19 ғасырдағы Қытайдағы жоғары сыныпты әйелдер – "sing song girls" тарихы. Әйелдердің құқығы, неке, және қытай мәдениетіндегі әйелдердің ролі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын тілінде 19 ғасырдағы Қытайдағы жоғары сыныптық проституткаларды белгілейтін термин – «ән салайтын қыздар», сондай-ақ «гүл қыздары». Бұл 19 ғасырдағы Қытайдағы жоғары сыныптық проституткаларды ағылшын тілінде атау үшін қолданылған термин.
English term for high class prostitutes in nineteenth century China
Sing song girls, also known as flower girls, is an English language term for the high class prostitutes in China during the 19th century AD.
Шығу тегі
Ежелгі Қытайда қатындық заңмен рұхсат етілген. Қытай дәстүрінде еркектер некеден кейін отбасының атын және мұрасын жалғастырады. Ұл мұрагерлердің болуын қамтамасыз ету үшін, жоғары топтағы үйленген ер адамның бір немесе бірнеше кәнизағы болуы қалыпты жағдай еді, егер ол оларды асырауға шамасы келсе. Бұл дәстүр әйелдің келісімінсіз де қолданылуы мүмкін: күйеуінің іс-әрекеттері заңмен қорғалған. Кәнизақтар әйелдері мен балаларымен бірге отбасында бірге өмір сүрді. Ер адам өзінің кәнизағы ретінде куртизанды немесе Геджиді таңдауы мүмкін. Көптеген куртизандар болашақ күйеулерді өздеріне тарту үшін ән айтатын, екінші әйел болуға үміттенеді. Уақыт өте келе, Қытайдың Цин династиясының соңында «қытай Геджи мәдениеті» төмендеп, оның орнына жоғары сыныптағы жезөкшелер пайда бола бастады. «Sing song girl» сөзбе-сөз аударғанда «әнші қыз» дегенді білдіреді, бірақ шын мәнісінде олай емес. Сол кезде Қытайдағы жоғары сыныптағы жезөкшелер бағаларын көтеру үшін өздерін «Сяньшен» немесе «Сяньсан» деп атады. «Сяньшен (先生)» Ву диалектісінде «Сяньсан (西桑)» деп айтылады, Шанхайдағы британдықтар мен американдықтар оны қателікпен «singsong» деп түсіндірді. Осы жезөкшелер банкеттерде де ән салғандықтан, «әнші қыз» деген атау пайда болды, бірақ ол «әнші қыз» сөзінің тікелей аудармасы емес. «Әнші қыз (歌女)» термині 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдарда биші қыздар (舞女) пайда болғаннан кейін қолданыла бастады. «Sing song girl» деген сөздің нағыз мағынасы – Қытайдағы Цин әулетінің соңынан 1949 жылға дейінгі кезеңдегі жоғары сыныптағы жезөкшелердің аударма атауы.
In ancient China, concubinage was legal. In Chinese custom, males carry the family name and the family's heritage after marriage. To ensure male heirs were produced, it was a common practice for an upper class married male to have one or more concubines, provided he could support them. The custom could be invoked without the wife's consent: the husband's actions were protected by law. Concubines would co exist in the family along with wives and children. A man might choose a courtesan or Gējì to be his concubine. Many of these courtesans would sing songs to attract potential husbands, hoping to become secondary wives. With the development of the times, in the late Qing Dynasty of China, the "Chinese Geji culture" declined and began to be replaced by high class prostitutes. Sing song girl literally means a singing girl, but this is not the case. At that time, high class prostitutes in China called themselves "Xiansheng" or "Xisang" in order to raise prices. "Xiansheng(先生)" in Wu dialect is pronounced like "Xisang(西桑)",the British and Americans in Shanghai mistakenly thought it meant "singsong". Because these prostitutes also sing at the banquet,the name "sing song girl" appears, which is not the translation of "singing girl". "Singing girl(歌女)" was a new term from the late 1920s to the 1930s, after there were dancing girls(舞女). The real meaning of Sing song girl is the translated name for high class prostitutes from the late Qing Dynasty to 1949 in China.
Терминология
Қытайдағы батыс бақылаушылары XIX ғасырда осы әйелдердің ән айтуына куә болды, бірақ оларды қалай атау керектігін білмеді. Осылайша "Әнші қыздар" деген атау пайда болды. Шую – Ең жоғары сынып – 書寓 Шую. Олар мәдениетті ойын-сауық түрлерін жақсы меңгерген. Бұған қоса, олар сұлулығымен, әдемі сөйлеуімен және сәнді киімдерімен танымал болды. Уақыт өте келе Шую класы Чансан класына сіңіп кетті. Цинь әулетінің соңы мен Қытай Республикасының басында дәстүрлі кітаптық метафоралар тек қана есімде қалды. Шую – жоғары деңгейдегі жезөкше, сонымен қатар жезөкшелікпен де айналысады. Чансан – 長三 Чансан ("ұзын үш") – кейінгі кезеңдегі жезөкшелердің ең жоғары класы. Бұл термин бастапқыда олардың серіктестік үшін үш юань, ал түнделу үшін тағы үш юань алуынан туындаған. Олар Шую класына тән мәртебе мен өнерді сақтағанмен, әлі де жыныстық сауданың бір бөлігі болып қала берді. Мысалы, олармен жақын қарым-қатынас орнату үшін біраз уақыт керек еді. Дегенмен, мұндай қарым-қатынастар тұрақты да, моногамды да емес еді. Алайда, "физанттардың" көп бөлігі жезөкшелерге тиесілі болып, клиенттерін қайта оларға қызмет көрсету үшін әкелетін.
Western observers in China during the nineteenth century witnessed these women singing but had no idea what to call them. Thus the term "Sing Song Girls" came about. Shuyu – Highest class were the 書寓 Shuyu. These were skilled in cultured entertainments. Additionally, these were picked for beauty, trained in sophisticated conversation, and known for their extravagant dress. Given time, the Shuyu class of prostitute would become assimilated into the Changsan class of prostitutes. At the end of the Qing Dynasty and the beginning of the Republic of China, traditional book allegories existed in name only. Shuyu is a high end prostitute who also engages in prostitution. Changsan – The 長三 Changsan ("long three") were the highest class of prostitutes in later stage. The term originally came from them charging three yuan for company and three more to spend the night. They maintained the class and artistry akin to the Shuyu, while still being distinctly part of the sex trade. For instance, their intimate company would require takes a while. Still, however, such relations were neither permanent nor monogamous. That said, a majority of "pheasants" did belong to brothels and would bring their customers back to service them.
Байланысты әсер
Тіпті ең жоғары санаттағы Чансан да жыныстық сауданың ар-ұятсыздығынан қашып құтыла алмады. Дәстүрлі көзқарас бойынша, үйленген әйелге ешкімге әсер етудің қажеті болмады. Конфуцийдің қарапайымдылық пен ұстамдылық туралы идеяларымен байланысты, бұл дене пішінін жасыратын киім үлгісіне әкелді. Дегенмен, әнші қыздар мұндай қағидалармен шектелуші емес еді. Мысалы, чионгсам киімі ғана емес, сонымен қатар жеңсіз және екі жағында ұзын тіліктері бар болды, бұл дене пішінін көрсететін. Олар өздерінің залдарын қымбат әшекейлермен және заманауи ыңғайлылықтармен безендірді, бұл оларды мәдени жағынан прогрессивті етіп, соңғы әшекейлер мен сәнді көру үшін ойын-сауық орындарына жасырын кіретін әйелдердің жағдайлары тіркелген. Кейбір жезөкшелер өздерінің портреттерін бизнесті тарту үшін пайдалана бастады – бұл ертедегі визиткалардың алғашқы үлгісі еді.
Even the highest class Changsan could not escape the ignominy of the sex trade. Traditional views held that once married, a woman had no need to impress anyone. In conjunction with Confucian ideals of the virtues of modesty, this led to a standard of dress aimed to hide the form of the body within. However, sing song girls, being unburdened by such virtues. An example of this can be seen in the cheongsam, which not only became more form fitting, but also became sleeveless with a long slit running up each side. They often decorated their parlors with expensive decor and modern amenities, making them culturally progressive to the point where there are documented cases of women sneaking into the entertainment houses to catch a glimpse of what the latest decorations and fashions were. Some prostitutes began to use portraits of themselves as a way to attract business, early business cards.
Көркем әдебиет
Әнші қыздар Хан Банцзиннің 1892 жылы жарық көрген «Шанхайдың әнші қыздары» романында танымал болды (кейін 1998 жылы «Шанхайдың гүлдері» фильміне бейімделді). Изабель Альенденің «Бақыттың қызы» (Hija de la fortuna) романында әнші қыздар екінші дәрежелі рөлде көрінеді. Тао Чиэн өз жұмысын ауру қыздарды емдеуге арнайды, бірақ көбісі көз жұмады, себебі ол оларды «эксперименттер» жүргізу деген сылтаумен үйден шығарады, олар ауырғанда ғана мұны істей алады. Өмірге оралған қыздардың өмірін жақсартуға тырысып, олардың енді жезөкшелікпен айналысу қажеттігін жоюға көмектеседі. Альенде «Сепьядағы сурет» (Retrato en Sepia) кітабында да әнші қыздарды еске алады. Амитав Гоштың «Түтін өзені» романы Оңтүстік Қытай портындағы қалалардағы қыздарды «әнші қыздар» деп атайды.
Sing song girls are popularized in the 1892 novel by Han Bangqing called Sing Song Girls of Shanghai (later adapted into the 1998 film Flowers of Shanghai). Sing song girls play a minor role in Isabel Allende's Daughter of Fortune (Hija de la fortuna). Tao Chi'en dedicates his work to healing sick girls – although most end up dying – because it is when they are sick that he can sneak them out of the house under the pretext of conducting "experiments". He tries to help those girls who manage to recover to improve their lives so that they no longer need to prostitute themselves. Allende also mentions sing song girls in her book Portrait in Sepia (Retrato en Sepia). Amitav Ghosh's novel River of Smoke, set in southern Chinese port cities, refers to prostitutes in Canton as "sing song girls."