British heraldic writer (1927–2006); Clarenceux King of Arms
Джон Филип Брук Брук Литтл (6 сәуір 1927 – 13 ақпан 2006) – ағылшын геральдикалық тақырыптар бойынша жазушы және Лондон қарулы колледжінде ұзақ жыл қызмет еткен геральд. 1947 жылы, әлі студент кезінде, Брук Литтл Геральдикалық антиквариаттар қоғамын құрды, ол қазір Геральдика қоғамы деп аталады және өз саласындағы жетекші ғылыми қоғамдардың бірі ретінде танылған. Ол 50 жыл бойы қоғам төрағасы, содан кейін 1997 жылдан бастап 2006 жылы қайтыс болғанға дейін президенті болды. Бұл ұйымды құрудан басқа, Брук Литтл басқа геральдикалық топтар мен қоғамдарға қатысты және көп жыл бойы қару офицері ретінде жұмыс істеді; Блюмантл Пурсуиванты ретінде бастаған Брук Литтл Англиядағы екінші жоғары геральдикалық лауазымға көтерілді: Кларенсу қаруының королі.
John Philip Brooke Brooke Little (6 April 1927 – 13 February 2006) was an English writer on heraldic subjects, and a long serving herald at the College of Arms in London. In 1947, while still a student, Brooke Little founded the Society of Heraldic Antiquaries, now known as the Heraldry Society and recognised as one of the leading learned societies in its field. He served as the society's chairman for 50 years and then as its president from 1997 until his death in 2006. In addition to the foundation of this group, Brooke Little was involved in other heraldic groups and societies and worked for many years as an officer of arms; beginning as Bluemantle Pursuivant, Brooke Little rose to the second highest heraldic office in England: Clarenceux King of Arms.
Ерте өмір және жеке өмірі
Джон Брук Литтл Кент қаласындағы Блэкхит қаласында дүниеге келген. Оның анасы Констанс Иган көптеген балалар әңгімелерінің авторы болды, соның ішінде Эпаминондас кітаптары және Құс баласының оқиғалары. 1920 жылдары Иган «Үй шаруасы» журналының редакторы болды. Бұл оған 1950 жылдары Геральдикалық қоғам журналындағы редакциялық міндеттерге дайындалуға көмектесті. Ол электр инженері болып жұмыс істеген Реймонд Брук Литтлдің екінші әйелі болды. Оның әкесінің әулеті, Литтлдер, Уилтширден шыққан және олардың тегін Биддстоун шіркеулік тіркелімдерінде он жетінші ғасырдың соңына дейін табуға болады. Оның отбасының шежіресі «Брук Литтл of Хейфорд Хаус» деген тақырыппен 1972 жылғы Берк’тің «Landed Gentry» басылымында жарияланған. Брук Литтл Дорсеттегі прогрессивті, бірталай білім беретін Clayesmore мектебінде білім алды. Мектеп Брук Литтлдің өмірінің маңызды бөлігі болды, және ол кейін өз балаларын сонда оқытты. Ол 1971 жылдан 1983 жылға дейін мектеп басқармасының төрағасы болып қызмет еткен кезде мектепке қару беру процесін қадағалады. Бала кезінде Брук Литтлдің Қару колледжімен алғашқы байланысы ол сол кезде Гартердің Бас қарулы королі болған сер Алгар Говардты көруге барғанда болды. Говард Қару колледжіндегі геральдарлар корпорациясының басшысы болды және Брук Литтлдің геральдика саласына деген қызығушылығын қолдады. Ол студент кезінде достарымен бірге геральдикалық қоғамды құрды. Брук Литтл 1949 жылы Оксфордтағы New College-ге түсіп, тарих мамандығын оқыды. Колледждегі достарының арасында кейін Гартердің қарулы королі болған Колин Коул болды, олар бірге ұйықтап қалған Оксфорд университетінің геральдикалық қоғамын қайта құрды. Екі адам оны 1958 жылы тағы бір рет қайта құрды. Қоғам 1978 жылы және 2005 жылы қайта құрылды, қазір әр семестрде бір лекция өткізеді. Брук Литтл 1960 жылы Джон Реймонд Пирстің қызы Мэри Пирске үйленді. Олардың үш ұлы болды: Филип, Лео және Мерлин, сондай-ақ бір қызы – Клэр. 2004 жылы, Қару колледжінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін, Брук Литтл Оксфордширдегі Хейфорд Хаусқа Лео мен Мерлиннің отбасыларымен бірге көшті. 1994 жылы Брук Литтл инсульт алды. Бұл оқиға оның қимыл-қозғалыс және сөйлеу қабілетін жартылай жоғалтты, бірақ оның санасы әлі де өткір болды. Ол үш жылдан кейін зейнеткерлікке шыққанға дейін геральдикалық міндеттерін орындауын жалғастырды. Зейнетке шыққаннан кейін де Геральдикалық қоғамға жетекшілік етті. Соңғы жылдары және зейнеткерлік кезеңінде бірнеше жеңіл инсульттарды бастан өткерді. Ол Геральдикалық қоғамның іс-шараларына қатыса алды, бірақ оның рөлі артриттің салдарынан шектелді. Қош сау салу рәсімі 2006 жылдың 23 ақпанында өтті, ал сөз сэр Генри Пастон Бедингфельд, Йорк Геральді айтты.
John Brooke Little was born in Blackheath, Kent. His mother, Constance Egan, was the author of many children's stories including the Epaminondas books and the adventures of Jummy the Baby Elephant. In the 1920s, Egan was the editor of Home Chat. This helped to prepare her for future editorial duties with the Heraldry Society's journal, the Coat of Arms in the 1950s. She was the second wife of Raymond Brooke Little, who worked as an electrical engineer. His paternal ancestors, the Littles, came from Wiltshire and may be traced in the parish registers of Biddestone back to the late seventeenth century. A pedigree of his family appears in the 1972 edition of Burke's Landed Gentry under the heading "Brooke Little of Heyford House". Brooke Little was educated at Clayesmore School, a progressive co educational public school in Dorset. The school remained an important part of Brooke Little's life, and he later sent his own children there. He oversaw the process of granting arms to the school while serving as chairman of its board of governors from 1971 to 1983. As a boy, Brooke Little's first contact with the College of Arms came when he went to see Sir Algar Howard, then Garter Principal King of Arms. Howard was the head of the corporation of heralds at the College of Arms, and encouraged Brooke Little's budding interest in the subject of heraldry. While still a student, he founded a heraldry society with his friends. Brooke Little went to New College, Oxford in 1949 and read history. His college friends included Colin Cole, later Garter King of Arms, with whom he refounded the dormant Oxford University Heraldry Society. The two men refounded it a second time in 1958. The Society was refounded in 1978, and again in 2005 and currently holds one lecture per term. Brooke Little married Mary Pierce, daughter of John Raymond Pierce, in 1960. The couple had three sons, Philip, Leo, and Merlin, and one daughter, Clare. In 2004, after having retired from the College of Arms, Brooke Little lived at his Heyford House in Oxfordshire with the families of both Leo and Merlin. Brooke Little had a major stroke in 1994. This incident left his mobility and speech partly impaired, though his mind was still quite sharp. He continued in his heraldic duties until his retirement three years later. He also continued to guide the Heraldry Society after this. He suffered a succession of minor strokes over his last years as a herald and during his retirement. He was still able to make appearances at functions of the Heraldry Society, though his role was severely limited by debilitating arthritis. The funeral took place on 23 February 2006, and the eulogy was delivered by Sir Henry Paston Bedingfeld, York Herald.
Геральдикалық мансап
1952–1953 жылдары Брук Литтл королева Елизавета II-нің таққа отыруына дайындалу үшін граф Маршал жинаған штабта қызмет етті. Ол таққа отыру рәсімінің алтын жездел офицері болып тағайындалды және жоспарлау кезінде де, сол күні де маңызды үйлестіру жұмыстарын атқарды. Осы тағайындауға оның геральдикаға деген қызығушылығы себеп болды, ал граф Маршал мен қару-жарақ офицерлерімен жұмыс істеу оның алғашқы геральдикалық қызметіне жол ашты. 1956 жылы ол Арм колледжіне Блюмантл Пурсуванты болып қабылданды. Пурсувант шені – қару-жарақ офицерінің жете алатын үш деңгейдің ең төменгісі, және Брук Литтл өзінің тағайындалуы туралы әңгімені редакциялық мақаласында баяндады. 1956 жылы Гартер Королі сэр Джордж Беллоу Брук Литтл мен Колин Коулды Блюмантл лауазымына ұсынды. Екеуі де Лондонда граф Маршалмен кездесуге шақырылды. Граф Маршал әдетте ашық лауазымға екі үміткермен кездеспейді; ол бұл қызметті Коулға ұсынды, бірақ ол әйелі бала күтіп тұрғандықтан бас тартты. Брук Литтл Блюмантл болып тағайындалды. Бірнеше айдан кейін сэр Джеральд Уолластон қайтыс болған соң, Коулға Порткуллис Пурсуванты лауазымы берілді. 1967 жылы Брук Литтл Ричмонд Геральды болып жоғарылатылды. 1980 жылдың 7 шілдесінде, граф Маршал мен Арм колледжіне үш он жылдық қызмет еткеннен кейін, Брук Литтл Норрой және Ольстер қарулы королі болып тағайындалды, бұл лауазым Тренттен солтүстік Англияның және Солтүстік Ирландияның геральдикалық билігін қамтиды. Осы қызметте жүріп, ол адамдарға Святой Патрик орденінің жойылғаны туралы жиі айтылатын пікірдің жалған екенін айтуды ұнататын. Брук Литтл Ольстердің қарулы королі ретінде – Солтүстік Ирландияның геральдикасын басқаратын лауазымында – ол орденнің экс-официальды офицері болып қала беретініне сенді. Бұл лауазымның иесі ретінде ол және оның ізбасарлары орденнің қарулы королі, тіркеушісі және рыцарь-көмекшісі болып қала береді, егер патша осы лауазымды ресми түрде жоюға немесе осы өкілдіктер осы лауазымға жүктелмейтінін жариялағанша. Соңғы рыцарьдың 1974 жылы қайтыс болуы осындай бекем дәстүрді сақтаушы үшін аса маңызды болған жоқ. Брук Литтл Норрой және Ольстерден Кларенсоға көтерілгеннен кейін де Ирландия геральдикасына деген қызығушылығын сақтады. Ирландияның Ұлттық кітапханасының директоры Ирландияның бас геральды болғаннан кейін, Брук Литтл Daily Telegraph газетіне Ирландияның қару-жарақ кеңсесінде геральдикалық және генеалогиялық сараптаманың мықты дәстүрін сақтаудың маңыздылығы туралы хат жазды. Сэр Колин Коул 1992 жылы Гартер қарулы королі лауазымынан зейнеткерлікке шыққанда, Брук Литтл оның орнын басатын басты үміткер болды. Бұл Англиядағы ең жоғары геральдикалық лауазым; Гартер – Гартер орденінің қарулы королі және Арм колледжінің бөлім төрағасы. Алайда, өмір салтының серуенділігіне байланысты Брук Литтл Гартер кеңсесінің басқарушылық жауапкершіліктеріне толыққанды сай келмеді. Бұл екі провинциялық қарулы королінің үлкені, және бұл лауазымның иесі Тренттен оңтүстік Англия мен Уэльске билік етеді. Геральдар дәстүрлі түрде «жақсы мінез-құлықпен өмір бойы» тағайындалған, бірақ Брук Литтл 70 жасқа толғаннан кейін міндетті зейнеткерлік енгізілгеннен кейін көп ұзамай Кларенсоға тағайындалды, және ол осы лауазымда екі жыл қызмет еткеннен кейін кетіп қалды. Ол Гартер қарулы королі лауазымын атқармастан немесе рыцарь атағын алмастан геральдикалық мансабын аяқтады. Брук Литтл кәсіби геральдар ретінде атқаратын міндеттерінен басқа, Арм колледжінде үш әкімшілік лауазымды иеленді. 1974 жылдан 1982 жылға дейін ол тіркеуші болып қызмет етті, колледждің жазбаларына барлық жаңа гранттар мен қаруларды растауды енгізуге жауапты болды. Брук Литтлдің қолы осы кезеңде берілген әрбір гранттың патенттік хаттарының артқы жағында табылады. Сонымен қатар, ол 1974 жылдан 1994 жылға дейін колледждің кітапханашысы және 1978 жылдан 1995 жылға дейін Арм колледжінің қазынашысы болды. Ол сондай-ақ 1991 жылдан 1997 жылға дейін Лондон мұнарасындағы Геральдар мұражайының директоры болды; бұл мұражай қазіргі таңда жұмыс істемейді. Брук Литтл кәсіби қару-жарақ офицері және геральдикалық тақырыптар бойынша автор ретінде танымал болғанымен, Геральдика қоғамын құрудағы, қоғамға басшылық етудегі және оның журналын көптеген жылдар бойы редакциялаудағы рөлі геральдика ғылымына жасаған ең үлкен үлесі болуы мүмкін.
In 1952–3, Brooke Little served on the staff assembled by the Earl Marshal to plan the Coronation of Queen Elizabeth II. He was appointed a Gold Staff Officer for the Coronation and held a key co ordination role during planning as well as on the day. It was his abiding interest in heraldry that led to this appointment, and this work with the Earl Marshal and the officers of arms led to his first heraldic appointment. He joined the College of Arms as Bluemantle Pursuivant in 1956. The rank of pursuivant is the junior of the three levels an officer of arms can attain, and Brooke Little related the story of his appointment in an editorial. In 1956, Sir George Bellew, the Garter King of Arms, had recommended Brooke Little and Colin Cole for the open position of Bluemantle. The two were asked to meet with the Earl Marshal in London. The Earl Marshal was not usually faced with two candidates for an opening; he offered the position to Cole, who turned it down as his wife was expecting a child. Brooke Little was made Bluemantle. Several months later when Sir Gerald Wollaston died, in the ensuing shuffle Cole was finally given his appointment as Portcullis Pursuivant. In 1967, Brooke Little was advanced to the position of Richmond Herald. On 7 July 1980, after almost thirty years of service to the Earl Marshal and the College of Arms, Brooke Little was appointed to replace Sir Walter Verco as Norroy and Ulster King of Arms, with heraldic authority in the part of England north of the Trent, as well as in Northern Ireland. While serving in that office, he enjoyed telling people that the commonly held view that the Order of Saint Patrick was extinct was quite false. Brooke Little believed that as the Ulster King of Arms – the capacity in which he handled Northern Irish heraldry – he remained ex officio an officer of the order. As the holder of that office, he and his successors would remain the order's king of arms, registrar and knight attendant, until such time as the sovereign should choose formally to abolish the office of Ulster King of Arms or to declare that these positions are not vested in the office. The fact that the last knight had died in 1974 was of little consequence to such a staunch traditionalist. Brooke Little maintained an interest in Irish heraldry even after he was promoted from Norroy and Ulster to Clarenceux. After the Director of the National Library of Ireland was made the Chief Herald of Ireland, Brooke Little wrote to the Daily Telegraph of the importance of maintaining a strong tradition of heraldic and genealogical expertise in the Irish Office of Arms. When Sir Colin Cole retired from the office of Garter King of Arms in 1992, Brooke Little was a leading candidate to replace him. This is the highest heraldic office in England; Garter is chairman of the Chapter of the College of Arms, as well as the king of arms of the Order of the Garter. Due to his convivial life style, though, Brooke Little was not well suited to the managerial responsibilities of the office of Garter. This is the senior of the two provincial kings of arms and the holder of the office has jurisdiction over England and Wales south of the Trent. The heralds had traditionally been appointed "for life on good behaviour", but Brooke Little became Clarenceux shortly after compulsory retirement at age 70 was introduced, and he had to leave after only two years in this post. He ended his heraldic career without ever having attained the office of Garter King of Arms, or being honoured with a knighthood. In addition to his duties as a professional herald, Brooke Little held three administrative positions at the College of Arms. From 1974 until 1982, he served as registrar, with responsibility to enter all new grants and confirmations of arms into the college records. Brooke Little's signature can be found on the reverse of the letters patent for every grant made during this period. In addition, he served as the college's librarian from 1974 until 1994 and the treasurer of the College of Arms from 1978 until 1995. He was also the director of the Heralds' Museum at the Tower of London from 1991 to 1997; this museum is no longer operating. Although Brooke Little enjoyed prominence as a professional officer of arms and as an author on heraldic subjects, his role in founding the Heraldry Society, and in guiding the society and editing its journal for many years, was perhaps his greatest contribution to the science of heraldry.
Қарулар
1952 жылы Джон Брук Литтл алтын штаб офицері ретінде геральдика әлеміне қадам басқанда, ол өз туындарының тарихын зерттеуді бастады. Оның отбасы азур түсті, алты қызыл арыстанның басын бейнелейтін туды қолданған, бірақ зерттеулер Брук Литтлдердің осы туға құқығы жоқ екенін көрсетті. Джон әкесінің атынан туды ресімдеу үшін өтініш жасады. Әкесінен пікір сұрағанда, ол бұрын қолданылған арыстандардың дұрыс емес екенін және бірмүйізділердің оларды алмастыруы жақсы болар деген ойын білдірді. Қызыл тамшылар (тамшылар) отбасының бұрынғы Slaughterford Manor иелігімен байланысты болды. 1952 жылдың 5 наурызында Реймонд Брук Литтлге ту берілді. Джон осы туды анасы Констанс Иганның туымен біріктірді. Тұтас тудың сипаттамасы төрт бөліктен тұрады: I және IV бөліктері, argent, goutté de sang үш қара сүртілген бірмүйіздінің басы, алтын қарулы және жалы бар, көк тілді (Брук Литтл); II және III бөліктері, азур, екі алтын дельфин, бір-біріне қарайтын және тірелген, қызыл көздері, арасында төрт жасыл үш жапырақты ұсырылған. Тудың төбесінде қара, алтын қарулы, жалы бар және тырнақты, көк тілді, алтын және қызыл жолақты мойындық киген, арқасынан түсірілген алтын тізбекпен байланысқан бірмүйіздінің жартылай бейнесі бейнеленген. Сонымен қатар, «Recte Aut Nil» («Дұрыс немесе ештеңе жоқ») деген ұран, сондай-ақ Джон Брук Литтлдің жиі қолданған белгісі – алтын трикетра, күміс шеңбермен тоқылған – ресімделді.
In 1952, as John Brooke Little was entering the world of heraldry as a Gold Staff Officer, he began exploring the origins of his own arms. His family had been using the arms Azure, six lioncels rampant gules, but some research proved that the Brooke Littles had no right to these arms. John worked to apply for a grant on behalf of his father. When asked for input, his father noted that the lions previously used were improper and that he thought unicorns would be a good replacement. Red gouttes (droplets) alluded to the family's former holding of the Manor of Slaughterford. The arms were granted to Raymond Brooke Little on 5 March 1952. John quartered these arms with those of his mother, Constance Egan. The whole shield of arms is blazoned Quarterly: I and IV, argent, goutté de sang three unicorns' heads erased sable armed and crined or langued azure (Brooke Little); II and III, azure, two dolphins haurient and addorsed or, the eyes gules, between four shamrocks slipped or. The crest is blazoned a demi unicorn rampant erased sable, armed, crined and unguled or, langued azure and collared gobony or and gules, with a chain or reflexed over the back and attached with a ring or. At the same time, the motto of Recte Aut Nil (meaning 'correctly or not at all') was granted, as well as John Brooke Little's well used badge, blazoned a triquetra or interlaced by an annulet argent.
Геральдикалық қоғам
1947 жылы жиырма жасар Брук Литтл Геральдикалық антиквариаттар қоғамын құрды, ол 1950 жылы Геральдикалық қоғам деп аталды. Ол 1956 жылы тіркелді және қазіргі таңда тіркелген қайырымдылық ұйымы болып табылады. Қоғамның басты мақсаты – геральдика, генеалогия, дәстүрлі тәртіп және осымен байланысты салаларға қызығушылықты және білімді кеңейту. Брук Литтл 50 жыл бойы оның төрағасы болды. 1997 жылы, қару-жарақ сарапшысы ретіндегі мансабын аяқтағанда, ол қоғамдағы өзінің қызметін президенттікке ауыстырды. Ол өмірінің соңына дейін осы лауазымда қызмет етті. Брук Литтл сонымен қатар қоғамның ғылыми журналының – «Герб» журналының құрметті редакторы болды. Журналдың тұңғыш нөмірі жарық көргеннен бастап 1965 жылдың ортасына дейін оның анасы Констанс Иган «Герб» журналының бас редакторы болып жұмыс істеді, бірақ Брук Литтл әрқашан журналды бағыттап отырды. 2005 жылға дейін Брук Литтл журналдың толық бақылауын екі жас хабаршыға – Питер О’Донагхьюге (Bluemantle Pursuivant) және Клайв Чизманға (Rouge Dragon Pursuivant) тапсырмады.
In 1947, a twenty year old Brooke Little founded the Society of Heraldic Antiquaries, which was renamed the Heraldry Society in 1950. It was incorporated in 1956 and is now a registered charity. The principal object of the society is to extend interest in and knowledge of heraldry, genealogy, precedence, and related disciplines. Brooke Little served its chairman for fifty years. In 1997, as he was ending his career as an officer of arms, he changed roles in the Society to become its president. He served in this role until his death. Brooke Little also served as the Honorary Editor of the society's scholarly journal, the Coat of Arms. From the first publication of the journal until the middle of 1965, his mother, Constance Egan, served as the managing editor of the Coat of Arms, though Brooke Little always had a guiding influence on the publication. It was not until 2005 that Brooke Little finally handed complete control of the journal to two young heralds: Peter O'Donaghue, Bluemantle Pursuivant, and Clive Cheesman, Rouge Dragon Pursuivant.
Ақ арыстан қоғамы
Брук Литтл Ақ арыстан қоғамын құруға тікелей қатысты. 1984 жылы Геральдикалық қоғам отырысында Брук Литтлге, сол кезде Норрой және Ольстер қарулы короліне, Қарулы колледждің «Достар қоғамын» құрудың жөн болары ұсынылды.
Brooke Little was integral to the foundation of the White Lion Society. In 1984, at a meeting of the Heraldry Society, it was suggested to Brooke Little, then Norroy and Ulster King of Arms, that it would be appropriate to found a "Society of Friends" of the College of Arms.
Құрметтер мен тағайындаулар
Брук Литтл патшаға қызмет еткен кезінде көптеген құрметтер мен наградаларға ие болды. 1969 жылы ол Уэльс принцінің тағына кигізілу рәсіміндегі қызметі үшін Корольдік Виктория орденінің 4-дәрежелі мүшесі (қазір Корольдік Виктория орденінің лейтенанты атағы) болып тағайындалды. 1984 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету кезінде ол Корольдік Виктория орденінің командиріне көтерілді. Ол уақытқа дейін көптеген Корольдік қаругерлер рыцарь атағын алған болса да, оған бұл құрмет бұйырмады. Оған ең жақын болғаны – 1975 жылы Иерусалимдегі Әулие Иоанн госпиталінің Ең Инабатты орденінің Әділет рыцары атағын алғанда болды, бұл ежелгі Әулие Иоанн госпитальдерінің британдық жаңғыруы еді. Брук Литтл Геральдика және генеалогиялық зерттеулер институтының құрметті мүшесі және Флер-де-Лис орденінің кавалері болды. Ол 1985 жылдан 1986 жылға дейін Scriveners компаниясының басшысы, Харлеан қоғамының төрағасы және 1985 жылдан 1996 жылға дейін он бір жыл бойын Ағылшын тілі әдеби қорының президенті болды. Оның геральдикалық жұмысы 1983 жылдан өмірінің соңына дейін Корольдік әуе күштерінің геральдикалық қорының сенімдісі және Ұлттық қорға геральдика жөніндегі кеңесшісі ретінде жалғасты. Ұлыбританиядағы құрметтерінен басқа, Брук Литтл 1973 жылдан 1977 жылға дейін Ұлыбританияның Мальтаның Әскери орденінің канцлері қызметін атқарды. Ол алғаш рет Магистральдік рақым рыцары ретінде орденге қабылданды және ақырында Рақым мен адалдықтың Ұлы кресті дәрежесіне жетті. Ол сондай-ақ 1964 жылы Мерито Мелитенсе орденімен марапатталды және Киелі әскери Константин орденінің Әулие Георгийдің Ұлы крестінің рыцары болды. Бұған қоса, ол Сан-Раймундо-де-Пенафорттың 1-дәрежелі Cruz Distinguida орденімен марапатталды.
Brooke Little garnered many honours and awards during his time of service to the Crown. He was appointed a 4th Class Member of the Royal Victorian Order (an honour now known as Lieutenant of the Royal Victorian Order) in 1969 for his services at the Investiture of the Prince of Wales. This was followed by a promotion to Commander of the Royal Victorian Order at the 1984 New Year Honours Though most Kings of Arms up to that time were knighted, that honour was never given to him. The closest that he came was in 1975 when he was made a Knight of Justice of the Most Venerable Order of the Hospital of Saint John of Jerusalem, the British revival of the ancient Knights Hospitaller of Saint John. Brooke Little was an Honorary Fellow of the Institute of Heraldic and Genealogical Studies and a Chevalier of the Order of the Fleur de Lys. He was Master of the Scriveners' Company from 1985 until 1986, Chairman of the Harleian Society, and President of the English Language Literary Trust for eleven years from 1985 until 1996. His heraldic involvement carried over as a trustee of the Royal Air Force Heraldry Trust and an adviser on heraldry to the National Trust from 1983 until his death. In addition to his honours in Britain, Brooke Little also served as Chancellor of the British Association of the Sovereign Military Order of Malta from 1973 to 1977. He was first admitted to the Order as a Knight of Magistral Grace, and would eventually hold the rank of Knight Grand Cross of Grace and Devotion. He was also honoured with the Order of Merito Melitense in 1964 and was made a Knight Grand Cross of Grace of the Sacred Military Constantinian Order of Saint George. In addition to these honours, he held the Cruz Distinguida (1st class) de San Raimundo de Penafort.