17 ғасырдағы итальян әнші және композиторы: Сеттимия Каччини
Settimia Caccini
Итальяндық әнші, композитор Сетимия Какчини (1591-1638) – 17 ғасырдағы тұңғыш әйел музыканттардың бірі. Туындылары қолжазба түрінде сақталған. Музыка, тарих.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Итальяндық композитор
Italian composer
Сеттимия Каччини (6 қазан 1591 – шамамен 1638, Италия) – 1600 жылдардағы белгілі итальяндық әнші және композитор, музыка саласында табысты мансапқа қол жеткізген алғашқы әйелдердің бірі. Каччини музыкалық және техникалық жұмысы үшін жоғары бағаланды. Ол белгілі композиторлар мен әншілер отбасында туды, оның әкесі Джулио Каччини, ал әпкесі Франческа Каччини болды. Сеттимия Каччини композитор ретінде осылайша танымал болмады, себебі ол ешқашан өзінің шығармаларын жарияламады. Оның орнына, әндердің екі қолжазбасында оған тоғыз туынды жатқызылған. Сеттимия әнші ретіндегі талантымен көбірек танылды және Каччини отбасымен бірге, сондай-ақ жеке орындаушы ретінде ақсүйектерге өнер көрсетті. Музыкалық отбасынан шыққан ол өзінің атақ-даңқы мен табысына өзі жете алды.
Settimia Caccini (6 October 1591 – c. 1638, Italy) was a well known Italian singer and composer during the 1600s, being one of the first women to have a successful career in music. Caccini was highly regarded for her artistic and technical work with music. She came from a family of well known composers and singers, with her father being Giulio Caccini and her sister Francesca Caccini. Settimia Caccini was less well known as a composer because she never published her own collection of works. Instead, nine works are attributed to her in two manuscripts of secular songs. Settimia was known much more for her talent as a singer, and she performed for nobility with the Caccini family consort and as a soloist. Coming from a musical family, she was able to lead herself to her own fame and success.
Өмір
Сеттимия Каччини 1591 жылғы 6 қазанда Италияның Флоренция қаласында дүниеге келді. Оның әкесі белгілі және танымал композитор, монодиялық музыканың негізін қалаушы болды. Әкесі оған жас кезінде музыка мен композицияны үйретті. Оның анасы, Люция Гагноланти, де әнші болған, бірақ Каччини кішкентай кезінде қайтыс болды. Каччини үш баланың ең кішісі еді. Оның әпкесі Франческа да өте танымал композитор атанды, ал ағасы Помпео Каччини әнші болды. Музыканттар отбасында өскендіктен, ол музыканы өте жас шағында үйреніп, меңгерді, бұл кейін оның атақ-даңқына және табысына әкелді (отбасылар арасында мансапты отбасының әрбір мүшесіне беру жиі кездесетін жағдай еді). Оның әкесі Джулио Флоренцияның көп бөлігін билеген Медичи әулетінің қызметінде болды. Джулио мансабының көп бөлігін отбасына берді; ол оларды өзінің музыкасына тартты және тіпті отбасылық әншілер тобын құрды. Сол жерде жұмыс істеген кезде Джулио Феррара соты жалдаған кәсіби әйел әншілер тобы – концерто делле доннемен танысты. Каччини де, Франческа да сопрано партиясын орындады. 1600 жылы әпкелер Мария де Медичи мен Франция королі Генрих IV-нің үйлену тойында әкесінің "Il rapimento di Cefalo" операсында ән шырқады. Өзінің барлық жетістіктерінің барысында Каччиниге көптеген үйлену ұсыныстары мен жұмысқа орналасу ұсыныстары түсті, олардың бірі Мантуя сотынан, екіншісі Римдегі Энцо Бентивоглиодан болды, бірақ ол олардан бас тартты және сол жылы екеуі де Медичидің қызметіне қабылданды. Каччинидің сегіз композициясы бізге жетті, олардың барлығы итальяндық монодиямен сүйемелденеді. Бұл музыкалық шығармалар көркем мелодияға ие және көбінесе бассо континуо сүйемелдеуімен жеке әншілер орындайды, бұл оның өзі үшін ән салуға өте қолайлы болды. Бұл итальяндық монодияның өте танымал стилі еді. Оның кейбір ариялары қазір фортепиано ариялары ретінде жарияланды, мысалы, осы кітаптағы 4 Ария. Оның ең танымал шығармасы – "Gia sperai non spero hor piu" атты үш жолдық ариясы. Ол 17 ғасырға тән тарихи музыка жинағында жарық көрді.
Settimia Caccini was born on 6 October 1591, in Florence, Italy. Her father was a famous and popular composer and a pioneer in monodic music. At a young age her father taught her about music and composition. Her mother, Lucia Gagnolanti, was a singer as well, but died when Caccini was young. Caccini was the youngest child of three. Her sister Francesca also became quite a renowned composer, and she had an older brother, Pompeo Caccini, who was a singer. Growing up in a household of musicians led her to learn and master music at such a young age that it later led to her fame and her own success (it was common among families to pass an entire career to each member of the family). Her father Giulio was employed by the Medici family, who ruled over much of Florence. Giulio passed down much of his career in to his family; he involved them in his music and even formed a singing family band. While working there Giulio was introduced to the concerto delle donne, a group of professional female singers hired by the court of Ferrara. Both Caccini and Francesca sang soprano. In 1600, the sisters sang in their father's opera Il rapimento di Cefalo for the wedding of Maria de' Medici and Henry IV of France. During all of her success Caccini was offered many marriage proposals and employment offers, one being from the court of Mantua and from Enzo Bentivoglio in Rome, which she declined and in the same year they both became employed by the Medici. Eight of Caccini's compositions survived, all of which are accompanied Italian monody. These pieces of music have expressive melodies and are usually performed by single singers with basso continuo accompaniment, perfect for her to sing for herself. These were a very popular style of Italian monody. Some of her arias are now published as piano arias, such as this book 4 Arias. Her most famous piece that was published was a 3 line aria called Gia sperai non spero hor piu. It was published in a 17th century collection of historic music.