Кіріспе
1937 жылы Марк Сандричтің түсірген "Француз балетінен сабақ" және басқа да көркем шығармалары галоп стилінде жазылған. "Репетиция фрагменттері": Фильмнің негізгі би тұжырымын ынталандыруға тырысатын қысқаша сегментте Астер "балет техникасын осы басқа көңіл-күйдің жылылығы мен құмарлығымен" біріктіру идеясын екі балет секіруін орындау арқылы көрсетеді, екіншісі шүмектейді. "Румба сериясы": Астер Джинджер Роджерс пен Пит Теодордың қысқа оркестрлік румба биін көрсететін флип-китапты қарайды, оны Гермес Пан хореографиялаған; бұл Роджерстің Астерсіз серіктес бидегі он фильмдік мюзиклдер сериясындағы жалғыз биі. Гершвиннің музыкасындағы күрделену мен хроматизм осы реттіліктегі музыка мен Гершвиннің бес жыл бұрын жазылған Кубалық увертюрадағы румбадағы ертедегі әрекеті арасында байқалады. Камералық оркестр үшін жазылған. "(I've Got) Beginner's Luck": Астердің номерді репетициялауы таяқпен қысқаша комикалық соломен аяқталады, бірақ жазба ілініп қалғанда тоқтатылады. "Қызыл шарлар вальсі" вальс-жой стилінде жазылған. "Slap That Bass": Астер өз заманы үшін ерекше, аралас нәсілді музыканттар тобын кездестіреді, олар кемедегі машина бөлмесінде, арт-деко стиліндегі таза бөлмеде джем сессиясын өткізеді. Дадли Дикерсон әннің бірінші шумағын орындайды, содан кейін хорын Астер қабылдайды. Келесі виртуоздық соло - бұл суреттегі алғашқы маңызды музыкалық нөмір, және оны "Follow the Fleet" (1936) фильміндегі "I'd Rather Lead A Band" солосының жалғасы ретінде қарастыруға болады, ол да кемеде өтті. Бұл жолы негізінен сызықтық хореографияға вертикальді элемент қосылды, балет позицияларына кейбір сыни сілтемелер жасалды, ал ортаңғы бөлімде музыкалық сүйемелдеусіз, бірақ қазір ырғақты қозғалтқыш шуларымен қиялға негізделген. Джордж Гершвиннің осы номерді репетициялаған Астердің түсті үй фильміндегі бейнесі тек 1990 жылдары ғана ашылды. "Долғалар биі": баркаролль стилінде жазылған. "Итті серуендету": Бұл 1960 жылы "Променад" ретінде Астер мен Роджерстің екі пантомималық ретімен бірге жарияланды. Бұл - Хоктор балетінен басқа, концерттік залда орындауға арналған тұжырымдаманың осы уақытқа дейін жарияланған жалғыз бөлігі. Камералық оркестр үшін жазылған. (Фильмде естілген "Итті серуендету" сериясының бәрі жарияланған саундтректе жоқ, сахнаның соңында тақырыптар бір-бірінен кейін (музыка) ауысады.) "Beginner's Luck" (әні): Астер бұл әнді күмәнданатын Роджерске орындайды, оның күмәні жабылу кезінде үрген иттердің тобымен күшейеді. "Graceful and Elegant": Гершвин жазған тағы бір вальс, бұл pas de deux стилінде жазылған (балеттегі екі pas de deux-ның біріншісі). "Олар бәрі күлді (Кристофер Колумбқа)": Джинджер Роджерс Гершвиннің қазір классикалық әнінің кіріспесін орындайды, содан кейін Астер балет пародиясымен басталатын күлкілі би дуэтіне қосылады: Астер орыс акцентімен Роджерсті "твистке" шақырады, бірақ ол жауап бермегеннен кейін жұп таспаға оралады. "Let's Call the Whole Thing Off": Айра Гершвиннің әйгілі ән мәтініндегі әзілдің пайда болуы белгісіз: Айра бұл идея оған 1926 жылы келді және пайдаланылмаған болып қалды деп мәлімдейді. Астер мен Роджерс Central Park-тағы коньки тебу алаңында роликтермен бірге комикалық биге кіріспес бұрын, осы жылдам қадамның баламалы өлеңдерін айтады. Астер дөңгелек пішінді алаңды пайдаланып, "оомпа трот" түрін енгізеді, ол және оның қарындасы Адель водевильде танымал болды. Балетке тағы бір сын ретінде, жұп шөпке құлаудан бұрын арабескелік позаға ие болады. "They Can't Take That Away from Me": Гершвиндердің танымал фокстроты, сүйіспеншіліктің тыныш, ностальгиялық мәлімдемесі; олардың ең тұрақты туындыларының бірі және Джорджның жеке сүйіктілерінің бірі - Астер ұсынады. "The Way You Look Tonight" сияқты "Swing Time" (1936) фильмінде де әнді фильмнің би финалында қайталау туралы шешім қабылданды. Джордж Гершвин бұл туралы "Олар сөзбе-сөз бір-екі әнді ешқандай плагинсіз тастайды" деп жазды. Астер мен Роджерс өз өмірлерінде жеке-жеке айтылғандай, ән олардың сүйікті жеке әндерінің бірі болды, және олар оны 1949 жылы "Бродвейдің Барклилері" үшін құтқарып қалды, Роджерспен соңғы кездесуі, романтикалық серіктестік биіндегі ең танымал эсселерінің бірі болды, және бұл Астердің алдыңғы фильмде орындаған әнін қайталауға рұқсат берген жалғыз оқиға болды. Джордж Гершвин фильмнің түсірілімінен екі ай өткен соң қайтыс болды, ал ол 1937 жылғы "Оскар" сыйлығында осы ән үшін "Үздік түпнұсқалық ән" номинациясына ақтық марапатталды. "Хоктордың балеті": Фильмнің үлкен өндіріс нөмірі әйел хоры мен балет солисі Гарриет Хоктордың балетімен басталады, оның ерекшелігі - балеттегі шеберлікпен орындалған эллипстік артқы иілу. Астер жақындасады және жұп "They Can't Take That Away From Me" әнінің қайталануына дуэт орындайды. Бұл нөмір тікелей келесіге өтеді: "Shall We Dance/ Финал және Кода": Астер мен әйел хоры үшін, әрқайсысы Джинджер маскасын киген қысқаша репетициядан кейін, ол кетеді және Хоктор оның артқы иілу репетициясының екі вариациясын орындайды. Астер енді цилиндр, ақ галстук және фрақта қайта оралады және атау әнін орындайды; көрермендерін "соққан ұзақ бетіңді тастауға/кел, көңіл көтеруге/неге көңілсіздікке берілуге" шақырады, содан кейін жандағы жарты минуттық таспа солосын орындайды. Балет сахналарына сілтеме жасайтын басқа музыкалық мотивтер де енгізілген. Соңында, хормен араласу үшін маска киген Джинджер сахнаға келеді, содан кейін Астер оның маскасын шешеді және олар қысқа финалдық дуэт билейді. Бұл репетиция 1999 жылғы "Simply Irresistible" романтикалық комедиясында көрсетілген.
other artistic works with this title
"French Ballet Class" written in the style of the galop. "Rehearsal Fragments": In a brief segment which seeks to motivate the film's core dance concept, Astaire illustrates the idea of combining "the technique of ballet with the warmth and passion of this other mood" by performing two ballet leaps, the second of which is followed by a tap barrage. "Rumba Sequence": Astaire watches a flip book showing a brief orchestral rumba danced by Ginger Rogers and Pete Theodore, choreographed by Hermes Pan; it is Rogers' only partnered dance without Astaire in the ten film series of Astaire Rogers musicals. The increasing complexity and chromaticism in Gershwin's music can be detected between music for this sequence and Gershwin's earlier effort at a rumba, the Cuban Overture, written five years earlier. Scored for chamber orchestra. "(I've Got) Beginner's Luck": A brief comic tap solo with cane where Astaire's rehearsing to a record of the number is cut short when the record gets stuck. "Waltz of the Red Balloons" written in the style of a valse joyeaux. "Slap That Bass": In a mixed race number unusual for its time, Astaire encounters a group of African American musicians holding a jam session in a spotless, Art Deco inspired ship's engine room. Dudley Dickerson introduces the first verse of the song whose chorus is then taken up by Astaire. The virtuoso tap solo which follows is the first substantial musical number in the picture, and can be seen as a successor to the "I'd Rather Lead A Band" solo from Follow the Fleet (1936)—which also took place aboard ship—this time introducing a vertical element to the predominantly linear choreography, some pointedly dismissive references to ballet positions, and a middle section similarly without musical accompaniment but now imaginatively supported by rhythmic engine noises. George Gershwin's color home movie footage of Astaire rehearsing this number was discovered only in the 1990s. "Dance of the Waves": written in the style of a barcarolle. "Walking the Dog": This was only published in 1960 as "Promenade" to accompany two pantomimic routines for Astaire and Rogers. This is the only part of the score besides Hoctor's Ballet to be published for performance in the concert hall, thus far. Scored for chamber orchestra. (Not all of the Walking the Dog sequence heard in the movie is in the published score, the ending of the scene features the themes following each other in a round (music).) "Beginner's Luck" (song): Astaire delivers this song to a non committal Rogers, whose skepticism is echoed by a pack of howling dogs intervening at the close. "Graceful and Elegant": another waltz written by Gershwin, this one written in the style of the pas de deux (the first of two pas de deux in the score)
"They All Laughed (at Christopher Columbus)": Ginger Rogers sings the introduction of Gershwin's now classic song and is then joined by Astaire in a comic dance duet which begins with a ballet parody: Astaire in a mock Russian accent invites Rogers to "tweeest" but after she pointedly fails to respond the pair revert to a tap routine which ends with Astaire lifting Rogers onto a piano. "Let's Call the Whole Thing Off": The genesis of the joke in Ira Gershwin's famous lyrics is uncertain: Ira has claimed the idea occurred to him in 1926 and remained unused. Astaire and Rogers sing alternate verses of this quickstep before embarking on a partnered comic tap dance on roller skates in a Central Park skating rink. Astaire uses the circular form of the rink to introduce a variation of the "oompah trot" he and his sister Adele had made famous in vaudeville. In a further dig at ballet, the pair strike an arabesque pose just prior to toppling onto the grass. "They Can't Take That Away from Me": The Gershwins' famous foxtrot, a serene, nostalgic declaration of love;one of their most enduring creations and one of George's personal favorites—is introduced by Astaire. As with "The Way You Look Tonight" in Swing Time (1936), it was decided to reprise the melody as part of the film's dance finale. George Gershwin was unhappy about this, writing "They literally throw one or two songs away without any kind of plug". Astaire and Rogers said individually during their lives the song was one of their favourite personal songs, and they rescued it for The Barkleys of Broadway in (1949), his final reunion with Rogers, creating one of their most admired essays in romantic partnered dance, and it was the only occasion on film when Astaire permitted himself to repeat a song he had performed in a previous film. George Gershwin died two months after the film's release, and he was posthumously nominated for the Academy Award for Best Original Song for this song at the 1937 Academy Awards. "Hoctor's Ballet": The film's big production number begins with a ballet featuring a female chorus and ballet soloist Harriet Hoctor whose specialty was performing an elliptical backbend en pointe, a routine she had perfected during her vaudeville days and as a headline act with the Ziegfeld Follies. Astaire approaches and the pair perform a duet to a reprise of the music to "They Can't Take That Away From Me". This number runs directly into:
"Shall We Dance/ Finale and Coda": After a brief routine for Astaire and a female chorus, each wearing Ginger masks, he departs and Hoctor returns to deliver two variations on her backbend routine. Astaire now returns in top hat, white tie and tails and delivers a rendition of the title song; urging his audience to "drop that long face/come on have your fling/why keep nursing the blues" and follows this with a zestful half minute tap solo. Other musical nods are interwoven referencing the previous ballet sequences. Finally, Ginger arrives on stage, masked to blend in with the chorus whereupon Astaire unmasks her and they dance a brief final duet. This routine was referenced in the 1999 romantic comedy Simply Irresistible.
Өндіріс
Фильм идеясы студияның Ричард Роджерс пен Лоренц Харттың 1936 жылғы Бродвейдегі «On Your Toes» хитімен құрған табысты формуласын пайдалану ниетінен туындады. RKO үшін үлкен жетістікке ие болып, Пандро Берман Гершвиндерді – Джордж Гершвин, симфониялық музыканы жазған, және Ира Гершвин, ән сөздерін жазған – осы мюзиклдің музыкасын жазуға шақырды, бұл олардың 1931 жылғы «Delicious» фильмінен кейінгі екінші Голливуд мюзиклі болды. Фильм – Астер мен Роджерстің ең қымбат жобасы – сапалы комедия шеберлерінің, Ван Нест Полглаздың жетекшілігімен Каролл Кларк жасаған әсем декорацияларының және Гершвиннің үш классикалық әнін ұсынатын мәңгілік музыкасының арқасында жоғары бағаланады. Астер Гершвиндерге жат емес еді, ол әпкесі Адельмен бірге екі Гершвиннің Бродвей шоуларында бас рөлде ойнады: 1924 жылғы «Lady Be Good!» және 1927 жылғы «Funny Face». Джордж Гершвин де 1926 жылы олардың бірнеше жазбасын фортепианода сүйемелдеді. Роджерс алғаш рет 1930 жылы Гершвиндердің «Girl Crazy» сахналық мюзиклінде ойнағанда Голливудтың назарына ілікті. «Shall We Dance» атауы Гершвиндердің досы Винсенте Миннеллидің ұсынысымен берілді. Миннелли бастапқыда «Shall We Dance?» дегенді, сұрақ белгісімен бірге ұсынған, бірақ ол кейін жоғалып кетті. Паромда 1936 жылғы Packard Twelve Coupe Roadster машинасы қолданылды.
Сақталу жағдайы
2013 жылдың 22 қыркүйегінде «Shall We Dance» толық оркестрлік партитурасының музыкатанулық сындық басылымы жарық көретіні хабарланды. Гершвин отбасы Конгресс кітапханасы және Мичиган университетімен бірлесіп, Гершвиннің нағыз ниетін көрсететін ноталарды көпшілікке қолжетімді ету үшін жұмыс істеп жатыр. Гершвиннің барлық жобасын аяқтауға 30-40 жылға дейін уақыт кетпесi мүмкiн, ал «Shall We Dance» қашан жарық көретіні әлі белгісіз. «Хоктордың балеті» және «Итті серуендету» бөлімдерінен басқа, бұл партитура алғаш рет жарияланбақ.
Танымал мәдениетте
2019 жылғы психологиялық триллер «Джокер» фильмінде Артур Флек бір көріністе телевизорында ойнап тұрған «Slap That Bass» әуенімен билейді.