Кіріспе

Динозаврлардың жойылған туысы

Дикреозавридтер – диплодокоидты сауроподтар отбасы. Дикреозавридтер, Диплодоцидтермен қатар, Flagellicaudata тобының бір бөлігін құрайды. Дикреозавридтерге Амаргазавр, Сууассеа, Дикреозавр және Брахитрахелопан сияқты туыстар кіреді. Осы отбасының қазбалары Солтүстік Америкада, Азияда, Африкада және Оңтүстік Америкада табылған. 2023 жылы Үндістанда дикреозавридтердің қазбасы алғаш рет табылды. Олардың геологиялық мерзімі ерте немесе орта юрадан ерте кредаға дейін созылады. Дикреозавридтердің небары ғана бір бөлігі креда кезеңіне дейін тірі қалды, олардың ең жасы Амаргазавр болды. Бұл топты алғаш рет 1914 жылы неміс палеонтологы Вернер Яненш Танзанияда Дикреозаврды тапқанда сипаттаған. Дикреозавридтер басқа сауроподтардан салыстырмалы түрде қысқа мойнымен және кішкентай дене мөлшерімен ерекшеленеді. Сууассеаның Дикреозавридтер немесе Диплодоцидтерге жатқызылуы Дикреозавридтердің эволюциясы үшін маңызды биогеографиялық мағынаға ие.

Жіктеу

Дикреозауридтер Diplodocoidea тобының бір бөлігі және Diploidocidae тобының туыс тобы болып табылады. Соңғы екі онжылдықта бұл топтың белгілі әртүрлілігі екі есеге артты. 2016 жылы жасалған қайта қарау Амаргатитанды да Дикреозавридтерге жатқызды. 2018 жылы Pilmatueia деген жаңа туыс сипатталды. Дикреозауридтер кіші дене мөлшері және қысқа мойындары арқасында өз туыс тобынан, диплодоцидтерден және көптеген завроподтардан ерекшеленеді. Дикреозауридтер – гигантизммен сипатталатын монофилеттік Neosauropoda кладының дамыған завроподтары. Дикреозауридтердің салыстырмалы түрде кіші дене мөлшері оларды Neosauropoda кладының басқа таксондарынан ерекшелейтін маңызды ерекшелік етеді.

Филогения

Dicraeosauridae-дің бірнеше әртүрлі филогениясы ұсынылған және топ ішіндегі кладистика әлі шешілмеген. Suuwassea кейде базалық дикреозаурид, ал кейде базалық диплодокоид ретінде қарастырылады. Цхопп және оның әріптестері 2015 жылы жариялаған филогения мынадай:

Тамақтандыру тәртібі

Савроподтар ретінде дикреозауридтер міндетті түрде шөппен қоректенеді. Олардың салыстырмалы түрде кішкентай мойындары мен бас сүйегінің пішініне байланысты, дикреозавридтер мен диплодоцидтер негізінен жерге жақын немесе орташа биіктіктегі өсімдіктермен қоректенген деп болжанады. Алайда, белгілі туыстарымен салыстырғанда, Дикреозавр ерекшелігі – жоғарғы және төменгі жақтарында тең санында тістері бар, бірақ төменгі жақтағы тістері баяу тозады. Олардың дене ұзындығы 10–13 метрді құрайды. Олардың жалпы синопоморфиясы он үш: плевроцельдері жоқ арқалық омыртқалар, сквамозада ішке қарай бағытталған тік бұрыш және субтриангуляр пішінді тіс симфизі.

Таралу және эволюция

Дикреозауридтердің алғашқы үлгілері Африка, Оңтүстік Америка және Солтүстік Американың үш құрлығынан табылды. Түрлердің таралуы негізінен Гондванаға тән, Солтүстік Американың Сууассаясынан басқа. Сууассаның Солтүстік Америкада кездесуі дикреозавридтер арасында ерекше жағдай, сондықтан Сууассаның дұрыс таксономиялық жіктелуі маңызды. Бұл топ, шамасы, Солтүстік Америкадағы ортаңғы юра кезеңінде диплодоцидтерден бөлініп, содан кейін Гондванаға тараған, ең көп түрлері Шығыс Африка мен Оңтүстік Америкада кездеседі. Амаргазавр – ерте креда кезеңіне дейін тірі қалған дикреозавридтердің соңғы туысы болды. Жақында Тар шөлінен 2023 жылы 167 миллион жыл бұрынғы дикреозауридтің қазбасы табылды. Бүгінгі күні Үндістанның ыстық кеңістігі Тетис мұхитымен шектесетін жасыл тропикалық жағажай болды, ол мезозой дәуірінде түрлі динозаврларға орталық болды. Бұл табыс Азия құрлығындағы осындай алғашқы жағдай және әлемдік қазбалар тізіміндегі ең көне үлгі болып табылады.