Америкалық сериалдық кісі өлтіруші: Лемуэль Уоррен Смит
Lemuel Smith
Лемуэль Смит – американдық серийлі кісі өлтіруші (1941 ж.т.). 5 адамды өлтірген, түрмеде қарауылды өлтірген бірінші қылмыскер. Қауіпті тұтқын, изоляцияда отыр.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық сериялық кісі өлтіруші (1941 жылы туған)
American serial killer (born 1941)
Лемуэль Уоррен Смит (1941 жылғы 23 шілдеде туған) – американдық сотталған сериялық кісі өлтіруші, қызметтегі әйел түзеуші қызметкерін өлтірген алғашқы қылмыскер. Смит 1981 жылы Грин-Хейвен түзеу мекемесінде түрме күзетшісі Донна Пайантты өлтірген кезде кем дегенде бес адамды өлтіргені үшін бұрыннан түрмеде отырған. Түрмедегі максималды қауіпсіздік шаралары бар түрмеде күзетшінің өлтірілуі сол кезде үлкен сенсация тудырып, Нью-Йорк түрме жүйесіне қатысты зерттеулерге әкелді. Смит Нью-Йорк түрме жүйесіндегі ең қауіпті тұтқындардың бірі саналады және ол басқа адамдардан тәулігіне 23 сағат оқшауланған күйде ұсталады.
Lemuel Warren Smith (born July 23, 1941) is an American convicted serial killer who was the first convict to kill an on duty female corrections officer. Smith was already in prison for the murders of at least five people when he murdered prison guard Donna Payant at Green Haven Correctional Facility in 1981. The murder of a guard in a maximum security prison was considered shocking at the time and brought scrutiny upon the New York prison systems. Smith is considered one of the most dangerous living inmates in the New York prison system and is housed in 23 hour a day isolation from other people.
Ерте өмір
Лемюэл Смит Амстердамда, Нью-Йоркте, өте діндар отбасында дүниеге келген. Кейінгі ақылсыздық туралы талап-арызда Смит 11 жасында тоғыз жасар қызды өлтіріп жақындағанын айтқан. Алайда бұл мәлімдеме дәлелденген жоқ. 1958 жылы 21 қаңтарда Дороти Уотерстритті Нью-Йорк штатының Амстердам қаласында Смит ауданында тонап, ұрып-соғып өлтірді. Дәлелдер 16 жасар Смитке сілтеме жасады, бірақ прокурор шала-кетірек мойындауды талап еткендіктен, іс құлдырап кетті, Смит тұтқындалмады.
Lemuel Smith was born in Amsterdam, New York, in a very religious household. During later insanity claims, Smith stated that when he was 11 years old, he nearly smothered a nine year old girl to death. This claim was not substantiated, however. On January 21, 1958, Dorothy Waterstreet was robbed and beaten to death near Smith's neighborhood in Amsterdam, New York. Evidence pointed towards the 16 year old Smith, but the case fell apart when the district attorney was too hasty in trying to extract a confession, and Smith was not arrested.
Түрмеде болған уақыты
Келесі жазда Амстердам полициясының үздіксіз қысымында Смит Мэриленд штатының Балтимор қаласына көшті, онда ол 25 жастағы әйелді ұрлап, оны өлімге жуық салып соқты. Бұл жолы куәгер қылмыстың алдын алды және Смит тірі қалған құрбанды қалдырып кетті. Ол тез ұсталды және 1959 жылдың 12 сәуірінде шабуыл жасағаны үшін 20 жылға бас бостандығынан айырылды. Шамамен 10 жыл қамауда отырғаннан кейін Смит 1968 жылдың мамырында мерзімінен бұрын босатылып, Капитал аймағына қайтып келді. 1969 жылдың 20 мамырында ол әйелді ұрлап, зорлады, бірақ Антони Сципионе және оның әйелі Кэтлиннің батылдығы арқасында ол қашып құтылуға үлкерді. Содан кейін сол күні ол анасының 46 жастағы досын ұрлап, зорлады. Әйел Смитті оны жіберуге көндірген кезде, ол қайтадан ұсталды және ақырында Нью-Йорк түрмесінде 4–15 жылға сотталды.
During the following summer, while under continuing pressure from Amsterdam police, Smith relocated to Baltimore, Maryland, where he kidnapped a 25 year old woman and beat her nearly to death. This time, a witness interrupted the crime and Smith left a living victim. He was quickly arrested, and on April 12, 1959, was sentenced to 20 years in prison for assault. After nearly 10 years in custody, Smith was paroled in May 1968 and he moved back to the Capital District. On May 20, 1969, he kidnapped and sexually assaulted a woman who managed to escape, due to the heroism of Anthony Scipione and his wife, Kathleen. Later that same day, he kidnapped and raped a 46 year old friend of his mother's. When the woman convinced Smith to let her go, he was arrested again and eventually sentenced to 4–15 years in a New York prison.
Еркіндік және сериялық кісі өлтіру
Смит 1976 жылғы қазанда, бірінші дәрежелі зорлауға талпынысы үшін кінәсін мойындағаннан кейін төрт жылдан астам түрмеде отырғаннан кейін, шартты түрде босатылды. Смит босатылғаннан кейін бір айдан астам уақыт өткен соң, 1976 жылғы 24 қарашада, Алғыс айту күніне бір күн бұрын, 48 жастағы Роберт Хеддерман және оның хатшысы, 59 жастағы Маргарет Байрон, Албанидегі Хеддерманның діни дүкенінің арт жағында қатыгездікпен өлтірілген күйде табылды. Жақын жердегі дәлелдер арасында адам нәжісі табылды, бұл кейіннен құнды болып шықты. Смит бос және жақын жерде жұмыс істеді, ал шаш және қан дәлелдері оны басты күдікті етіп көрсетті. 1976 жылғы 23 желтоқсанда, Албани полициясы осы қос кісі өлтіруді тергеп жатқанда, 24 жастағы Джоан Ричбург Колонидегі Колони орталығындағы сауда орталығында өз көлігінде зорланды, өлтірілді және мүсілденді. Бұл қылмыстың да негізгі күдіктісі Смит болды, бірақ тергеу аяқталғанша ол бостандыққа шықты. Тағы екі аптадан кейін, 1977 жылғы 10 қаңтарда, Альбанидегі сыйлық дүкенінен 22 жасар әйелді алып қашуға үлкен ер адам тырысты. Ол қарсылық көрсеткенде, ол 60 жастағы әжесін кепілге алып, өлтіремін деп қорқытты. Көмек келген соң, ол әйелді жерге түсіріп, оны есінен айырды және әдейі қолына басып, сындырды. Көп жылдар өткен соң, әжесі газетте Смиттің суретін көріп, оны өзіне шабуыл жасаған адам деп таныды. Үш кісі өлтіру ісі тоқтап тұрғанда, 1977 жылғы 22 шілдеде 30 жастағы Марали Уилсон Нью-Йорк штатының Шенеқтади қаласының орталығындағы пойыз жолдарының жанында мойнынан қысылып, мүсілденген күйде табылды. Өлімнен кейін жасалған мүсілдеудің қорқыныштылығы аймақтағы тәжірибелі тергеушілердің бұрын-соңды көрмегенінен де асып түсті. Смит бұл аймаққа жиі келетіні белгілі болды және куәгерлер Уилсонды үлкен ер адаммен кездескенін еске алды. Шенеқтади полициясы оның өліміне Смитті басты күдікті деп атады. 1977 жылғы 19 тамызда, Уилсонмен бір аймақта жұмыс істейтін 18 жасар Марианна Маджио Смит тарапынан ұрланып, зорланды. Ол оны кейіннен Альбаниге қарай айдауға мәжбүрлегенде, полиция көлікті тоқтатып, Смитті ешқандай оқиғасыз ұстады.
Smith was paroled from prison in October 1976 after having served a little more than four years incarceration after having pleaded guilty to first degree attempted rape. A little more than a month after Smith's release, on November 24, 1976, the day before Thanksgiving, Robert Hedderman, 48, and Hedderman's secretary, Margaret Byron, 59, were found brutally murdered in the back of Hedderman's religious store in Albany. Human feces was found on evidence nearby, which later proved valuable. Smith was free and employed nearby and hair and blood evidence made him a main suspect. On December 23, 1976, while Albany police were investigating the double murder, Joan Richburg, 24, was raped, murdered and mutilated in her car at Colonie Center mall in Colonie. The pattern of brutality and more hair evidence made Smith the prime suspect in that murder as well, but he remained free pending investigation. Barely two weeks later, on January 10, 1977, a large man tried to lure a 22 year old woman out of a gift shop in Albany. When she resisted, he took her 60 year old grandmother hostage and threatened to kill her. When help arrived, he threw the woman down, knocking her unconscious and deliberately stepped on her hand, breaking it. Years later the grandmother saw a picture of Smith in the newspaper and identified him as having been her attacker. With the three murder investigations stalled, on July 22, 1977, Maralie Wilson, 30, was found strangled and mutilated near train tracks in downtown Schenectady, New York. The horrendous post mortem mutilation was worse than some veteran investigators had ever seen in the region. Smith was known to frequent the area and witnesses recalled Wilson being accosted by a large man. Schenectady police made Smith the prime suspect in her murder. On August 19, 1977, Marianne Maggio, 18, who worked in the same area as Wilson, was kidnapped and raped by Smith. When he forced her to drive towards Albany afterwards, police stopped the car and arrested Smith without incident.
Эксперимент және мойындаулар
Смиттің бостандықтағы соңғы күндерінен кейін, Нью-Йорк штатының полициясының лейтенанты Дон Пинто Марали Уилсонның суреттерін қарап, оның мұрнындағы белгінің тіс іздері болуы мүмкін екенін байқады. Уилсонның денесі қайтадан қазылып алынды, және тіс іздері Лемуэль Смиттен алынған тіс іздерімен сәйкес келді. 1977 жылдың қазан айының соңында Смит полициямен Албанидегі Бликер стадионына жеткізілді. Ол және тағы төрт ер адам стадионның бір жағындағы бес экранның артына ретсіз орналастырылды. Стадионның екінші жағында полиция итіне 11 ай бұрын Хеддерман дүкеніндегі кісі өлтірулерден қалған фекалиялы киімнің иісі берілді. Ит стадионды кесіп өтіп, тікелей Смитқа жетті. Иттің көз алдында болмағанда, бес ер адам қайта ретсіз орналастырылды және тәжірибе бірдей нәтижемен қайталанды. Үшінші рет те сәтті аяқталды. 1978 жылдың 5 наурызында тіс іздері сәйкес келгеннен кейін, Смит өзінің ақыл-есі дұрыс емес екенін прокурорларға сендіру үшін бес кісі өлтіргенін мойындады, соның ішінде жиырма жыл бұрын Дорроти Уотерстритті өлтіргенін де мойындады. Мойындау құпия сақталу шартымен берілді, бірақ полицияға толыққанды мойындаудан кейін аталған мәліметтер бойынша іздеу жүргізуге рұқсат берілді.
A short time after Smith's last days as a free man, New York State Police Lt. Don Pinto, looked at photographs of Maralie Wilson and noticed that a mark on her nose might be a bite mark. Wilson's body was exhumed and the bite mark was positively matched to an imprint of Lemuel Smith's bite pattern. Around the same time, in late October 1977, Smith was transported by police to Bleecker Stadium in Albany. He and four other men were randomly placed behind five screens at one end of the stadium. At the other end of the stadium, a police dog was given the scent of the feces stained clothing from the Hedderman store murders eleven months prior. The dog crossed the entire stadium directly to Smith. Out of sight of the dog, the five men were randomly rearranged and the experiment was repeated with the same result. It was successful a third time as well. On March 5, 1978, with the bite mark match, Smith confessed to five murders in an attempt to convince prosecutors of his insanity, including the murder of Dorothy Waterstreet nearly twenty years earlier. The confession was given under the condition it be kept secret, however police were permitted to follow leads provided by the detailed confession.
Ақылы бұзылуды қорғау
Смит өзінің мойындауымен бірге өмір бойы психикалық проблемалар туралы алаңдататын құпияларды, соның ішінде көп тұлғалық бұзылыстан зардап шегетіні туралы мәлімдемелерді де ашты. Ол қайтыс болған ағасы Джонның рухының өзін бақылап отырғанын айтты, Джон Смит туылмай тұрып энцефалиттен қайтыс болған еді. Бір кеңесші Джоннан басқа да тұлғалар Смит ішінде болуы мүмкін екенін айтты. Олар Смит бала кезінде және жасөспірім шағында бірнеше бас жарақатын алғанын, сондай-ақ, әсіресе әкесінен діни көзқарастарының тым жоғары болуынан психикалық зорлық көргенін анықтады. Бастапқыда Смиттың адвокаттары мен дәрігерлері оның сотқа қабілетсіз болуінен қорқып жүрді. Зорлау және ұрлау ісі бойынша сот процесін жалғастыруға шешім қабылданғанда, екі дәрігер оның қате пікірлерде екенін куәландырды, бірақ оның қылмыстық жағынан ақылсыз екенін айтудан тартынды. Смит Саратога округінде зорлау қылмысы үшін кінәлі деп танылды және 1978 жылдың 9 наурызында оннан жиырма жылға дейін бас бостандығынан айырылды. 1978 жылдың 21 шілдесінде Смитті ұрлауда кінәлі деп танып, тағы жиырма бес жылдан өмір бойына бас бостандығынан айыруға үкім шығарды. Содан кейін Смит өзіне қол жұмсауға әрекет жасады. Олбаниде Смит Хеддерман дүкеніндегі екі адамды өлтіруде айыпталды. 1979 жылдың 2 ақпанында ол кінәлі деп танылып, тағы да елу жылдан өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Вилсонның ісіндегі тіс іздері дәлел ретінде ұсынылғанда, Смит оның өліміне айыпталды. Ол Джоан Ричбургты өлтіргені үшін де айыпталды. Оның түрмеден шығуына ешқандай мүмкіндік болмағандықтан, айыптаулар алынып тасталды.
Along with his confessions, Smith revealed disturbing secrets about lifelong mental problems, including a claim that he suffered from multiple personality disorder. He attested to being controlled by the spirit of his deceased brother, John Jr., who had died from encephalitis as an infant before Smith was born. One counselor said that other personalities besides John Jr. might exist inside Smith. They also determined that he had suffered multiple head injuries as a child and teenager, and that he had suffered further mental abuse as a result of overzealous religious convictions, especially from his father. Originally, Smith's lawyers and doctors feared he might not be fit to stand trial. When it was determined to go ahead with the initial rape and kidnapping trials, two doctors testified to his delusions, but stopped short of saying he was criminally insane. Smith was found guilty of rape in Saratoga County and, on March 9, 1978, he was sentenced to ten to twenty years in prison. On July 21, 1978, a four day bench trial in Schenectady ended with Smith being found guilty of kidnapping, and he was sentenced to another twenty five years to life. Soon after, Smith unsuccessfully attempted suicide. In Albany, Smith was indicted for the Hedderman store double murder. He was found guilty on February 2, 1979, and sentenced to another fifty years to life. When the bite mark evidence was presented in the Wilson murder case, Smith was indicted for her murder. He was also indicted for the murder of Joan Richburg after confessing. Since there was already no chance of him ever leaving prison, the indictments were dismissed.
Түрмедегі кісі өлтіру
1981 жылы Смит қатаң күзетпен қамтылған Грин-Хейвен түзеу мекемесінде болды. 1981 жылдың 15 мамырында Гринхейвен түзеу мекемесінің қызметкері Донна Пайант қызметте болғанда телефон қоңырауын қабылдап, әріптесіне бір мәселені шешуге өтініш айтты. Оның әріптесі жұмысы бітіп, Доннаны алуға қайта келді. Бірақ ол сыртқа шықпады, сол үшін жүздеген күзетшілер түні бойы және келесі күні таңға дейін түрме аумағының барлық жерін қарап шықты. Қоқыс контейнерлерін қоқыс тасығыш машинаға түсіріп, екі аға офицер 32 шақырым қашықтықтағы қоқыс полигонына қадағалап алып барды. Қоқысты таратып жатқанда, офицерлер Пайанттың қиын-қайғыға толы денесін тапты. Бұл АҚШ тарихында түрме ішінде әйел күзетшінің өлтірілуінің алғашқы жағдайы болды. Пайанттың жерлеу рәсіміне 5000-нан астам офицер қатысты, ал Нью-Йорк штатының губернаторы Хью Кэри "жедел ден қоюға" ресми уәде берді. Вильсонның денесіндегі тіс іздерін қараған дәрігер, сәйкестік бойынша Пайанттың денесіндегі тіс іздерін тексеруге шақырылды. Ол тіс іздерін бірден танып, Смит 1981 жылдың 6 маусымында Пайантты өлтірді деген айып тағылды. Бұл айып бойынша сотталған адам міндетті түрде өлім жазасына кесіледі.
In 1981, Smith was in the maximum security Green Haven Correctional Facility. On May 15, 1981, Greenhaven corrections officer Donna Payant was on duty when she received a phone call and told her co worker she needed to take care of a problem. Her fellow officer returned to work at the end of the shift to pick Donna up. When she never came out, hundreds of corrections officers combed the entire prison grounds throughout the night and into the following morning. Trash dumpsters were emptied into a garbage truck, which two senior correction officers escorted to a dumpsite twenty miles away. When the garbage was spread out, officers finally found Payant's mutilated body. It was the first time in the United States that a female corrections officer had been killed inside a prison. More than 5,000 officers attended Payant's funeral and New York governor Hugh Carey officially vowed "a swift response". The same examiner who observed bite marks on Wilson was coincidentally called to examine bite marks on Payant's body. He quickly recognized the bite marks and Smith was charged with Payant's murder on June 6, 1981. A conviction for the charge carried a mandatory death sentence.
Жоғары деңгейдегі қорғау
Пайанттың өлтірілуінің көп шу көтерген жағдайы танымал заңгерлер Уильям Кунстлер мен С. Вернон Мейсонды іске тартты. Команда Пейанттың адалсыздық жасауынан бастап, түрме ішінде және сыртында есірткі саудасымен айналысқан күзетшілерге дейін түрлі айыптаулар жасады. Дегенмен, тіс іздерінің дәлелдерін жоққа шығара алмады, тіпті олардың өз сарапшы куәгерлері де Пайанттың денесіндегі тіс іздері Уилсонның денесіндегілермен сәйкес келетінін растады. Баспасөзde кеңінен жарияланғандықтан, Смит тергеу кезеңінде басқа мекемеге ауыстырылды. 1983 жылдың 20 қаңтарында Смит тұтқындалғаннан кейін бір жарым жылдан астам уақыт өткен соң, өлім жазасын көздейтін кісі өлтіру ісі басталды. Қорғау тарапы тұтқындар мен басқа түзету мекемесінің қызметкерлерінің куәліктерін күмән тудырып, түрлі артық ойлар айтты, бірақ тіс іздерінің дәлелдеріне қарсылық білдіре алмағандықтан, Смит 1983 жылдың 21 сәуірінде кінәлі деп танылды. Ол кезде Нью-Йорк заңына сәйкес, өмір бойына сотталған тұтқындар үшін жалғыз тоқтатушы фактор ретінде, Смит автоматты түрде өлім жазасына кесілуі керек еді. Ол 1983 жылдың 10 маусымында сотталды. Алайда, 1984 жылдың 2 шілдесінде Смиттен түскен шағым арыз бұл заңның конституциялық екендігіне күмән келтіріп, өлім жазасын тағы бір өмір бойына жазаға ауыстыруға қол жеткізді. Пайантты өлтіргені үшін және тіпті түрмеде болған кезде де қауіп тудырғандықтан, Смит өмірінің келесі жиырма жылын дерлік толық оқшаулықта өткізді, сол кездегі елдегі ең ұзақ оқшаулау кезеңі осы болды. 2022 жылдың желтоқсанына қарай Смит қазіргі уақытта жоғары қауіпсіздікті Венде түзеу мекемесінде қамауда отыр.
The high profile nature of Payant's murder brought high profile lawyers William Kunstler and C. Vernon Mason. The team alleged everything from promiscuity by Payant to guards dealing drugs inside and outside the prison. They were unable to evade the bite mark evidence, however, and even their own expert witness agreed that the bite marks on Payant matched those on Wilson's body. Due to mounting notoriety in the press, Smith was transferred to a different facility during the investigation phase. The capital murder trial finally began on January 20, 1983, more than eighteen months after Smith's arrest. The defense impugned testimony of inmates and other corrections officers and proposed conspiracy theories but, with no answer to the bite mark evidence, Smith was found guilty on April 21, 1983. Considered the only deterrent for prisoners already serving life sentences, a New York law at the time mandated that Smith automatically be sentenced to death. He was sentenced on June 10, 1983. On July 2, 1984, however, an appeal by Smith called that law's constitutionality into question and was successful in commuting his death sentence to another term of life. As punishment for the Payant murder, and due to the threat he posed even while in prison, Smith spent the next twenty years of his life in near isolation, the longest such span in the nation at the time. As of December, 2022, Smith is presently incarcerated at the maximum security Wende Correctional Facility.