Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Исаак Бенруби (24 мамыр 1876 жылы Салоникиде дүниеге келген, 19 қазан 1943 жылы Женевада қайтыс болған) – Осман империясының Салоники қаласынан шыққан философ. Ол "субъект" және "объект" арқылы білу актісінің қалыпты сипатына қарсы шығып, нақтылықтың субъект пен объектінің екеуіне де қызығушылық танытуын қамтитынын айтты: "Мен ғарышсыз өмір сүре алмаймын, ғарыш та менсіз өмір сүре алмайды". Ол Женевадағы CIC жиналысына қатысуға Альберт Эйнштейн мен Анри Бергсон да қатысатынын білгеннен кейін ғана шешім қабылдады.
Isaak Benrubi (24 May 1876 in Thessaloniki – October 19 1943 in Geneva) was a philosopher from the Ottoman city of Thessaloniki, he opposed the conventional character of the act of knowing in "subject" and "object" to the reality that is interested in both subject and object: "I can't exist without the universe, neither can the universe exist without me". He decided to attend the CIC's meeting in Geneva only after learning that both Albert Einstein and Henri Bergson would also be attending.
Өмірбаян
Бенруби 1876 жылы Осман империясының Салоники қаласында дүниеге келген. Ол ежелгі раввиндер отбасынан шыққан, осы еврей қауымы португалдық текті, және Спиноза Амстердамда осы қауымға жатқан. Ол өзінің диссертациясын "Ж.Ж.Руссоның моральдық идеалы" (1904) тақырыбында ұлы философ Юкеннің жетекшілігімен неміс тілінде қорғады. Бенруби пікірінше, Руссо – Канттан Ницшеге дейінгі неміс философиясының бастауы және Гёте, Шиллер мен Холдерлин сияқты ұлы ақындардың рухани әкесі. Ол философияны оқып, Йена, Берлин және Парижде білім алған (1898–1914). 1904 жылы Женевада өткен Философияның 2-ші конгресіне қатысып, содан кейін Женевада қалды, Еуропа философиясының тарихын өмірінің соңына дейін оқытты. 1927–1933 жылдары Пруссия үкіметі оны Боннда француз философиясын оқытуға тағайындады, бұл жұмысты Франция мен Германия арасындағы зияткерлік байланысты нығайтуға бағытталған мәдени миссия деп есептеді. Бенруби өз еңбегінде қазіргі философиялық ойлаудың агностицизмі мен тартымдылығынан асып түсуге, «Мен» мен дүние арасындағы байланысты қайта орнатуға, теориялық және практикалық ойлаудың қарама-қайшылығын жоюға тырысады. Автор ғаламды тұтас түрде көрсетуге ұмтылады: жер бетіндегі бірлік, тірілердің ынтымағы, адамзаттың бар болуы, оның әртүрлілігінде біріккен, соңында ғаламдық және адамзаттың ынтымағының табиғи міндеті деген моральдық тұжырымға келеді. Екінші еңбегінде Бенруби 600-дан астам беттен тұратын қолжазбада моральдық философияның маңызды бағыттарын терең зерттеді, бұл қолжазба Женева кітапханасында сақтаулы, онда скептиктердің, релятивистердің және утилитаристердің негізгі идеялары егжей-тегжейлі талданып, грек софистерінен бастап Макс Штирнер мен Герберт Спенсерге дейін, Монтень, Блез Паскаль, Ларошфуко және Гельвеций сияқты философтардың еңбектерімен салыстырылады (Ж.Х. Цейльбергер).
Benrubi was born in Thessaloniki, Ottoman Empire, in 1876. He came from an old family of rabbis, from the same Jewish community of Portuguese provenance, to which Spinoza belonged to in Amsterdam. He presented his thesis in German, under the direction of the great philosopher Eucken, on the "Moral ideal of J. J. Rousseau" (1904). According to Benrubi, Rousseau is the source of all German philosophy from Kant to Nietzsche and the spiritual father of the great poets Goethe, Schiller, and Holderlin. He studied philosophy and was educated in Jena, Berlin, and Paris (1898–1914). In 1904, he participated in the 2nd Congress of Philosophy in Geneva, where he stayed, teaching the history of European philosophy until his death. Between 1927 and 1933 he was appointed by the Prussian Government to teach French philosophy at Bonn, a job that he considered as a cultural mission for fostering the intellectual ties between France and Germany. In his work Benrubi tries to go beyond the agnosticism and timidity of modern philosophical reflection, to re establish the bridge between the Self and the things, to abolish the dualism of speculative and practical thinking. The author attempts to exhibit the universe as a whole: terrestrial unity, solidarity of the living, the existence of a human race, united in its diversity, arriving in conclusion at a moral: Natural obligation of cosmic and human solidarity. In a second work, Benrubi studied at depth the great movements of moral philosophy in a manuscript of more than 600 pages, that is archived at the Bibliothèque de Genève, in which the essential ideas of the sceptics, relativists and utilitarians are analyzed in detail and compared from the Greek Sophists to Max Stirner and Herbert Spencer, passing through Montaigne, Blaise Pascal, La Rochefoucauld, and Helvétius, among others (J. H. Zeilberger).