Рассел Кит Прокоп: Америкалық гобойші және саксофоншы өмірі мен шығармашылығы
Russell Procope
Рассел Кит Прокоп: америкалық кларнетші, саксофоншы, Дюк Эллингтон оркестрінің мүшесі. Кларнетте шеберлігімен танымал, 1946-1974 жж. оркестрде өнер көрсетті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық кларнетші және саксофонист
American clarinetist and saxophonist
Расселл Кит Прокоп (11 тамыз 1908 – 21 қаңтар 1981) – американдық кларнетші және альт-саксофонист, Дьюк Эллингтон оркестрінің құрамында болған музыкант.
Russell Keith Procope (August 11, 1908 – January 21, 1981) was an American clarinetist and alto saxophonist who was a member of the Duke Ellington orchestra.
Эллингтон және одан кейінгі кезеңдер
Прокоп 1946 жылы Уорстерде (Массачусетс штаты) Отто Хардвиктің орнына бір түнге тұрып, Эллингтон оркестріне қосылды және 1974 жылы Эллингтон қайтыс болғанға дейін оркестрде қалды. 1950 жылдың жазында Прокоп осы топтың мүшесі ретінде Еуропаға қайта келді. Эллингтонның саксофонист Джонни Ходжес пен тенор саксофонист Пол Гонсалвестен басқа, оркестрдің барлық саксофон секциясының мүшелері сияқты Прокоп та кларнетте ойнады және осы аспапта танымал болды. Ол альт пен тенор саксофонды да шебер ойнағанмен, Прокоптың ағаштан жасалғандай дыбысталатын, қарапайым кларнет сололары ең жоғары бағаланды, бұл оның әріптесі Джимми Хамильтонның көңілді, жеңіл стиліне қарама-қайшы келетін. (Осы екі кларнетшінің стильдерінің айырмашылығын Эллингтонның үш бөлімді "Idiom '59" сюитасында естуге болады; Эллингтон Прокопқа баяу темпте басталатын бөлімге соло берді, ал Гамильтонға екінші бөлімде бірінші кларнет солосы мен блюз бриджіне соло берді.) Прокоп Эллингтон оркестрінің ішінде де, сыртында да жеке басында да жоғары бағаланды. "Ол – толыққанды ессіз және сенімді музыкант, оған әрқашан сене беруге болады", – деп жазды Эллингтон "Музыка – менің әулетім" кітабында. Эллингтонның қайтыс болғаннан кейін Прокоп Брукс Керрдің триосымен гастрольдік сапарға шықты. 1956 жылы Прокоп London Records лейблінде "The Persuasive Sax of Russ Procope" атты әнін жазды. Бұл жазбада Прокоп альт-саксофонда, ал Ремо Бионди (ритм-гитара), Эрл Бэкус (соло-гитара), Пол Джордан (пиано), Мел Шмидт (бас) және Фрэнк Рулло (добыл) ойнады. Прокоптың алғашқы ойнауы Бени Картердің ықпалын көрсеткенімен, ол өзіне тән стильді дамытты. Ол лирикалық көзқарас пен күшті, серпінді орындауды үйлестірді.
Procope joined the Ellington orchestra in 1946, standing in for Otto Hardwick for one night in Worcester, Massachusetts, and staying until Ellington died in 1974. Procope came to Europe again as a member of this band during the summer of 1950. Like all members of the Ellington reed section except for alto saxophonist Johnny Hodges and tenor saxophonist Paul Gonsalves, Procope doubled on the clarinet, and it was on that instrument that he made his reputation. Though he was a fine saxophonist who could (and did) play tenor as well as alto saxophone with authority, Procope was most highly regarded for his woody, understated clarinet solos, a warm contrast to fellow reed section member Jimmy Hamilton's cheerful, breezy style. (A hearing of the contrast between the two clarinetists can be heard on Ellington's three part suite "Idiom '59"; Ellington handed Procope the solo for the slower tempoed opening part, before handing Hamilton the first clarinet solo and the bridge blues solo on the more swinging second part.) Procope was also highly regarded personally within and outside the Ellington band. "He was", wrote Ellington in Music is My Mistress, "an utterly sober and reliable musician, always to be depended upon." After Ellington's death, Procope toured with Brooks Kerr's trio. In 1956, Procope recorded The Persuasive Sax of Russ Procope under the London Records label. Procope played the alto saxophone, along with Remo Biondi (rhythm guitar), Earl Backus (solo guitar), Paul Jordan (piano) Mel Schmidt (bass), and Frank Rullo (drums). Although Procope's early playing reflected the influence of Benny Carter, he had evolved a highly individual style. It combined an essentially lyrical approach with a forceful, swinging attack.