Доротея Дикс: Американдық әлеуметтік реформатор және психиатриялық мекемелердің негізін қалаушы.
Dorothea Dix
Доротея Дикс – 19 ғасыр американдық әлеуметтік реформатор, психикалық аурулармен күрескен, алғашқы психиатриялық клиникалар құруға атсалысқан. Азамат соғысында медбикелерді басқарды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19-ғасырдағы американдық әлеуметтік реформатор, 19-ғасырлық белсенді Доротея Линд Дикс (4 сәуір, 1802 ж. – 17 шілде, 1887 ж.) – мұқтаж психикалық сақтандырылмағандардың құқығын қорғаған американдық. Ол штат заң шығарушы органдары мен АҚШ Конгресіне қарқынды және тұрақты лоббилік бағдарлама арқылы американдық психиатриялық емдеу орындарының алғашқы буынын құрды. Азамат соғысы кезінде ол Армия медбикелерінің басқарушысы болып қызмет етті.
19th century American social reformer
the 19th century activist
Dorothea Lynde Dix (April 4, 1802July 17, 1887) was an American advocate on behalf of the indigent mentally ill who, through a vigorous and sustained program of lobbying state legislatures and the United States Congress, created the first generation of American mental asylums. During the Civil War, she served as a Superintendent of Army Nurses.
Ерте өмір
Мэн штатының Хэмпден қаласында туған ол Массачусетс штатының Вустер қаласында ата-анасының туыстарының арасында өсті. Ол Джозеф Дикс пен Мэри Бигелоудың үш баласының ағасы болды, олардың ата-бабалары Массачусетс шығанағындағы колонияда терең тамырлар тартқан. Оның анасы денсаулығының нашарлығынан балаларына тұрақты қолдау көрсетуге шамасы келмеді. Әкесі кітап сатушы және методист шіркеуінің уағызшысы болған. Он екі жасында ол және оның екі інісі бай әжесінің тәрбиесіне жіберілді. Доротея ауыр депрессиядан зардап шеккен, бұл оның денсаулығының нашарлауына себеп болды. 1824-1830 жылдары ол көбінесе діни кітаптар мен балаларға арналған әңгімелер жазды. Оның "Күнделікті нәрселер туралы әңгімелер" (1824) кітабы 1869 жылға қарай алпысыншы басылымға жетті, 60 рет қайта басылды және ана мен қызының әңгімесі түрінде жазылған. Оның "Флора гүлдерінің шоғыры" (1829) кітабы Элизабет Уирттің "Флора сөздігімен" бірге АҚШ-та жарық көрген гүлдер туралы алғашқы екі сөздіктің бірі болды. Дикстің басқа кітаптарына "Жеке сағаттар", "Алиса мен Рут" және "Түрмелер мен түрме тәртібі" кіреді. Католик дінінде тәрбиеленгенімен, кейіннен конгрегациялыққа бағытталған Дикс унитарийшіл болып қалды. Дикс денсаулығының нашарлауы мектептен кетуге мәжбүрлегеннен кейін, ол Бикон-Хиллдегі жетекші унитарийшіл зиялы Уильям Эллери Ченнингтің отбасында үй шаруашылығын жүргізуші болып жұмыс істеді. Осы отбасымен жұмыс істеген кезде Дикс Сент-Кройға сапар шекті, онда ол құлдықтың қорқынышты жағдайын көзімен көрді, бірақ бұл оның құлдықты жоюға деген ниетін күшейткен жоқ. 1836 жылы ем іздеу ниетімен Англияға сапар шекті, онда ол Ратбоун отбасымен танысты. Еуропаға саяхат жасап, Ратбоун отбасымен болған кезінде Доротеяның әжесі қайтыс болып, оған "үлкен мүлік және авторлық гонорарлары" қалды, бұл оған өмірінің соңына дейін жайлы өмір сүруге мүмкіндік берді. Осы сапар барысында ол Түркиядағы бір мекемені көрді, оны жағдайлары нашар болғанына қарамастан, үлгілік мекеме ретінде қарастырды. Олар оны Ливерпульдегі ата-бабаларының үйі – Гринбанкқа қонаққа шақырды. Ратбоун отбасы квакерлер және белгілі әлеуметтік реформаторлар болды. Гринбанкте Дикс үкіметтің әлеуметтік тұрмыстық мәселелерде тікелей және белсенді рөл атқаруы керек деп сенетін адамдар тобымен танысты. Ол сондай-ақ Ұлыбританиядағы ақыл-есі ауысқан адамдарды күту жөніндегі реформа қозғалысымен танысты. Оның мүшелері ақыл-есі дұрыс емес адамдарды ұстау орындарын (ақыл-ес ошақтары мен бейімдеу орталықтарын) жан-жақты зерттеп, нәтижелерін Парламенттің Төменгі палатасына баяндама ретінде ұсынды.
Born in the town of Hampden, Maine, she grew up in Worcester, Massachusetts, among her parents' relatives. She was the first child of three born to Joseph Dix and Mary Bigelow, who had deep ancestral roots in Massachusetts Bay Colony. Her mother suffered from poor health, thus she wasn't able to provide consistent support to her children. Her father was an itinerant bookseller and Methodist preacher. At the age of twelve, she and her two brothers were sent to their wealthy grandmother, It has been suggested that Dorothea suffered from major depressive episodes, which contributed to her poor health. From 1824 to 1830, she wrote mainly devotional books and stories for children. Her Conversations on Common Things (1824) reached its sixtieth edition by 1869, and was reprinted 60 times and written in the style of a conversation between mother and daughter. Her book The Garland of Flora (1829) was, along with Elizabeth Wirt's Flora's Dictionary, one of the first two dictionaries of flowers published in the United States. Other books of Dix's include Private Hours, Alice and Ruth, and Prisons and Prison Discipline. Although raised Catholic and later directed to Congregationalism, Dix became a Unitarian. After Dix's health forced her to relinquish her school, she began working as a governess on Beacon Hill for the family of William Ellery Channing, a leading Unitarian intellectual. It was while working with his family that Dix traveled to St. Croix, where she first witnessed slavery at first hand, though her experience did not dispose her sympathies toward abolitionism. In hopes of a cure, in 1836 she traveled to England, where she met the Rathbone family. During her trip in Europe and her stay with the Rathbone family, Dorothea's grandmother died and left her a "sizable estate, along with her royalties" which allowed her to live comfortably for the remainder of her life. It was also during this trip that she came across an institution in Turkey, which she used as a model institution despite its conditions being just like other facilities. They invited her as a guest to Greenbank, their ancestral mansion in Liverpool. The Rathbones were Quakers and prominent social reformers. At Greenbank, Dix met their circle of men and women who believed that government should play a direct, active role in social welfare. She was also introduced to Great Britain's reform movement for care of the mentally ill, known as lunacy reform. Its members were making deep investigations of madhouses and asylums, publishing their studies in reports to the House of Commons.
Соғыс алдындағы мансап
Психикалық ауруларды емдеуге бағытталған реформалық қозғалыстар осы кезеңде басқа да прогрессивті мақсаттармен байланысты болды: құлдықтан құтылу, тыйым салу және сайлау реформалары. Америкаға оралғаннан кейін, 1840–41 жылдары Дикс Массачусетс штатындағы психикалық аурулары бар кедейлерге көмек көрсету жөніндегі жан-жақты зерттеу жүргізді. Доротеяның қоғамдағы психикалық ауруларға көмектесуге деген қызығушылығы Шығыс Кембридждегі әйелдер түрмесінде сабақ берген кезде оянды. Ол сондай-ақ, мұндай адамдарды "ақылдан адасқан кедейлер" деп атап, олардың зорлық-зомбылық жасаған қылмыскерлермен бірге қамалып, адамдық емес қарапайымдықпен қабылданғанын көрді. Көп жағдайда қалалар өздеріне күтім жасай алмайтын және отбасы мен достары жоқ психикалық ауруларға күтім жасау үшін жергілікті адамдармен келісімшарт жасады. Бұл жүйе реттелмеген және жеткіліксіз қаржыландырылғандықтан, кеңінен зәбірленуге әкелді. Дикс нәтижелерді штат заң шығарушы органына жолданған "Ескерту" атты отты есепте жариялады. "Мырзалар, мен осы мемлекеттегі, камералар, сарайлар, қапасқа алынған ақылсыз адамдардың қазіргі жағдайына қысқаша назар аударуға тырысамын! Олар тізбекпен байланған, жалаңаш, таяқпен соққы жеп, бағынуға мәжбүрленген." Оның лоббилеуі Вустердегі мемлекеттік психиатриялық аурухананы кеңейту туралы заң жобасын қабылдауға әкелді. 1844 жылы Дикс Нью-Джерсидегі барлық округтерге, түрмелерге және қайырымдылық үйлеріне ұқсас зерттеу жүргізу үшін сапар жасады. Ол Нью-Джерси заң шығарушы органына өзінің байқаулары мен фактілері туралы егжей-тегжейлі есеп берілген меморандум ұсынды. Дикс заң шығарушы органға жедел әрекет етуге және психикалық ауруларға күтім көрсету және емдеу үшін мекеме құруға қаражат бөлуге шақырды. Ол психикалық ауруларға моральдық ем көрсетуді сұрады, ол үш құндылықтан тұрады: ұялмастық, тазалық және нәзіктік. Ол бұрын заң шығарушы және заңгер ретінде құрметтелген, бірақ ақыл-есі нашарлаған және қарт жасында қиын жағдайға түскен адамды мысал ретінде келтірді. Дикс оны округтік қайырымдылық үйінің жертөлесіндегі шағын төсекте жатқан күйі тапты, тіпті қажетті жағдайлардың жоқтығынан да әріптес болды. Ол былай деп жазды: "Бұл әлсіз және күйзеліске түскен қарт адам, кедей, күші жоқ, жалғыз, бірақ айналасындағы жағдайды сезінеді және қазірдің өзінде өткенді толығымен ұмытқан жоқ - бұл әлсіз қарт кім еді?" Заң шығарушы орган мүшелерінің көптегені оның кедей заңгерін білді. Джозеф С. Додд 1845 жылдың 23 қаңтарында Сенатқа оның есебін ұсынды. Доддтың психиатриялық аурухана ашуға рұқсат беру туралы резолюциясы келесі күні қабылданды. Бірінші комитет 25 ақпанда Нью-Джерси заң шығарушы органына бірден әрекет етуге шақырды. Кейбір саясаткерлер оны қолдауға қажетті салықтар есебінен оған жасырын қарсы болды. Дикс қолдау көрсету үшін хаттар мен редакциялық мақалалар жазып, мекеме үшін лоббилеуді жалғастырды. Сессия барысында ол заң шығарушылармен кездесіп, кешке үйде топтық кездесулер өткізді. 1845 жылдың 14 наурызындағы заңға сәйкес, ол соңғы рет оқылды. 1845 жылдың 25 наурызында мемлекеттік мекеме құру туралы заң жобасы қабылданды. Дикс Нью-Гэмпширден Луизианаға дейін сапар шегіп, кедей психикалық аурулардың жағдайын құжаттап, мемлекеттік заң шығарушы органдарына есептер жасап, қажетті заң жобаларын әзірлеуге арналған комитеттермен жұмыс істеді. 1846 жылы Дикс Иллинойсқа психикалық ауруларды зерттеу үшін барды. Сол жерде ол ауырып, қысты Спрингфилдте емделіп өткізді. Ол 1847 жылдың қаңтар айында заң шығару сессиясына есеп берді, ол Иллинойстың алғашқы мемлекеттік психиатриялық ауруханасын құру туралы заң қабылдады. 1848 жылы Дикс Солтүстік Каролинаға барып, психикалық ауруларға қамқорлық жасаудағы реформаны қайтадан шақырды. Солтүстік Каролинаға реформа енгізуге алғашқы әрекеті қабылданбады. Алайда, кеңес мүшесінің әйелі, өлім алдындағы тілегі ретінде, Дикстің өтінішін қайта қарастыруды сұрағаннан кейін, реформа туралы заң жобасы мақұлданды. 1849 жылы (Солтүстік Каролина) мемлекеттік медицина қоғамы құрылған кезде, заң шығарушы орган ақыл-ой ауруларына арналған мекеменің құрылысына рұқсат берді. 1856 жылы Доротея Дикстің әкесі құрметіне аталған Дикс Хилл ауруханасы ашылды. Жүз жылдан кейін Дикс-Хилл ауруханасы оның мұрасының құрметіне Доротея Дикс ауруханасы деп аталды. Ол Пенсильваниядағы алғашқы мемлекеттік психикалық аурухананың, Харрисбург мемлекеттік ауруханасының құрылуына ықпал етті. 1853 жылы ол өзінің кітапханасы мен оқу залын құрды. Оның Вашингтондағы жұмысының ең басты нүктесі - "Мүсірліктердің игілігі үшін" заң жобасы болды, бұл заң психикалық ауруларға арналған федералды жерді бөлуді және қалғанын "соқыр, саңыр және тілсіздерге" бөлуді көздейді. Оның сатудан түскен түсімдері штаттарға психиатриялық ауруханалар салуға және күтіп ұстауға жұмсалатын еді. Дикстің жер заң жобасы АҚШ Конгресінің екі палатасынан өтті; бірақ 1854 жылы президент Франклин Пирс оны ветолады, әлеуметтік әл-ауқат штаттардың жауапкершілігінде екенін айтты. Өзінің жер заң жобасының жеңілісіне ренжіді, 1854 және 1855 жылдары Дикс Англия мен Еуропаға сапар жасады. Ол Рэтбоун отбасымен қайта байланысты және, британдық саясаткерлердің Шотландияға Уайтхоллдың ықпалын ұлғайтуға ниеттенгендерінің ынталандыруымен, Шотландияның ақылсыз үйлерін зерттеді. Бұл жұмыс реформаларды қадағалау үшін Шотландиялық Ақылсыздық Комиссиясының құрылуына әкелді. Дикс 1853 жылы Британдық Нова-Скотия провинциясына психикалық ауруларға қамқорлық жасауын зерттеу үшін барды. Сапары барысында ол психикалық ауруларға шалған пациенттердің онда тасталып қалғандығы туралы хабарларды зерттеу үшін Сейбл аралына сапар жасады. Мұндай хабарлар көбінесе негіссіз болды. Сейбл аралында болғанда Дикс кеме апаттан құтылуға көмектесті. Бостонға оралғаннан кейін ол аралға жаңартылған құтқару жабдықтарын жіберу бойынша сәтті науқанға жетекшілік етті. Жабдықтар келгеннен кейін бір күн өткен соң, кеме аралға құлады. Құдайға шүкір, Дикстің жұмысының арқасында 180 адам құтқарылды. 1854 жылы Дикс Шотландиядағы психиатриялық ауруханалардың жағдайын зерттеді және олардың жағдайының ұқсас нашар екенін анықтады. 1857 жылы жылдар бойы жұмыс істегеннен және қарсылыққа тап болғаннан кейін реформалық заңдар, со наконец, қабылданды. Дикс медбике кандидаттарына нұсқаулар берді. Волонтёрлар 35-тен 50 жасқа дейін және қарапайым келбетті болуы керек еді. Олардан белдіксіз қара немесе қоңыр көйлек кию және әшекейлер мен косметика қолданбау талап етілді. Дикс ауруханаларға осал, тартымды жас әйелдерді жібергісі келмеді, себебі олардың (дәрігерлер де, пациенттер де) ер адамдар тарапынан зорлық-зомбылыққа ұшырауы мүмкін екенін қауптантты. Дикс жеке баптап немесе жұмысқа алған жоқ медбикелерді жиі қызметтен босатып жіберді (бұл АҚШ санитарлық комиссиясы сияқты қолдау көрсететін топтардың наразылығын тудырды). Әскери дәрігерлермен келіспей, Дикс медициналық мекемелерді бақылау және медбикелерді жұмысқа алу және босату мәселелерінде олармен қарым-қатынас жасады. Көптеген дәрігерлер мен хирургтер өз ауруханаларында ешқандай әйел медбикелерді қаламайтын. Дауды шешу үшін Соғыс министрлігі 1863 жылдың қазан айында № 351 бұйрық енгізді. Ол Бас хирургке (Джозеф К. Барнс) және Әскери медбикелерді бақылаушыға (Дикс) әйел медбикелерді тағайындау құқығын берді. Алайда, ол дәрігерлерге қызметкерлер мен волонтерлерді ауруханаларға тағайындау құқығын берді. Бұл Дикстің тікелей операциялық жауапкершіліктен босатуына әкелді. Басқарушы ретінде Дикс федералды әскери медбикелік бағдарламасын іске қосты, онда 3000-нан астам әйел қызмет ететін болды. Сонымен қатар, оның ықпалы Мэри Эдвардс Уолкер және Клара Бартон сияқты басқа да көрнекті әйелдердің ықпалымен азайды. Ол 1865 жылдың тамызында отставкаға кетті.
Reform movements for treatment of the mentally ill were related in this period to other progressive causes: abolitionism, temperance, and voter reforms. After returning to America, in 1840–41 Dix conducted a statewide investigation of care for the mentally ill poor in Massachusetts. Dorothea's interest for helping out the mentally ill of society started while she was teaching classes to female prisoners in East Cambridge. She also saw how such individuals were labeled as "looney paupers" and were being locked up along with violently deranged criminals and received treatment that was inhumane. In most cases, towns contracted with local individuals to care for mentally ill people who could not care for themselves and lacked family/friends to do so. Unregulated and underfunded, this system resulted in widespread abuse. Dix published the results in a fiery report, a Memorial, to the state legislature. "I proceed, Gentlemen, briefly to call your attention to the present state of Insane Persons confined within this Commonwealth, in cages, stalls, pens! Chained, naked, beaten with rods, and lashed into obedience." Her lobbying resulted in a bill to expand the state's mental hospital in Worcester. During the year 1844 Dix visited all the counties, jails and almshouses in New Jersey in a similar investigation. She prepared a memorial for the New Jersey Legislature, giving a detailed account of her observations and facts. Dix urgently appealed to the legislature to act and appropriate funds to construct a facility for the care and treatment of the mentally ill. She cited a number of cases to emphasize the importance of the state taking responsibility for this class of unfortunates. Dix's plea was to provide moral treatment for the mentally ill, which consisted of three values: modesty, chastity, and delicacy. She gave as an example a man formerly respected as a legislator and jurist, who, suffering from mental decline, fell into hard times in old age. Dix discovered him lying on a small bed in a basement room of the county almshouse, bereft of even necessary comforts. She wrote: "This feeble and depressed old man, a pauper, helpless, lonely, and yet conscious of surrounding circumstances, and not now wholly oblivious of the past—this feeble old man, who was he?" Many members of the legislature knew her pauper jurist. Joseph S. Dodd introduced her report to the Senate on January 23, 1845. Dodd's resolution to authorize an asylum passed the following day. The first committee made their report February 25, appealing to the New Jersey legislature to act at once. Some politicians secretly opposed it due to taxes needed to support it. Dix continued to lobby for a facility, writing letters and editorials to build support. During the session, she met with legislators and held group meetings in the evening at home. The act of authorization was taken up March 14, 1845, and read for the last time. On March 25, 1845, the bill was passed for the establishment of a state facility. Dix traveled from New Hampshire to Louisiana, documenting the condition of the poor mentally ill, making reports to state legislatures, and working with committees to draft the enabling legislation and appropriations bills needed. In 1846, Dix traveled to Illinois to study mental illness. While there, she fell ill and spent the winter in Springfield recovering. She submitted a report to the January 1847 legislative session, which adopted legislation to establish Illinois' first state mental hospital. In 1848, Dix visited North Carolina, where she again called for reform in the care of mentally ill patients. Her first attempt to bring reform to North Carolina was denied. However, after a board member's wife requested, as a dying wish, that Dix's plea be reconsidered, the bill for reform was approved. In 1849, when the (North Carolina) State Medical Society was formed, the legislature authorized construction of an institution in the capital, Raleigh, for the care of mentally ill patients. Dix Hill Asylum, named in honor of Dorothea Dix's father, was eventually opened in 1856. One hundred years later, the Dix Hill Asylum was renamed the Dorothea Dix Hospital, in honor of her legacy. She was instrumental in the founding of the first public mental hospital in Pennsylvania, the Harrisburg State Hospital. In 1853, she established its library and reading room. The high point of her work in Washington was the Bill for the Benefit of the Indigent Insane, legislation to set aside of Federal land to be used for the benefit of the mentally ill and the remainder for the "blind, deaf, and dumb". Proceeds from its sale would be distributed to the states to build and maintain asylums. Dix's land bill passed both houses of the United States Congress; but in 1854, President Franklin Pierce vetoed it, arguing that social welfare was the responsibility of the states. Stung by the defeat of her land bill, in 1854 and 1855 Dix traveled to England and Europe. She reconnected with the Rathbone family and, encouraged by British politicians who wished to increase Whitehall's reach into Scotland, conducted investigations of Scotland's madhouses. This work resulted in the formation of the Scottish Lunacy Commission to oversee reforms. Dix visited the British colony of Nova Scotia in 1853 to study its care of the mentally ill. During her visit, she traveled to Sable Island to investigate reports of mentally ill patients being abandoned there. Such reports were largely unfounded. While on Sable Island, Dix assisted in a shipwreck rescue. Upon her return to Boston, she led a successful campaign to send upgraded life saving equipment to the island. The day after supplies arrived, a ship was wrecked on the island. Thankfully, because of Dix's work, 180 people were saved. In 1854, Dix investigated the conditions of mental hospitals in Scotland, and found them to be in similarly poor conditions. In 1857, after years of work and opposition, reform laws were finally passed. Dix set guidelines for nurse candidates. Volunteers were to be aged 35 to 50 and plain looking. They were required to wear unhooped black or brown dresses, with no jewelry or cosmetics. Dix wanted to avoid sending vulnerable, attractive young women into the hospitals, where she feared they would be exploited by the men (doctors as well as patients). Dix often fired volunteer nurses she hadn't personally trained or hired (earning the ire of supporting groups like the United States Sanitary Commission). At odds with Army doctors, Dix feuded with them over control of medical facilities and the hiring and firing of nurses. Many doctors and surgeons did not want any female nurses in their hospitals. To solve the impasse, the War Department introduced Order No. 351 in October 1863. It granted both the Surgeon General (Joseph K. Barnes) and the Superintendent of Army Nurses (Dix) the power to appoint female nurses. However, it gave doctors the power of assigning employees and volunteers to hospitals. This relieved Dix of direct operational responsibility. As superintendent, Dix implemented the Federal army nursing program, in which over 3,000 women would eventually serve. Meanwhile, her influence was being eclipsed by other prominent women such as Dr. Mary Edwards Walker and Clara Barton. She resigned in August 1865
Оның Одақ және Конфедерация жаралыларына бірдей көңіл көрсетуі Оңтүстікте оның есімін сақтады. Оның медбикелері далада Конфедерация жаралыларына көбінесе қол жетімді жалғыз күтімді ұсынды. Дикстің медбикесі Джорджанна Вульси былай деді: "Біздің лагерінің бас дәрігері олардың барлық жараларын қарады, олар көбінесе өте қайғылы күйде болды, әсіресе оңтүстіктерде." Тағы бір Дикстің медбикесі, Джулия Сьюзан Уилок былай деді: "Олардың көптегені оңтүстіктер болды. Мен оларды қараусыз қалдыра алмаймын. Дұшпандар болғанымен, олар әлсіз, азап шеккен адамдар еді." Конфедерация күштері Геттисберден шегінген кезде...
Her even handed caring for Union and Confederate wounded alike assured her memory in the South. Her nurses provided what was often the only care available in the field to Confederate wounded. Georgeanna Woolsey, a Dix nurse, said, "The surgeon in charge of our camp looked after all their wounds, which were often in a most shocking state, particularly among the rebels. Every evening and morning they were dressed." Another Dix nurse, Julia Susan Wheelock, said, "Many of these were Rebels. I could not pass them by neglected. Though enemies, they were nevertheless helpless, suffering human beings." When Confederate forces retreated from Gettysburg, they left behind 5,000 wounded soldiers. These were treated by many of Dix's nurses. Union nurse Cornelia Hancock wrote about the experience: "There are no words in the English language to express the suffering I witnessed today ". She was well respected for her work throughout the war because of her dedication. This stemmed from her putting aside her previous work to focus completely on the war at hand. With the conclusion of the war her service was recognized formally. She was awarded with two national flags, these flags being for "the Care, Succor, and Relief of the Sick and wounded Soldiers of the United States on the Battle Field, in Camps and Hospitals during the recent war." Dix ultimately founded thirty two hospitals, and influenced the creation of two others in Japan. The state legislature had designated a suite for her private use as long as she lived. Although in poor health, she carried on correspondence with people from England, Japan, and elsewhere. Dix died on July 17, 1887. She was buried in Mount Auburn Cemetery in Cambridge, Massachusetts.
Құрметтер
Дикс Армияның медбикелер қауымдастығының (Азамат соғысының ерікті медбикелерінің әлеуметтік клубы) "Өмір бойы президенті" болып сайланды, бірақ ол ұйыммен тығыз байланыста болған жоқ. Ол мүшелеріне әскери зейнетақы тағайындауға қарсы болды. 1983 жылы АҚШ пошта қызметі оның қайырымдылық және қызмет ете білу өмірін құрметтеп, 1 центтік «Доротея Дикс – Ұлы американдықтар» сериясынан пошта маркасын шығарды. 1999 жылы Массачусетс штатының Мемлекеттік үйіне әрқайсысында қола бюсті бар алты биік мәрмәр панель қосылды; бюстер Дикс, Флоренс Лускомб, Мэри Кенни О’Салливан, Жозефина Сент-Пьер Руфин, Сара Паркер Ремонд және Люси Стоунқа арналған. Сонымен қатар, осы әйелдердің әрқайсысынан (Дикс қоса) алынған екі цитатадан мәрмәр панельдерге қашап жазылған, ал панельдердің артындағы қабырғада алты үкіметтік құжаттан жасалған обой жабыстырылған, олар қайталап келеді, әр құжаттың мазмұны бір немесе бірнеше әйелдердің қызметіне қатысты. Венерадағы кратер оның құрметіне Дикс деп аталды. Ол Бостон әйелдерінің мұра жолында еске алынады. Көптеген орындар Диксті еске алу үшін аталады, оның ішінде Сомервиллдегі Маклин есікқонағындағы Дикс палатасы, Пенсильваниядағы Диксмонт ауруханасы және Доротея Л. Дикс үйі.
Dix was elected "President for Life" of the Army Nurses Association (a social club for Civil War Volunteer Nurses), but she had little to do with the organization. She opposed its efforts to get military pensions for its members. In 1983 the United States Postal Service honored her life of charity and service by issuing a 1¢ Dorothea Dix Great Americans series postage stamp. In 1999 a series of six tall marble panels with a bronze bust in each was added to the Massachusetts State House; the busts are of Dix, Florence Luscomb, Mary Kenney O'Sullivan, Josephine St. Pierre Ruffin, Sarah Parker Remond, and Lucy Stone. As well, two quotations from each of those women (including Dix) are etched on their own marble panel, and the wall behind all the panels has wallpaper made of six government documents repeated over and over, with each document being related to a cause of one or more of the women. A crater on Venus was named Dix in her honor. She is remembered on the Boston Women's Heritage Trail. Numerous locations commemorate Dix, including the Dix Ward in McLean Asylum at Somerville, Dixmont Hospital in Pennsylvania, the Dorothea L. Dix House,
Шығармалары
Анонимді түрде жарияланды. Ол түрмедегілер туралы көптеген басқа да жазбалар жазды. Ол сонымен қатар ақыл-есті жоғалғандарға арналған емдеу орындары туралы заң шығарушы органдарға көптеген ұсыныстар мен қайырымдылық тақырыптары бойынша есептердің авторы.
Published anonymously. She wrote a variety of other tracts on prisoners. She is also the author of many memorials to legislative bodies on the subject of lunatic asylums and reports on philanthropic subjects.
Жас оқырмандарға арналған
Колман, Пенни. "Шынжырларды үзу: Доротея Линд Дикстің күресі". Уайт-Холл, Вирджиния: Shoe Tree Press, 1992 жыл. Герстек, Эми Полсон. Доротея Дикс: Ақыл-есті жоғалғандар үшін күрескен. Тарихи американдық өмірбаяндар. Беркли Хайтс, Нью-Джерси: Enslow Publishers, 2001 жыл. Малоун, Мэри және Кэтрин Сэмпсон. Доротея Л. Дикс: Аурухананың негізін қалаушы. "Дискавери" өмірбаяны. Нью-Йорк: Chelsea Juniors, 1991 жыл. Мюкенхоупт, Маргарет. Доротея Дикс: Психикалық денсаулық сақтауды қолдаушы. Оксфорд портреттері. Нью-Йорк: Оксфорд университетінің баспасы, 2003 жыл. Шлейхерт, Элизабет және Антонио Кастро. Доротея Дикс өмірі. Денсаулық сақтау және медицина саласындағы алғашқылар. Фредерик, Мэриленд: Twenty First Century Books, 1992 жыл. Виттман, Барбара. Доротея Дикс: Әлеуметтік реформатор. "Еркіндік соқсын". Манкато, Миннесота: Bridgestone Books, 2003 жыл.
Colman, Penny. Breaking the Chains: The Crusade of Dorothea Lynde Dix. White Hall, Va: Shoe Tree Press, 1992. Herstek, Amy Paulson. Dorothea Dix: Crusader for the Mentally Ill. Historical American biographies. Berkeley Heights, NJ: Enslow Publishers, 2001. Malone, Mary, and Katharine Sampson. Dorothea L. Dix: Hospital Founder. A Discovery biography. New York: Chelsea Juniors, 1991. Muckenhoupt, Margaret. Dorothea Dix: Advocate for Mental Health Care. Oxford portraits. New York: Oxford University Press, 2003. Schleichert, Elizabeth, and Antonio Castro. The Life of Dorothea Dix. Pioneers in health and medicine. Frederick, Md: Twenty First Century Books, 1992. Witteman, Barbara. Dorothea Dix: Social Reformer. Let freedom ring. Mankato, Minn: Bridgestone Books, 2003.