Оңтүстік Үндістандағы Раманатха ғибадатханасы

Кіріспе

Тамил Надудағы индуистік ғибадатхана, Үндістан. Ранганатханың басқа ғибадатханалары туралы ақпарат.

Бұл Оңтүстік Үндістандағы ең танымал Вайшнав ғибадатханаларының бірі, аңызға толы және тарихы бай. Ежелгі мәтіндік тарихтан бөлек, археологиялық дәлелдер, мысалы, жазулар осы ғибадатханаға сілтеме жасайды, және бұл тас жазулар б.з.б. 100-ден б.з. 100-ға дейінгі кезеңге жатады. Осылайша, "Оңтүстік Үндістандағы ең ежелгі сақталған, әлі де жұмыс істеп тұрған ғибадатхана кешендерінің бірі" болып табылады. Құдайдың айғағы санскрит эпосы Рамаянада шамамен б.з.б. 800-400 жылдар аралығында кездеседі, бұл құдайдың бар екендігін осы кезеңге дейін жылжытады. Ғибадатхана 11 ғасырда Раманужаның және оның алдын бауырлары Натамуни мен Ямуначарьяның Шрирангамдағы қызметінен бастап Вайшнав тарихында маңызды рөл атқарды. Оның орналасқан жері – Коллидам және Кавери өзендері арасындағы арал.

Ғибадатхананың аумағы 81 киіз үй, 21 мұнара, 39 павильон және көптеген су резервуарларын қамтиды.

Орналасқан жері

Шрирангамдағы Ранганатхасвами ғибадатханасы, сондай-ақ Перияковил (Үлкен ғибадатхана), Буолока Вайкунтам және Шрирангам Тирупати деп белгілі. Ол Тиручираппалли қаласының солтүстігінде, шамамен, және Ченнайдың оңтүстік-батысында, шамамен, орналасқан. Қала Үндістан темір жолының желісі, Тамил Наду автобус қызметтері және 38-ші тас жол арқылы күн сайын басқа ірі қалалармен байланысты. Бұл орын Тиручираппалли халықаралық әуежайына (IATA: TRZ) жақын. Ғибадатхана орналасқан жер Кавери және Коллидам өзендерімен шектелген үлкен аралда. Аралда екі маңызды ғибадатхана бар: біреуі Вишнуға Ранганатха ретінде, ал екіншісі Шиваға Джамбукешвара ретінде арналған. Аралда осы екеуінен де көне үңгір ғибадатханалары бар.

Аңыз

Ғибадатхана мен оның өнер туындылары аймақтық Пураник мәтіндерінде кездесетін көптеген тамил аңыздарының тақырыбы болып табылады. Мысалы, «Шриранга Махатмиям» – ғибадатхананың тегі туралы мифологиялық әңгімелер жинағының бірі. Оған сәйкес, Брахма Самудра Мантана (ғарыштық мұхитты араластыру) кезінде құлшылық жасап, соның нәтижесінде Шрирангам Вимана пайда болды. Ол Сатьялокада ғасырлар бойы тұрды, содан кейін Икшваку патша оны Айодхьяға әкелді. Вишнудың бейнесі Рама Равананы өлтіргеннен кейін, Рамамен бірге болуды қалаған Вибхишана патшаға оны сыйлады. Вибхишана Шри-Ланкаға жол тартқанда Тиручи қаласынан өтіп, онда патша болған кезде Шрирангам Вимана аралдан жылға алмады. Сондықтан ол оны жергілікті Дхармаварма патшаға берді, егер патша Вимананы мәңгілікке оңтүстікке қарай бағыттайтын болса, ол оған және Ланкаға батасын береді. Сондықтан да ол (жатып жатқан күйде) оңтүстікке қарап, денесі шығыс-батыс бағытында орналасқан. Тағы бір аңыз бойынша, төрт данагөй Санака Шрирангамдағы Ранганатханы көруге келді. Бірақ оларды Вайкунтаның сақшылары – Джая мен Виджая тоқтатып қалды. Олар көп жалбарынғанмен, кіруге рұқсат берілмеді. Ашуға іштенген олар бір ауыздан сақшыларды қарғыс айтып кетті. Сақшылар Вишнуға барып, оған қарғыс туралы айтты. Ранганатха оларға екі мүмкіндік берді: үш рет Вишнуға қарсы демон ретінде туу немесе келесі жеті рет жақсы адам болып туу. Иесіне қайта оралуға құштар сақшылар демон болуға келісті және Хираньякша мен Хираньякасипу, Равана мен Кумбхакарна, Сисупала мен Дантавакра түріне енген деп есептеледі. Вишну сол төрт өмірде демонды жою үшін төрт аватар – Вараха, Нарасимха, Рама және Кришнаға айналды. «Махабхарата» бойынша, Арджуна Улупи (нага ханшайымы) -мен үйленгеннен кейін Оңтүстік Үндістандағы қасиетті орындарды аралады. Арджуна осы ғибадатханаға да келген және Ранганатхаға дұға жасаған. Ғибадатханада Арджуна мандапасы бар.

The temple and its artwork are a subject of numerous different Tamil legends covered in regional Puranic texts. Sriranga Mahathmiyam, for example, is one of the compilation of the temple mythology about its origins. According to it, Brahma was performing austerities during the Samudra Manthana (churning of cosmic ocean), and Srirangam Vimanam emerged as a result. It remained in Satyaloka for ages, was brought to Ayodhya by king Ikshvaku. After Rama, an avatar of Vishnu, had killed the evil demon Ravana, he gave it to King Vibhishana who wanted to be with Rama. When Vibhishana passed through Tiruchi en route to Sri Lanka where he had become the king, the Srirangam Vimanam would not move from the island. So, he gave it to a local king called Dharmavarma, if the king consecrated the Vimanam to face the south cardinal direction eternally, blessing him and Lanka. Hence, it is that the deity (in a reclining posture) faces South, his body aligned to the east west axis. As per another legend, Sanaka, the four child sages, came for a darshana of Ranganatha in Srirangam. They were stopped by Jaya and Vijaya, the guardians of Vaikuntha. In spite of their pleadings, they were refused entry. In anger, all four of them cursed the guardians in one voice and left. The guardians approached Vishnu and told him about the curse. Ranganatha said that he would not be able to revert the curse and gave them two options: be born as demons opposing Vishnu in three births or good human beings in the following seven births. Eager to be back with the Lord, The guardians accepted being demons and are believed to have taken the form of Hiranyaksha and Hiranyakasipu; Ravana and Kumbhakarna; and Sisupala and Dantavakra. Vishnu assumed four avatars – Varaha, Narasimha, Rama, and Krishna, respectively – to kill the demons in each one of those births. The Mahabharata says that after Arjuna's marriage with Ulupi (the naga princess) he went to the various pilgrim centres in South India. Arjuna is said to have visited this temple and offered prayers to Ranganatha. There is a mandapa called Arjuna mandapa in the temple.

Тарих

Ғибадатхананың басты құдайы санскрит әдебиеті мен Рамаяна, Махабарата, Падма Пурана, Брахманда Пурана және Гаруда Пурана сияқты әдебиеттерде және эпостарда еске алынады. Тіпті Сангам дәуірінің (б.з.д. 500 – 300 жж.) тамил әдебиетінде де, Аканаṉūṟu, Пуранануру, Парипаттал және Силападикарам сияқты көптеген кітаптарда айтылады. Мысал: Силападикарам (11-кітап, 35–40-жолдар): Ғибадатхананы алғаш рет Чола билеушісі Дхармаварма салған. Кавери өзенінің тасқыны ғибадатхананың виманын қиратты, ал кейіннен ертедегі Чола патшасы Килливалаван қазіргі ғибадатхана кешенін қайта салды. Ежелгі мәтіндік тарихтан өзге, археологиялық дәлелдер, мысалы, жазулар, тас жазулардың шамамен б.з.д. 100-ден б.з. 100-ге дейінгі кезеңге жатқанын көрсетеді. Осылайша, ол Оңтүстік Үндістандағы ең көне сақталған, әлі де жұмыс істеп тұрған ғибадатхана кешендерінің бірі болып табылады. Негізгі киелі орынның жанында 100–300 жылдары Урайюр Чолалары салған көптеген мандапалар бар. Кейіннен Чола, Пандия, Хойсала, Маратха және Виджаянагара әулеттері, осы аймақты билегендер, ғибадатханаға қосымша құрылыстар мен жазулар салған. Бұл жазулар 7-дан 17-ғасырлар аралығында жасалған. 1311 жылы Алауддин Хилджидің мұсылман генералы Малик Кафурдың және оның Дели сұлтандығы әскерлерінің басып кіруі мен тонауы кезінде, кезеңнің араб мәтіндерінде ол "Канобари" (Кавери) өзеніндегі "алтын ғибадатханаға" шабуыл жасап, ғибадатхананы қиратқандығы және құдайдың алтын бейнесімен олжаны Делиге алып кеткендігі айтылады. Стивен П. Хопкинстің сөзіне сүйенсек, бұл Ранганатхасвами ғибадатханасы болған деседі. Тамил мәтіндерінде ғибадатханаға Вишну бейнесінің қалай қайтарылғаны туралы әртүрлі, біріне-бірі қайшы келетін аңыздар келтірілген. Коил-Олукудан табылған бір аңыз бойынша, бір қыз бейнені көрмейінше ораза ұстауға уәде берген. Ол мұсылман әскерінің артынан Делиге дейін ілесіп келген. Ол сарайға кіргенде, сұлтанның қызы сол бейнеге ғашық болғанын көрген. Қыз Шрирангамға қайтып оралып, діни қызметкерлерге Делиде көргендерін айтқан. Діни қызметкерлер музыканттармен бірге Делиге барып, сұлтанның қызының қолында бейнені тапқан. Олар сұлтанның алдында ән айтып, би билеген, бейнені қайтарып беруін сұраған, ол қызын ренжітпеу үшін бейнені қайтарған. Қызын жұбату үшін сұлтан оны қайта әкелуге әскерін жіберген, бірақ бұл жолы олар сәтті болмаған. Басқа нұсқаларға сәйкес, мұсылман қызы Делиден Шрирангамға дейін бейнені атпен қуған, бірақ оны көре алмағандықтан, киелі орынның есігі алдында өмірін қиған, бұл соғыс алып кеткеннен кейін сүйіспеншілік бейнені қайтарғанын білдіреді. Бұл аңыздардан өзге, 1323–1327 жылдары Мұхаммед бин Туғлуқ әскерлерінің Шрирангамды қоса Оңтүстік Үндістанға екінші рет шабуыл жасауы болған. Дели сұлтандығының әскерлері Шрирангамға жеткенге дейін индустар Вишну бейнесі мен оның зергерлік бұйымдарын алдын ала алып кеткен. Ранганаяки (Лакшми) құдайы да басқа топпен бірге басқа жерге әкетілген. Ғибадатхана қорғалған, тамил дәстүрі бойынша, Шрирангамның 13 000 Вайшнав адамы қатал шайқаста қаза тапқан. Дели сұлтандығының бірнеше рет шабуылдарынан кейін Пандия билеушілері құлатылғаннан кейін Мадурай сұлтандығы билік құрған шамамен алты онжылдықтан кейін Виджаянагара империясы 1378 жылы Мадурай сұлтандығын құлатқан. Содан кейін Намберумал бейнесі Шрирангамға қайтарылған. Бұған дейін, ондаған жылдар бойы құдай мен діни қызметкерлер Тамил Наду, Керала және Карнатака ауылдары арқылы ғибадатхананың бейнесін жасырын түрде алып жүрген. Олар ақырында Тирумала Тирупати төбелеріне барып, 1371 жылы ғибадатхана қайта салынғанға дейін сонда қалған. Аңыз бойынша, бейне қайтадан құрметті болған. Бұл жолы салт-дәстүр бойынша Тұлуха Начияр деп аталатын тұңғыш сұлтанның қызының құрметіне ғибадатханада оған арнап орын салынған. Бұл суретте ол Делиге алып барған ат үстінде отырған қыз ретінде бейнеленген. Оның аңызы әлі күнге дейін есте сақталған. Қазіргі кездегі шерулер кезінде бейне киелі орыннан шығарылып, сапардан кейін қайтарылғанда, Тұлха Начияр мұсылман киімдеріне киінеді және оған сары май мен бидай нанынан жасалған тағамдар ұсынылады. Содан кейін Виджаянагара империясы кезінде ғибадатхана 200 жылдан астам уақыт бойы тұрақтылықты, жөндеуді, бекіністердің бірінші кезеңін және мандапалардың салынуын көрген. Вишну мен Лакшми бейнелері қайта орнатылып, 1371 жылы Кумара Кампана, Виджаянагара қолбасшысы және Букка I-нің ұлы басқаруымен бұл жер қайтадан индуистік ғибадатханаға айналған. 14-ғасырдың соңында Виджаянагара билеушілері тіреулі антекамераны сыйлаған. 15-ғасырдың басында олар апсидалық төбелерді алтын жапырақтармен жапқан, содан кейін ғибадатханаға жаңа киелі орындар, мандапалар мен гопуралар салуға қаржы жұмсаған, Джордж Мишеллтің сөзіне сәйкес. 16-ғасырдың соңында Виджаянагараның құлауынан кейін геосаяси тұрақсыздық қайтадан оралды. Бұл орын 17-ғасырдың басында индуист Наякалар мен мұсылман Моғолдар арасындағы ащы соғыстардың ортасы болды. Наякалар ғибадатхана қаласын және жеті пракарани бекіткен. Ол Аркоттың мұсылман нәубеттерінің табысты кіріс көзіне айналды, содан кейін француз және британ әскери күштерінің арасындағы бәсекелге ұшырады. 18- және 19-ғасырларда Шрирангам ғибадатханасы және көршілес Тиручираппалли (Тричи) қаласы христиан және мұсылман миссионерлік қызметтерінің қарқынды орталығы болды. Британ империясының құрамындағы Мадрас президенттігінің құрылуымен геосаяси тұрақтылық қайта оралды және Ранганатхасвами ғибадатханасы археологиялық және тарихи зерттеулерге қызығушылық тудырды.

The main deity of the temple is mentioned in various Sanskrit literature and epics such as the Ramayana, Mahabharata, Padma Purana, Brahmanda Purana and Garuda Puranam. There are mentions even in the Tamil literature of the Sangam era (500 BCE to the 300 CE), there are mentions in many books like Akanaṉūṟu, Purananuru, Paripāṭal and Silapadikaram. Example: Silapadikaram (book 11, lines 35–40):

The temple was first built by the Chola ruler, Dharmavarma. The Kaveri river flood destroyed the temple vimanam, and later, the early Cholas King Killivalavan rebuilt the temple complex that is present today. Beyond the ancient textual history, archaeological evidence such as inscriptions indicate that stone inscriptions are from late 100 BCE to 100 CE. Hence, making it one of the oldest surviving active temple complexes in South India. There are many mandapas which were built near the main sanctum sanctorum which dates around 100 CE to 300 CE built by Uraiyur Cholas. There were later additions of structures and inscriptions in the temple which belong to the Chola, Pandya, Hoysala, Marathas and Vijayanagara dynasties who ruled over the region. These inscriptions range in date between the 7th and 17th centuries. During the period of invasion and plunder by the Alauddin Khilji's Muslim general Malik Kafur and his Delhi Sultanate forces in 1311, the Arabic texts of the period state that he raided a "golden temple" on river "Kanobari" (Kaveri), destroyed the temple and took the plunder with the golden icon of the deity to Delhi. According to Steven P. Hopkins, this is believed to be the Ranganathaswamy Temple. The Tamil texts that followed offer various inconsistent legends on how the temple regained the Vishnu icon. According to one found in Koil Oluku, a young girl had vowed to fast till she had seen the icon. She followed the Muslim army as it returned with the loot back to Delhi. There she sneaked into the palace and saw that the Sultan's daughter had fallen in love with the image. The young girl returned to Srirangam and told the priests about what she had seen in Delhi. The priests went with musicians to Delhi, found the icon in capriciously playful possession of the Sultan's daughter, day and night. They sang and danced before the Sultan to return the icon, and he gave it back which upset his daughter. To console the daughter, the Sultan sent in his army again to bring it back, but this time they were not successful. According to other versions, the Muslim daughter followed the icon from Delhi to Srirangam on a horse and still not seeing the idol, gave up her life before the door of the sanctum, symbolizing that love brought back the icon after the war had taken it away. Beyond these legends, there was a more severe second invasion of South India including Srirangam between 1323 CE and 1327 CE by the armies of the Sultanate under Muhammad bin Tughluq. The sanctum's Vishnu image with its jewelry was pre emptively removed by the Hindus before the Delhi Sultanate troops reached Srirangam by a group led by the Vaishnavite Acharaya Pillai Lokacharyar to Tirunelveli in Tamil Nadu. The goddess Ranganayaki (Lakshmi) was also taken away to another location by a separate group. The temple was defended and according to the Tamil tradition some 13,000 Sri Vaishnavas devotees of Srirangam, died in the fierce battle. After nearly six decades when Madurai Sultanate ruled after the Pandyan rulers were ousted after the repeated Delhi Sultanate's invasions, the Vijayanagara Empire ousted the Madurai Sultanate in 1378. Thereafter, the image of Namberumal was brought back to Srirangam. Before then, for decades the deity and the priestly wardens wandered and secretly carried the temple's icon through villages of Tamil Nadu, Kerala and Karnataka. They finally went to the hills of Tirumala Tirupati, where they remained until the temple was rebuilt in 1371. The icon was consecrated again according to the legends. This time, in memory of the first Sultan's daughter which tradition calls Thulukha Nachiyar, a niche in the temple was built for her. The niche shows her as a girl sitting on a horse that carried her to Delhi. Her legend is still remembered. During contemporary processions when the icon is taken out of sanctum and then returned to it after its journey, Thulukha Nachiyar is dressed in Muslim garments and food offerings are made to her in the form of butter and (wheat bread). Thereafter, under the Vijayanagara Empire, the temple site saw over 200 years of stability, repairs, first round of fortifications, and addition of mandapas. The Vishnu and Lakshmi images were reinstalled and the site became a Hindu temple again in 1371 CE under Kumara Kampana, a Vijayanagara commander and the son of Bukka I. In the last decade of the 14th century, a pillared antechamber was gifted by the Vijayanagara rulers. In the 15th century, they coated the apsidal roofs with solid gold sheets, followed by financing the addition of a series of new shrines, mandapas and gopuras to the temple, according to George Michell. After the destruction of the Vijayanagara in late 16th century, geo political instability returned. The site became the focus of bitter wars between the Hindu Nayakas and the Muslim Mughals in the 17th century. The Nayakas fortified the temple town and the seven prakaras. It was taken over by Muslim Nawabs of Arcot as a lucrative source of revenues, and thereafter attracted a contest between the French and British military powers. Srirangam temple site and the neighboring city of Tiruchirappalli (Trichy) became an intense center of Christian and Muslim missionary activity during the 18th and 19th centuries. With the establishment of the Madras Presidency within the British Empire, geo political stability returned and the Ranganathaswamy Temple site attracted interest in archeological and historical studies.

Шри Вайшнавизм

Эпиграфикалық деректерге сүйенсек, осы индуистік әулеттер – Чолалар, Пандиялар, Хойсалалар, Гаджапатилер, Найяктар, Виджаянагаралар – қайта құруға, жаңартуға көмектесіп, дәстүрлі салт-дәстүрлерді қолдаған. Кейбіреулері ғибадатханаға мол мүлік сыйға тартқандарын айтады. Мысалы, Чола патшасы ғибадатханаға алтын жылан төсек сыйлаған. Кейбір тарихшылар осы патшаны Раджамаендра Чоламен теңейді. Ғибадатхана Шри-вайшнавизмнің алғашқы тарихында, әсіресе үлкен индуистік философ Рамануджадан (1017–1137 жж.) және оның ізілдестері Натамуни мен Ямуначарьядан кейінгі ғасырларда маңызды рөл атқарды. Бұл жерде вайшнавизм ішіндегі двайта (дуалистік) және адвайта (дуалистік емес) тармақтары арасындағы пікірсайыс болды. Ғасырлар өткен соң, ол солтүстік тамил және оңтүстік тамил дәстүрлері арасындағы пікірталас пен келіспеушіліктердің маңызды ортасы болды, бұл дәстүрлер Вадакалаи және Тенкалаи деп те аталады. Паллавалар, Чолалар және Пандиялар сияқты ерте билеушілер оны бақти қозғалысының орталығы ретінде, сондай-ақ ән мен би дәстүрімен қолдады, бірақ бұл дәстүр 14 ғасырда тоқтатылып, кейіннен шектеулі түрде қайта жаңғыртылды. Сыртқы екі пракарам (сыртқы аула) тұрғын үйлермен, базарлармен, дүкендермен, мейрамханалармен және гүл сату орындарымен жабдықталған. Бес ішкі аулада Вишнуға және оның Рама мен Кришна сияқты әртүрлі аватараларына арналған киіз үйлер орналасқан. Басты киіз үйлер Лакшми қасиеттісіне және вайшнавизмнің көптеген әулиелеріне арналған. Атап айтқанда, бұл киіз үйлер тамил ақындары мен философтары – Алварларды, сондай-ақ Шри-вайшнавизм дәстүріндегі Рамануджа мен Манавала Мамунигал сияқты индуистік философтарды құрметтейді және еске алады. Көптеген ғасырлар бойында түрлі мандапалар мен гопуралар салынғанмен, Ранғанатхасвами ғибадатханасының архитектурасы тамил дәстүріндегі агама жоспарлық мәтіндеріне сәйкес индуистік ғибадатхананың планометриялық геометриясының көрнекті мысалы болып табылады. Үнді архитектурасының профессоры және өнер тарихшысы Джордж Мичеллтің сөзіне қарағанда, Шрирангамның реттеуші геометриясы мен жоспары "ғибадат ету сипатына ие, өйткені барлық архитектуралық элементтер, әсіресе маңызды гопуралар, колоннадалар мен мандапалар, негізгі бағыттармен анықталған осьтер бойымен орналастырылған". Бұл тізбектелу бағыты ғибадат етушілердің ең қасиетті орынға қарай саяхаттайтын жолын біріктіреді.

The epigraphical evidence suggests that these Hindu dynasties — Cholas, Pandyas, Hoysalas, Gajapatis, Nayaks, Vijayanagara – assisted with rebuilding, renovation and supported the traditional customs. Some mention substantial gifts to the temple. A Chola king, for example, presented the temple with a golden serpent couch. Some historians identify this king with Rajamahendra Chola. The temple has witnessed and played a key role in the early Sri Vaishnavism history, particularly the centuries that followed the major Hindu philosopher Ramanuja (1017–1137 CE), and his predecessors Nathamuni and Yamunacharya. It witnessed the debate between the Dvaita (dualistic) and Advaita (non dualistic) sub traditions within Vaishnavism. Centuries later, it was a key site in the debate and disagreements between the northern Tamil and southern Tamil traditions, also called as the Vadakalai and Tenkalai. The early rulers such as the Pallavas, Cholas and Pandyas supported it as a hub of the Bhakti movement with a devotional singing and dance tradition, but this tradition stopped during the 14th century and was revived in a limited way much later. The outer two prakarams (outer courtyard) are residential and markets with shops, restaurants and flower stalls. The five inner courtyards have shrines to Vishnu and his various avatars such as Rama and Krishna. Major shrines are additionally dedicated to goddess Lakshmi and many saints of Vaishnavism. In particular, these shrines celebrate and commemorate the Tamil poet saints and philosophers called the Alvars, as well Hindu philosophers such as Ramanuja and Manavala Mamunigal of Sri Vaishnavism tradition. Despite the construction of various mandapas and gopuras over a span of many centuries, the architecture of the Ranganathaswamy temple is one of the better illustrations of Hindu temple planometric geometry per agama design texts in the Tamil tradition. According to George Michell, a professor and art historian on Indian architecture, the regulating geometry and plan of Srirangam site takes on "a ritual dimension since all the architectural components, especially the focal gopuras and the most important colonnades and mandapas, are arranged along the axes dictated by the cardinal directions". This alignment integrates the routes that devotees follow as they journey into the innermost sanctum.

Қасиетті орындар

Ғибадатхана кешенінде 50-ден астам киелі орын бар. Бұл орындар Вишну мен Лакшмиге, сондай-ақ түрлі Вайшнав ғалымдары мен ақындарына арналған. Вишнуға арналған киелі орындар оның әртүрлі аватарияларын және иконографиясын көрсетеді. Мысалы, Шри Ранганатхасвами ғибадатханасында Чаккараталвар, Нарасимха, Рама, Хаягрива және Гопала Кришна киелі орындары бар. Чакратавар киелі орны Акаланканың оңтүстік жағында, шығысқа қарап тұр. Қасиетті орынға Чола дәуірінде салынған Мукамандапа (алты қатарлы бағаналар) және Виджаянагар империясы кезінде салынған алты қатарлы, сегіз бағаналы Махамандапа арқылы кіруге болады. Қасиетті орынды айналып өтуге арналған жол бар. Чакратавар мүсінінің арт жағында Нарасимха бейнесі салынған, оны қасиетті орынды айналып өтетін жолдан көруге болады. Ең әсем өрнектелген Венегупала киелі орны ғибадатхананың төртінші қоршауының оңтүстік-батыс бұрышында орналасқан, ол 1674 жылғы жазу бойынша Чокканатар Найякпен қайта салынған. Ранганатханың басты киелі орны ішкі аулада орналасқан. Қасиетті орынның үстінде алтын виманам (қасиетті орынның үстіндегі тәж мұнарасы) бар. Оның пішіні тамил омкарасына (ом символы) ұқсас, оның қақпасында антропоморфты Паравасудева бейнеленген, оның үстінде Рамануджаның бейнесі бар және алтынмен қапталған. Ішінде Адишешаға, яғни оралған жыланға сүйеніп жатқан Ранганатханың мүсіні көрінеді. Адишеша бес басы бар және үш жарым айналымға оралған. Вишнудың басы кішкентай цилиндрлі жастыққа тіреледі, ал оң алақаны, жоғары қарап, басына жақын орналасқан. Ранганатханың кеудесінде Лакшми бейнесі салынған медальон орналасқан. Ранганатханың тәжі, қолдары мен аяқтары алтынмен қапталған. Шридеви (Лакшми) немесе Бхудеви (Жер анасы) оның аяқтарының жанында бейнеленбеген, бұл орта ғасырлардағы суреттерде кездеседі. Қасиетті орында Брахманың оның кіндігінен шыққан немесе оған байланысқан бейнесі де жоқ. Дегенмен, Шридеви, Бхудеви және Ранганатхардың, басқаша айтқанда, Алагияманавалан мен Намперумалдың бейнелері қасиетті орынның әртүрлі жерлерінде олардың даршанасын (көруін) жеңілдету үшін орналасқан. Шығыс қабырғасында Ранганатханың аяқ іздері мен аяқ киімдерінің ою-өрнектері бейнеленген, оларды қасиетті орынның есігінің жанындағы оңтүстік қабырғадағы кішкентай шыны панель арқылы көруге болады. Вимананың сыртында және оған жалғастырылған мандапамда (зал) қапталған піллестер, қос баспалдақтар және лотос жақшалары бар. Мүсіндер қасиетті орын қабырғаларының үш жағындағы ойықтарға орналастырылған; қыздар ортадағы қабырғаларды әсемдейді. Биіктік әртүрлі деңгейдегі терең емес төбелермен белгіленген, үлкен және кіші ойыстарды жабу үшін пилястрлардың екінші жиынтығы қолданылады. Қасиетті орынның басына дәстүрлі түрде жарты шар тәрізді шатыр орнатылған. Шығыс жағындағы кіреберіс портының екі қисық төбелері кейінірек салынған бағаналы залда жасырылған. Дханвантари, индуист мифологиясының ұлы дәрігері, Вишнудың аватариясы саналады – ғибадатхананың ішінде Дханвантариге арналған жеке киелі орын бар. Ранганатханың жұбайы Ранганаякидің (Лакшми) киелі орны ғибадатхананың екінші алаңында орналасқан, онда 2 негізгі мүсін (мула-морти) және 1 шеру мүсіні (уцава-мурти) бар. Мерекелік шерулер кезінде Ранганаяки Ранганатхаға бармайды, бірақ ол онымен бірге келеді. Ранганатханың Ранганаякиге барып, онымен бірге болуы «Пангуни Утирам» кезінде «Саэртхи» деп аталады. Қасиетті орынның ішінде Ранганаякидің үш бейнесі бар. Вайшнав дәстүріндегі басты әулиелерге арналған жеке киелі орындар бар, соның ішінде Раманужа да бар.

The temple complex includes over 50 shrines. These are dedicated to Vishnu, Lakshmi as well as various Vaishnava scholars and poets. The shrines to Vishnu display him in his various avatars, as well as his iconography. For example, Sri Ranganathaswamy temple shrines include those of Chakkaratalvar, Narasimha, Rama, Hayagriva, and Gopala Krishna. The Chakratalvar shrine is in the east facing on the south side of Akalanka. The sanctum is approached through a Mukamandapa (six rows of pillars) built during the Cholas and a Mahamandapa with six rows of eight pillars built during the period of Vijayanagar Empire. There is a circumambulation passage around the sanctum. The image of Chakratalvar is sculpted with Narasimha on the rear side and can be viewed from the passage around the sanctum. The Venugopala shrine, one of the most elaborately carved, is in the south west corner of the fourth enclosure of the temple was rebuilt by Chokkanatha Nayak, according to an inscription dated 1674. The main shrine for Ranganatha is in the innermost courtyard. The sanctum has a golden vimanam (crown tower over the sanctum sanctorum). It is shaped like the Tamil omkara (om symbol), shows anthropomorphic Paravasudeva on its gable, has an etching of Ramanuja as well on it, and is plated with gold. Inside, a edifice of Ranganatha reclining on Adishesha, the coiled serpent, can be seen. Adisesha has five hoods and is coiled into three and a half rounds. Vishnu's head rests on a small cylindrical pillow and his right palm which faces upwards rests next to his head. A pendant containing Lakshmi's image is placed on Ranganatha's chest. Ranganatha's crown, hands and feet are plated with gold. Neither Sridevi (goddess Lakshmi) nor Bhudevi (goddess Earth) are depicted near his feet, as is found in late medieval era paintings. The sanctum does not show Brahma coming out of or connected to his navel either. However, the procession images of Sridevi, Bhudevi and Ranganathar, otherwise known as Azhagiyamanavalan and Namperumal reside within the sanctum in different places to ease their darshana (viewing). On the eastern wall are the carvings of Ranganatha's footprints and footwear, which can bee seen through a small glass panel on the southern wall next to the sanctum's doorway. The exterior of the vimana and attached mandapam (hall) have intricately carved pilasters with fluted shafts, double capitals, and pendant lotus brackets. Sculptures are placed in the niches of three sides of the sanctuary walls; maidens enhance the walls in between. The elevation is punctuated with a secondary set of pilasters that support shallow eaves at different levels to cap larger and smaller recesses. The sanctuary is crowned in the traditional fashion with a hemispherical roof. The double curved eaves of the entrance porch on the east side are concealed in a later columned hall. Dhanvantari, a great physician of the Hindu mythos is considered to be an avatar of Vishnu – there is a separate shrine of Dhanvantari within the temple. The shrine of Ranganatha's consort, Ranganayaki (Lakshmi) is in the second precinct of the temple with 2 main idols (moola mortis) and 1 procession idol (utsava murti). During the festival processions, Ranganayaki does not visit Ranganatha, but it is he who visits her. Ranganatha visiting Ranganayaki and being with her is called as 'Saerthi' during 'Panguni Uthiram'. There are three images of Ranganayaki within the sanctum. There are separate shrines for major saints in the Vaishnava tradition, including Ramanuja.

Мандапамдар (залдар)

Ранғанатхасвами ғибадатханасында көптеген мандапам бар: Раджагопурамның негізіндегі ұзындығы мен ені – , ал жоғарғы жағындағы ұзындығы мен ені – . Мұнараның үстіндегі 13 жылтыр мыс «» салмағы әрқайсысы , биіктігі метр және диаметрі бар ыдыс. Барлық Гопурамдар 28 жылдан кейін 2015 жылы өткен Махасампрокшанада жөнделіп, қайта боялды.

Жазбалар мен фрескалар

Ранганатхасвами ғибадатханасының қалашығында 800-нен астам жазу бар, оның шамамен 640-ы ғибадатхана қабырғаларында және ескерткіштерінде сақталған. Олардың көпшілігі билеушілер мен элитаның сыйлықтары мен үсыныстарына, ал қалғандары ғибадатхана басқаруына, ғалымдарға, арналуына және жалпы жұмыс істеуіне қатысты. Бұл жазулар Оңтүстік Үндістан тарихы, мәдениеті, экономикасы және әлеуметтік рөлі туралы маңызды ақпарат көзі болып табылады. Олар 9 ғасырдың соңынан бастап Адитья Чола I билігіне дейін, сондай-ақ 16 ғасырға дейінгі соңғы тарихи кезеңдерге дейін қамтиды. Басқалары Чола, Найака, Пандья, Хойсала және Виджаянагара дәуірінен жеткен. Ранганатхасвами ғибадатханасындағы тарихи жазулар алты негізгі үнді тілінде: тамил, санскрит, каннада, телугу, маратхи және одия тілдерінде жазылған. Көптеген жазулар Гранта әріптерімен жазылған. Ғибадатханада Кулотунга I-нің көптеген жазулары бар. Бір қызықты эпиграф – бұл каннада тіліндегі жазба, онда Чола Трибхуванамалла (Викрамадитья VI) каннада сандхивиграхисі (сыртқы істер министрі) бастаған салтанатты топтың ғибадатханаға сыйлықтар бергені айтылады. Бұл жазба Кулотунга I билігінің 29-шы жылымен даталанған. Ғибадатханада Одишаның Сурьявамши Гаджапатиларының жазулары да бар. Бір жазбада, аңызға айналған Капилендра Дева Гаджапатидің ұлы Хамвира Дева Махапатраның Виджаянагара империясына Тиручирапаллиге, содан кейін Рамешварамға қарсайы шабуыл жасағаннан кейін ғибадатханаға сыйлықтар бергені жазылған. Бұл жазба тамил тілінде. Ғибадатхана кешенінің мандапамдары мен дәліздерінің кейбіреулерінде фрескалар бар, олардың бір бөлігі уақыт өте келе сарқылып кеткен. Олар индуистік аңыздар мен мифологияны, немесе вайшнав ғалымдарына қатысты көріністерді бейнелейді. Ғибадатханада әлеуметтік өмірдің әртүрлі салаларын қолдайтын және оған қатысатын көптеген басқа да құрылымдар бар. Кейбір мандапамдар мен ғибадатхана аумақтары білім беруге, соның ішінде діни және дінсіз білімге, мысалы, музыканттар мен бишілерге арналған. Ғибадатханада он екі ірі су резервуары бар. Олардың ішінде Сурья Пушкарини (күн шоқысы) және Чандра Пушкарани (ай шоқысы) ең үлкендері болып табылады және жауын-шашын суын көп мөлшерде жинайды. Олардың жалпы сыйымдылығы екі миллион литр суға жетеді. Ғибадатханада мерекелік процессияларда қолданылатын және үнемі күтіліп келiнетiн ағаштан жасалған ескерткіштер бар. Олар индуистік аңыздардың күрделі өрнектерін бейнелейді, ал кейбіреулері күміс немесе алтын жапырақтарымен қапталған. Ғибадатхананың ең маңызды күймелері – Гаруда вахана, Симха вахана, Янаи вахана, Кудирай вахана, Хануманта вахана, Яжи вахана, Сеша вахана, Аннапакши вахана, Отраи вахана және Прабхай вахана.

The Ranganathaswamy Temple town has over 800 inscriptions, of which nearly 640 are on temple walls and monuments. Many of these relate to gifts and grants by rulers or the elite, while others relate to the temple's management, scholars, dedication and general operation. The inscriptions have been a source of information about South Indian history, culture, economy and social role. These range from the late 9th century to the rule of Aditya Chola I, to the last historical ones from the 16th century. Others are from the times of Cholas, Nayakas, Pandyas, Hoysalas and the Vijayanagara era. The historic inscriptions at the Ranganathaswamy Temple are in six major Indian languages: Tamil, Sanskrit, Kannada, Telugu, Marathi and Odia. Many of the inscriptions are in Grantha characters. The temple has a lot of inscriptions of Kulottunga I. One interesting epigraph is a Kannada record that states that an entourage led by the Kannada sandhivigrahi (foreign affairs minister) of Chalukya Tribhuvanamalla (Vikramaditya VI) made some donations to the temple. The inscription is dated in the 29th year of the reign of Kulottunga I. The temple has inscriptions of the Suryavamshi Gajapatis of Odisha as well. In one inscription, it is mentioned that Hamvira Deva Mahapatra, son of the legendary Kapilendra Deva Gajapati, made donations to the temple after he aggressively marched upon the Vijayanagara Empire upto Tiruchirapally and then Rameswaram. This inscription is in Tamil. Some of the mandapam and corridors of the Temple complex have frescoes, of which some have faded. These narrate Hindu legends and mythologies, or scenes relating to Vaishnava scholars. The temple has many other structures, participating and supporting various aspects of social life. Some mandapams and temple compounds were devoted to education, both religious and secular such as of musicians and dancers. The temple has twelve major water tanks. Of these, the Surya Pushkarini (sun pool) and Chandra Pushkarani (moon pool) are two of the largest that harvest most of rainwater. They have a combined capacity of two million liters of water. The temple has wooden monuments that is regularly maintained and used for festive processions. These have intricate carvings of Hindu legends, and some are plated with silver or gold foils. The most significant of the temple chariots are the Garuda vahana, the Simha vahana, the Yanai vahana, the Kudirai vahana, the Hanumantha vahana, the Yazhi vahana, the Sesha vahana, the Annapakshi vahana, the Otrai vahana and the Prabhai vahana.

Бхакти қозғалысы

Ранғанатхасвами ғибадатханасы 108 ғибадатхананың ішінде жалғыз ғана, оны барлық Альварлар (Бхакти қозғалысының ақын-әулиелері) мадақтап ән шырқаған, оның атына 247 пасурам (құдайлық әндер) тіркелген. Адвайта, Вишиштадвайта және Двайта мектептерінің ачарьялары (гурулары) ғибадатхананың зор маңызын мойындайды, олардың көзқарастарына қарамастан. Наалайра Дивия Прабхандам – 300 жылға жуық (б.з. 6-9 ғасырлардың соңы) аралықта он екі Альвар әулиесі айтқан 4000 әннен тұратын жинақ, оны Натамуни (910–990 жж.) жинаған. Дивья Десамдар – Наалайра Дивия Прабандхамда есімдері аталған 108 Вишну ғибадатханасы. Олардың 105-і Үндістанда, 1-і Непалда, ал 2-і Жерден тыс әлемдерде орналасқан. Тамил тілінде "Дивья" сөзі "ерекше", ал "Десам" – "жер" немесе "ғибадатхана" дегенді білдіреді. Периалвар Шрирангам туралы онжылдықты екі пұраникалық оқиғамен бастайды, онда Кришна гуруы Сандипанидің ұлын және бір брахманның балаларын тірілтеді. Тхондарадипподи Альвар мен Тируппана Альвар тек Ранганатханы мадақтаған. Андал Тирүппавайын (30 өлеңнен тұратын шығарма) аяқтағаннан кейін Шрирангамда Шри Ранганатхаға жетті. Бұл ғибадатханаға арналған 4000 пасурамның ішінде 247 ән Рангантар құдайына арналған. Мадхуракави Альвардан басқа, қалған он бір Альвардың барлығы Шрирангамдағы Ранганатхарды мадақтаған (мангаласасанам). 247 әннің 35-і Периалвардың, 10-ы Андалдың, 31-і Кулашекара Альвардың, 14-і Тирумалисай Альвардың, 55-і Тхондарадипподи Альвардың, 10-ы Тирупапан Альвардың, 73-і Тирумангай Альвардың, 1-і Поигай Альвардың, 4-і Бхутталвардың, 2-і Пейалвардың және 12-і Наммалвардың туындылары. Кулашекарар (Шераман II) 798 жылы тағын ұлына тапсырып, ғибадатханаларды аралап, оларды мадақтаған. Ол ғибадатханаға барып, оның иесін мақтады, ал оның шығармалары Наалайра Дивия Прабандхамға енген. Камбар – 12 ғасырдағы тамил ақыны, ол Валмики Рамаянасынан шабыттанған "Камба Рамаяна" атты шығарманы жазған. Ол шығармасын ғалымдардан мақұлдау алу үшін ғибадатханаға келген деп есептеледі. Джайнизм ғалымы Тирунарунгундам оның еңбегін жоғары бағалап, тамил және санскрит ғалымдарының мақұлдауына әкелді. Ол өлеңін оқыған ашық зал ғибадатханадағы Ранганаяки ғибадатханасына жақын орналасқан. Рамануджаның "Шри Бхашьям", Рамануджаның "Гадья Трая" (Саранагати Гадьям, Шриранга Гадьям және Вайкунта Гадьям сияқты үш мәтіннің жинағы), Ади Шанкарачарьяның "Шри Ренганатха Шлокам", Шри Парасар Бхаттардың "Ренга Раджа Ставам" және "Гуна Ратна Кошам", Куратажвардың "Ренга Раджа Стотрам" сияқты діни еңбектер Шрирангам ғибадатханасының бас құдайы Ранганатха мен Ранганайки құдайына арналған. Аруначала Кавирайар 18 ғасырдағы ақын, ол Рамаянаның барлық бөлімін "Рама Натакам" атты опера ретінде жазған. Опера Камбар мен Валмикидің Рамаянасына (тамил және санскрит тілдерінде) негізделген, ол Айодхья патшасы Рама туралы аңызды баяндайды. Опера Камбардың "Рамаватарам" операсын жазған Мандапамда жазылған. Діни қызметкерлер Аруначалаға Шрирангамда "Рама Натакамды" жазуға рұқсат бергенімен, ол Ранганатхадан да рұқсат алғысы келді. Ол "Эн Палликондеерайя Шри Ранганатха" (Уа, Ием! Неліктен осы жерде ұйықтап қалдың?) атты кэртхананы Кэдарагоула рагасында, Ади таласында Ранганатхадан рұқсат сұрап жазды. Сол түні ақын да, ғибадатхананың діни қызметкерлері де Ранганатханың көрінісін көрді. Ақынға рұқсат берілді, сондай-ақ Паривара Деватасы туралы ән айтуы сұралды, ал діни қызметкерге ақынның осындай әндерін орындағаннан кейін Арангетрамды қабылдау ұсынылды.

Ranganathaswamy temple is the only one out of the 108 temples that was sung in praise by all the Alvars (Poet saints of the Bhakti movement), having a total of 247 pasurams (divine hymns) against its name. Acharyas (guru) of all schools of thought – Advaita, Vishistadvaita and Dvaita recognise the immense significance of the temple, regardless of their affiliations. Naalayira Divya Prabhandam is a collection of 4000 hymns sung by twelve alvars saints spread over 300 years (from the late 6th to 9th century CE) and collected by Nathamuni (910–990 CE). Divya Desams refer to 108 Vishnu temples that are mentioned in Naalayira Divya Prabandham. 105 of these are located in India, 1 in Nepal, while 2 are located outside of the Earthly realms. Divya in Tamil language indicates premium and Desam indicates place or temple. Periyalvar begins the decad on Srirangam with two puranic stories according to which Krishna restored to life the son of his guru Sandeepani and the children of a brahmin. Thondaradippodi Alvar and Thiruppana Alvar have sung exclusively on Ranganatha. Andal attained Sri Ranganatha on completion of her Thiruppavai (a composition of 30 verses) in Srirangam. In total there are 247 hymns of the 4000 Pasurams dedicated to Ranganthar deity of this temple. Except Madhurakavi Alvar, all of the other eleven Alvars have created Mangalasasanam (praise) about the Ranganathar in Srirangam. Out of 247, 35 are by Periyalvar, 10 by Andal, 31 by Kulasekara Alvar, 14 by Thirumalisai Alvar, 55 by Thondaradippodi Alvar, 10 by Thiruppaan Alvar, 73 by Thirumangai Alvar, one by Poigai Alvar,4 by Bhoothathalvar, two by Peyalvar and twelve by Nammalvar. Kulasekarar (Cheraman II) gave up his kingdom to his son during 798 CE and started visiting temples and singing praises about them. He visited the temple, praised the presiding deity and his works are compiled in the Naalayira Divya Prabandam. Kambar is a 12th century Tamil poet who composed the Kamba Ramayanam, a work inspired from the epic, Valmiki Ramayana. He is believed to have come to the temple to get the approval of his work from scholars. The Jain scholar Tirunarungundam honoured the work and it resulted in Tamil and Sanskrit scholars approving the work. The open hall where he recited his verse lies close to the Ranganayaki shrine within the temple. Some of the religious works like Sri Bhashyam by Ramanuja, Gadya Traya (which is a compilation of three texts called the Saranagati Gadyam, Sriranga Gadyam and the Vaikunta Gadyam) by Ramanuja, Sri Renga natha shtakam by Adi Shankaracharya, Renga raja Stavam and Guna ratna kosham by Sri Parasar bhattar, Renga raja Sthothram by Kurathazhwar, are some of the works that were exclusively composed in praise of the presiding deities Ranganatha and goddess Ranganayaki of Srirangam temple. Arunachala Kavirayar an 18th century poet composed the entire Ramayana as an Opera called as Rama Natakam in Tamil language and few Manipravalam songs. This opera was Based on Kambar's and Valmiki's Ramayana (which is in Tamil and Sanskrit), the opera describes the legend of King Rama of Ayodhya. This opera was composed in the same Mandapam where Kambar composed the Ramavataram. Even though the priests permitted Arunachala Kavi to compose the Rama Natakam in Srirangam he wanted to Seek permission from Ranganatha also, He composed the keerthana “En Pallikondeeraiyaa Sri Ranganatha” (O Lord! why did you stop and sleep here?) in Kedaragowla, set to Adi tala on spot to seek Ranganatha's permission. That night both the poet and the temple Priests had separate visions of Lord Ranganatha. The poet was granted the permission and was also asked to sing about the Parivaara Devatas and the priest was asked to accept Arangetram after such songs were sung by the poet.

Қажылық

Тамил тілінде коил немесе койил деген сөз «Мырзаның үйі» дегенді білдіреді, сондықтан ол ғибадатханаларды білдіреді. Срирангам мұндай ғибадатханалардың ең танымалсы болып табылады. Көптеген вайшнавтар үшін «Койил» термині осы ғибадатханаға ғана қатысты, бұл олар үшін оның ерекше маңызды екенін көрсетеді (шайвалар мен басқа да тамил халқы үшін «койил» термині Тиллаи Натараджар алтын ғибадатханасын (Чидамбарам ғибадатханасы) білдіреді). Басты құдай Ранганатхар өз жандарынан көптеген есімдермен мақталады, соның ішінде Нам Перумал («біздің Құдай» деп тамил тілінде), Ажагия Манавалалан («әдемі күйеу жігіт» деп тамил тілінде). Бұл құдай Кастури Ранга және Алагия Манаваллан деп те аталады. Басқарма тағайындаған атқарушы қызметкер Шри-Ажагия Манавала Перумал ғибадатханасы, Тхирувелларайдағы Пундарикакшан Перумал ғибадатханасы, Шри-Вадиважагия Намби Перумал ғибадатханасы және Анбилдегі Мариамман ғибадатханасымен бірге ғибадатхананы басқарады. Басқарма кеңесінде үш сенімді және төраға бар. Басқарма «Аннаданам» жобасын іске асырады, ол жандарға тегін тамақ ұсынады. Жоба аясында күн сайын ғибадатханада екі жүздей жандарға тегін тамақ беріледі, ал шығындар жандардың қайырымдылықтарымен толықтай қаржыландырылады.

Вайкунта экадашы

Пагал-Пату (10 күндік) және Ра-Пату (10 түндік) мерекесі Марғази айында (желтоқсан-қаңтар аралығында) жиырма күн бойы тойланады. Алғашқы он күн Пагал-Пату (10 күндік мереке) деп, ал екінші жартысы Ра-Пату (10 түндік мереке) деп аталады. Ра-Патудың бірінші күні – Вайкунта Экадаши. Индуистік күнтізбенің әр екі аптасының он бірінші күні Экадаши деп аталады, ал Вайшнав дәстүріндегі барлық Экадашилердің ең қасиеттісі – Вайкунта Экадаши. Мереке кезінде ән мен би арқылы бұл жер Бхулока Вайкунтам (Жердегі жұмақ) деп бекітіледі. Арайяр Севай – Арайярлардың қасиетті жиыны, олар Налайара Дивья Прабанданы, Альварлардың 4000 шумағын оқып, сахналады. Арайярлар Арайяр дәстүрінде туып өседі, бұл дәстүр Шрирангам, Алвар Тирунагари және Шривиллипутурдағы Шри-Вайшнав отбасыларында кең таралған. Арайяр Севай дәстүрін Натамуни 10 ғасырда бастаған. Индуистік мифология бойынша, бұл оқиғаға куә болу үшін 330 миллион қасиетті құдайлар төмен түседі деп сеніледі. Салтанатты құдай Вайкунта Экадаши күні таңында Парамапада Васал (жұмаққа апаратын қақпа) арқылы 1000 бағаналы залға әкелінеді. Қақпа ашылғаннан кейін оған кіруге асыққан миллиондаған паломниктер бар, себебі кірген адам өлімінен кейін Вайкунтамға (Вишнудың мекені) жетеді деп сеніледі. Бұл қақпа Ра-Патудың он күнінде ғана (10 түндік мереке) ашылады. Мереке соңында ақын Наммалвар құтқарылған деп айтылады. Бұл қойылым дін қызметкерлерімен сахналанады, ал ғибадатханадағы бейнелер Наммалвардың жұмаққа жетіп, өмір мен өлімнің шеңберінен босағанын көрсетеді. Сол сәтте, осы құмарлық ойынға куә болып тұрған жұртшылықтың бір өкілі сахнаға шығып, Вишнудан Наммалварды адамзатқа қайтаруын сұрайды, осылайша оның сөздері мен бейнесі ғибадатханада әрі қарай сенушілерге шабыт сыйлап, құтқара береді. Наммалвардың құтқарылу рәсімінен кейін әншілер храм төңірегімен шеруге шығады.

Pagal Pathu (10 day time) and Ra Pathu (10 night time) festival is celebrated in the month of Margazhi (December–January) for twenty days. The first ten days are referred as Pagal Pathu (10 day time festival) and the second half as Ra Pathu (10 day night time festival). The first day of Ra pathu is Vaikunta Ekadashi. The eleventh day of each fortnight in Hindu calendar is called ekadasi and the holiest of all ekadasis as per Vaishnavite tradition is the Vaikuntha Ekadashi. During the festival, through song and dance, this place is affirmed to be Bhuloka Vaikuntam (Heaven on Earth). Araiyar Sevai is a divine colloquium of araiyars, who recite and enact Nalayara Divya Prabanda, the 4000 verses of Alvars. Araiyars are born to Araiyar tradition most prevalent in Sri Vaishnava families in Srirangam, Alwar Thirunagari and Srivilliputhur. The tradition of Araiyar Sevai was started by Nathamuni during 10th century. It is believed as per Hindu mythology that 33 crores of gods come down to witness the event. The processional deity is brought to the 1000 pillared hall on the morning of Vaikunta Ekadashi through the Paramapada Vasal (gate to paradise). Lakhs of pilgrims rush to enter it after the gate is opened and the deity passes through it as it is believed that one who enters here will reach Vaikuntham (the abode of Vishnu) after death. The gate is open only during the ten days of Ra Pathu (10 day night time festival). On the last day of the festival, the poet Nammalvar is said to be given salvation. The performance is enacted by priests and images in the temple depicts Nammalvar as reaching heaven and getting liberation from the cycle of life and death. At that point, a member from the crowd of devotees, who are witnessing this passion play, goes up to the centre stage and requests Vishnu to return Nammalvar to humanity, so that his words and form in the temple will continue to inspire and save the devotees. Following this performance of the salvation of Nammalvar, the cantors are taken in procession round the temple.

Жайластыру

Жітібешікем (алғашқы мазалау) – тамил айы аани (маусым-шілде) кезеңінде ғибадатханада жыл сайын өткізілетін үш күндік мереке. Мереке күндерінің әрқайсысында құдайлар алтын қару-жарақтары салтанатты түрде шешілгеннен кейін түрлі кавачаммен немесе қару-жарақтармен безендіріледі. Бірінші күні құдайлар алмаз қару-жарақпен, екінші күні інжу-маржан қару-жарақпен, үшінші күні алтын қару-жарақпен безендіріледі.

Брахмотвағам

Брахмоцавам (Басты мереке) тамыз айының Пангуни (наурыз-сәуір) кезеңінде өткізіледі. Анкурарнама, раксабанданам, бхери таданам, дхуаяроханам сияқты дайындық шаралары мен ягасаладағы құрбандықтар әдеттегідей жүзеге асырылады. Кешкі уақытта шерулер Читтрай көшесі бойымен өтеді. Екінші күні қасиетті тұлға ғибадатхана ішіндегі баққа жеткізіледі. Үшінші күні қасиетті тұлға паланкинмен Кавери өзені арқылы, қарсы жағалаудағы Жиярпурам ауылына апарылады.

Басқа мерекелер

Жыл сайынғы храм күйме фестивалі, Ратотсавам деп аталады, тамил айы тай (қаңтар-ақпан) кезеңінде тойланады, ал храмның процессиялық құдайы, утсавар, храм күймесімен айналып өтеді. Читра Пурнима – Ғажендра Мокша (піл мен қолтырауан) мифологиялық оқиғасына негізделген мереке. Піл қолтырауанның аузында қиналғанда, құдай пілді құтқарып алды. Васантотсавам тамил айы вайкаси (мамыр-маусым) кезеңінде тойланады, жазбаларға сәйкес, бұл мереке 1444 жылдан бері атап өтілуде.