Самнер П. Хант: Лос-Анджелестік сәулетшінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Американдық сәулетші Самнер П. Хант (Бруклин, Нью-Йорк штаты, 1865 жылдың 8 мамырында туған – Лос-Анджелес, Калифорния, 1938 жылдың 19 қарашасында қайтыс болған) 1888 жылдан 1930 жылдарға дейін Лос-Анджелесте сәулетші болып жұмыс істеді. 1892 жылдың 21 қаңтарында Мэри Хэнкок Чэпманға үйленді. Олардың Луиза Хант есімді қызы болды.

Өмір және мансап

Хант бастапқыда 1879–1887 жылдары Нью-Йорк штатының Трой қаласында Кларенс Б. Катлермен шәкірттікпен жұмыс істеді, ал кейінірек 1888–1889 жылдары Нью-Йорктегі Катлер кеңсесінде жұмыс істегенін айтты. Алайда, Нью-Йорк қалалық анықтамалықтарында Самнер Хант қала тұрғыны ретінде тізілмеген, сондай-ақ сол екі жылда «Кларенс Катлер Архитекторлары» компаниясының тізімі де жоқ. 1888 жылғы Лос-Анджелес қалалық анықтамалығында Хант Бесінші көшенің солтүстігіндегі Хилл көшесінің шығыс жағындағы пансионда тұратындығы көрсетілген. Лос-Анджелесте ол 1888–1889 жылдары Юджин Коулкин мен Сидни И. Хаас (1889 жылғы Лос-Анджелес қалалық әкімшілігінің авторлары) үшін жұмыс істеді. Ол Коулкин мен Хаас үшін қалалық әкімшіліктің құрылысын қадағалады. Ғимарат аяқталғаннан кейін 1891 жылы 2-ші көше мен Бродвейдегі Калифорния банкісінде жеке практикасын ашты, сол жылы Луис Брэдбери оны Брэдбери ғимаратын жобалауға шақырды. 1895 жылы Хант Теодор А. Айзенмен серіктестік құрды. «Айзен және Хант» 1899 жылға дейін бірлесіп жұмыс істеді. Льюис Брэдбери Хантты 1891 жылы жұмысқа алды. Брэдбери 1890 жылдың 11 қарашасында Үшінші және Бродвей қиылысындағы жер учаскесін сатып алған. 1891 жылдың қазан айының бірінші аптасында Экштейннің дәріханасы орналасқан ғимарат көтеріліп, Проспект/Банкер Хиллдің оңтүстік жағынан жылжытылып, Үшінші және Гүл көшелерінің солтүстік-батыс бұрышында жаңа негізге орнатылды. Экштейн қаладағы алғашқы телефонға ие болған. Самнер Хант сол жылдың күзінде Брэдберидің кеңсе ғимаратын жобалап, 15 желтоқсанда жалпы құрылыс рұқсатын алды. Оның жобаға соңғы қатысуы келесі жылдың 9 наурызында негіз рұқсатын алу кезінде тіркелді. Осы арада, 8 ақпан күні немесе сол шамада Брэдбери Хантқа қоңырау шалып, ғимараттың жоспарларын әкелуін сұрады. Олар кездескенде Брэдбери оның қызметін ешқандай шағымсыз тоқтатты. 1892 жылғы Лос-Анджелес қалалық анықтамалығында Уайманның үшінші көшенің солтүстігіндегі Спринг көшесінің шығыс жағындағы Стоуэлл блогында кеңсесі бар екендігі көрсетілген. Уайманның қыздары мен немересі 1953 жылы Эстер МакКойға айтқан күдікті мәлімдемесінен басқа, оның Хант үшін жұмыс істегені туралы ешқандай мәлімет жоқ. 1892 жылдың наурыз айындағы «Иллюстрацияланған Лос-Анджелес Herald» журналында Ханттың Брэдбери ғимаратының перспективалық суреті жарияланды және 45 футқа 120 фут ішкі аула туралы нақты айтылды. Сонымен қатар, 1896 жылғы «Los Angeles of Today Architecturally» басылымында Хант ғимараттың дизайнымен марапатталды. 1899 жылы Хант Абрахам Уэсли Игермен серіктестік құрды. «Хант және Игер» 1908 жылға дейін бірлесіп жұмыс істеді, содан кейін Силас Риз Бернс фирмаға қосылып, «Хант, Игер және Бернс» аталды. 1910 жылы Игер ағасы Фрэнк Октавиус Игермен серіктес болды, ал фирма «Хант және Бернс» деп аталды, бұл серіктестік Бернс 1930 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін жалғасты. Ханттың ертедегі жұмысы туралы эссесінде Карен Джей Вайтце Ханттың 1893 жылы Чикагодағы Колумбияның дүниежүзілік көрмесіндегі Калифорния павильонының мори және миссиялық стильдегі дизайнына Сидни Хааспен бірге қатысқан болуы мүмкін екенін атап өтеді. Хант Фробель институтының миссиялық стильін қабылдады, ол «Casa de Rosas» (1893) деп те белгілі, және «испандықтардың жетекші жақтаушысы болды, бұл 1894 жылғы Калифорнияның қысқы көрмесіндегі Оңтүстік Калифорния павильонында айқын көрінді». Хант 1894 жылы Чарльз Флетчер Луммис пен архитектор Артур Бернет Бентонмен бірге Оңтүстік Калифорнияның миссиялық ғимараттарын сақтау мақсатында Калифорнияның ескерткіштер клубын құрды. Келесі жылы Луммис Ханттың сәулет өнерінің кейбірін «Күн сәулесінің елі» журналында жариялаған мақаласында атап өтті, онда ол Лос-Анджелесті әдемі қаладан көркем қалаға айналдыруды қолдады. Сол мақалада Луммис Брэдбери ғимаратының жоспарын Хантқа жатқызды. Луммис Айзен мен Хантты өзінің үйі Эль Алисал үшін өзінің көзқарасын жобалауға шақырды, кейіннен Хант пен Бернсті Оңтүстік-Батыс мұражайын жобалауға жалдады.

Hunt initially apprenticed with and worked for Clarence B. Cutler in Troy, New York from 1879–1887, and in his later career made claim to having worked in Cutler's office in New York City from 1888 to 1889. However, New York City directories make no mention of a Sumner Hunt as city resident and do not include a business listing for Clarence Cutler Architects during those two years. The 1888 Los Angeles City Directory lists Hunt as a resident, living in a rooming house on the east side of Hill Street north of Fifth Street. In Los Angeles, he worked for Eugene Caulkin and Sidney I. Haas (designers of the 1889 Los Angeles City Hall) from 1888–1889. He supervised construction of City Hall for Caulkin and Haas. Following the building's completion he established his own practice in 1891 in the California Bank Block at 2nd Street and Broadway, the year he was hired by Louis Bradbury to design the Bradbury Building. In 1895, Hunt formed a partnership with Theodore A. Eisen. Eisen & Hunt continued until 1899. Hunt was hired by Lewis Bradbury sometime in 1891. Bradbury had purchased the parcel at the Third and Broadway intersection on November 11, 1890. In the first week of October 1891, the building which housed an Eckstein's Drug Store was picked up, moved around the southern toe of Prospect/Bunker Hill and set on a new foundation at the northwest corner of Third and Flower. Eckstein had had the city's very first telephone. Sumner Hunt designed Bradbury's office building during the fall of that year and secured a general building permit on December 15. His last recorded involvement in the project was in pulling a foundation permit on the following March 9. Meanwhile, on or about February 8, Bradbury called in Hunt, requested that he bring the building's plans with him and when they met, Bradbury terminated his services without complaint. The L. A. City Directory for 1892 indicates that Wyman was then operating an office in the Stowell Block on the east side of Spring Street north of Third. There is no record of his ever having worked for Hunt, other than the suspect allegation by Wyman's daughters and grandson made to Esther McCoy in 1953. The March 1892 edition of 'Illustrated Herald of Los Angeles included Hunt's perspective rending of the Bradbury Building and made specific mention of a 45 ft. by 120 ft. interior court. As well, the 1896 edition of 'Los Angeles of Today Architecturally' credits Hunt with the design of the building. In 1899, Hunt went into partnership with Abraham Wesley Eager. Hunt & Eager lasted until 1908, at which point Silas Reese Burns joined the firm, which became Hunt, Eager & Burns. In 1910 Eager left to partner with his brother, Frank Octavious Eager, and the firm became known as Hunt & Burns, a partnership that lasted until Burns' retirement in 1930. In her essay on Hunt's early work, Karen J. Weitze notes that he may have been involved in the design of Sidney Haas's Moorish and Mission revival designs for the California Building at the 1893 World's Columbian Exposition in Chicago. Hunt adopted the Mission Revival Style for the Froebel Institute, also known as Casa de Rosas (1893), and “became a leading proponent of Hispanicism, a fact that was clearly reflected in his Southern California Building at the California Midwinter Exhibition” in 1894. Hunt joined Charles Fletcher Lummis and the architect Arthur Burnett Benton in 1894 to found the California Landmarks Club, with the purpose of saving Southern California's mission buildings. The following year Lummis mentioned some of Hunt's architecture in an article in Land of Sunshine, in which he advocated for turning Los Angeles from a beautiful city into a picturesque one. In the same article Lummis attributed the plan of the Bradbury building to Hunt. Lummis brought in Eisen and Hunt to design his vision for his home, El Alisal and later hired Hunt and Burns to design the Southwest Museum.