Бразилия тарихының көрнекті зерттеушісі – Варнаген виконты

Кіріспе

Бразилиялық дипломат және тарихшы Франсиско Адольфо де Варнхаген, Порто-Сигуро виконты (17 ақпан 1816 - 26 маусым 1878) – бразилиялық дипломат және тарихшы. Ол Бразилия әдебиет академиясының 39-шы орындығының меценаты. Ол "қазіргі бразилиялық тарихнаманың әкесі" деп есептеледі.

Өмір

Варнхаген 1816 жылы Бразилияның Иперо қаласында дүниеге келді. Ол Мария Флавия де Са Магалхаес пен Фридрих Людвиг Вильгельм Варнхагеннің ұлы, ал Фридрих португалдық тәжге қызмет етіп, Бразилияда темір құю фабрикаларын тексеру үшін келген неміс текті әскери инженер еді. Ол бастауыш білімін Рио-де-Жанейрода алды. Әлдеқандай жаста отбасымен бірге Лиссабонға көшіп, Реал Колледж Милитар да Лузда оқыды. Португалиядағы азамат соғысында Дом Педро I-ді қолдаған жақтарға қызмет етті. Оқуын жалғастырып, палеографияны үйренді, сондай-ақ саяси экономика және француз, неміс, ағылшын тілдерін зерттеді. Оның тарих саласындағы алғашқы еңбегі 1835-1838 жылдар аралығында жазылған «Notícia do Brasil» еді. Оның зерттеулері оны Сантаремдегі Игрежа да Граса шіркеуінде Педро Альварес Кабралдың ұзақ уақыттан бері іздестіріліп жүрген қабірін табуға алып келді. Лиссабон Ғылым академиясына қабылданды және Real Academia de Fortificação, Artilharia e Desenho әскери инженерлік академиясын бітірді. 1840 жылы Бразилияға оралып, 1841 жылы Бразилия тарих және география институтына мүше болды. 1844 жылы Бразилия азаматтығын алып, дипломатиялық қызметке үміткер бола алды. Португалия мен Испанияда қызмет етті, онда Бразилия тарихы үшін Севилья және Симанкас архивтерін пайдаланды. Кейін Парагвайда қызмет етті, онда Карлос Антонио Лопестің билігін ұнатпады, бірақ Бразилия тарихы, әсіресе тупи тайпалары туралы қосымша материалдар жинады. Венесуэла, Жаңа Гранада Республикасы (қазіргі Колумбия), Эквадор, Чилиде (онда әйелімен, аристократ чилилік ханым Дона Кармен Овалле и Викуньямен танысып, 1864 жылы үйленді), Перу және Нидерландыда да қызмет етті. 1854 жылы өзінің шедевр туындысы – «Бразилияның жалпы тарихы» атты алғашқы томын жариялады. Оның екінші томы 1857 жылы жарық көрді. 1872 жылы император Педро II оған Порту-Сегуру бароны атағын берді, екі жылдан кейін виконт дәрежесіне көтерді. Оның соңғы дипломатиялық қызметі Венада, Австрияда болды, ол 1878 жылы қайтыс болғанда министр қызметін атқарды. Оның мәйіті Чилидің Сантьяго қаласына жеткізілді, бірақ кейін Сорокаба қаласында оның құрметіне орнатылған ескерткішке көшірілді. Оның кітапханасының бір бөлігін библиофил Хосе Миндлин сатып алды.

Varnhagen was born in 1816, in the city of Iperó, Brazil. He was the son of Maria Flávia de Sá Magalhães and Friedrich Ludwig Wilhelm Varnhagen, a German born military engineer, who was in service to the Portuguese crown and in Brazil to inspect iron foundries. He received his primary education in Rio de Janeiro. At an early age, he went with his family to Lisbon, where he studied at the Real Colégio Militar da Luz. In the civil war in Portugal, he served those supporting Dom Pedro I. He returned to his studies, where he learned paleography and studied political economy and languages (French, German, English). His first history work would be Notícia do Brasil, written between 1835 and 1838. His research would lead him to find Pedro Álvares Cabral's long lost grave at the Igreja da Graça, in Santarém. He was admitted at the Sciences Academy of Lisbon and graduated in military engineering at the Academia Real de Fortificação, Artilharia e Desenho. He returned to Brazil in 1840, entering at the Brazilian Historic and Geographic Institute in 1841. In 1844 he obtained Brazilian citizenship, and could apply to a diplomatic career. He served in Portugal and Spain, where he was able to utilize the archives in Seville and Simancas for his history of Brazil. He later served in Paraguay, where he found the current regime of Carlos Antonio López odious, but he gathered further materials for his history of Brazil, particularly on the Tupí Indians. He also served in Venezuela, the Republic of New Granada (modern Colombia), Ecuador, Chile (where he met his wife, an aristocratic Chilean lady Doña Carmen Ovalle y Vicuña, marrying her in 1864), Peru and the Netherlands. He published the first volume of his masterpiece, História Geral do Brasil, in 1854. Its second volume was published in 1857. In 1872, Emperor Pedro II would give him the title of Baron of Porto Seguro, being elevated to Viscount two years later. His final diplomatic service was in Vienna, Austria, where he was serving as a minister when he died in 1878. His remains were transported to Santiago, Chile, but would be years later removed to a monument erected in honor of him at the city of Sorocaba. Part of his library was acquired by bibliophile José Mindlin.