Кіріспе
Нью-Брансуиктегі тарихи шіркеу, Нью-Джерси. Ортада қалған бір тұлға – пастор, Rev. Абрахам Бич болды. Бич патриоттардың мақсаттарына көңіл бөліп, бірақ соңына жету үшін бүлікшілдікке қолдау көрсетпеді. Сонымен қатар, ол англикан дін қызметкері ретінде тәжді қолдауға ант берген, ал литургияда патша үшін дұғалар оқылды. Бір күні таңертең ол қызметке дайындалып жатқанда, егер ол осындай дұғаларды оқыса, өлтіретінімен қорқытты, нәтижесінде ол соғыс аяқталғанға дейін шіркеуді жабуға шешім қабылдады. Адал дін қызметкері және орташа көзқарастағы адам болғандықтан, ол соғыс кезінде де өзінің қызметін жалғастырды, жанашыр шіркеушілердің үйлерінде құлшылық етті және патша үшін дұғалар нәзік сезімдерді ренжітетін болса, оларды жиі алып тастады. Сондай-ақ, Пенсильвания, Нью-Джерси және Нью-Йорк штаттарындағы басқа дін қызметкерлерімен бірге "шіркеудің жағдайын қарастыру" үшін жиналыс өткізуге шақырулар жасады. Ол 1784 жылдың 11 мамырында Христос шіркеуінде кездесуге шақырды. Осы кездесудің нәтижесі 1784 жылдың қазан айында барлық он үш штаттың өкілдерімен жаңа тәуелсіз шіркеудің істерін басқару үшін жалпы конвентті қарастыру үшін тағы бір кездесуге шақыру болды. Бірінші Бас Конвент 1785 жылдың қыркүйегінде өтті, бұл қазіргі шіркеудің қалыптасуына әкелді: епископтарға, дін қызметкерлеріне және миряндарға бірдей дауыс беру құқығы, американдық жалпы дұғалар кітабының бастамасы, және біздің ұлттық Конституциямыз бен Ережелеріміз. Қауым 1788 жылы алғашқы түтік органды 100 долларға сатып алды. 19 ғасырдың басында Энн Крус, епископ Крус қызының басшылығымен хор құрылды. 1826 жылы епископ Крус "қауымдағы әйелдердің күш-жігерінің арқасында шіркеу жаңа және әдемі дыбысты органмен жабдықталды, ол Генри Эрбен жасаған епархиядағы ең ірі орган болды" деп хабарлады. 1842 жылы бұл аспапты Эрбеннің жаңа органы алмастырды. 1869 жылы Леви Стюарт жасаған жаңа орган шіркеудің алдына (қазіргі Кларк капелласы) орналастырылды.
One figure caught in the middle was the Rector, the Rev. Abraham Beach. Beach sympathized with the Patriots aims, but could not support rebellion as a means to the end. Moreover, as an Anglican cleric, he had taken oaths to support the Crown, and the liturgy included prayers for the King. One morning as he was preparing for service he was threatened with death if he offered such prayers, as a result of which he decided to close the church for the duration of the war. Being a faithful cleric and a moderate at heart, he continued his ministry even during the war, worshiping in the homes of sympathetic parishioners, and often deleting the prayers for the King if he thought such would offend delicate sensibilities.) and other clergy in Pennsylvania, New Jersey and New York soliciting a gathering to "consider the state of the church." He extended an invitation to meet at Christ Church May 11, 1784. The outgrowth of that meeting was a call for another meeting in October 1784 with representatives from all thirteen states to consider a general convention to manage the affairs of the newly independent church. The First General Convention met in September 1785, leading to the current shape of the church we now know: with equal voice and vote for bishops, clergy and laity, the beginnings of an American Book of Common Prayer, and our own national Constitution and Canons. The parish acquired its first pipe organ in 1788 for $100. A choir was gathered in the early 19th century under the direction of Ann Croes, daughter of Bishop Croes. In 1826 Bishop Croes reported that "by the exertion of the ladies in the congregation the church has been furnished with a new and sweetly toned organ, the largest in the Diocese" built by Henry Erben. A new organ by Erben replaced that instrument in 1842. In 1869 a new organ built by Levi Stuart was placed in the front of the church (now the Clarke Chapel).
19 ғасыр
Ғимараттың қаржылық жағдайы соншалықты жақсы болғандықтан, 1852 жылы шіркеу 100 жылдық құрылысты ауыстырып, оны кеңейтті, алғашқы ғимараттың көптеген тастарын (ішінара) пайдаланды. 1788 жылы орган сатып алынғаннан бері орган музыкасы шіркеу өмірінің бір бөлігі болды, сонымен қатар 19 ғасырдың басында құрылған ерікті шіркеу хоры болды. Көбірек ақпарат алу үшін мына жерге кіріңіз. Пастор Альфред Стаббстың мұрагері, преподобный Элиша Брукс Джойс басшылығымен ерлер мен ұлдардан тұратын хор құрылды, ол 1850 жылдары құрылған ақы төленетін квартеттің орнын ауыстырды. Ректорлыққа тағайындалғаннан кейін көп ұзамай, преподобный Джойс 1885 жылы Нью-Брансуик мемлекеттік мектептерінің музыкалық жетекшісі Джордж Уилмотты кәсіби хоршы етіп тағайындады, ал 1894 жылы ол ресми түрде ерлер мен ұлдар хорын құрды. Қазіргі Христ шіркеуінің музыка бағдарламасы Уилмоттың салған мұрасын жалғастыруда. Уилмот мырза ағылшын композиторы Джозеф Барнбидің шәкірті болды. Басқа да белгілі музыканттардың қатарында Александр Гилманттың шәкірті Джон В. Дурхам болды. Дюрхам 20 ғасырдың басында органшы болып қызмет етті, ал оның қызы Элизабет (қаза болған кезде) Нью-Джерси әйелдер колледжінің (қазіргі Дуглас колледжі, Рутгерс университеті) ең ескі түлегі болды. Мисс Дурхэм Ратгерс университетінің Мейсон Гросс өнер мектебінде бірнеше музыкалық стипендиялар құрды. Стоудың тікелей ізбасары Чарльз Гомф Ньюбери Принстондағы Барлық қасиеттілер шіркеуінен Мәсіх шіркеуіне келді, бірақ үш жыл ғана қалды (1966–69). Дінде басқа жерлерде болып жатқан литургиялық өзгерістерді көрсете отырып, преподобный Ньюбери ғибадат орнында бірқатар өзгерістер енгізді. Өзінен тұратын құрбандық тақтасы орнатылды және алтауда жартылай дөңгелек хор орындары салынды. Кларк шіркеуі құрылды, ескі құрбандық тақтасы сонда көшірілді. Сахналық бөлме де қосылды. Шіркеудің қазіргі түрі оның еңбегінің нәтижесі. Сол кездегі әлеуметтік дүрбелеңді ескере отырып, ол көршілерге көмек көрсетуді бастады, ағылшын тілін екінші тіл ретінде оқыту бағдарламасын ұйымдастырды. 19-ғасырдың басында қара нәсілділер галереяда отыратын, ал төлеуге шамасы келмейтіндер де сонда жиналатын. 1920 жылдардың басында орындықтерге ақы төлеу жойылғанда, орган ғибадатханадан галереяға көшірілуіне шешім қабылданды, бұл шіркеудің қара нәсілді мүшелерін ығыстырды. Бұл оларға ерекше құрмет көрсетілмейтінінің белгісі ретінде қабылдап, ығыстырылған афроамерикалықтар өз шіркеуін құрды – Нью-Брансуиктегі Сент-Албан епископтық шіркеуі, негізінен афро-англикандық миссия, ол бүгінге дейін бар. Қауымның нәсілдік құрамы жарты ғасыр бойы көп өзгерген жоқ, бірақ 1970 жылдардың ортасынан бастап шіркеудің құрамы өзгерді. Қалаға басқа аймақтардан көшіп келген қара нәсілділер (оның ішінде Кариб теңізі мен Африка елдерінен келгендер) шіркеуге қосылды. Бұл кезеңде шіркеу жаңа келгендерге аса ықылас көрсетпегені айтылады, әсіресе түсті адамдарға. Кейбір шіркеушілер тыныштық сәтінде олармен қол алыспады және тікелей олардың орны Сент-Албанда екенін айтты. Бұл жағдайды өзгертуге екі адам көмектесті. Қасиетті канон Фрэнк Карти 1970 жылдан 1986 жылға дейін үлкен еңбек етті және қаламен, сондай-ақ айналасындағы қауыммен байланыс орнатуда маңызды рөл атқарды. Канон Фрэнк Картидің жанындағы пастор Мартин Гутвейн Бейбітшілік корпусында қызмет еткен, жаңа мүшелердің туыстарымен таныс болды және оларды жылы қарсы алды. Оның қолдауымен шіркеудің тәжірибелі мүшелері жаңадан келгендерді шіркеудің барлық қызметтеріне шақырды. Қазіргі және Христ шіркеуінің 27-ші ректоры – преподобный Жоанна Холлис, ол 2013 жылдан бері қызмет етіп келеді.
Ерекше жерлеу орындары
Джон Крус (1762–1832) – 1801–1832 жылдар аралығында Христос шіркеуінің пасторы және Нью-Джерси епархиясының бірінші епископы, киелі орындағы алтастың астында жерленген. Бірақ оның әйелі Мартаның қабірі шіркеудің батыс жағындағы жолдың жанында, сондай-ақ 19 ғасырдың басында алғашқы хор жетекшісі болған қызы Эннмен бірге орналасқан. Бригад генерал Энтони Уолтон Уайт – Америка революциясында Джордж Вашингтонның көмекшісі болды. Оның қабірі ғибадатхана есігіне жақын жерде. Адмирал Чарльз Стюарт Боггс (1811–1888) – Мексика-Америка соғысы кезінде "Принстон" кемесінде қызмет етті және Веракрус қамалына қатысты. Кейін "Варуна" канонерлік кемесіне жіберілді, онда Нью-Орлеанды басып алу кезінде көзге түсті. 1870 жылы контр-адмирал шеніне көтерілді.