Кіріспе
Флоренс Барбара Зайберт (6 қазан 1897 – 23 тамыз 1991) – американдық биохимик. Ол туберкулин антигеніндегі белсенді затты ақуыз екенін анықтағанымен және кейіннен туберкулиннің тазартылған түрін – тазартылған ақуыз туындысын (PPD) оқшаулағанымен әйгілі. Бұл сенімді туберкулезді анықтау тестін жасауға және пайдалануға жағдай жасады. Зайберт Флорида әйелдерінің даңқ залына және Ұлттық әйелдер даңқ залына енгізілген.
Florence Barbara Seibert (October 6, 1897 – August 23, 1991) was an American biochemist. She is best known for identifying the active agent in the antigen tuberculin as a protein, and subsequently for isolating a pure form of tuberculin, purified protein derivative (PPD), enabling the development and use of a reliable TB test. Seibert has been inducted into the Florida Women's Hall of Fame and the National Women's Hall of Fame.
Ерте өмір және білім
Сейберт 1897 жылдың 6 қазанында Пенсильвания штатының Истон қаласында Джордж Питер Сейберт пен Барбара (Меммерт) Сейберттің отбасында дүниеге келді. Ол аяқ тіреуіштер тағынуға мәжбүр болды. Ол осы ақуыздардың бактериялармен ластануын болдырмау үшін әдіс әзірледі. Ол 1921–1922 жылдары Йель университетінде Ван Метр стипендиясының иегері, ал 1922–1923 жылдары Американдық физиологиялық қоғамның Портер стипендиясының иегері болды.
Кәсіби жетістіктері мен марапаттары
1923 жылы Сейберт Чикаго университетінің Ото С. А. Спраг Мемориалдық институтында докторантурадан кейінгі зерттеуші ретінде жұмыс істеді. Ол Америка философиялық қоғамының Портер стипендиясымен қаржыландырылды, бұл сыйлық ерлер мен әйелдер үшін де өте бәсекелі болды. Ол Чикаго университетінің Рикеттс зертханасында және Чикагодағы Спраг Мемориалдық институтында жартылай уақытпен жұмыс істеді. 1924 жылы ол Йельде бастаған және Чикагода жалғасқан жұмысы үшін Чикаго университетінің Говард Тейлор Рикеттс сыйлығын алды. Ол пирогендерден тазартылған процесін «American Journal of Physiology» журналында жариялады. Бұл процесті кейіннен Азық-дәрі басқармасы, Ұлттық денсаулық сақтау институттары және бірнеше фармацевтикалық фирмалар қабылдады. 1962 жылы ол пирогендер жөніндегі жұмысы үшін Американдық қан банктері қауымдастығының Джон Эллиот естелік сыйлығымен марапатталды. Осы кезеңде ол туберкулезді зерттеумен айналысқан доктор Эсмонд Р. Лонгпен танысты. 1932 жылы ол Лонгпен бірге Пенсильвания университетінің Генри Фиппс институтына көшуге келісті. Лонг Фиппс институтында патология профессоры және зертхана директоры болды, ал ол биохимияның доценті лауазымын қабылдады. Олардың мақсаты – туберкулезді анықтауға арналған сенімді тестті әзірлеу еді. Алдыңғы туберкулин препараты, Кохтың заттары, 1890 жылдан бері материалдағы қоспалардың салдарынан туберкулезді анықтауда жалған теріс нәтижелерді көрсетіп келді. Кейбір дереккөздер оған 1937-1938 жылдары Швецияның Уппсала университетіне Гуггенхайм стипендиясымен барғанда, Нобель сыйлығының иегері, ақуыз ғалымы Теодор Сведбергпен бірге жұмыс істеген кезде туберкулез ақуыз молекуласын сәтті оқшаулауды жатқызады. Ол тесікті саз балшықтан және азот қышқылымен өңделген мақтадан жасалған сүзгілерді пайдаланып, кристалдық туберкулин туберкулейнін тазарту әдістерін жасады. 1943 жылы Сейберт Америка Университет әйелдер қауымдастығынан алғашқы жетістік сыйлығын алды. Ол 1932 жылдан 1959 жылға дейін Пенсильвания университетінің Генри Фиппс институтында қызмет етті. Ол 1932 жылдан 1937 жылға дейін ассистент-профессор, 1937 жылдан 1955 жылға дейін доцент, 1955 жылдан 1959 жылға дейін биохимия профессоры болды және 1959 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін профессор-эмеритус атағын алды. 1968 жылы Сейберт «Ғылымгердің төбесіндегі тастар» атты автобиографиясын жариялады. Сейберт 1938 жылы Ұлттық туберкулез қауымдастығынан Трудо медалін, 1942 жылы Америка химия қоғамынан Фрэнсис П. Гарван медалін және 1990 жылы Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді.
In 1924, she received the University of Chicago's Howard Taylor Ricketts Prize for work she began at Yale and continued in Chicago. She published her pyrogen free process in the American Journal of Physiology. It was subsequently adopted by the Food and Drug Administration, the National Institutes of Health, and various pharmaceutical firms. She was further recognized in 1962 with the John Elliot Memorial Award from the American Association of Blood Banks for her work on pyrogens. During this time, she met Esmond R. Long MD PhD, who was working on tuberculosis. In 1932 she agreed to relocate, with Long, to the Henry Phipps Institute at the University of Pennsylvania. He became professor of pathology and director of laboratories at the Phipps Institute, while she accepted a position as an assistant professor in biochemistry. Their goal was the development of a reliable test for the identification of tuberculosis. The previous tuberculin derivative, Koch's substance, had produced false negative results in tuberculosis tests since the 1890s because of impurities in the material. Some sources credit her with successfully isolating the tuberculosis protein molecule during 1937–38, when she visited the University of Uppsala, Sweden, as a Guggenheim fellow to work with Nobel prize winning protein scientist Theodor Svedberg. She developed methods for purifying a crystalline tuberculin derivative using filters of porous clay and nitric acid treated cotton. In 1943, Seibert received the first Achievement Award from the American Association of University Women. She remained at the Henry Phipps Institute at the University of Pennsylvania from 1932 to 1959. She was an assistant professor from 1932 to 1937, an associate professor from 1937 to 1955, a full professor of biochemistry from 1955 to 1959, and professor emeritus as of her official retirement in 1959. In 1968, Seibert published her autobiography Pebbles on the Hill of a Scientist. Siebert received the Trudeau Medal from the National Tuberculosis Association in 1938, the Francis P. Garvan Medal from the American Chemical Society in 1942, and induction into the National Women's Hall of Fame in 1990.