Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық қатқасырлар
British murderers
Амелия Сак (1873 – 3 ақпан 1903) және Энни Уолтерс (1869 – 3 ақпан 1903) – екі британдық қатқасыр, Финчлидің нәресте шаруалары деп кеңінен танылған.
Amelia Sach (1873 – 3 February 1903) and Annie Walters (1869 – 3 February 1903) were two British murderers better known as the Finchley baby farmers.
Өмірбаян
Энни Уолтерс туралы аз мәлімет белгілі, бірақ Амелия Сактың өмірі жақсы құжатталған: Сак 1867 жылдың 5 мамырында Дорсет графтығының Хампрестон қаласында Франсис Амелия Торн есіммен крещениеден өтті. Ол он баланың төртіншісі болды және үш әпкесі болған. 1896 жылы Джеффри Сак атындағы құрылысшымен үйленді. Сак Уолтерспен араласудан бұрын-ақ белсенді болған. 1902 жылға қарай, ол Солтүстік Лондонның Шығыс Финчлидегі 'Клеймор Хаус' деген жартылай жеке тұрғын, қызыл кірпіштен салынған виллада жұмыс істеді. Сак білікті акушер болған. Сактың өзі ана болды; Англия мен Уэльстің 1901 жылғы халық санағында оның Клэфемде Лилиан есімді қызы дүниеге келгені көрсетілген. Ол жасы туралы жалған мәлімдеме жасады – оған 32 жас, 29 емес. Уолтерстің өмірі белгісіз, бірақ ол үйленген. Оның ішімдікке тәуелді болған сияқты, ол мерзімімен өзін ауру медбике ретінде жарнамалап отырды. Қайтарсыздалған кезде, ол "әлсіз", яғни ақыл-ойы кемістігі бар деп танылды. Бұл екеудің бұрын басқа әйелді өлтіруге қатысы бар болуы мүмкін. 1899 жылы Луиза Массеттің кішкентай ұлы Манфредті өлтіргені үшін соттады, оның денесі Далстон-Джанкшн теміржол станциясының әйелдер дәретханасынан табылған. Құралақан дәлелдер Луизаның кісі өлтіруші екенін және оның Лукас есімді еркекке үйленгісі келгендіктен, ол осы қиындықтан құтылуға тырысқанын көрсетті. Алайда Луиза өзінің кінәсіз екенін айтып, Манфредті бір әйелден алып, балаларды күтумен айналысатын екі әйелге тапсырғанын мәлімдеді. Полиция екі әйелді іздеуге күш салғанын айтты, бірақ олардың тергеу ауқымы белгісіз. Дегенмен, Луиза Массет сотталып, кісі өлтіргені үшін айыпталды және мейірімділікке шақыруға қарамастан, 1900 жылдың 9 қаңтарында өлім жазасына кесілді.
Little is known about Annie Walters, but Amelia Sach's background is well documented: Sach was baptised Frances Amelia Thorne in Hampreston, Dorset on 5 May 1867. She was the fourth child of ten and had three sisters. She married a builder called Jeffrey Sach in 1896. Sach was active long before she engaged Walters. By 1902, she was working from 'Claymore House', a semi detached, red brick villa in East Finchley, North London. Sach was a qualified midwife. Sach was herself a mother; the England and Wales census of 1901 shows that a daughter named Lilian was born to her in Clapham. She lied about her age – she was 32, not 29. Walters' background is unknown, but she had been married. She seems to have had a drinking problem and she would periodically advertise herself as a sick nurse. On her arrest, she was determined to be "feeble", that is to say, feeble minded. There is a small possibility that the pair may have been involved in an earlier homicide that resulted in another woman being executed. In 1899, Louise Masset was tried for the murder of her young son Manfred, whose body was found in the ladies' lavatory at Dalston Junction railway station. Circumstantial evidence suggested that Louise was the murderer, and the killing was to be rid of a supposed encumbrance due to her wanting to marry a man named Lucas. However, in her claims of innocence, Louise said she had taken Manfred out of the care of one woman to give him to two ladies she met who had an establishment for the care of growing children. The police claimed they made some effort in looking for the two women, but the extent of their investigation is unknown. In any event, Louise Masset was tried and convicted of the murder and, despite a petition for mercy, was executed on 9 January 1900.
Қылмыстар
Амелия Сак Стэнли-роудтағы "босанатын үйді", кейіннен Хертфорд-роудтағы Клеймор-хаусты (екеуі де Лондонның Шығыс Финчли ауданында) басқарды. 1900 жылдар шамасында ол нәрестелерді "тастап кетуге болатынын" жариялай бастады және асырап алу үшін ақша алды. Куәгерлердің айтуынша, клиенттерінің көп бөлігі жергілікті үй шаруашылықтарындағы қызметшілер болды, олар жүкті болған және жұмыс берушілері мәселені сырлы түрде шешуге мүдделі болған. Босану үшін бір ақы төленді, ал асырап алу үшін тағы бір ақы, болашақ ата-аналарға 25-30 фунт стерлинг көлемінде "сыйлық" берілді. Энни Уолтерс нәресте туғаннан кейін оны алып, хлородин (морфин құрамындағы дәрі) қосылған уытты қоспамен өлтіретін. Олар Уолтерстің Ислингтондағы үй иесінің күдігін тудырғаннан кейін ұсталды, ол полицей болған. Осылайша белгісіз саны нәрестелер өлтірілді, бірақ олардың саны оннан астам деп есептеледі. Олд-Бейлидегі сот процесінде Клеймор-хаусынан табылған нәресте киімдерінің саны олардың қылмыстарының ауқымын көрсету үшін дәлел ретінде пайдаланылды. Олардың жазаларын өмір бойына түрмеге ауыстыру бойынша жергілікті науқан сәтсіз аяқталды, және олар 1903 жылдың 3 ақпанында Уильям Биллингтонның қолымен Холлоуэй түрмесінде дарға асылған алғашқы әйелдер болды. Бұл – қазіргі заманда әйелдерді бірдей дарға асудың жалғыз жағдайы.
Amelia Sach operated a "lying in" home in Stanley Road and later at Claymore House in Hertford Road (both in East Finchley), London. Around 1900, she began to advertise that babies "could be left" and took money for adoptions. The clients, judging from the witness accounts, were mostly servants from local houses who had become pregnant and who had employers who were keen for the matter to be resolved discreetly. There was a charge for lying in and another for adoption, a "present" to future parents of between £25 and £30. Annie Walters would collect the baby after it was born, then murder it with a poisonous mixture of chlorodyne (a medicine containing morphine). They were caught after Walters raised the suspicions of her landlord in Islington who was a police officer. An unknown number of babies were murdered this way, although the figure is considered to be in excess of a dozen. During their trial at the Old Bailey, the quantity of baby clothes found at Claymore House was used as evidence to indicate the sheer scale of their crimes. A local campaign to have their sentences commuted to life failed, and they became the first women to be hanged at Holloway Prison, on 3 February 1903 by William Billington, in what was the only double hanging of women to be carried out in modern times.
Салдары
Сах пен Уолтерстің денелері әдеттегідей Холлоуэй түрмесінің қабырғаларындағы белгісіз қабірге жерленді. 1971 жылы түрмеде кең ауқымды қайта құру бағдарламасы жүргізілді, оның барысында Холлоуэйде атқыланған барлық әйелдердің қалдықтары эксгумацияланды. Рут Эллис есімді әйелді қоспағанда, Холлоуэйде атқыланған қалған төрт әйелдің (атап айтқанда Стиллоу Кристофи, Эдит Томпсон, Сах және Уолтерс) қалдықтары кейіннен Бруквуд зиратындағы бір қабірге (117-ші учаске) қайта жерленді. Қабір көлденең жатқан сұр граниттен жасалған қабір тасымен белгіленген, және барлық жерленгендердің есімдері оған қашалған. Сах пен Уолтерстің Бруквуд зиратындағы қабірінің нақты орны – .
The bodies of Sach and Walters were buried in unmarked graves within the walls of Holloway Prison, as was customary. In 1971, the prison underwent an extensive programme of rebuilding, during which the remains of all the women executed at Holloway were exhumed. With the exception of Ruth Ellis, the remains of the four other women executed at Holloway (i. e. Styllou Christofi, Edith Thompson, Sach, and Walters) were subsequently reburied in a single grave (plot 117) at Brookwood Cemetery. The grave is marked with a horizontally laid grey granite tombstone, and the names of all the occupants are engraved on it. The precise location of Sach and Walters' grave within Brookwood Cemetery is .
Танымал мәдениетте
Никола Апсонның "Екі қайғы үшін" (2010, Faber & Faber, Лондон; Harper, Нью-Йорк) романының сюжеті Финчлидегі нәрестелерді өсіру ісінің салдарына арналған. Сах және Уолтерс екеуі де кейіпкерлер ретінде бейнеленеді.
The plot of Nicola Upson's novel Two for Sorrow (2010, Faber & Faber, London; Harper, New York) revolves around the aftermath of the Finchley Baby Farming affair. Both Sach and Walters appear as characters.