapy caused pediatricians and therapists to recognize that early intervention programs are necessary. The American Academy of Pediatrics and other organizations have criticized the IAHP's claims of effectiveness, theoretical basis and the demands placed on parents by IAHP programs. Early studies originating from IAHP appeared to show some value of their program but were later criticized as significantly flawed. Kenneth Kavale and Mark Mostert have written that later studies they believe to have better design and more objectivity have shown pattern therapy "to be practically without merit". In their book Controversial Issues in Special Education, Garry Hornby, Jean Howard and Mary Atkinson state the program also includes "gagging" in which the child breathes into a plastic bag until gasping for breath. This is based on the belief that it will cause maximum use of the lungs and thus maximize oxygen circulation to the brain. The book concludes that pattern therapy is ineffective and potentially damaging to the functioning of families.
Ғылыми бағалауға көзқарас
1960 жылдары IAHP бағдарламаның тиімділігін көрсететін сияқты әдебиеттер жариялады. Бірақ, кейіннен олар бағдарламаға қатысқан балалардың ата-аналарына бағдарламаның тиімділігін бағалау мақсатындағы тәуелсіз зерттеулерге қатыспауды бұйырды. IAHP зерттеудің жоспарлаудың соңғы кезеңінде болғанда "мемлекеттік және жеке агенттіктер қолдауымен мұқият жоспарланған зерттеуге" қатысуға келісімін кері алып алды. Герман Шпицтің сөзіне қарағанда, "ИАХП енді өз әдістерін ғылыми тұрғыдан бағалауға мүдделі емес; олар үлкен, бай және тәуелсіз болып өсті, ал олардың қызметкерлері өздерінің мәлімдемелерін қолдайтын жағдайлар мен үгіт-насихат материалдарын ұсынуға қанағаттандырады". Терренс М. Хайнз одан кейін "олар өз әдістерін эмпирикалық деректермен растауға аса қызығушылық танытпады" деді.
In the 1960s, IAHP published literature that appeared to demonstrate the effectiveness of the program. However, they subsequently instructed parents of children in their program not to take part in any independent studies designed to evaluate the program's effectiveness. The IAHP withdrew its agreement to participate in a "carefully designed study supported by federal and private agencies" when the study was in its final planning stages. According to Herman Spitz, "The IAHP no longer appears to be interested in a scientific evaluation of their techniques; they have grown large, wealthy, and independent, and their staff is satisfied to provide case histories and propaganda tracts in support of their claims." Terrence M. Hines then stated that they "have shown very little interest in providing empirical support for their methods".