Америкалық керамика шебері Беннетт Бин: әсем ыдыстар, коллекциялық тостағандар мен шайнақтар. Оның жұмыстары асимметриялы, сұйық сияқты және өте ерекше.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық керамика шебері Беннетт Бин (25 наурыз 1941 жылы туған) – американдық керамика шебері. Оны көбінесе студиялық қыш құмырашы деп сипаттаса да, кейбіреулер оны студиялық қыш құмыралармен негізгі жұмысын жасайтын мүсінші және суретші деп санайды. Бин Нью-Джерси штатының Фрелингхьюзен қаласында тұрады. Бин ең көп ұңғымада пісірілген ақ қыш ыдыстарымен, әсіресе коллекциялық, тұрмыстыққа жарамайтын табақтары мен шайқақтарымен танымал. Оның керамикалық туындылары көбінесе асимметриялық, тұрмыстыққа жарамайтын және ағынмен сипатталатын болады.
American ceramic artist
Bennett Bean (born March 25, 1941) is an American ceramic artist. Although commonly described as a studio potter, some would characterize him as a sculptor and painter who works primarily in studio pottery. Bean resides in Frelinghuysen Township, New Jersey. Bean is best known for his pit fired white earthenware vessels, especially his collectible, non functional bowls and teapots. His ceramics works are often asymmetrical, non functional, and fluid looking.
Ерте өмір және білім
Бин 1941 жылғы 25 наурызда Огайо штатының Цинциннати қаласында дүниеге келді. Биннің әкесі, дәрігер, оның туған кезінде әскерде қызмет етіп, 1949 жылы Айова штатының мемлекеттік университетінің (кейін Айова университеті деп аталған) ішкі медицина кафедрасының меңгерушісі болды. Осыдан бастап Бин Айова штатының Айова-Сити қаласында өсті. Ол Айова штатының Гриннелл қаласындағы Гриннелл колледжінде оқыды, бірақ өнертануын жалғастыру үшін Айова университетіне ауысты. Айова университетінде Бин сурет салу және кескіндемемен айналысты, бірақ оны керамика бөлімі қызықтырды, оның лақтыру техникасы мен университет керамика факультетінің тартымдылығына ұшырады. 1963 жылы Айова университетінен бакалавр дәрежесін алды. Вашингтон университетінде бір семестр аспирантурада оқығаннан кейін, онда Пэтти Варашина да студент болды, Бин Калифорнияға көшіп, Клермонт аспирантурасында суретші Пол Солднердің басшылығымен өнертануын жалғастырды. Клермонтта ол 1966 жылы Көркемөнер магистрі дәрежесін алды. Бин сондай-ақ Клермонттың философия аспиранты Кэти Баомен танысып, үйленді. Бітіргеннен кейін Бин Нью-Йорк қаласындағы Стейтен аралындағы Вагнер колледжінде керамикадан сабақ беруге қабылданды және 1979 жылға дейін сонда жұмыс істеді.
Bean was born in Cincinnati, Ohio on March 25, 1941. Bean's father, a medical doctor, was serving in the army at the time of his birth, and went on to become the head of the Department of Internal Medicine at the State University of Iowa (an earlier name for the University of Iowa) in 1949. From that point on, Bean grew up in Iowa City, Iowa. He attended Grinnell College in Grinnell, Iowa, but transferred to University of Iowa to pursue his art studies. At the University of Iowa, Bean studied both drawing and painting, but he was drawn to the ceramics department, seduced by the technique of throwing and attracted by the university's ceramics faculty. He received his Bachelor of Arts degree in 1963 from University of Iowa. After a semester of graduate studies at the University of Washington, where Patti Warashina was also a student, Bean moved to California to continue his art studies at the Claremont Graduate School where he studied under artist Paul Soldner. At Claremont he received a Master of Fine Arts degree in 1966. Bean also met and married fellow Claremont graduate student (of philosophy), Cathy Bao. After graduation, Bean accepted a position teaching ceramics at Wagner College on Staten Island in New York City, where he remained until 1979.
Жұмыс
Вагнер колледжінде Бин акрил шыны мен құйма акрилді пайдалана отырып, минималистік мүсін өнерін сынап көрді. 1967 жылы Уитни американдық өнер мұражайы оның минималистік мүсіндерінің бірін сатып алып, келесі жылы оны биенналесіне қосты. Осы жетістікке қарамастан, Бин өзінің жұмысын керамикалық ыдыстарға қайта бағыттады. 1979 жылдан бері тәуелсіз студиялық суретші болып жұмыс істейтін Бин 1980 жылы Нью-Йорктің Льюистон қаласындағы Artpark-те, ал 1981 жылы Индиана штатындағы Sun Valley Center for the Arts-та резидент-суретші ретінде қызмет етті. 1980 жылы ол Ұлттық өнер қорынан шәкіртақы алды. Кейін Солтүстік Каролинадағы Пэнланд қолөнер мектебінде оқытушы болып жұмыс істеді. Басқа материалдар мен формаларда жұмыс істегеніне қарамастан, Бин отта пісірілген қыш ыдыстарымен үлкен жетістікке жетті. 1960 жылдардың ортасында Бин табақтар мен басқа да қыш бұйымдарын жасауда жапондық стильді пайдаланды. Сол дәуірдегі басқа керамисттер сияқты, Бин де ыдыстарды жасауда қарапайым формаларды қолданды және беткі безендіруді азайтты, тек отта пісіру техникасына тән спонтанды іздерді қалдырды. Уақыт өте келе оның формалары мен беткі безендіруі күрделірек болды, бірақ ол ыдыс жасау дәстүрін сақтап қалды. Мысалы, ол керамиканы безендіру үшін көптеген оттан кейінгі әдістерді әзірледі. 1983 жылдан бері ол табақтардың ішкі жағына 24 каратты алтын жапырақтарын жапсырады. Сонымен қатар, 1982 жылдан бері акрил бояуларын және түрлі глазурьдерді қолданып, олардың сыртқы бетіне кең ауқымды абстрактілі суреттер салады. 1990 жылдардың ортасынан бастап ол ыдыстарын жұп немесе үштік болып орналастырады, көбінесе оларды бір-бірімен байланыстырып, жеке-жеке заттардың арасында жалғастық сезімін тудырады. Ол басқа керамикалық формаларда да жұмыс істеді және керамикадан тысқары тұрғызылатын тұғырлар, кілемдер және бақша құралдары сияқты әртүрлі өнер заттарын жобалауға кірісті. Биннің шығармаларына жапон керамикасы, американдық керамика, Бернард Лич дәстүріндегі ағылшын керамикасы және Джордж Ордың туындылары сияқты американдық заманауи керамикасы әсер етті. Биннің туындылары көптеген мұражайлардың тұрақты коллекцияларында сақталады, олардың ішінде Массачусетс штатындағы Бостон көркемсурет мұражайы, Пенсильвания штатындағы Филадельфия өнер мұражайы, Вашингтондағы Смитсонов институты, Нью-Джерси штатындағы Ньюарк мұражайы, Нью-Джерси штатының Трентон қаласындағы Нью-Джерси штатының мұражайы, Кентукки штатындағы Луисвилл қаласындағы Дж.Б. Спид өнер мұражайы және Нью-Йорктегі Уитни американдық өнер мұражайы бар.
At Wagner College, Bean tried his hand at minimalist sculpture, using acrylic glass and cast acrylic. The Whitney Museum of American Art bought one of his minimalist sculptures in 1967 and included him in its Biennial the following year. Despite this success, Bean refocused his work on ceramic vessels. An independent studio artist since 1979, Bean has served as an artist in residence at Artpark in Lewiston, New York, in 1980, as well as at the Sun Valley Center for the Arts in Indiana in 1981. In 1980, he received a National Endowment for the Arts fellowship. Later, he served on the faculty at the Penland School of Crafts in North Carolina. Although he has worked in other media and other forms, Bean gained considerable success with his pit fired earthenware bowls. In the mid 1960s, Bean developed a Japanese influenced style for throwing bowls and other pottery. Like other potters of that era, Bean primarily threw simple pottery using little surface design other than the spontaneous markings characteristic of the pit firing technique. Over time, his forms and surface decoration have become more complex, although he has continued to work within the vessel tradition. For example, he has developed numerous post firing techniques for decorating the pottery. Since 1983, he has typically applied 24 carat gold leaf to the bowls' interiors. Similarly, since 1982 he has used acrylic paints as well as various glazes to apply extensive abstract designs to their exteriors. Since the mid 1990s he has typically arranged his bowls in pairs or trios, often painting across them to create the appearance of continuity among separate, independent objects. He has also worked in other ceramic forms and has ventured outside of ceramics to design various other art objects, including pedestals, rugs, and garden tools. Bean's influences have included Japanese pottery, Native American pottery, English pottery in the tradition of Bernard Leach, and modern American pottery, including the work of George Ohr. Bean's work appears in the permanent collections of many museums, including the Boston Museum of Fine Arts in Massachusetts, the Philadelphia Museum of Art in Pennsylvania, the Smithsonian Institution in Washington, D. C., the Newark Museum in Newark, New Jersey, the New Jersey State Museum in Trenton, New Jersey, the JB Speed Art Museum in Louisville, Kentucky and the Whitney Museum of American Art in New York City.
Қосымша көздер
Джеймс Юд, "Беннет Бин", "Американдық қолөнер", 59-том, 6-сан, (желтоқсан 1999 – қаңтар 2000). Карен С. Чемберс, "Тек әдемі құмыра ғана емес", "Керамика: өнер және түйсік", 29-шырақ, 1997 жыл қыркүйек. Майкл Монро, "Америкалық қолөнердің Ақ үй жинағы" (Абрамс: 1995).
James Yood, "Bennett Bean," American Craft, vol. 59 no. 6, (December 1999 January 2000). Karen S. Chambers, "Not Just Another Pretty Pot," Ceramics: Art and Perception, Issue 29, September 1997. Michael Monroe, "The White House Collection of American Crafts" (Abrams: 1995).