Кіріспе

Касамари аббаттығы – Италияның Лацио аймағындағы Фрозиноне провинциясында орналасқан цистерциандық аббаттық, Вероли қаласынан шығыс-оңтүстік-шығысқа қарай шамамен 10 шақырым (6 миль) қашықтықта. Аббаттық негізінен 1203-1217 жылдар аралығында салынған, бұл ерте итальяндық готикалық сәулеттің Бургундия стиліндегі көрнекті және жақсы сақталған мысалы болып табылады. Италияда осы стильдегі Фоссанова аббаттығы ғана оған тең келеді.

Бенедиктиндік

13 ғасырдағы аббатхананың жылнамасы оның негізін 9 ғасырда сол атпен бенедиктиндік монастырь ретінде салады. Бастапқыда Әулие Иоанн мен Пауылға арналған қарапайым шіркеуі бар шағын қауым болған, ал ғимараттар 11 ғасырдың ортасында сол кездегі абат Джованни тарапынан кеңейтілді. Осы кезеңде аймақ үшін ықпал ортасы болғандығын, оған көптеген сыйлықтар түскенін және аймақтағы көптеген шағын ғибадатханаларды иеленгенін, олардың кірістері аббатхананың күтілуіне жәрдемдескенін көрсетеді.

Цистерциан

Алайда 12 ғасырда монастырьдің құлдырауы ұзаққа созылды. Капиталға негіделген экономикаға өтуден туындаған ауыр қаржылық дағдарыстар аймақта үлкен тұрақсыздыққа әкелді. Дін саласында шіркеу Антипапа Анаклетий II мен Папа Иннокентий II-нің өзара күресінен зардап шекті. Осы кезеңде сол кездегі маңызды діни тұлғалардың бірі – Клерволық Бернард цистерциандық монахтық реформаларын өмірде адалдық сақтау және шіркеуге бағынуды қамтамасыз етудің ең тиімді жолы деп жариялады. Ол Casamari-ді жаңа тәртіпке қосуды ұйымдастырып, оны цистерциандық тізілімде Citeaux орнының 29-шы негізі ретінде ресми тіркеді. 1417 жылы монастырь Неаполь королевасы Иоанна II әскерінің шабуылынан қирады, бұл әскер папамен одақтасып, Бракцио да Монтоне күштері басып алған монастырь кешеніне шабуыл жасады. Соғыс барысында монастырьдің батыс жақ бөлігі толығымен қирады. 1717 жылы сол кездегі мақтаулы абат Аннибале Альбани қауымды реформалау және қайта жандандыру үшін траппистік реформаны енгізуге тырысты. Ол бұл мақсатта Италияның Санкт-Бернард қауымының бөлігі болған Тосканадағы Буонсолаццо траппистік монастырынан бірнеше монахтарды шақырды. Бірақ көп ұзамай, 1811 жылы Наполеонның жарлығымен монастырь, көптеген басқа діни қауымдастықтармен бірге, жабылды.