18-19 ғасырлардағы психикалық ауруларға қатысты моральдық емдеу әдісі, оның дамуы, кемшіліктері мен қазіргі психиатрияға әсері туралы мақала. Психикалық денсаулық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Психикалық бұзылуларға араласу
Mental disorder intervention
Моральдық емдеу – 18-шы ғасырда пайда болып, 19-шы ғасырдың көп бөлігінде маңызға ие болған, ішінара психиатрия немесе психологиядан, ішінара діни немесе моральдық көзқарастардан туындаған, адамгершілік психоәлеуметтік күтімге немесе моральдық тәртіпке негізделген психикалық бұзылуларға қатысты тәсіл. Бұл қозғалыс сол кездегі Батыс Еуропадағы психиатриялық емдеу ошаларын реформалау және дамытумен тығыз байланысты. 20-шы ғасырда ауруханалардың толып кетуі мен олардың дұрыс пайдаланылмауы, сондай-ақ биомедициналық әдістердің басым болуына байланысты бұл тәсіл жекелеген әдіс ретінде маңызын жоғалтты. Дегенмен, бұл қозғалыс қазіргі күнге дейін психиатриялық практиканың белгілі бір саласына әсер еткендігі кеңінен мойындалған. Бұл тәсіл науқастарды шекпендерден және қатыгез физикалық емдерден құтқаруы үшін мақталып, оның орнына эмоциялар мен әлеуметтік қарым-қатынастар сияқты мәселелерге назар бөлді. Алайда, бұл тәсіл белгілі бір әлеуметтік топтың немесе діннің нормаларына сәйкес адамдарды кінәлау немесе қысымға салуы үшін де сынға ұшырады.
Moral treatment was an approach to mental disorder based on humane psychosocial care or moral discipline that emerged in the 18th century and came to the fore for much of the 19th century, deriving partly from psychiatry or psychology and partly from religious or moral concerns. The movement is particularly associated with reform and development of the asylum system in Western Europe at that time. It fell into decline as a distinct method by the 20th century, however, due to overcrowding and misuse of asylums and the predominance of biomedical methods. The movement is widely seen as influencing certain areas of psychiatric practice up to the present day. The approach has been praised for freeing sufferers from shackles and barbaric physical treatments, instead considering such things as emotions and social interactions, but has also been criticised for blaming or oppressing individuals according to the standards of a particular social class or religion.
Контекст
Моральдық емдеу Ағарту дәуірінде әлеуметтік әл-ауқат пен жеке құқықтарға баса назар аудару арқасында дамыды. 18-шы ғасырдың басында "ақылдан безгендер" ақыл-есінен айырылған жабайы жануарлар ретінде қарастырылатын. Олар моральдық жауапкершілікке тартылмаған, бірақ халықтың қынжыруы мен мазаққа ұшыраған, кейде ақылсыздар үйлерінде өте жаман жағдайда ұсталып, көбінесе тізбекке байланған, жылдар бойы ешкімге көңіл бөлмеген немесе қамшылау, ұру, қанатыру, шок беру, аштықтан азаптау, жегідей химиялық заттар қолдану және оқшаулану сияқты сан алуан қиын "емдеулерге" ұшыраған. Психологиялық түсінік пен емдік ортаны жақсартуға бағытталған әрекеттер де болды. Мысалы, Англияда Джон Локк эмоциялар адамдарды дұрыс емес ойлармен байланыстыруға себеп болатындықтан, көптеген адамдарда белгілі бір дәрежеде ақылсыздық бар деген пікірді танымал етті, ал Уильям Бэтти психологиялық көзқарас ұсынды, бірақ жағдайлар көбінесе нашар қалды. Георг III патшаға жасалған емдеу де емдік шаралардың мүмкіндігіне деген үміттерді арттырды.
Moral treatment developed in the context of the Enlightenment and its focus on social welfare and individual rights. At the start of the 18th century, the "insane" were typically viewed as wild animals who had lost their reason. They were not held morally responsible but were subject to scorn and ridicule by the public, sometimes kept in madhouses in appalling conditions, often in chains and neglected for years or subject to numerous torturous "treatments" including whipping, beating, bloodletting, shocking, starvation, irritant chemicals, and isolation. There were some attempts to argue for more psychological understanding and therapeutic environments. For example, in England John Locke popularized the idea that there is a degree of madness in most people because emotions can cause people to incorrectly associate ideas and perceptions, and William Battie suggested a more psychological approach, but conditions generally remained poor. The treatment of King George III also led to increased optimism about the possibility of therapeutic interventions.
Италия
Флоренциядағы Ұлы герцог Пьетро Леопольдоның ағартушылық қамқорлығымен итальяндық дәрігер Винченцо Чиаруги гуманитарлық реформалар жүргізді. 1785 және 1788 жылдар аралығында ол Санта-Доротеа ауруханасында 1750 жылдардан бері жасалған бұрынғы тырыстықтарды дамыта отырып, тұтқындық құралы ретінде шынжырларды қолдануға тыйым салды. 1788 жылдан бастап, жаңадан жөнделген Сент-Бонифацио ауруханасында да осылай істеді және адамгершілікке негізделген тәртіп орнату үшін жаңа ережелерді әзірлеуге жетекшілік етті.
Under the Enlightened concern of Grand Duke Pietro Leopoldo in Florence, Italian physician Vincenzo Chiarugi instituted humanitarian reforms. Between 1785 and 1788 he managed to outlaw chains as a means of restraint at the Santa Dorotea hospital, building on prior attempts made there since the 1750s. From 1788 at the newly renovated St. Bonifacio Hospital he did the same, and led the development of new rules establishing a more humane regime.
Франция
Бұрынғы науқас Жан Батист Пуссен және оның әйелі Маргуэрит, сондай-ақ дәрігер Филипп Пинель (1745–1826) ауруханалардағы жағдайды жақсартуды бастаған алғашқылар ретінде танылады. 1780-ші жылдардың басында Пуссен Париждегі еркектерге арналған психиатриялық аурухананың – Ла Бисетрдің психиатриялық бөлімшесін басқарды. 1780-ші жылдардың ортасынан бастап Пинель эмоциялар, әлеуметтік жағдайлар мен ес-ақылдың жоғалуы арасындағы байланыс туралы мақалалар жариялады. 1792 жылы (ресми түрде 1793 жылы тіркелген) Пинель Бисетрдің бас дәрігері болды. Пуссен Пинельге науқастарды жақсы білудің оларға құрметпен, мейірімділікпен қатар, билік пен бақылауды да қолдануға мүмкіндік беретінін көрсетті. 1797 жылы Пуссен алғаш рет науқастарды тізбектерден босатып, дене жазасын тоқтатты, бірақ оның орнына бақылау жилеттерін қолдануға рұқсат берді. Науқастарға аурухана аумағында еркін жүруге рұқсат етілді, ал қараңғы түрмелер ақырында күн сәулесіне толы, жақсы желдетілетін бөлмелермен алмастырылды. Пуссен мен Пинельдің тәсілі өте табысты деп танылды және олар кейіннен Париждің әйелдерге арналған психиатриялық ауруханасы – Ла Салпетриерде де ұқсас реформалар жүргізді. Пинельдің шәкірті және ізбасары Жан Эсквирол (1772–1840) сол қағидалар бойынша жұмыс істейтін 10 жаңа психиатриялық аурухана құруға көмектесті. Психологиялық жұмысты жеңілдету үшін қолайлы орта жасау мақсатында көмекші персоналды таңдау және бақылауға, әсіресе бұрынғы науқастарды жұмысқа алуға басымдық берілді, себебі олардың адамгершілікке жатпайтын қарым-қатынастан аулақ болатыны және өтініштерге, қорқытуларға немесе шағымдарға төтеп бере алатыны ескерілді. Пинель жаңа тәсілді "әдепті емдеу" деп атады. Ол кезде "әдепті" сөзі француз және халықаралық тұрғыда психологиялық/эмоционалдық (ақыл-жағдай) және моральдық (этикалық) екі мағынаны білдірді. Пинель Тукелердің діни жұмысынан алшақтады және шамадан тыс діндарлық зиянды болуы мүмкін деп санады. Дегенмен, ол кейде ақыл-сау және әлеуметтік жағынан қалыпты деп есептейтін нәрселерге қатысты моральдық ұстанымдарды білдірді.
The ex patient Jean Baptiste Pussin and his wife Margueritte, and the physician Philippe Pinel (1745–1826), are also recognized as the first instigators of more humane conditions in asylums. From the early 1780s, Pussin had been in charge of the mental hospital division of the La Bicêtre, an asylum in Paris for male patients. From the mid 1780s, Pinel was publishing articles on links between emotions, social conditions and insanity. In 1792 (formally recorded in 1793), Pinel became the chief physician at the Bicetre. Pussin showed Pinel how really knowing the patients meant they could be managed with sympathy and kindness as well as authority and control. In 1797, Pussin first freed patients of their chains and banned physical punishment, although straitjackets could be used instead. Patients were allowed to move freely about the hospital grounds, and eventually dark dungeons were replaced with sunny, well ventilated rooms. Pussin and Pinel's approach was seen as remarkably successful and they later brought similar reforms to a mental hospital in Paris for female patients, La Salpetrière. Pinel's student and successor, Jean Esquirol (1772–1840), went on to help establish 10 new mental hospitals that operated on the same principles. There was an emphasis on the selection and supervision of attendants in order to establish a suitable setting to facilitate psychological work, and particularly on the employment of ex patients as they were thought most likely to refrain from inhumane treatment while being able to stand up to pleading, menaces, or complaining. Pinel used the term "traitement moral" for the new approach. At that time "moral", in French and internationally, had a mixed meaning of either psychological/emotional (mental) or moral (ethical). Pinel distanced himself from the more religious work that was developed by the Tukes, and in fact considered that excessive religiosity could be harmful. He sometimes took a moral stance himself, however, as to what he considered to be mentally healthy and socially appropriate.
Англия
Ағылшын квакері Уильям Тук (1732–1822) 1790 жылы жергілікті психиатриялық ауруханада бір квакердің қайтыс болғаннан кейін, Солтүстік Англияда жаңа, радикалды типтегі мекеменің дамуына жеке басшылық етті. 1796 жылы, өзге квакерлер мен басқалардың көмегімен, ол Йорк ретритін құрды, онда ақырында 30-ға жуық пациент тыныш елді мекендегі шағын қоғамдастықтың бір бөлігі ретінде өмір сүрді және демалыс, әңгімелесу және қолмен жұмыс істеудің үйлесімімен айналысты. Медициналық теориялар мен тәсілдерді қабылдамай, Йорк ретритінің күш-жігері шектеулерді азайтуға және саналылық пен моральдық күшті дамытуға бағытталды. Тук отбасының барлығы моральдық емдеудің негізін қалаушылар ретінде танылды. Олар отбасылық стильдегі қағидаларды қалыптастырды және пациенттерге өздерінің үлесін қосу сезімін беру үшін шаруашылық жұмыстарын жүктеді. Жұмыс пен демалысқа бөлінген күнделікті міндетті тәртіп болды. Пациенттер жақсы мінез-құлық танытса, оларға сыйлық берілді; нашар мінез-құлық танытса, шектеулердің немесе қорқытудың минималды түрлері қолданылды. Пациенттерге емдеу олардың мінез-құлқына байланысты екені айтылды. Осы тұрғыдан алғанда, пациенттің моральдық тәуелсіздігі мойындалды. Уильям Туктің немересі Сэмюэл Тук 19-шы ғасырдың басында ретрит әдістері туралы маңызды еңбек жариялады; Пинельдің "Жыңылдық туралы" трактаты одан бұрын жарық көрген еді, ал Сэмюэл Тук оның терминін "адамгершілік емдеу" деп аударды.
English Quaker William Tuke (1732–1822) independently led the development of a radical new type of institution in northern England, following the death of a fellow Quaker in a local asylum in 1790. In 1796, with the help of fellow Quakers and others, he founded the York Retreat, where eventually about 30 patients lived as part of a small community in a quiet country house and engaged in a combination of rest, talk, and manual work. Rejecting medical theories and techniques, the efforts of the York Retreat centered around minimizing restraints and cultivating rationality and moral strength. The entire Tuke family became known as founders of moral treatment. They created a family style ethos and patients performed chores to give them a sense of contribution. There was a daily routine of both work and leisure time. If patients behaved well, they were rewarded; if they behaved poorly, there was some minimal use of restraints or instilling of fear. The patients were told that treatment depended on their conduct. In this sense, the patient's moral autonomy was recognized. William Tuke's grandson, Samuel Tuke, published an influential work in the early 19th century on the methods of the retreat; Pinel's Treatise On Insanity had by then been published, and Samuel Tuke translated his term as "moral treatment".
Шотландия
Шотландияда моральдық көзқарасқа қатысты мүлдем басқаша ағым байқалады. XVIII ғасырда Эдинбург медицина мектебінде психикалық ауруларға қызығушылық болды, ал Уильям Каллен (1710–1790) және Роберт Уайт (1714–1766) сияқты ықпалды оқытушылар психиатриялық бұзылыстардың клиникалық маңыздылығын ерекше атап өтті. 1816 жылы френолог Иоганн Сперцхайм (1776–1832) Эдинбургке келіп, краниологиялық және френологиялық концепциялары туралы лекция оқыды, бұл теологиялық тұрғыдан қатаң Шотландия шіркеуінен қатты наразылық тудырды. Алайда, кейбір медицина студенттері, әсіресе Уильям А. Ф. Браун (1805–1885), жүйке жүйесінің және, демек, психикалық бұзылыстың материалистік түсінігіне өте жағымды жауап берді. Эдинбургтің заңгері Джордж Комб (1788–1858) френологиялық ой-пікірдің бірегей жақтасы болды, ал оның інісі Эндрю Комб (1797–1847), кейіннен Виктория патшайымының дәрігері болып тағайындалды, «Ақыл-естің бұзылулары туралы байқаулар» (1831) атты френологиялық трактат жазды. Джордж және Эндрю Комб Эдинбург френологиялық қоғамына билік жүргізіп, 1820-ші жылдардың ортасында христиан френологтарын де-факто қуғынға салуға ұмтылды. Медициналық материализмнің бұл дәстүрі Роберт Эдмонд Гранттың (1793–1874) ламарк биологиясында өз жалғасын тапты, ол 1826/1827 жылдары Эдинбургте медицина студенті болған кезінде жас Чарльз Дарвинге едәуір әсер еткен табиғат зерттеушісі болды. Уильям Браун Эдинбург френологиялық қоғамының, Корольдік медицина қоғамының және Плиний қоғамының маңызды жиналыстарында эволюциялық френологияның өзіндік нұсқаларын ұсынды. Кейіннен 1834–1838 жылдары Саннисайд Корольдік ауруханасының (Монтроз психиатриялық ауруханасы) басшысы, ал 1838–1859 жылдары Дамфристегі Крайтон Корольдік ауруханасында Браун моральдық басқарудың жалпы тәсілін іске асырды, ол өзінің күтіміндегі пациенттердің әлеуметтік топтарына, симптомдардың өзгеруіне, армандарына және шығармашылығына сезімталдық танытты. Браун паналауды басқаруға қатысты өзінің моральдық көзқарасын «Паналаулар қалай болды, қазіргі күйде және қандай болуы керек» атты кітабында (негізінен бес қоғамдық лекцияның стенограммасы) жинақтады. Оның психиатриялық практиканың осы стиліндегі жетістіктері Шотландияда Ақыл-естің бұзылуы жөніндегі комиссар болып тағайындалуымен және 1866 жылы Медико-психологиялық қауымдастықтың президенті болып сайлануымен марапатталды. Браунның аман қалған үлкен ұлы Джеймс Крихтон Браун (1840–1938) әкесінің психиатриядағы жұмысын одан әрі дамытуға көп еңбек етті, ал 1924 жылғы 29 ақпанда «Мидың тарихы» атты керемет лекция оқыды, онда ол психиатриялық ойлар мен практиканың алғашқы негіздерінде френологтардың рөлін жоғары бағалады.
A very different background to the moral approach may be discerned in Scotland. Interest in mental illness was a feature of the Edinburgh medical school in the eighteenth century, with influential teachers including William Cullen (1710–1790) and Robert Whytt (1714–1766) emphasising the clinical importance of psychiatric disorders. In 1816, the phrenologist Johann Spurzheim (1776–1832) visited Edinburgh and lectured on his craniological and phrenological concepts, arousing considerable hostility, not least from the theologically doctrinaire Church of Scotland. Some of the medical students, however, notably William A. F. Browne (1805–1885), responded very positively to this materialist conception of the nervous system and, by implication, of mental disorder. George Combe (1788–1858), an Edinburgh solicitor, became an unrivalled exponent of phrenological thinking, and his brother, Andrew Combe (1797–1847), who was later appointed a physician to Queen Victoria, wrote a phrenological treatise entitled Observations on Mental Derangement (1831). George and Andrew Combe exerted a rather dictatorial authority over the Edinburgh Phrenological Society, and in the mid 1820s manipulated the de facto expulsion of the Christian phrenologists. This tradition of medical materialism found a ready partner in the Lamarckian biology purveyed by the naturalist Robert Edmond Grant (1793–1874) who exercised a striking influence on the young Charles Darwin during his time as a medical student in Edinburgh in 1826/1827. William Browne advanced his own versions of evolutionary phrenology at influential meetings of the Edinburgh Phrenological Society, the Royal Medical Society and the Plinian Society. Later, as superintendent of Sunnyside Royal Hospital (the Montrose Asylum) from 1834 to 1838, and, more extravagantly, at the Crichton Royal in Dumfries from 1838 to 1859, Browne implemented his general approach of moral management, indicating a clinical sensitivity to the social groupings, shifting symptom patterns, dreams and art works of the patients in his care. Browne summarised his moral approach to asylum management in his book (actually the transcripts of five public lectures) which he entitled What Asylums Were, Are, and Ought To Be. His achievements with this style of psychiatric practice were rewarded with his appointment as a Commissioner in Lunacy for Scotland, and by his election to the Presidency of the Medico Psychological Association in 1866. Browne's eldest surviving son, James Crichton Browne (1840–1938), did much to extend his father's work in psychiatry, and, on 29 February 1924, he delivered a remarkable lecture The Story of the Brain, in which he recorded a generous appreciation of the role of the phrenologists in the early foundations of psychiatric thought and practice.
Америка Құрама Штаттары
Америка Құрама Штаттарында моральдық емдеудің алғашқы таралуының негізгі тұлғасы Бенджамин Раш (1745–1813), Пенсильвания ауруханасының көрнекті дәрігері болды. Ол өзінің тәжірибесін психикалық аурулармен шектеді және емдеудің инновациялық, адамгершілік тәсілдерін әзірледі. Ол ауруханаға зиялы және сезімтал қызметкерлерді жұмысқа алуды талап етті, олар науқастармен тығыз жұмыс істесін, олармен оқып, сөйлесіп, жүйелі түрде серуендеуге шығаратын болды. Сондай-ақ, дәрігерлердің науқастарға кейде шағын сыйлықтар беруі емдік тиімділігі бар екенін ұсынды. Дегенмен, Раштің емдеу әдістеріне қан қысу (қан кету), тазалау, ыстық және суық ванналар, сынап қолдану, сондай-ақ науқастарды айналмалы тақталарға және "тыныштандырушы" креслоларға байлау кірді. Бостондық мұғалім Доротея Дикс (1802–1887) АҚШ-та адамгершілік көмек көрсетуді қоғамдық және саяси мәселеге айналдыруға да көмектесті. Бір жылдық қалпына келтіру сапарында Англияға барғанда ол Сэмюэл Тукемен танысты. 1841 жылы ол жергілікті түрмеде жексенбілік мектепте сабақ берді және түрмедегі тұтқындардың жағдайы мен психикалық аурулары бар адамдарға қатысты қарапайымдыққа қатты қайғырды. Ол зерттеулер жүргізіп, Массачусетс штатында және бүкіл елде осы мәселе бойынша күресті. Ол моральдық емдеу үлгісін қолдады. Ол түрмелерде өзі көрген қорқынышты көріністер туралы көптеген штат заң шығарушыларына айтып, реформа талап етті. Дикс 1841 жылдан 1881 жылға дейін психикалық аурулары бар адамдарды емдеуді жақсарту үшін жаңа заңдар мен үкіметтік қаржыландыруды ұлғайту үшін күресті және моральдық емдеу ұсынатын 32 мемлекеттік аурухана құруға жеке көмектесті. Көптеген емдеу орындары әйгілі Киркбрайд жоспары бойынша салынды.
A key figure in the early spread of moral treatment in the United States was Benjamin Rush (1745–1813), an eminent physician at Pennsylvania Hospital. He limited his practice to mental illness and developed innovative, humane approaches to treatment. He required that the hospital hire intelligent and sensitive attendants to work closely with patients, reading and talking to them and taking them on regular walks. He also suggested that it would be therapeutic for doctors to give small gifts to their patients every so often. However, Rush's treatment methods included bloodletting (bleeding), purging, hot and cold baths, mercury, and strapping patients to spinning boards and "tranquilizer" chairs. A Boston schoolteacher, Dorothea Dix (1802–1887), also helped make humane care a public and a political concern in the US. On a restorative trip to England for a year, she met Samuel Tuke. In 1841 she visited a local prison to teach Sunday school and was shocked at the conditions for the inmates and the treatment of those with mental illnesses. She began to investigate and crusaded on the issue in Massachusetts and all over the country. She supported the moral treatment model of care. She spoke to many state legislatures about the horrible sights she had witnessed at the prisons and called for reform. Dix fought for new laws and greater government funding to improve the treatment of people with mental disorders from 1841 until 1881, and personally helped establish 32 state hospitals that were to offer moral treatment. Many asylums were built according to the so called Kirkbride Plan.
Салдарлар
Моральдық емдеу қозғалысына бастапқыда психиатриялық денсаулық сақтау саласының мамандары қарсылық көрсетті. Алайда, 19 ғасырдың ортасына қарай көптеген психологтар бұл стратегияны қабылдады. Олар моральдық емдеуді қолдаушыларға айналды, бірақ психикалық аурулардың көбінесе жеке физикалық/органикалық проблемалары болатындықтан, медициналық тәсілдер де қажет екенін айтты. Бұл аргументтің қабылдануы мамандықтың "ақылсыздық" емдеуде монополия құрудағы сәттілігіне себеп болған маңызды қадам ретінде қарастырылады. Моральдық емдеу қозғалысы панажайлар салу және оларды басқаруға зор ықпал етті. Көптеген елдер жергілікті билік органдарына жергілікті халық үшін панажайлар ұйымдастыруды талап ететін заңнама енгізді, және олар көбінесе моральдық принциптерге сәйкес құрылды. Сонымен қатар, қосымша "шектеусіз қозғалыстар" да пайда болды. Психикалық ауруларды емдеуге үлкен сенім болды, әсіресе АҚШ-та, және жоғары қалпына келтіру көрсеткіштерін көрсететін статистикалар жарияланды. Бірақ кейіннен бұл көрсеткіштер, әсіресе жаңа түскендер мен қайтадан түскендер арасындағы айырмашылықты жасамағаны үшін (яғни, толыққанды қалпына келмегендер) сынға ұшырады. Дегенмен, емдеу статистикасы 1830 жылдардан бастап төмендегені, әсіресе ғасырдың екінші жартысында күрт төмендегені байқалды, бұл шағын, емдік панажайлардың орнына ірі, орталықтандырылған, тығыз панажайлардың пайда болуымен байланысты болды. Бұрынғы пациенттер мен олардың қолдаушылары да қарсылық білдірді. 19 ғасырдың ортасында Англияда "Күдікті ақыл-есті жоғалғандардың досы" қоғамы жаңа моральдық емдеудің "жұмсақтық пен көндіру арқылы және жалғыздыққа жабу арқылы" қол жеткізілген әлеуметтік қысымның бір түрі екенін мәлімдеді; "күдікті ақыл-есті жоғалғандардың" қайта тәрбиелеуге мұқтаж екендігі оларды өздерінің шешімдерін қабылдауға қабілетсіз балалар сияқты қарастыруға әкеп соқты; және ол адамдарға олардың құқықтары туралы толыққанды хабарламауға және оларды емдеу талқылауына қатыстырмауға себеп болды. Қоғам панажайлардың тыныштығына күдікпен қарады, науқастарды жай ғана басып тастап, содан кейін қоғамда "сүт сорпасы" (көкпейіл) өмір сүруге жібергенін болжады. Индустриализация дәуірінде мемлекеттік панажайлардың саны мен көлемі артты. Бұл психиатрия мамандығының дамуымен байланысты болды, ол көптеген пациенттердің болуына байланысты кеңейе алды. 19 ғасырдың соңында және 20 ғасырдың басында қала сыртындағы бұл ірі панажайлар тығыз, дұрыс пайдаланбаған, оқшауланған және тозып кеткен. Емдеу принциптері жиі пациенттермен бірге ескерілмеді. Моральдық басқару әдістері авторитарлық жүйеде ақылсыз институционалдық тәртіпке айналды. Құн төлемдерін қарастыру идеалдарды тез жеңіп шықты. Безендіру мәселесінде келісімге келді – енді үйдей жылы, отбасылық атмосфера емес, көңілсіз және минималистік стиль басым болды. Қауіпсіздікке, күзетке, биік қабырғаларға, жабық есіктерге, адамдарды қоғамнан оқшаулауға баса назар аударылды, сондай-ақ физикалық шектеулер жиі қолданылды. Емдеу шараларының өте аз екендігі жақсы құжатталған, ал дәрігерлер пациенттерге сирек, көбінесе соматикалық проблемаларға қатысты әкімшілік қызметкерлерге айналды. Моральдық емдеу немесе отбасылық атмосфераға деген үміт "жойылды". 1827 жылы Ұлыбританиядағы панажайлардағы пациенттердің орташа саны 166 болса, 1930 жылы 1221-ге жетті. Ресми түрде ақылсыз деп танылған халықтың үлесі артты. 19 ғасырдың соңында соматикалық теориялар, нашар болжамдар және күзетшілік қайтадан орын алды. Туқым қуалайтын дегенерация және евгеника теориялары үстемдік құрды, ал 20 ғасырда психикалық гигиена және психикалық денсаулық концепциялары дамыды. Фуконың қайта қарауынан кейін одан да тепе-теңдік көзқарас пайда болды, ол Туке мен Пинельдің манипуляциясы мен екіұшты "мейірімділігі" бұрынғы ұрпақтардың қатал мәжбүрлеуі мен физикалық "емдеулерінен" артық болуы мүмкін екенін мойындады, сонымен қатар моральдық емдеудің кем пайдалы аспектілерін және оның репрессияға айналу мүмкіндігін ескерді. Моральдық емдеу қозғалысы қазіргі күнге дейін психиатриялық практикаға, соның ішінде терапиялық қауымдастықтарға (олар аз репрессивті болуды көздесе де), еңбек терапиясы және сотерия үйлеріне әсер етеді деп саналады. Қалпына келтіру моделі моральдық емдеу концепциясымен байланысты.
The moral treatment movement was initially opposed by those in the mental health profession. By the mid 19th century, however, many psychologists had adopted the strategy. They became advocates of moral treatment, but argued that since the mentally ill often had separate physical/organic problems, medical approaches were also necessary. Making this argument stick has been described as an important step in the profession's eventual success at securing a monopoly on the treatment of "lunacy". The moral treatment movement had a huge influence on asylum construction and practice. Many countries were introducing legislation requiring local authorities to provide asylums for the local population, and they were increasingly designed and run along moral treatment lines. Additional "non restraint movements" also developed. There was great belief in the curability of mental disorders, particularly in the US, and statistics were reported showing high recovery rates. They were later much criticized, particularly for not differentiating between new admissions and re admissions (i. e. those who hadn't really achieved a sustained recovery). It has been noted, however, that the cure statistics showed a decline from the 1830s onwards, particularly sharply in the second half of the century, which has been linked to the dream of small, curative asylums giving way to large, centralized, overcrowded asylums. There was also criticism from some ex patients and their allies. By the mid 19th century in England, the Alleged Lunatics' Friend Society was proclaiming that the new moral treatment was a form of social repression achieved "by mildness and coaxing, and by solitary confinement"; that its implication that the "alleged lunatics" needed re educating meant it treated them as if they were children incapable of making their own decisions; and that it failed to properly inform people of their rights or involve them in discussion about their treatment. The Society was suspicious of the tranquility of the asylums, suggesting that patients were simply being crushed and then discharged to live a "milk sop" (meek) existence in society. In the context of industrialization, public asylums expanded in size and number. Bound up in this was the development of the profession of psychiatry, able to expand with large numbers of inmates collected together. By the end of the 19th century and into the 20th, these large out of town asylums had become overcrowded, misused, isolated and run down. The therapeutic principles had often been neglected along with the patients. Moral management techniques had turned into mindless institutional routines within an authoritarian structure. Consideration of costs quickly overrode ideals. There was compromise over decoration—no longer a homey, family atmosphere but drab and minimalist. There was an emphasis on security, custody, high walls, closed doors, shutting people off from society, and physical restraint was often used. It is well documented that there was very little therapeutic activity, and medics were little more than administrators who seldom attended to patients and mainly then for other, somatic, problems. Any hope of moral treatment or a family atmosphere was "obliterated". In 1827 the average number of asylum inmates in Britain was 166; by 1930 it was 1221. The relative proportion of the public officially diagnosed as insane grew. Towards the end of the 19th century, somatic theories, pessimism in prognosis, and custodialism had returned. Theories of hereditary degeneracy and eugenics took over, and in the 20th century the concepts of mental hygiene and mental health developed. Foucault's reassessment was succeeded by a more balanced view, recognizing that the manipulation and ambiguous "kindness" of Tuke and Pinel may have been preferable to the harsh coercion and physical "treatments" of previous generations, while aware of moral treatment's less benevolent aspects and its potential to deteriorate into repression. The moral treatment movement is widely seen as influencing psychiatric practice up to the present day, including specifically therapeutic communities (although they were intended to be less repressive); occupational therapy and Soteria houses. The Recovery model is said to have echoes of the concept of moral treatment.