Гарри Пуллиам Кейн: Американ саяхатшысының өмірі мен қызметі
Harry P. Cain
Гарри Пуллам Кейн – америкалық саясаткер, Вашингтоннан сенатор (1946-1953). Консервативті көзқарастарымен, Маккартиді қолдауымен және азаматтық құқықтарды қорғауымен белгілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық саяхатшы
осы атқа ие болғандар
American politician
those of a similar name
Гарри Пуллиам Кейн (10 қаңтар 1906 - 3 наурыз 1979) – 1946 жылдан 1953 жылға дейін Вашингтондан АҚШ сенаторы болған, республикашыл. Кейн Сенат мүшесі ретінде және сенатор Джозеф Маккартидің досы және қолдаушысы ретінде консервативті және көбінесе даулы пікірлерімен есте қалады. Сенаттағы қызметінен бұрын ол Вашингтон штатының Такома қаласының 23-ші мэрі болды. Сенаттағы мерзімінен кейін ол Эйзенхауэр басқармасы кезінде қауіпсіздікке қатер төндірген деп айыпталған адамдардың азаматтық құқықтарын қорғаушы ретінде, сондай-ақ қоғамдық белсенді және орташа республикашыл ретінде 1979 жылы қайтыс болғанға дейін танылды. 1972 жылғы сұхбатында Кейн өзін "негізінен саяси прагматик ретінде, уақыт өте келе және әртүрлі себептермен консерватор, белсенді, либерал, орташа, таза, радикал және кейде халықшыл деп атауға болатын адам" деп сипаттады. Мансабының тұрақсыздығын мойындап, ол: "Мен кез келген жағдайға жауап беруге тырысқанда, барынша жақсы істедім" деді.
Harry Pulliam Cain (January 10, 1906 – March 3, 1979) was an American politician who served as a United States Senator from Washington who served as a Republican from 1946 to 1953. Cain is mainly remembered for his conservative and often highly controversial views as a member of the Senate and as a friend and supporter of Senator Joseph McCarthy. Prior to his term in the Senate, he had served as the 23rd mayor of Tacoma, Washington. Following his Senate term he was widely recognized as a defender of the civil liberties of individuals accused of being security risks during the Eisenhower administration and as a community activist and moderate Republican until his death in 1979. In a 1972 interview, Cain described himself as being, "basically a political pragmatist – from time to time and for different reasons a conservative, militant, liberal, moderate, purist, radical and now and again what some call a populist". Acknowledging that his career had been known for its inconsistencies, he said, "The record consists of doing the best I could when confronted by any situation demanding action."
Ерте өмір және білім
Гарри Пуллиам Кейн және оның егіз інісі Теннесси штатының Нэшвилл қаласында дүниеге келді. Екі ата-анасы да Вирджиния, Алабама және Кентукки штаттарынан көшіп келген шотланд-ирланд тегінен еді. Ұлдарына оңтүстік мұралары мен отбасы тарихын қадірлеуге үйретті. 1911 жылы отбасы Такомаға көшті. Екі ата-анасы да шебер жазушылар болды. Оның анасы депрессиядан зардап шегіп, 1917 жылы өзіне-өзі қол жұмсады. Оның қайтысынан кейін көп ұзамай, Кейн Белл парезіне шалдықты, бұл оның сөйлеу қабілетін жойды. Бірақ ол уақыт өте келе сөйлеуін қалпына келтірді. Кейн Такомадағы мемлекеттік мектептерде оқыды, содан кейін 1920 жылы Портлендтегі Хилл әскери академиясына түсті, онда ол көрнекті спортшы болды және мектеп газетін басқарды. 1924 және 1925 жылдары ол қазір тоқтатылған Портленд Ньюс Телеграм газетінде тілші болып жұмыс істеді. Ол Севаннидегі Оңтүстік университетін бітірді, 1929 жылы дипломын алды. Оның зиялылық идеалы XVIII ғасырдың британ философы және мемлекет қайраткері Эдмунд Берк болды. Бітірген соң ол The New York Times газетінен жұмысқа шақыру алды.
Harry Pulliam Cain and his twin brother were born in Nashville, Tennessee. Both parents were of Scots Irish descent who had moved from Virginia, Alabama, and Kentucky. Their boys were taught a strong appreciation for their southern heritage and family history. The family moved to Tacoma in 1911. Both parents were accomplished writers. His mother suffered from depression and committed suicide in 1917. Shortly after her death, Cain suffered an attack of Bell's palsy, crippling his ability to speak. He eventually regained his speech. Cain attended the Tacoma public schools and then, in 1920, enrolled at Hill Military Academy in Portland, Oregon, where he was a star athlete and edited the school newspaper. He spent 1924 and 1925 working as a reporter for the now defunct Portland News Telegram. He attending the Sewanee: The University of the South in Sewanee, Tennessee, graduating in 1929. His intellectual hero was the eighteenth century British philosopher and statesman, Edmund Burke. Upon graduation he received an offer of work from The New York Times.
Мансап
Нью-Йоркке көшуден бұрын, Кейн Такомадағы әкесіне барып, бірақ оның денсаулығының нашар екенін көріп, қалуға шешім қабылдады. Ол Калифорния банкінің Такома филиалында жұмыс істеді (қазіргі Union Bank, N. А.) және 1939 жылға дейін сонда қызмет етті. 1939 жылы Вашингтон штатының құрылғанына елу жыл толуына орай, Такома қаласы Алтын мерейтойды өткізуге таңдалғанда, Кейн фестиваль директоры болып тағайындалды. Іс-шараның сәтті өтуі Кейннің Такома қаласының мэр лауазымына партиялық емес сайлауда түсуіне себеп болды, бұл уақытша мэрдің қалған екі жылдық мерзімін аяқтау мақсатында болды. Консервативті демократ болған Кейн президент Франклин Рузвельтке екі рет дауыс бергенімен, 1936 жылдан кейін «Жаңа саясатқа» көңілі тоймады. Кейн алғашқы сайлауда үшінші орын алды. Жалпы сайлауға төрт күн қалғанда, көш бастап келе жатқан үміткер инсульттан қайтыс болды және Кейннің аты дауыс бюллетеніне енгізілді. Кейін қайтыс болған үміткердің қолдаушылары оны қолдады және ол 34 жасында мэр болып сайланды.
Before moving to New York City, Cain visited his father in Tacoma but finding him in ill health, decided to remain. He was employed by the Tacoma branch of The Bank of California, N. A. (now Union Bank, N. A.) where he remained until 1939. When Tacoma was selected to host the 1939 Golden Jubilee Celebration, celebrating fifty years of Washington statehood, Cain was selected as its festival director. The success of the event led Cain to run for the non partisan position of Mayor of Tacoma in a special election to complete the two year term of the interim mayor who decided not to run again. A conservative Democrat, Cain voted twice for President Franklin Roosevelt but became disenchanted with the New Deal after 1936. Cain placed third in the primary election. Four days before the general election, the leading candidate died of a stroke and Cain's name was added to the ballot. The dead candidate's supporters backed Cain and he was elected mayor at the age of 34.
Такома қаласының әкімі
Кейіннің қала басшысы қызметі оның ынтасымен және басқаруға өте ашық көзқарасымен еректелді, соның ішінде сол кезде сирек кездесетін апта сайынғы радио бағдарламасы да болды. Оның алғашқы мерзімінде Такома маңындағы кеме жасаушылық және әскери базаларда Екінші дүниежүзілік соғысқа дайындық жұмыстары, сондай-ақ Такома жолақты көпірінің құлауы болды. Жапонияның Пёрл-Харборға жасаған шабуылынан кейін, Кейін Батыс жағалауындағы 110 000 жапонның тұтқындалуына үкіметтің қадамдарына публично қарсы шыққан екі сайланған шенеуніктің бірі болды. 1942 жылы Кейін Такома тарихындағы ең көп дауыспен қайтадан қала басшысы болып сайланды. Оның екінші мерзімінде ұзақ жылдар бойы жиналған жаман әдеттермен күресу, соғыс кезеңіндегі тұрғын үйлерді қаржыландыру, қала үшін ұзақ мерзімді жоспарлау жүйесін енгізу, ескірген қалалық комиссия үкіметін реформалау және оның әріптес қала комиссарларының осылардың барлығына қарсылығымен сипатталды.
Cain's terms as mayor were characterized by his enthusiasm and very public approach to governing, including a weekly radio program that was uncommon for the time. His first term was also characterized by the build up for World War II at the shipyards and military bases around Tacoma, and for the collapse of the Tacoma Narrows Bridge. Following the Japanese attack at Pearl Harbor, Hawaii, Cain was one of only two elected officials on the West Coast to publicly oppose the government's internment of 110,000 Japanese. In 1942, Cain was re elected mayor by the largest plurality in Tacoma's history. His second term was characterized by his aggressive efforts to clean up long existing vice, to obtain funding for wartime housing, to institute a long range planning process for the city, to reform the outdated City Commission form of government, and opposition from his fellow city commissioners to each of the above.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1943 жылғы мамыр айында ол АҚШ армиясына майор шындығында кіру үшін қызметтен уақытша босатылды. Әскери үкімет мектебінде оқығаннан кейін, Кейн Алжирдегі Одақтас әскери үкіметіне (AMGOT) тағайындалды. Сицилиядағы далалық жаттығудан кейін, Кейн Италияға шабуылға қатысып, 1943 жылдың 15 қыркүйегінде Италияның Салерно қаласындағы плацдармға, АҚШ-тың 82-ші әуе десанттық дивизиясының глайдер полкіне тіркелді. Кейн Италияның Неаполь қаласына жақын 29 қала мен ауылдың басқаруын жүзеге асырды, екі армияның арасында қалған ашаршылық көріп жүрген бейкүнә азаматтардың қажеттіліктерін қанағаттандыруға тырысты. Кейін жаңадан құрылған Одақтас бақылау комиссиясының (ACC) және АҚШ-тың 5-ші армиясының Рим аймақтық қолбасшылығы штабында әртүрлі лауазымдарда қызмет етті. Ол Монте-Кассино мен Анцио шайқастарына қатысты, бұл Италия кампаниясының ең қанды шайқастары еді. 1944 жылғы наурыз айында Кейн Англияның Лондон қаласындағы SHAEF штаб-пәтеріне тағайындалды, онда ол G 5 Азаматтық істер бөлімінің психологиялық соғыс және қоғамдық қатынастар бөлімін басқарды. Подполковник шындығына дейін көтерілген ол Арчибальд МакЛиш және Эдвард Р. Мэрроу сияқты көптеген белгілі жазушылармен және журналистермен жұмыс істеді. 1944 жылғы сәуір айында Вашингтон штатындағы саяси жақтастары Кейнге 1944 жылғы сайлауда бос АҚШ Сенатының орындығына республикалық кандидат ретінде түсуге шақырды. Кейн белсенді науқан жүргізе алмаса да, ол республикалық алға сайлауды жеңіп алды және жалпы сайлауда танымал демократ өкілі Уоррен Г. Магнусонмен кездесті. Кейн лайықты науқан жүргізді, бірақ науқанның соңғы апталарында Магнусоннан 88 000 дауысқа қалып қойды. Сенатқа үміткер болып, Лондондағы қызметтік міндеттерін орындағанда, Нормандияға шабуыл және "Маркет-Гарден" операциясы болды, ал Кейн екеуін де жіберіп алды. Ол жауынгерлік бөлімде қызмет етуге ұмтылды. Қыркүйек айында ол генерал-майор Мэтью Риджвей басқаратын XVIII әуе десанттық корпусына азаматтық істер жөніндегі штаб бастығының орынбасары (G 5) болып тағайындалды. Желтоқсан айындағы Арденн шайқасында Риджвей корпусы олқылықты жабуда маңызды рөл атқарды, ал Кейн шайқастың ортасында болды. Екі армияның арасында қалған бейкүнә азаматтарды қорғауға және тамақтандыруға тырысқан Кейн майданнан полковник шындығына көтерілді. Кейн "Варсити" операциясын, Рур қалтасын жою және одақтастардың Солтүстік Германияға шабуылдарын жоспарлауға қатысты. Ол 1945 жылғы 7 мамырда соғыс аяқталмас бұрын 24 сағаттан кейін жеңіл жарақат алды. Бір күннен кейін Кейн Германияның Хагенов қаласына жақын жердегі концлагерь құрбандарының жерлеу рәсімінде сөз сөйледі. Генерал Риджвей өзінің естеліктерінде бұл сөзді "мен естіген ең тиімді сөздердің бірі" деп еске алды. Кейннің соңғы әскери тапсырмасы генерал Джордж С. Паттонның Баварияны әскери басып алу кезіндегі әскери үкімет рәсімдерін тексеру болды.
He took a leave of absence in May 1943 to enter the United States Army as a major. Following training at the Army's School of Military Government, Cain was assigned to Allied Military Government for Occupied Territories (AMGOT) in Algiers, Algeria. After field training in Sicily, Cain participated in the invasion of Italy, landing on the beachhead at Salerno, Italy attached to a glider regiment of the U. S. 82nd Airborne Division on September 15, 1943. Cain was placed in charge of 29 towns and villages near Naples, Italy, trying to meet the needs of starving displaced civilians caught between the two armies. Cain later served in various staff positions on the staff of the newly formed Allied Control Commission (ACC) and the Rome Area Command of the U. S. Fifth Army. He was present during the fighting for Monte Cassino and the invasion of Anzio, two of the bloodiest battles of the Italian campaign. In March 1944, Cain was assigned to SHAEF headquarters in London, England where he directed the psychological warfare and public relations division of the G 5 Civil Affairs staff. Promoted to lieutenant colonel, he worked with many famous writers and journalists including Archibald MacLeish and Edward R. Murrow. In April 1944, Cain was approached by political supporters in Washington state to run as a Republican for the open U. S. Senate seat in the 1944 election. Although Cain was unable to campaign actively, he won the Republican primary and faced popular Democratic Representative Warren G. Magnuson in the general election. Cain ran a respectable campaign, but fell behind in the final weeks of the campaign, losing to Magnuson by 88,000 votes. While he was running for the Senate and carrying out his staff duties in London, the Invasion of Normandy and Operation Market Garden had taken place and Cain had missed both of them. He longed for an assignment in the field with a combat unit. In September, he was assigned to the XVIII Airborne Corps, commanded by Major General Matthew Ridgway, as Assistant Chief of Staff for Civil Affairs (G 5). During the Battle of the Bulge in December, Ridgway's Corps was instrumental in plugging the gap and Cain was in the thick of the fighting. Responsible for trying to protect and feed the civilians caught in the middle, Cain received a battlefield promotion to Colonel. Cain participated in the planning for Operation Varsity, the elimination of the Ruhr Pocket, and the Allied push into Northern Germany. He was slightly wounded 24 hours before the end of hostilities on May 7, 1945. A day later, Cain delivered a speech at the burial of approximately 200 concentration camp victims near the town of Hagenow, Germany. General Ridgway remembered the speech in his memoirs as "one of the most effective I have ever heard". Cain's last military assignment was inspecting General George S. Patton's controversial military government procedures during the military occupation of Bavaria.
АҚШ Сенаты
Соғыстан кейін Кейн Такома қаласының мэрі лауазымын қайтадан атқара бастады, бірақ 1946 жылдың 15 маусымында Сенатқа қайта сайлану үшін отставкаға кетті. Ол 1946 жылдың 5 қарашасында сенатор болып сайланды, демократ Хью Б. Митчеллді 60 000-нан астам дауыспен жеңді. Митчелл жақында ғана тағайындалған, жайлы, қабілетті, бірақ айқын харизматикалық емес үгітші болды. Осы үгіт наурызында Кейн алғаш рет Митчелл және басқа штаттық демократтардың коммунистік ұйымдармен байланысы туралы айыптауларды көтерді. Кейн 1946 жылдың 26 желтоқсанынан 1953 жылдың 3 қаңтарына дейін Сенатта қызмет етті. Ол Роберт А. Тафт пен Артур Х. Ванденберг басқаратын Республикалық партияның орталық-батыстық консервативті тобымен байланысты болды. Оның мерзімі даулы болды және көбінесе қабынулы риторикамен және кейде оның сайлаушылардың мүдделеріне қайшы келетін мәселелердегі ұстанымдарымен ерекшеленді. Кейін 1949 жылғы сұхбатта Сенаттағы қызметіне қатысты көзқарасын талқылады: «Мен тек өзімнің ар-ұжданыма және инстинктіме құлақ естіп, сол кезде дұрыс деп ойлағандай істеуге шешім қабылдадым. Неге болмасқа? Мемлекеттік қызметтегі адам өзінің ойынша дұрыс істеуі керек. Мемлекеттік қызметте қалудың кепілі жоқ». Ол Тафт-Хартли заңына, 70 ұйымдық Әуе күштеріне қарсы, Әлеуметтік қамсыздандыру жәрдемақыларын кеңейтуге және жалпы алғанда мемлекеттік билікке қарсы дауыс берді. Ол Конгресте жылжымайтын мүлік саласының ең күшті қолдаушысы деп есептелді және бірде «Time» журналына «Сенаттың ең қажетсіз» мүшелерінің тізіміне енгізгеніне қарсы ұзақ сөз сөйледі. Ол екі маңызды филибустерге қатысты: біріншісі – бұрынғы Вашингтон штатының губернаторы және сенатор Мон Ц. Уоллгреннің Ұлттық қауіпсіздік ресурстары кеңесінің директоры болып тағайындалуын тоқтатуға бағытталған 6 сағат 3/4 сәттік әрекет, екіншісі – федералдық жалдау бақылауын ұзартуға бағытталған 12 сағат 1/2 сәтсіз әрекет. Сенатта жүргенде ол сенатор Джозеф Маккарти және басқалардың коммунистік қауіпсіздікке қауіп төндіретін деп айыпталған мемлекеттік қызметкерлерді анықтау және жұмыстан босату жөніндегі күш-жігерін қолдады. Корея соғысы кезінде ол генерал Дуглас Макартурдың жұмыстан босатылуына қарсы болды және соғысты Қытай материгіне дейін кеңейтуді қолдады. Кейннің Сенаттағы мерзімі аяқталар кезде, ол Ұлттық Демократиялық партияның жеңіліске ұшырауына себеп болды, бұл республикашылдар үшін өте перспективалы жыл сияқты көрінді. Хью Митчелл губернаторлыққа үміткер болғандықтан, Кейннің қарсыласы Генри М. Джексон – халыққа танымал алты мерзімді Конгрессмен болады. Екеуі де Каиннің Сенаттағы рекордына негізделген қатал және ауыр науқанда күресті. Джексон республикалықтардың жалпы ұлттық үлкен жеңісіне қарамастан, Кейнді 130 000-нан астам дауыспен жеңді. Кейін бірде АҚШ Сенатында «реакционер» болғаны туралы пікірге жауап берді: «Мен реакционер ретінде қоғамдық мүддеге зиян келтіретін шараларға қарсы күшті қарсылық көрсеттім. Менің көптеген ұстанымдарымды тек аздаған адамдар ғана қолдады, бұл мені алаңдатпады. Егер мен ел үшін емес, өзім үшін ойлаған болсам, басқаша әрекет етер едім. Мен көбінесе ашуланып, өзім үшін шыдамсыздық танытар едім».
After the war, Cain resumed his duties as mayor of Tacoma, but resigned on June 15, 1946, to run again for the Senate. He was elected to the Senate on November 5, 1946, defeating Democrat Hugh B. Mitchell, an affable, competent, and decidedly uncharismatic campaigner who had recently been appointed to the position, by more than 60,000 votes. In this campaign Cain first began to raise the allegations of ties to Communist front organizations against Mitchell and other state Democrats. Cain served in the Senate from December 26, 1946, to January 3, 1953. He became associated with the midwestern, conservative bloc of the Republican Party led by Robert A. Taft and Arthur H. Vandenberg. His term was controversial and marked by often inflammatory rhetoric and positions on issues that were sometimes seen as being at odds with the best interests of his constituents. Cain later discussed his approach to serving in the Senate in a 1949 interview. "I had decided to listen only to my conscience and my instinct and do what seemed right at the time. Why not? A man in public office might as well play it the way he thinks he should. There is no sure way to stay in public office." He voted for the Taft Hartley Act, against a 70 group Air Force, against an expansion in Social Security benefits and generally against public power. He was generally considered to be the real estate industry's strongest supporter in Congress and once made an extended speech attacking Time magazine for including him on a list of the "Senate's Most Expendable" members. He engaged in two notable filibusters; the first a 6 3 /4 hour successful effort to block the nomination of former Washington Governor and Senator Mon C. Wallgren to be director of the National Security Resources Board, and a longer 12 1 /2 hour unsuccessful effort to block an extension of federal rent controls. While in the Senate, he generally supported the efforts of Senator Joseph McCarthy and others to identify and dismiss government employees who were alleged to be communist security risks. During the Korean War, he opposed the firing of General Douglas MacArthur and supported extending the war to the Chinese mainland. As Cain's term in the Senate wound down, he was targeted by the National Democratic Party for defeat in what otherwise looked like a very promising Republican year. With Hugh Mitchell running for Governor, Cain's opponent would be the popular six term Congressman, Henry M. Jackson. The two fought a tough, bruising campaign, based largely on Cain's record in the Senate. Jackson overcame a national Republican landslide to beat Cain by more than 130,000 votes. Cain once responded to a comment that he had been a "reactionary" in the U. S. Senate. "as a reactionary I reacted strongly against measures believed to be adverse to the public interest. It seldom bothered me that a number of my positions were supported only by a small minority. Had I been concerned with self rather than country I would have acted much differently. I was often angry and too impatient for my own good."
Төңкеріс әрекеттерін бақылау жөніндегі кеңес
Кейбір бұрынғы сенат әріптестерінің ұсынысымен президент Дуайт Д. Эйзенхауэр Кейнді 1953 жылдан 1956 жылға дейін қызмет еткен, бүлікшіл қызметтерді бақылау жөніндегі кеңеске мүше етіп тағайындады. Кейін өзінің жаңа міндеттерін атқарып, әдетте Бас прокурор Герберт Брауннеллдің кеңеске ұсынған ұсыныстарын қолдады. Бірақ көп ұзамай, үкіметтің ішкі қауіпсіздік бағдарламасы заңмен сәйкес болғанымен, көбінесе айыпталушылардың азаматтық бостандықтарын бұзғанын және кейде оларға заң бойынша тиісті процеске қатысу мүмкіндігін жоққа шығарғанын білді. Ол ұлттық азаматтық бостандықтар ұйымдарына арналған бірқатар сөздерінде бағдарламаның артық кеткенін айтып, наразылық білдірді. Сөйтіп, Ақ үй штабының басшысы Шерман Адамс пен Әділет министрлігінің өкілдері оны сенімсіз деп санады. Эйзенхауэр әкімшілігі партиясының оңшыл қанатының қысымымен, ішкі қауіпсіздік бағдарламасын үкіметтен қауіпті элементтерді жою құралы ретінде қарастырды, ал Кейін бұл бағдарлама айыпталушылардың құқықтарын жиі таптаптаптағанын көрді. 1955 жылдың 7 маусымында Ақ үйде Кейін мен Президент арасындағы шиеленісті кездесу болды. Кейін осы лауазымға қайта тағайындалмауға шешім қабылдап, 1955 жылдың 17 маусымында қызметтен кетті. 1956 жылдың 23 қазанында Ұлттық баспасөз клубында Кейін құрметіне банкет өткізілді, онда 350-ден астам азаматтық бостандықтарды қорғаушылар, еңбек лидерлері және саяси жақтастары қатысты, оның ішінде Кейін көмектескен көптеген адамдар болды. Кейінге мына жазуы бар тақташа табыс етілді: "Гарри П. Кейінге құрметпен / Адамдық қадір-қасиеттің чемпионы, ұлттық қауіпсіздік іздеуде конституциялық құқықтардың қорғаушысы / Елге деген адалдығын ақтаған және бостандыққа сенімін арттырғандардан / Арнау кешкі асы / Ұлттық баспасөз клубы, Вашингтон, Колумбия округі / 23 қазан 1956 жыл".
At the urging of some of his former Senate colleagues, President Dwight D. Eisenhower appointed Cain to the Subversive Activities Control Board, where he served from 1953 to 1956. Cain went about his new duties, generally supporting the recommendations brought to the board by Attorney General Herbert Brownell Jr. Cain soon became aware of numerous cases in which the government's internal security program, while legal, often violated the civil liberties of the accused and sometimes denied them due process under the law. He began to speak out against what he believed to be the excesses of the program in a series of speeches to national civil liberties groups, to the point that White House Chief of Staff Sherman Adams and members of the Justice Department considered him disloyal. The Eisenhower administration, under pressure from the right wing of their party, saw their internal security program as a means of eliminating security risks from government; Cain saw the program as often trampling on the civil rights of the accused. The confrontation came to a head in a contentious meeting between Cain and the President in the White House on June 7, 1955. Cain determined that he would not to be re appointed to the position and resigned on June 17, 1955. On October 23, 1956, a banquet in Cain's honor was held at the National Press Club and attended by more than 350 civil liberties advocates, labor leaders and political admirers, including many of the individuals who Cain had helped. A plaque was presented to Cain with the following inscription: "In Tribute to Harry P. Cain / Champion of Human Dignity, Defender of Constitutional Rights in the Search For National Security / From Those Whose Loyalty to Country He Vindicated, and Those Whose Faith in Freedom He Strengthened / Presented at Testimonial Dinner / National Press Club, Washington, D. C. / 23 October 1956."
Кейінгі мансап
Ешқашан бай болмаған Кейн шектеулі мүмкіндіктермен және тіпті ақшасыз Такомаға оралды. Екі үлкен партия да оны болжау қиын адам деп тапты. Жағдайды нашарлату үшін, оның некесі де бұзылып бара жатты. Ол Йель университетінде қысқаша дәріс оқыды және жұмыс іздеді. Ол оны Флорида штатының Майами қаласында тапты, онда ескі достары оны үлкен Майамидегі жинақ-несие қауымдастығының қоғамдық және кейіннен қоғамдық байланыстар басқармасына жұмысқа алды. 1957 жылдың мамыр айында ол Артур Миллердің Конгреске қарсы келгені үшін сотталуында куәлік беруге шақырылды. Ол Миллердің «коммунизм жөніндегі сарапшы куәсі» болды және Миллер өзінің пьесаларын «Коммунистік партияның тәртібімен» жазғанына «сенбейтінін» айтты. Оның куәлігі ерекше болды, себебі әдетте үкімет ғана айыпталушының коммунист екенін көрсету үшін «сарапшы куәлігін» ұсынатын. 1964 жылдың қаңтарында ол Джон Голдмарк атынан сотқа шақырылды, ол Вашингтон штатының заң шығарушысы болды және ACLU-ға мүше болғаны үшін, бұл коммунистік ұйымның мүшесі болумен тең деп айыпталып, ішінара жеңіліске ұшырады. Кейн ACLU ешқашан Бас прокурордың мұндай ұйымдардың тізіміне енбегенін куәлік етті және Голдмарк айыпталушылардан айтарлықтай сомада өтемақы алды. Кейін Майами теледидарында танымал болды, банк демеушілік еткен апталық қоғамдық істер бағдарламасында ұлттық саяси тұлғаларды шақырып, сұхбат алатын. Ол сонымен қатар көптеген қоғамдық және азаматтық шараларға белсенді қатысты. Кейндер 1958 жылы ажырасты. Сол жылы ол 1930 жылдардың ортасынан бері таныс болған Лавон Кнайслиге үйленді. Ол республикалық саясатта белсенді болып, Дейд округінде және штат бойынша партияның бейнесін жаңарту және кеңейту үшін жұмыс істеді. 1962 жылы ол Клод Пепперге қарсы республикалық жаңадан келген Роберт А. Петерсонның сайлау кампаниясын басқарды. Петерсон жеңіліске ұшырады, бірақ Кейн Флоридада өзін тиімді саяси күш ретінде орнықтырды. Ол 1964 және 1968 жылдары АҚШ Сенатына үміткер болуды ойлады, бірақ әлеуметтік мәселелердегі оның орташа көзқарастары штаттық партиямен келіспеді. Ол 1964 жылы Джонсон-Хамфриге Флоридада қолдау көрсетті, бірақ 1968 жылы Вьетнам соғысына қарсы болғандықтан Нельсон Рокфеллерді, содан кейін Ричард Никсонды қолдады. 1972 жылы ол бұрынғы қарсыласы Генри Джексонды Демократиялық партияның президенттік номинациясына қолдады және Флоридада онымен бірге науқан жүргізді. 1972 жылы Кейн Майами-Дейд округі комиссиясына тағайындалды. Ол елдегі алғашқы ішкі аумақтарда темекі шегуге тыйым салу және жұмыс, тұрғын үй және қоғамдық орындарда тең құқықтарды қамтамасыз ететін басқа да шараларды жақтады. Денсаулығы нашарлағандықтан, ол 1976 жылы қайта сайлануға үміткер болғанда жеңіліске ұшырады.
Never wealthy, Cain returned to Tacoma with limited prospects and even less money. Both major parties found him unpredictable. To make matters worse, his marriage was unraveling. He lectured briefly at Yale University and looked for a job. He found it in Miami, Florida, where old friends hired him to manage the public relations and, later, the community relations of a large Miami based savings and loan association. In May 1957, he was called to testify at Arthur Miller's trial for contempt of Congress. He was Miller's "expert witness on communism" and he testified that he "did not believe" that Miller had written his plays "under the discipline of the Communist Party". His testimony was unusual in that normally only the government produced 'expert testimony' to demonstrate that the defendant was a Communist. In January 1964 he testified in a libel trial brought on behalf of John Goldmark, a Washington state legislator who had been defeated partially on the basis of allegations that his membership in the ACLU was tantamount to being a member of a Communist front organization. Cain testified that the ACLU had never been on the Attorney General's list of such organizations and Goldmark won a sizable award from the defendants. Cain became a familiar face on Miami television, hosting and interviewing national political personalities on a weekly public affairs program that the bank sponsored. He also became active in numerous community and civic activities. The Cains divorced in 1958. Later that year he married LaVonne Kneisley, a family friend since the mid 1930s. He remained active in Republican politics and worked to liberalize and broaden the face of the party in Dade County and throughout the state. In 1962 he managed the congressional campaign of Republican newcomer Robert A. Peterson against Claude Pepper. Peterson lost, but Cain established himself as a viable political force in Florida. He considered running for the U. S. Senate in 1964 and again in 1968, but his moderate positions on social issues were in variance with the state party. He chaired the Florida Citizens for Johnson Humphrey, the Democratic Party ticket, in 1964, but supported Nelson Rockefeller and then Richard Nixon in 1968 based on his opposition to the Vietnam War. In 1972, he supported his old opponent, Henry Jackson, for the Democratic presidential nomination and campaigned with him in Florida. In 1972, Cain was appointed to the Metropolitan Miami Dade County Commission. He championed one of the first indoor smoking bans in the country and other measures ensuring equal rights in jobs, housing and public accommodation. In failing health, he was defeated for re election in 1976.
Жеке өмір
1934 жылы Вашингтон штатының Сиэтл қаласында Марджори Дилспен үйленді. Олардың екі баласы болды: Гарри кіші (Буззи) және Кенди. 1935–1936 жылдары жұбайлар Англия мен Германияға ұзақ сапар жасады, онда олар театр өнеріне толыққанды еніп, британдық банк жүйесін зерттеді және Лондонның Хайд-паркіндегі шешен сөйлеушілерді тыңдады. Германияда болғанда Кейин Адольф Гитлер және басқа да жоғары лауазымды нацистік көшбасшылардың сөздерін тыңдаған бірнеше жаппай митингке қатысты және Германия әлемге қауіпті угроза екеніне көз жеткізіп елге оралды. Ол көргендері туралы жергілікті және облыстық ұйымдарға 150-ден астам дәріс оқыды.
He married Marjorie Dils of Seattle, Washington, in 1934. They had two children: Harry Jr. (Buzzy) and Candy. In 1935–1936, the couple took an extended trip to England and Germany, where they immersed themselves in theater and he studied British banking methods and listened to the colorful orators in London's Hyde Park. While in Germany, Cain attended several mass rallies where Adolf Hitler and other top Nazi leaders spoke and returned home convinced that Germany presented a major world threat, making more than 150 speeches to local and statewide groups about what he had seen.
Өлім
1979 жылдың 3 наурызында Флорида штатының Майами Лейкс қаласындағы үйінде өкпе эмфиземасының асқынуларынан қайтыс болды. Оның денесі кремацияланып, күлі Мэриленд штатының Бетесда қаласындағы сүйікті гольф алаңына шашылды.
He died of complications from emphysema at his home in Miami Lakes, Florida, on March 3, 1979. He was cremated and his ashes scattered on his favorite golf course in Bethesda, Maryland.