Француздық жеке құрастырылатын ұшақтар

Кіріспе

Француздық үйде жасалған ұшақтар

ұшақ

«Ұшқыш бит» – 1933 жылы алғаш ұшқан жеңіл, үйде жасалған ұшақтардың үлкен отбасы. Оның есімдік атауы Форд T үлгісінің француз тіліндегі лақап атынан келген: «Пу де ла Рут», яғни «Жолдың бітесі», себебі Генри Фордтың үнемді машинасы өте көп таралған еді. Анри Мигне әуедегі T үлгісін, қарапайым адамға арналған ұшақ жасауды армандады, содан «Пу дю Сьель» термині пайда болды. Ағылшын тілінде бұл термин «Ұшқыш бит» деп аударылды. Бастапқыда тек HM.14 үлгісіне ғана қолданылған, қазір бұл атау Мигне және басқалар жасаған ұқсас конструкциядағы ұшақтар отбасын сипаттайды.

Даму

"Flying Flea" ұшақтары француз Анри Мигнетпен жобаланды. 1920-1928 жылдар аралығында Мигнет HM.1-ден HM.8-ге дейін әртүрлі прототиптер құрастырды, ал HM.8 – оның алғашқы, шынымен ұшқан монопланы болды. HM.8 Avionnette құрастыру жөніндегі нұсқаулар Мигнеттің өзі шығарған кітабында жарияланды – ол мәтінді және суреттерді қолмен жазып, фотобаспалар жасап, кітаптарды өзі басып шығарды және мұқаулады. Бірақ Мигнет әлі де қанағаттанбады. Әсіресе, ол өзінің жақсы ұшқыш емес екенін және дәстүрлі ұшақта руль мен бағытты үйлестірудің қиын екенін сезінді. Ол одан қарапайым шешім іздеді. 1929-1933 жылдар аралығында ол прототиптер құрастыруды және оларды Суассон қаласының жанындағы үлкен далада сынауды жалғастырды. Көптеген ерекше және инновациялық конструкциялармен жасалған тәжірибелердің нәтижесінде HM.14 пайда болды.

HM.14

1933 жылы Мигнет өзінің HM.14 ұшағында алғаш рет сәтті ұшып, оны көпшілікке көрсетті. 1934 жылы ол өзінің "Le Sport de l'Air" кітабында жобалар мен құрастыру нұсқауларын жариялады. 1935 жылы ол ағылшын тіліне аударылып, АҚШ-та "Practical Mechanics" журналында жарияланды, бұл әлемдегі жүздеген адамды өздерінің "Ұшатын блохаларын" жасауға ынталандырды. Мигнеттің HM.14 прототипінің алғашқы нұсқасы Aubier Dunne 500 см³ екі тактілі мотоцикл қозғалтқышымен жабдықталған. Оның қанаттарының ені 6 метр, ұзындығы 4 метр, ал жалпы салмағы – 40 кг. Ұлыбритания мен Францияда жүргізілген зерттеулер мәселені анықтады (HM.14 екі елде де үлкен ұшақтардың масштабты модельдерін сынау үшін қолданылатын жел тоннельдеріне сыюға жеткілікті кішкентай болды) және жобаға түзетулер енгізілді. Апаттардың тудырған жағымсыз жарнама толқыны Мигнеттің өміріне кері әсер етті және негізгі Мигнет конфигурациясының қауіпсіз екенін жүздеген үй жасаған ұшақтар мен зауытта жасалған микроұшақтар көрсеткеніне қарамастан, бүгінгі күнге дейін осы үлгімен байланысты болып қалуда. Олардың ішінде: HM.18 – 1937 жылғы, бір орындық, жабық кабиналы, 35 а.к. қуатты "Менгин" қозғалтқышы бар. HM.293 – 1946 жылғы, ірі ұшқыштарға арналған бір орындық нұсқасы, әдетте 50–60 а.к. қуатты Volkswagen ауамен салқындатылатын қозғалтқышымен жабдықталған. Жобаларды Falconar Avia және Францияның Рокфорт қаласындағы Родольф Грунбергтен алуға болады. HM.310 Estafette – 1952 жылғы, екі орындық, жабық кабиналы, 67 кВт (90 а.к.) Continental C90 12F қозғалтқышы бар. HM.380 – 1957 жылғы, екі орындық, жабық кабиналы, 1100 фунт (500 кг) жалпы салмағы, әдетте 60–100 а.к. қуатты қозғалтқышы бар. Жобалары әлі де Falconar Avia-дан қолжетімді. HM.1000 Balerit – 1986 жылғы, екі орындық, зауытта жасалған микроұшақ, түрткіш винті, артқа орнатылған 64 а.к. Rotax қозғалтқышы бар, Мигнеттің ұлы мен жүрегі жобалаған және француз әскері қолданған. Қонуға дайындалғанда, ұшқыш жылдамдық алу үшін таяқты алға итеріп, ұшақтың жылдамдығын арттырады. Жылдамдық артқан сайын, үлкен шабуыл бұрышымен жұмыс істейтін артқы қанат көтеріліп, ұшақтың мұрнын одан әрі төмен түсіреді. Ұшқыштың әдеттегі реакциясы – таяқты кері тарту. Бұл әрекет алдыңғы қанаттың шабуыл бұрышын арттырып, қанаттың артқы жиегін төмендетеді. Алдыңғы қанаттың артқы жиегі артқы қанаттың алдыңғы жиегіне жақын болғандықтан, алдыңғы қанаттан төмен ағып жатқан ауа артқы қанаттың үстінен жылдамдап өтеді, нәтижесінде артқы қанат алдыңғы қанаттан тезірек көтеріледі, мұрынның одан әрі төмен түсуіне және тікелей жерге ұшуға себеп болады. Аэродинамикалық кедергілерді болдырмау үшін қанаттың пішіні мен арақашықтығы өзгертілді, ал кейінгі Мигнет "Блохалары" жобаларында осы өзгерістер енгізілді. 1939 жылға қарай әуеде көптеген жетілдірілген "Ұшатын блохалар" болды, бірақ ұшақ өзінің қауіпті беделін толыққанды жеңе алмады. Қазіргі заманғы ұшақ әуесқойлары өздерінің ұшақтарын жасауды жалғастырып, жылдар бойы бастапқы HM.14 дизайнын және оның туындыларын өзгертеді, ал Ұлыбританиядан тыс жерлерде, мысалы, Австралияда оларды сәтті пайдаланады. Мысалы, француз әуесқойлары маусым айында жыл сайын кездеседі. Қазіргі HM.14 құрастырушылары әдетте әуе бетін және арматураны немесе тіпті HM.360 сияқты кейінгі Мигнет үлгілерінен барлық қанаттарын HM.14 фюзеляжына бейімдейді, нәтижесінде түпнұсқаның ретро көрінісімен қауіпсіз және сенімді ұшақ жасалады. 2011 жылы Францияның Рокфор қаласындағы Родольф Грунберг HM.293 бір орындығының жобаларын сатуды жалғастырды.

In 1933, Mignet successfully flew for the first time in his HM.14, the original flying flea, and publicly demonstrated it. In 1934, he published the plans and building instructions in his book Le Sport de l'Air. In 1935, it was translated into English in Britain and serialised in Practical Mechanics in the USA, prompting hundreds of people around the world to build their own Flying Fleas. Mignet's original HM.14 prototype aircraft was powered by a Aubier Dunne 500 cc two stroke motorcycle engine. It had a wingspan of 19.5 feet (6 m), a length of 11.5 feet (4 m) and a gross weight of It had a usable speed range of 25–62 mph (40–100 km/h). Studies in the UK and France revealed the problem (the HM.14 was small enough to fit in wind tunnels in both countries usually used for scale models of larger aircraft) and corrections were made to the design. Unfortunately, the wave of bad publicity created by the crashes dogged Mignet for the rest of his life and continues to be associated with the design today despite the fact that the basic Mignet configuration has proven to be safe in hundreds of successful homebuilt aircraft and factory built microlights. Some of these are:

HM.18 – 1937, single seat, enclosed cockpit, 35 hp Mengin engine. HM.18 – 1937, single seat, enclosed cockpit, 35 hp Mengin engine. HM.293 – 1946, single seat variant for larger pilots, typically powered by 50–60 hp Volkswagen air cooled engine. Plans are available from Falconar Avia and also from Rodolphe Grunberg of Rocquefort, France. HM.310 Estafette – 1952, two seat, enclosed cockpit, 67 kW (90 hp) Continental C90 12F engine. HM.380 – 1957, two seat, enclosed cockpit, 1100 lb gross weight, typically powered by 60–100 hp engine. Plans still available from Falconar Avia. HM.1000 Balerit – 1986, two seat factory built microlight, pusher propeller, rear mounted 64 hp Rotax engine, designed by Mignet's son and nephew and used by the French Army. When on approach to land, the pilot would push the stick forward to gain speed for the flare and landing. As speed built up, the rear wing, operating at a greater angle of attack would gain lift and pitch the aircraft's nose further downward. The pilot's normal reaction would be to pull back on the stick. This action would increase the angle of attack on the front wing by lowering the trailing edge of the wing. Because the trailing edge of the front wing was close to the leading edge of the rear wing, the front wing's downwash would accelerate the air over the rear wing and cause it to gain lift more quickly than the front wing, resulting in an ever increasing nose pitch down and flight directly into the ground. Changes to the airfoil section and wing spacing prevented aerodynamic interference and later Mignet Flea designs incorporated these changes. By 1939, there were many improved Flying Fleas in the air, but the aircraft never completely overcame its dangerous reputation. Modern aircraft enthusiasts have continued to build their own aircraft, and vary the original HM.14 design and its derivatives over the years, and outside the UK, they are successfully flown in countries like Australia. French enthusiasts, for example, hold an annual meeting every June. Modern HM.14 builders generally adapt the airfoil and rigging or even the entire wings from later Mignet models, such as the HM.360, to the fuselage of the HM.14 to create a safe and reliable aircraft with the retro look of the original. In 2011 Rodolphe Grunberg of Roquefort, France was still offering plans for the HM.293 single seater for sale.