Жозеф Напиер: Ирландия саяхатшысы және заңгер өмірі

Кіріспе

Американдық USCGC стансасының бастығы сэр Джозеф Нейпир, 1-ші барон (26 желтоқсан 1804 – 9 желтоқсан 1882) – Ұлыбритания парламентінің Ирландия консервативтік партиясының депутаты. Ол сондай-ақ адвокат және судья, Ирландияның лорд-канцлері қызметін қысқа мерзімге атқарды.

Мансап

Ол Уильям Нейпиер мен Розетта Макнагтеннің ұлы, Бэллирег Хаус, Антрим графтығында дүниеге келген. Әкесі Ирландияда, Белфаст қаласында табысты сыра қайнатушы болған. Олар логарифмді ойлап тапқан Джон Нейпиерден тараған, Шотландиядан Ольстерге көшіп келген. Ол Белфаст академиялық институты мен Дублин Троица колледжін бітіріп, 1831 жылы Ирландия адвокатурасына қабылданды. Троицада қалып, профессорлық қызметке үміттене бастаған, бірақ 1831 жылы үйленгендіктен мүмкіндігінен айырылды, себебі Троица колледжінің профессорларының бойдақ болуы талап етілді. Ол үлкен тәжірибе жинап, білімімен, әсіресе сот ісін жүргізу саласында зор беделге ие болды. 1844 жылы Корольдің кеңесшісі (QC) атанды. 1847 жылы сайлауда жеңіліске ұшырағаннан кейін 1848 жылдан 1858 жылға дейін Дублин университетінің депутаты болды. 1852 жылдың наурыз айынан желтоқсан айына дейін Ирландияның бас прокуроры қызметін атқарды. Сондай-ақ 1852 жылы Ирландияның құпия кеңесінің мүшесі болды. 1853 жылы заң ғылымдарының докторы дәрежесін алды. 1858 жылы Ирландияның лорд-канцлері болып тағайындалды, бұл қызметті 1859 жылға дейін атқарды. Оның тағайындалуы кейбір адамдарды таңқалдырды, өйткені ол азаматтық соттарда танымал болған, бірақ сонымен қатар канцелярия жұмыстарын да жүргізген. 1868 жылы Ұлыбританияның құпия кеңесінің мүшесі болып тағайындалды, бұл оған құпия кеңестің сот комитетінде отыруға мүмкіндік берді. Ол қайтадан лауазымға оралуға ниеттенгенімен, ешқашан канцлер болған жоқ: тіпті консерваторлар арасында да оның қатаң евангелисттік көзқарастары оған жау жаратқан, ал адвокаттар оның саңыраулығы бизнесті тиімді жүргізуге кедерілді деп шағымданды. Ол Lord Justice of Appeal лауазымын қабылдады, бірақ адвокаттардың реакциясы өте жағымсыз болды (мұнда оның діни нанымы емес, саңыраулығы мәселе болды), сондықтан ол өтінімін кері алды. Оның жарияланған еңбектері білім беру, математика және құқық салаларын қамтиды. Оның әпкесі Розетта Нейпиер Ирландияның бас прокуроры, кейіннен Ирландияның лорд-бас судьясы болған Джеймс Уайтсайдқа тұрмысқа шықты. Екі адам арасындағы жылы достық қарым-қатынас ешқашан жазылмаған қатал дауға ұласты. Тағы бір әпкесі Мэри Нейпиер кейіннен Белфаст Король университетінде ағылшын құқығының профессоры болған Эчлин Молинусқа үйленді; ол 1831 жылы жас қайтыс болды, Джеймс Генри есімді ұлын қалдырды. Дублин Daily Express газетінің негізін қалаушы және иесі Джон Робинсон оның туысы болды: бұл Нейпиерге кең таралған юнионист газетінде жағымды жарияланымдар жасауға мүмкіндік берді.

He was the son of William Napier and Rosetta MacNaghten of Ballyreagh House, County Antrim, and was born in Belfast, Ireland, where his father was a prosperous brewer. The family had emigrated to Ulster from Scotland: they were descended from John Napier, inventor of the logarithm. He attended the Belfast Academical Institution and Trinity College Dublin, before being called to the Irish Bar in 1831. He had contemplated remaining at Trinity and seeking a fellowship, but his marriage in 1831 disqualified him, as Trinity required its fellows to be celibate. He built up a very large practice, and acquired an impressive reputation for learning, especially in the area of pleading. He became a Queen's Counsel (QC) in 1844. He was MP for Dublin University from 1848 to 1858, after failing to be elected in 1847. He became Attorney General for Ireland from March to December 1852. He was also made a member of the Privy Council of Ireland in 1852. He received a Doctorate in Civil Law in 1853. He left the House of Commons when he was appointed Lord Chancellor of Ireland in 1858, an office he held until 1859. His appointment caused some surprise since he had made his reputation in the courts of common law, although he also did some chancery work. and appointed to the Privy Council of the United Kingdom in 1868, which entitled him to sit on the Judicial Committee of the Privy Council. Despite his obvious wish to return to office, he never became Chancellor again: even in the Tory party, his strong Evangelical views had made him enemies, while the Bar complained that his deafness made it impossible for him to conduct business efficiently. He accepted the position of Lord Justice of Appeal, but the reaction from the Bar was so unfavourable (his deafness rather than his religious beliefs seems to have been the issue here) that he withdrew his name. His publications include educational, mathematical and legal works. One of his sisters, Rosetta Napier, married James Whiteside, Attorney General for Ireland and later Lord Chief Justice of Ireland. The warm friendship between the two men ended in a bitter quarrel which was never made up. Another sister, Mary Napier, married Echlin Molyneux who later became a Professor of English Law at Queen's University Belfast; she died young in 1831, leaving a son, James Henry. John Robinson, founder and proprietor of the Dublin Daily Express, was a cousin: this assured Napier of favourable press coverage in a wide circulation Unionist newspaper.