Кіріспе
Венгр бароны Угрин (III) Цсак руынан (Csák nembeli (III.) Угрин, ,; 1311 жылы қайтыс болды) – 14 ғасырдың басындағы белгілі венгр бароны және олигархы. Ол ежелгі венгр тайпасының ұрпағы. Венгрияның Ладислав IV патшалығынан бастап феодалдық анархия дәуіріндегі түрлі ішкі қақтығыстарға белсенді қатысты. 1270 жылдары патша сарайында түрлі қызметтер атқарды. Сонымен қатар, патшалықтың оңтүстік бөлігінде өзінің орталығы Сырмияны қоршаған провинцияны құрды. Алғашқыда Венгрияның Андрей III-нің әрекеттерін қолдады, бірақ кейін оған қарсы шығып, жас талапкер Карлдың қамқоршысы және ең жақтас отандық жақтасы болды. 1301 жылы Арпад әулетінің құлауынан кейін, ол өз иеліктерін іс жүзінде тәуелсіз басқарған олигархтар немесе провинциялық билеушілер қатарында болды. Карл I азамат соғысы кезінде Угрин Цсак провинциясындағы тылсыздауына сүйене отырып, венгр тағы үшін күресті. Қартайған билеуші 1311 жылы қайтыс болды, оның иелігі көп ұзамай патшалық әкімшілігіне біріктірілді.
Ugrin (III) from the kindred Csák (Csák nembeli (III.) Ugrin, , ; died in 1311) was a prominent Hungarian baron and oligarch in the early 14th century. He was born into an ancient Hungarian clan. He actively participated in the various internal conflicts during the era of feudal anarchy since the reign of Ladislaus IV of Hungary. He held various dignities in the royal court in the 1270s. Simultaneously, he established a province surrounding his centre Syrmia in the southern parts of the kingdom. Initially, he supported the efforts of Andrew III of Hungary, but later turned against him, and became the guardian and the most ardent domestic partisan of the young pretender Charles. After the extinction of the Árpád dynasty in 1301, he was among the so called oligarchs or provincial lords, who ruled de facto independently their dominions. Charles I fought for the Hungarian throne during the civil war relying on his hinterland in Ugrin Csák's province. The elderly lord died in 1311, his dominion was soon integrated into the royal administration.
Отбасы
Угрин III 1235 жылы Северин бані және қазынашылық шебері болған Пос (немесе Пустың) ұлы ретінде, қуатты және беделді Цсак генсінің (клан) Újlak (немесе Ilok) тармағында дүниеге келді. Генеалог Пал Энгель екі ақсүйек адамды дұрыс ажыратпай, олардың арасында әке мен баланың қатынасы бар деп жаңылысты. Шындығында, 1220 жылдары герцог Беланың сенімді адамы болған және келесі онжылдықта ықпалды барон ретінде танылған Пос – бір адам еді. Сәйкесінше, Угриннің ағасы – әйгілі әскери қолбасшы, Калокса архиепискобы Угрин Цсак болды. Пос 1240 жылға дейін қайтыс болды, оның кәмелетке толмаған ұлдары мен туысы Цсак Вас округіндегі Святой Михаил шіркеуіне қарсы сотқа қатысты. Сот ісінде балаларды кланның Угод тармағынан Деметриус Цсак және олардың ағасы, архиепископ Угрин өкілдік етті. 1240 жылдың 20 желтоқсанында Серафиннің ұлы, патшалық судья Андрей берген құжат Угриннің 1230 жылдары туғанын және кем дегенде бір аты-жөні белгісіз бауыры болғанын растайды. Угрин кем дегенде жетпіс жыл өмір сүргеніне қарамастан, оның жасы белгісіз әйелінен Николай есімді бір ғана ұлы болды. Оның мансабы Венгрияның Людовик I-нің билігінің басында өрге жүрді және ол 1359 немесе 1360 жылдары қайтыс болды. Újlak тармағы 1364 жылы мұрагерсіз қайтыс болған Угриннің немересі Ладиславпен бірге тоқтатылды.
Ерте мансап
1240 жылы жоғарыда аталған құжатта оның тұлғасына тікелей емес сілтеме жасалғаннан кейін, Угрин 1268 жылы, ол Северин банінің қызметін атқарған кезде, замандас жазбаларда алғаш рет пайда болды. Сол жылы ол Ноград округінің Фелшёпетень және Альшёпетень ауылдарын адал туысы Денис Зсаданиге сыйлады. 1260-шы жылдардың басында туған қақтығыста және азамат соғысында Угрин Бела IV-ті немесе оның ұлы, герцог Стефанды қолдады ма, әлі белгісіз. Стефан жеңіске жеткеннен және мемлекет бөлінгеннен кейін, Северин банаты Стефанның иелігіне кірді. Бірақ Угрин өз жарғысында оған "Бела патшаның кеңпейілділігі" арқасында құрмет берілгенін жазды. Ол кезде Угриннің жерлері екі мемлекеттің құрамында болды. Тарихшы Пётр Галамбоши пікірінше, Угрин герцог Стефан жасаған бан, бірақ кейін Беланың адалдарына қосылып, ол оны осы лауазымда растады. Сол жылы, 1268 жылы, бірақ нақты күні белгісіз, Александр Карасси герцог Стефанның "қазіргі" Северин бані деп аталды. Угрин Стефан V-тің қысқа билігі кезінде ешқандай лауазымды атқармады. Бастапқыда ол, мүмкін, 1272 жылдың жазында Стефанның үлкен ұлы және мұрагері Ладиславты ұрлап кеткен Кёссеги-Гуткельд барондық тобына жатқан болуы мүмкін. Стефан V көп ұзамай қайтыс болды. Кіші Ладислав король болып тағайындалды және Генрих I Кёссеги партиясының ықпалына түсті. 1272 жылдың күзінде Угрин Сырмия округінің (Сзерем) атты әскерінің бастығы және испан болды. Келесі айларда Кёссегилер мен олардың қарсыластары, Чактардың Тренчин тармағы арасындағы "үкімет алмасуларына" қарамастан, Угрин бір жыл бойы, 1273 жылдың күзіне дейін өзінің лауазымын сақтап тұрды, бұл оның сол кездегі саяси ықпалының және сарайлық мәртебесінің салыстырмалы түрде маңызды еместігін көрсетті. Ол кезде оның Кёссеги тобымен қарым-қатынасы нашарлағандықтан, олар патша кеңесіндегі билікті қайта алғанда ол лауазымдарын жоғалтты. Угрин өзінің алыс туыстары Матфей II және Петр I Чактың үстемдік құрған қарсыластарының тобына қосылды. Генрих Кёссеги қаза тапқан Фёвени шайқасынан кейін 1274 жылдың қыркүйегінде Угрин Северин баніне тағайындалды. Ол 1275 жылдың маусымына дейін, Кёссегилер билікті қайта алғанға дейін осы лауазымда болды. Келесі айларда Жоахим Гуткелед пен Петер Чак арасында жаңа азамат соғысы басталды; Угрин пайда болған қақтығыста алғашқы қадамды жасады, ол Жоахимның әскерлеріне шабуыл жасады, бұл шайқас бір жыл бұрын Фёвени маңында болған. Бірақ Угрин жеңіліске ұшырады, ал Кёссегилер басымдығымен құрылған патшалық кеңес шығарған келесі жарлық оны "сатқын" деп атады. 1275 жылдың желтоқсанына дейін үкіметте тағы бір өзгеріс болды; Угрин Чак Трансильвания воеводының мәртебесіне көтерілді. 10 желтоқсанда ол патшалық судья болып тағайындалды. Ол 1276 жылдың қаңтарына дейін осы мәртебеде болды, содан кейін ол қайтадан воевода болды және сол жылдың бірінші жартысында осы қызметте болды. Бұл жоғары лауазымдар Угриннің барондық топтағы ықпалының біртіндеп артып, оның туыстары, ағалары Матфей II және Петр I Чактан кейін үшінші маңызды басшыға айналғандығын көрсетеді. 1276 жылы Угрин қайтадан Северин бані болды.
Провинциясын құру
Жоахим Гуткелед 1277 жылы сәуір айында Бабоничтерге қарсы шайқаста қаза тапты. Бір айдан кейін жалпы жиналыс Ласло IV-ті ересек деп жариялады, сондай-ақ барлық мүмкін құралдармен ішкі бейбітшілікті қалпына келтіруге толық құқық берді. Осы оқиғалар мемлекеттегі бес жылдық хаостық жағдайға нүкте қойды. Угрин 1277 жылдың қараша айында қазынашылықтың басқарушысы болып тағайындалды және 1279 жылдың желтоқсанына дейін осы лауазымды атқарды. Одан бөлек, ол Нитра округінің аумағында орналасқан Банья (Аркибанья) округінің испаны да болды. 1279 жылы ол Максо және Боснияның баны болды. 1279 жылғы жазғы патшалық грамотасында ол екі аймақтың "баны және иесі" деп аталды. Сол жылдың желтоқсан айында ол қайтадан "Боснияның иесі" деп аталды. Тарихшы Петер Галамбосидің сөзіне қарағанда, оның атағы оның сарайдағы лауазымдарынан гөрі билігінің кеңдігін көрсетеді. Сәйкесінше, Ласло IV Гуткеледтермен келісімге келгенде және 1278 жылдың маусымында Иоахимнің бауырларына патшалық кешірім бергенде, Угрин Цсакқа Венгрия патшалығының оңтүстік бөлігін басқару тапсырылды, бұл Цсак әулеті үшін маңызды жеңіс болды. Ласло IV 1279 жылдың соңында папаның өкілі Фермолық Филиппті түрмеге қамағанда, патшалық кеңесінің құрамындағы үлкен өзгерістер кезінде Угрин лауазымынан айырылды. Алайда, кейін Ласлоның өзі де бірнеше иелер тарапынан тұтқынға алынды. Екі ай ішінде легат пен патша екеуі де босатылып, Ласло Куман заңдарын сақтауға жаңа ант берді. Келісімге сәйкес, 1280 жылдың көктемінде Угрин қайтадан қазынашылықтың басқарушысы болып тағайындалды. Бірақ ол бірнеше айдан кейін осы лауазымнан босатылды. Қазіргі заманғы құжаттардағы кейбір тікелей емес мәліметтерге сүйенсек, Ласлоның билігінің қалған бөлігінде Угрин патша сарайында жаман қалыпқа түскен болуы мүмкін. Мұның ішінде патшаның анасы, патшайым Елизавета Куманның 1279 жылы Максо және Боснияның герцогинясы болып тағайындалуы бар, бұл Угриннің жергілікті мүдделерін ауыр түрде бұзды және қауіп төндірді. Осы тағайындаумен Ласло IV оңтүстік шекара аймағында патшалық билігін қалпына келтіруді көздеді, ал Угрин аймаққа өзінің бейресми билігімен күшті ықпал ете бастады. Угрин алдағы онжылдықтарда Сава өзенінен арғы жаққа, өзінің провинциясына көшіп кетті. Ол өзінің ықпалын Сырмия округінің барлық аумағына дейін кеңейтті. 1280 жылдары ол Валко округіндегі Уйлак қамалын салды, оны алыс туысы Доминик Цсактан белгісіз жағдайларда алғаннан кейін салды. Угрин Пожега округінде де жер сатып алды. 1293 жылы ол округтің испаны деп аталды. Бастапқыда ол Ласлоның қазасынан кейін 1290 жылдан бастап Венгрияны басқарған король Андраш III-нің адал досы болды. 1298 жылғы шілдеде Андраш III-нің патшалық грамотасына сәйкес, Угрин және оның туыстары Сава өзенінен өтіп, Максо аймағын тонаған татар әскерін жеңді. Екі татар генералы да өлімге кесіліп, олардың бастары Будаға жіберілді. Бұл әскерді Болгарияның әскери басшылары Дарман мен Куделин Стефан Драгутиннің мемлекетіне қарсы жалдаған болуы мүмкін, ол көршілес венгриялық банаттар мен Солтүстік Сербияны биледі, олар Төменгі Сирмия деп белгілі болды. Осы оқиғалар шамамен 1291 және 1292 жылдардың басында болған болуы мүмкін. Кейін Андраш Угринді Приморьеге өз анасы Томасина Морозиниді Венгрияға сүйемелдеу үшін жіберді, бірақ ол "сенімсіз барондар" тарапынан тұтқынға алынып, түрмеге қамалды. Ол патшаның бұйрығымен Славония баны Радослав Бабонич тарапынан босатылды. 1292 жылдың көктемінде Кессегилер Андрашқа қарсы ашық көтеріліс жасап, Карл Мартелді Венгрияның патшасы деп мойындады. Осы жағдайға байланысты Угриннің аумағы патшалық жерлер мен Славония арасындағы буферлік аймақ ретінде қызмет етті, онда көптеген иелер Карлдың билігін қабылдады. Алайда Андраш III анасын Хорватия, Далмация және Славонияны басқаруға тағайындады. Оның әрекеттерінің нәтижесінде Бабоничтер, Шубичтер және Далмация қалалары Андраштың билігін мойындады. Бұрынғы Елизавета сияқты, Томасина да Угриннің аймақтағы бәсекелесіне айналды. Угрин Сырмия және Валко округтерін өз бақылауында мікемдеп ұстады, бірақ Томасинаның герцогтығы оның Пожега округіне батысқа қарай кеңеюіне кедері келтірді.
Карлдің қамқоршысы
Андрей III 1299 жылдың шілдесінде аналық ағасы Альбертино Морозиниді Славония герцогы етіп тағайындады, бұл славян және хорват дворяндарының көтерілісіне себеп болды. Құдіретті хорват бароны Пол Шубич 1300 жылдың басында ағасы Георгийді Италияға жіберіп, Неапольдің Карл II-ін немересін Венгрияға жіберіп, таққа талап қоюға көндіруге тырысты. Патша ұсынысты қабылдап, он екі жасар Карл сүйемелдемесімен Венгрияға келді. Олар 1300 жылдың тамызында Далмациядағы Сплитке қонды. Сплиттен Пол Шубич оны Загребке алып барды, онда Угрин Чсак Карлге адалдыққа ант берді және оған Пожега қамалын тапсырды. Угрин жас талапкерді өзінің қамқорлығына алды. Ол сондай-ақ Чарльздың қорғаушысы (консерваторы) деп аталды. Басқа дереккөздер оның бұрыннан бері талапкерге адалдық ант бергенін растайды. "Ағартылған жылнама" кітабында айтылғандай, Угрин Венгрияға жаңа патша тағайындауды Рим папасы Бонифаций VIII-ден сұраған иелердің бірі болған. 1300 жылдың ақпанында Карл II Угриннің есімін Венгрия барондарының қатарына енгізді, олар оны немересін Венгрияға жіберуге шақырды. Оның танысы және білікті дипломаты Бенедикт Гешти де сол кезеңде Неаполь сотына бірнеше рет барған. Угриннің 1298 жылы Андрейге қарсы бұрылғаны мүмкін, өйткені ол сол жылы ұлттық диетаның жарлықтарына қол қоймады, олар рұқсатсыз салынған бекіністерді жою және күшпен жерді тартып алғандарды жазалауға бағытталған еді. 1300 жылы патшаның сот алдында, оның бұрынғы Эстергомдағы сарайына қатысты сот ісі кезінде Угрин ешқандай дәлел ұсынбады. Андрей III 1301 жылдың 14 қаңтарында қайтыс болды. Оның өлімімен Арпад әулеті тоқтап қалды. Андрейдің өлімінен кейін таққа талапкерлер – Анжудың Чарльзы, Богемияның Вацлав және Баварияның Оттосы арасында азаматтық соғыс басталды, ол жеті жылға созылды. Венгрия мен Хорватия оншақты тәуелсіз провинцияға бөлініп, әрқайсысын қуатты иелер, яғни олигархтар басқарды. Олардың ішінде Угриннің алыс туысы Матфей III Чсак Венгрияның солтүстік-батыс бөлігін (қазіргі Словакияның батыс аумақтарын құрайды), Амадей Аба солтүстік-шығыс жерлерін, Кёсегилер Трансдунайды, Джеймс Борса Тисантулді, ал Ладислав Кан Трансильванияны басқарды, ал Пол Шубич де-факто король ретінде Литоральдық Хорватия мен Боснияға билік жүргізді. Угрин Чсак Жоғарғы Сирмияның іс жүзіндегі билеушісі болды. 1303 жылдың тамызында Сирмия, Валко, Бач және Пожега округтерінің испаны болып тағайындалды, сондықтан ол аймақтағы құдіретті иеміз деп есептелді. Тарихшы Пал Энгель ол бұл лауазымдарды 14 ғасырдың басынан бастап өліміне дейін атқарғанын айтады. Угрин Карлдің Венгрия тағына деген талабын он жыл бойы, өліміне дейін ең ынталы түрде қолдады. Chronicon Posoniense ("Прессбург жылнамасы"; қазіргі Братислава, Словакия) да оның маңыздылығын бірнеше рет атап өтті, бұл факт жылнама Чсактардың Уйлак тармағының сотында жазылғандығын көрсетеді. 14 ғасырдың алғашқы онжылдығында Карл патша шығарған патша жарғыларының бір бөлігі болған барондар тізімдерінде Угриннің есімі патшаның тағы бір негізгі тірегі Амадей Абадан бұрын бірінші орынға қойылды. Андрейдің өлімінен кейін Угрин келесі оқиғаларда маңызды рөл атқарды; оның басшылығымен Карл 1301 жылдың көктемінде патшалық құрмаға ие болған Секешфехерварға, содан кейін Эстергомға тез жетті. Папа Бонифацийдің Венгрия тағына үміткері болғандықтан, Карл әрқашан танымал емес еді, өйткені венгр иелері "Ағартылған жылнамасында" айтылғандай, "қасиетті шіркеу тағайындаған патшаны қабылдап, өз бостандығынан айырылады" деп қорқып жүрді. Лордтардың көпшілігі Вацлавты емес, оны қолдады. Вацлавтың таққа отырғызылуынан кейін Карл патшалықтың оңтүстік аймақтарындағы Угрин Чсактың иелігіне көшті. Қартайған шағына қарамастан, Угрин 1302 жылдың қыркүйегінде Буданы қоршауға қатысты. Дипломаты Бенедикт арқылы ол 1304 жылы 24 тамызда Пресбургте Карл мен оның туысы Рудольф III арасындағы одақ құруда шешуші рөл атқарды. Chronicon Posoniense-ге сәйкес, Ладислав Кан 1307 жылдың екінші жартысында Сегедте өзінің тұтқыны, Баварияның өзін-өзі мәлімдеген талапкері Оттонды Угринге тапсырды, ол Карлдің соңғы бәсекелес талапкерін Венгриядан "қуып шықты". Сол жылы Калокса архиепискобы Винсент Карл мен Угрин Чсактың өтініші бойынша Трансильвания епискобы Петр Моношлоға экскоммуникация жазасын алып тастады. Бұрынғы епископ папаның Ладислав Канға экскоммуникация жасау және оның заңсыз алған жерлерін тәркілеу туралы бұйрығын орындаудан бас тартқан еді. Угрин 1307 жылдың қыркүйегінде қазынашылық шебері болып тағайындалды және 1309 жылдың соңына немесе 1310 жылдың басына дейін осы лауазымды сақтап тұрды. Оның лауазымы уақытша түрде патша сарайындағы ең беделді лауазымға айналды, өйткені ондаған иелер Палатин атағын өзбеткейлікпен алды, бұл лауазымның "құнсыздануына" әкелді. Дьюла Кришто қазынашылық шеберінің лауазымы Угриннің Чарльздың ішкі шеңберімен байланысты ерекше жағдайының арқасында ең жоғары деңгейге көтерілгенін айтты. Угрин 1307 жылдың 10 қазанындағы Раккос диетасына қатысты, ол Чарльздың таққа деген талабын растады. Оның қарттығы мен денсаулығының нашарлауына байланысты ол біртіндеп қоғамдық өмірден шықты. Ол 1308 жылдың қарашасындағы Буда синодына және 1309 жылдың 15 маусымындағы Чарльз I-нің екінші тағына отыруына жеке қатыспады; ол екі шарада өкілдерімен қатысты. Тарихшы Иван Бертений Угрин Чсак 1304 жылдан 1311 жылға дейін патша судьясы қызметін атқарғанын айтты, алайда көптеген тарихшылар оның теориясын қабылдамайды және патша судьясының лауазымы он жыл бойы бос болғанын, Чарльздың үшінші тағына отыруы толыққанды дәстүрлі құқыққа сәйкес орындалғанша сақталғанын айтады. Угрин Чсак сот функцияларын тек Сирмиядағы өзінің провинциясында ғана атқарды, сондықтан ол міндетті түрде патша судьясы лауазымын атқармады. Анжу дәуіріндегі бірінші танымал лауазым иесі Угриннің екінші туысы Джон Чсак болды.
Оның билігі
Угрин Чсак Венгрия Корольдігінің оңтүстік бөлігінде үстемдік құрып, Жоғарғы Сирмия және Сава өзені бойындағы басқа да аумақтарға бағындырды. Тарихшы Гюла Паулер оны 19 ғасырдың соңында "Сирмияның қуатты билеушісі" деп атады. Балинт Хоман оның ықпалы Транс-Драва, Сирмия және Мачшо банатына дейін жеткенін айтты. Паль Энгель мен Аттила Зсольдос жазғандай, оның билігі Пожегадан Темешварға (қазіргі Тимишоара, Румыния) дейін созылып, Пожега, Валко, Бач, Сирмия, Торонтал, Кеве және, мүмкін, Темеш пен Крашо округтерін қамтыды. 1270-ші жылдардың соңынан бастап Угрин Сирмия округін билеген болуы мүмкін, себебі содан бері округте лауазым иелері (испан) туралы ешқандай жазба қалмаған. Сол кезде Угрин көршілес Валко округінде де ықпалын кеңейтті, онда ол өз орталығы Уйлақты (Илок) салды. Жергілікті қарсыласы, патшайым Томасинаның қайтысынан кейін, ол бүкіл округті өзіне қаратып алды. 1303 жылы Валко округінің curialis өзі Угрин Чсактың "ресми өкілімін" деп атады, бұл оның аймақтағы үстемдігін көрсетеді. Альбертино Моросини Андрей III-нің қайтысынан кейін Венгриядан кеткен кезде, Угрин Пожега округіне кіріп, оның герцогтығын басып алды. Угрин Интерregnum дәуірінде Бач округінде де ықпалын арттырды. Осының нәтижесінде оның билігі Дунайдың екінші жағалауына дейін жетті. Оның өмірбаяуын жазған Петер Галамбоши Энгельдің Сирмияның шығысындағы округтер (Кеве, Крашо және Темеш) Угриннің провинциясына тиесілі деген теориясына күмән келтірді. Чарльзге деген тұрақты адалдығы үшін бірнеше тарихшы оны олигархтар қатарына жатқызған жоқ. Жас талапкер Угрин Чсактың қорғауына алынды. Ол Белакут аббаттығында (қазіргі Петроварадинге жақын, Сербия) тұрды, ол Угриннің резиденциясы Уйлақтың жанында орналасқан. Оның билігінде Чарльз сот функцияларын орындады, жерлер мен кеденді сыйлады, салықтан босату және сот еркіндігін берді, ал мұрагерсіз қайтыс болғандардың иеліктері Тажға қайтарылды. Чарльз 1307 жылы Будаға кеткеннен кейін де Угриннің аумағында жерлерді сыйлады және артықшылықтар берді, тіпті оның әскерлері қаланы басып алғанда да. Сондықтан Аттила Зсольдос провинциялық әкімшіліктегі корольдік биліктің рөліне байланысты "олигархтар" мен "облыстық билеушілер" арасында айырмашылық жасайды. Осыған сәйкес, Угрин "тек" провинциялық билеуші деп есептелсе, Чарльздің басқа да адал жақтастары, Амадей Аба немесе Стефан Акос, өздерінің иеліктерінде егемендік құқықтарын жүзеге асырған, бірақ патшаға адал болған, "адал олигархтар" ретінде қарастырылды. Аба, Акос және Кан ұлдары әкелері қайтыс болғаннан кейін Чарльзге қарсы көтерілген кезде, Чарльз Угриннің қайтысынан кейін оның иелігінде ешқандай қарсылықсыз толық патшалық билікті қалпына келтіруге қол жеткізді, тіпті оның ұлы болғанына қарамастан, патша тағайындаған испан округтердің басшысы болды, бұл оның бұрынғы провинциясына тиесілі екенін көрсетеді. Угриннің familiars патшаға қызмет етті, бірақ өздерінің билеушісіне адалдық пен бағыныштылықтарын сақтады, бұл монарх пен Угрин Чсак арасындағы билікті бөлісуді көрсетеді. Олардың ішінде Денис Зсадань Угриннің ұзақ жылдар бойы қызмет еткен адамы болды. 1308 жылы қыркүйекте Буда шіркеуінің мәртебесі мен құқықтары қалпына келтірілген кезде ол сол жерде болды. 1309 жылы маусымда ол Угриннің елшісі ретінде Чарльздің екінші тажына отыруына қатысты. Оның білікті дипломаты Бенедикт де оны шараға қатыстырды; ол үйге қайтып бара жатқанда Генрих II Кёзегидің жақтастары тұтқындады. Оның кейінгі тағдыры белгісіз. Танымал әскери басшы Пауль Гарай бастапқыда Угриннің үйіне де тиесілі болды; ол Пожега қамалының кастеланы болды, ол келген Чарльзге берілді. 1304 жылы күзде Богемияға қарсы соғысқа қатысты. 1307 жылы көршілес олигарх Стефан Драгутиннің әскерлері Угрин Чсактың иеліктерін тонады, бірақ Гарай қарсы шабуыл жасап, Драгутиннің әскерін жеңді, бұл туралы 13 қазан 1307 жылы шығарылған патша жарғысында айтылған. Драгутин мен оның әскерлерінің Валко және Сирмия округтерінде жасаған қиратуларының жазбалары, ең алдымен, 1309 және 1310 жылдары Драгутиннің Угрин Чсактың аумақтарына жиі шабуыл жасауына қатысты. Драгутиннің әскерін Джон Смаргд басқарды, бірақ ол жеңіліп, Пауль Гарайға тұтқынға түсті. Бұрын Угриннің провинциясы 1304 және 1305 жылдар аралығында Кёзегилердің шабуылдарына тап болды; алдымен олар Пожега округін, содан кейін Валко округін қиратты (Генрих Кёзеги 1305 жылдың қаңтарында өзінің жарғысын шығарды). Олардың әскерлері Энг қаласына қарай аттанды, оны Пауль Гарай азат етті. Содан кейін оның әскері біртіндеп басып кіргендерді Угриннің аумағынан қуып шықты. Угрин Чсак 1311 жылдың соңында қайтыс болды; оның ұлы Николай 1317 жылы 27 желтоқсанда Пожега округінде өзінің бұрынғы жер сыйлығын растады және бұл оқиға оның әкесінің қайтысынан кейін алтыншы жылда болғанын атап өтті. Угриннің қайтысынан кейін оның провинциясы ешқандай қарсылықсыз ыдырап, патшалық әкімшілікке бірікті. Николай әкесінің олигархиялық билігін мұраға алмағанмен, ол отбасының жеке капиталын сақтап қалды, өйткені ол өзінің жарғысын Уйлақта шығарды. Нәтижесінде, Угрин Чсактың билігі 1364 жылы оның тармағы жойылғаннан кейін Уйлаки отбасының байлығының негізі болды.