Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музыканы көпшілік алдында орындау құқығы
Right to perform music in public
Орындау құқығы – музыканы көпшілік алдында орындауға берілген құқық. Бұл авторлық құқық заңнамасының бір бөлігі болып табылады және музыканың авторы/өлең жазушысы мен баспасына төлем жасауды талап етеді (роялтилер әдетте олардың арасында 50/50 үлесте бөлінеді). Көрермендері қалыпты достар мен туыстар шеңберінен тыс болса, көпшілік орында өткізілетін қойылымдар "көпшілікке арналған" деп есептеледі, мысалы концерттер, түнгі клубтар, мейрамханалар және т.б. Көпшілік орындауға телеарналар мен кабельдік телеарналар, радио және тікелей эфирде берілетін кез келген музыкалық орындалулар да жатады. Әнді көпшілік алдында орындауға авторлық құқық иесінен немесе ұжымдық құқықтар ұйымынан рұқсат алу қажет.
Performing rights are the right to perform music in public. It is part of copyright law and demands payment to the music's composer/lyricist and publisher (with the royalties generally split 50/50 between the two). Performances are considered "public" if they take place in a public place and the audience is outside of a normal circle of friends and family, including concerts nightclubs, restaurants etc. Public performance also includes broadcast and cable television, radio, and any other transmitted performance of a live song. Permission to publicly perform a song must be obtained from the copyright holder or a collective rights organization.
Америка Құрама Штаттары
АҚШ-та радио хабар таратушылар музыканы пайдалану құқығы үшін екі түрлі жолмен төлей алады: олар музыканың авторлық құқығына ие болған тұлғадан (көбінесе баспагерден) тікелей рұқсат немесе лицензия алады, немесе ASCAP, BMI, SESAC ұйымдарынан өз репертуарындағы барлық музыканы пайдалануға лицензия алады. ASCAP, BMI және SESAC – АҚШ-тағы үш орындау құқығын басқару ұйымы. Олар радио хабар таратушылардан төлем алғаннан кейін музыка авторлары мен баспагерлеріне сыйақы төлеуге жауапты.
In the United States, broadcasters can pay for their use of music in one of two ways: they can obtain permission/license directly from the music's copyright owner (usually the publisher), or they can obtain a license from ASCAP, BMI, SESAC to use all of the music in their repertoires. ASCAP, BMI and SESAC are the three performing rights societies in the U. S. and once they receive payment from the broadcasters they are responsible for compensating the music authors and publisher.
"Авторлық құқықты іске асыру"
Авторлық құқық иесінің орындау құқығын реттейтін негізгі ережелер АҚШ Авторлық құқық туралы заңның 106-бабының 4 және 6-тармақшаларында келтірілген. S.106 авторлық құқық иеленушісінің эксклюзивті құқықтарын тізімдейді, ал 4 және 6 тармақшалары авторлық құқық иеленушісінің жария орындауға болатын нақты қорғалған туындыларды көрсетеді. 6-тармақша 1996 жылы дыбыс жазулардың иелеріне өздерінің туындыларын жария түрде орындаудың эксклюзивті құқығын беру мақсатымен қосылды. 1996 жылға дейін дыбыс жазуларға авторлық құқық иелерінің жария орындау құқығы болмаған, бірақ түзетуден кейін дыбыс жазуларға диджиталды аудио тарату арқылы шектеулі жария орындау құқығы берілді. Анықтама кинофильмдер немесе басқа да аудиовизуалды туындылар үшін кеңейтіледі, онда туынды кез келген тізбекпен көрсетілгенде немесе туындыға сүйемдесетін дыбыстар естілгенде орындалған болып есептеледі.
The primary provisions governing the performing rights of the copyright owner are given under subsections 4 and 6 of § 106 of the U. S. Copyright Act. S.106 lists the exclusive rights held by the owner of copyright and subsections 4, 6 lists out the specific protected works that the owner can publicly perform. Subsection 6 was added in 1996 in order to allow owners of sound recordings the exclusive right to perform their work publicly. Before 1996, the owners of copyright in sound recordings did not enjoy any rights of public performance but after the amendment a limited right of public performance by means of a digital audio transmission was granted to sound recordings. The definition gets broader in the case of a motion picture or other audiovisual work where a work is performed when its images are shown in any sequence or when the sounds accompanying the work are audible.
CableVision шешімі
Картүн Нетворк ісінде LP v. CSC Holdings, Inc., 536 F.3d 121 (2d Cir. 2008), авторлық құқық иелерінің консорциумы, соның ішінде Turner Broadcasting, 20th Century Fox, Paramount Pictures және Disney олардың еншілес компанияларымен бірге Cablevision-ді "Remote DVR" технологиясы үшін сотқа берді, бұл адамдарға бұрын сақталған мазмұнды тоқтатуға, жазуға, қайталауға және кері ойнатуға мүмкіндік берді. Арыз беруші жаңа технологияны үш негізде сынға алды. Біріншіден, қорғалған туындының бөліктерін кеңжолақты медиа маршрутизаторы буферінде тіпті қысқа уақыт сақтаудың өзі авторлық құқық иесінің туындыны көбейту құқығын бұзу болып табылады. Екіншіден, Cablevision қатты дискісіне сақталған көшірмелер де авторлық құқық иесінің туындыны көбейту құқығын бұзу болып табылады. Үшіншіден, авторлық құқыққа ие туындыны Cablevision серверлерінен олардың клиенттеріне беру авторлық құқық иесінің туындыны көпшілік алдында орындау құқығын бұзу болып табылады. Апелляциялық сот бірінші сот шешімін күштен шығарып, Cablevision пайдасына шешім шығарды. Үшінші талапты қабылдамаса да, сот Cablevision аталған хабарды таратуға жауапты екенін жорамалдады. Заңның 2(d) тармағы туындының "авторы" ұғымын анықтайды. 2(d)(ii) тармақшасына сәйкес, композитор музыкалық туындының "авторы" болып табылады. Алайда, 1994 жылғы түзетумен Заңға 2(d)(v) және 2(d)(vi) тармақшалары қосылды, оларға сәйкес автор кинематографиялық фильмнің немесе дыбыс жазбасының продюсері болуы тиіс; немесе әдеби, драмалық, музыкалық немесе көркем туынды компьютерлік түрде жасалған жағдайда, туындыны жасауға себепші болған адам. 17-бап белгілі бір ерекшеліктерді ескере отырып, туындының авторын негізгі авторлық құқықтың "бірінші иесі" деп санайды. Бұл ерекшеліктердің мәнісі мынада: автор егер басқа біреудің жұмысында туынды жасаса, авторлық құқық жұмыс берушіге (авторға емес) тиесілі болады, егер келісімшартта басқаша көзделмесе. Заңның 14-бабы авторлық құқықпен қорғалатын туындылардың иелеріне қатысты белгілі бір құқықтарды береді, олардың бірі – көпшілік алдында орындау (немесе көпшілікке жеткізу) құқығы. 14(a)(iii) тармақшасы әдеби, драмалық немесе музыкалық туындыны көпшілік алдында орындауға немесе көпшілікке жеткізуге рұқсат береді. 14(c)(ii) тармақшасы көркем туындыларды көпшілікке жеткізуге ұқсас құқық береді, ал 14(d)(iii) және 14(e)(iii) тармақшалары осы құқықты тиісінше кинематографиялық фильмдерге және дыбыс жазбаларына береді. Әдетте, жазылған әннің 3 авторлық құқығы болады. "Музыкалық туынды" – музыкалық әуен, үйлесім және ырғақ, ал "әдеби туынды" – оны сүйемелдейтін сөздер. Музыкалық туындының композиторы музыкалық туындының "авторы" болып есептеледі, ал әдеби туындының авторы – ән сөзін жазған адам. Үшінші "туынды" – "дыбыс жазуы", ол музыкалық және әдеби туындыны тұрақты ортаға жазғанда пайда болады. Жазуға жауапты продюсер дыбыс жазуының "авторы" болып саналады. Осы туындылардың әрқайсысына авторлық құқық туралы заңға сәйкес жеке құқықтар беріледі (олардың бірі – көпшілік алдында орындау құқығы), туындылардың бірі келісім бойынша екіншісі үшін жасалғанына қарамастан. Сондықтан, тіпті продюсер ән жазу үшін өнерпазды жалдаған кезде де продюсердің авторлық құқығы тек әннің өзіне ғана қолданылады (осы "синхрондау құқығы" деп аталады), ал негізгі мәтін, гармония, әуен және ырғақ емес – осы құқықтар әлі де түпнұсқа авторларға тиесілі. Авторлық құқық туралы заңның 13(4) тармағы кинематографиялық фильмге енгізілген "дыбыс жазуы" жеке авторлық құқыққа ие бола алатынын, ол кинематографиялық фильмдегі авторлық құқықтан бөлек және ерекшеленетінін ескереді. Осылайша, осы ереже сондай-ақ "дыбыс жазбасына" енгізілген музыкалық және әдеби туындылардың жеке авторлық құқықтарының дыбыс жазбасындағы авторлық құқықтан ерекшеленетінін мойындайды. Сондықтан заң әр санаттағы туындыларды басқа туындыға қосылғандарына қарамастан, өзіндік қорғалатын жеке меншік құқығы ретінде таниды. Осылайша, музыкалық туындының композиторы немесе әдеби туындының авторы "дыбыс жазуын" жасау үшін продюсерге лицензия бергенімен, өз туындыларына авторлық құқықтарды сақтап қалуы мүмкін. Бұл кинематографиялық фильмге енгізілген "дыбыс жазуы" үшін де дәл солай. Алайда Жоғарғы Сот бұрын 13(4) тармақтың мәнін ескермеген, әсіресе, мемлекеттік қызмет көрсету мәселесі бойынша. Indian Performing Rights Society v Eastern Indian Motion Pictures Association & Ors. ісінде, ән мәтіні немесе музыкалық туындының авторы авторлық құқығының бір бөлігін бөліп, оны кинофильмге енгізуге кинопродюсерге рұқсат берген кезде, продюсер туындыны көпшілік алдында орындаудың толық құқығын алады, автордың музыкалық туынды немесе мәтіннің авторынан қосымша рұқсат алудың қажеті жоқ деп шешім шығарды. Сот 13(4) тармақтағы идеяны ескермеді, музыкалық туындылардың авторлары фильмге енгізу үшін лицензия бергеннен кейін де көпшілік алдында орындаудың жеке құқығын сақтайды. Сот тек 17-баптың мәтініне сүйенді, егер келісімшартта басқаша көзделмесе, кинопродюсерлер өз фильмдеріне енгізілген авторлық құқықпен қорғалатын туындылардың толық иесі болады деп шешті. Заң шығарушылар 2012 жылғы Авторлық құқық (өзгеріс) заңының қабылдануы арқылы сот шешімінің әсерін жоюға тырысты. Осы түзетудің нәтижесінде авторлар музыка мен мәтіндегі құқықтарын сақтайды, тіпті олар кинематографиялық фильм үшін жасалған болса да, 17-бапта айтылғандарға қарамастан. Музыкадағы синхрондау құқықтары продюсерлерге лицензияланғаннан кейін авторлар музыка мен мәтіндегі көпшілік алдында орындау құқығы сияқты қалған құқықтардың иесі болып қалады. Осы қалған құқықтарды да авторлар лицензиялай алады, бірақ авторлар белгілі бір ең төменгі роялтиге құқылы болады. 2012 жылғы Өзгеріс заңы 2017 жылғы Қайта жою және түзету (екінші) заңымен 2018 жылдың қаңтарында күштен шығарылды.
In the case of Cartoon Network, LP v. CSC Holdings, Inc., 536 F.3d 121 (2d Cir. 2008), a consortium of copyright holders including Turner Broadcasting, 20th Century Fox, Paramount Pictures and Disney along with their subsidiaries sued Cablevision for its "Remote DVR" technology which allowed people to pause, record, replay and rewind previously stored content. The plaintiff challenged this new technology on three grounds. That even the brief retention of the slices of the protected work in the Broadband Media Router buffer infringed on the plaintiff's right to reproduce the work. That the copies saved on the Cablevision hard drive also constituted an infringement on the plaintiff's right to reproduce the work. That the transmission of the copyrighted work from the Cablevision servers to their customers infringed on their right to public performance of the work. The Court of Appeal reversed the finding of the Trial Court and decided in Cablevision's favor. While rejecting the third contention raised by the plaintiff the court assumed for the sake of its argument that Cablevision was indeed responsible for the transmission. Section 2(d) of the Act defines the meaning of “author” of the work. According to section 2(d) (ii), the composer shall be the “author” of a musical work. However, sections 2(d)(v) and 2(d)(vi) were added to the Act by virtue of the 1994 amendment, according to which an author shall also be producer of the cinematograph film or sound recording; or “the person who causes the work to be created” when the literary, dramatic, musical or artistic work is computer generated. Section 17 deems the author of a work to be the “first owner” of the underlying copyright, subject to certain exceptions. The crux of these exceptions is that whenever an author creates a work during the course of employment of another, the employer (and not the author) will own the copyright unless there is a contract to the contrary. Section 14 of the Act accords certain rights in respect of owners of copyrighted works – the right of public performance (or communication to the public) being one of them. Section 14(a)(iii) allows the a literary, dramatic or musical work to be performed in public, or communicated to the public. Section 14(c)(ii) confers a similar right of communication to the public for artistic works, while sections 14(d)(iii) and 14(e)(iii) confer this right on cinematograph films and sound recordings respectively. A recorded song would typically have 3 copyrights. The ‘musical work’ is the musical melody, harmony and rhythm, and the ‘literary work’ is the accompanying lyrics. The composer of the musical work is deemed to be the ‘author’ of the musical work and the person penning the lyrics in deemed to be the ‘author’ of the literary work. The third ‘work’ is the ‘sound recording’ which is created when the musical work and the literary work are recorded onto a fixed medium. The producer responsible for the recording is deemed to be the ‘author’ of the sound recording. Each of these works would be allowed their own separate set of rights (the right of public performance being one of them) under the Copyright Act, regardless of one work being created for another by virtue of an agreement. Therefore, even when a producer has engaged an artist to write a song, the producer’s copyright only extends to the song itself (referred to as a ‘synchronisation right’), and not the underlying lyrics, harmony, melody and rhythm – the rights for which would still vest with the original authors. Section 13(4) of the Copyright Act recognizes the fact that a ‘sound recording’ incorporated in a cinematograph film can continue to have an individual copyright, separate and distinct from the copyright in the cinematograph film. Similarly, this provision also recognizes that a musical work and literary work incorporated in a ‘sound recording’ can have individual copyrights that are distinct from the copyright in the sound recording. Therefore, the law recognizes each category of works as a separate property right that is protected by itself despite being incorporated into another work. Thus, the composer of a musical work or the author of a literary work can continue to maintain copyright in their works despite licensing the same to the producer for the creation of a ‘sound recording’. The same stands true for a ‘sound recording’ that is incorporated into a cinematograph film. However, the Supreme Court has ignored the ambit of section 13(4) in the past, specifically with regard to public performance. In Indian Performing Rights Society v Eastern Indian Motion Pictures Association & Ors., it was held that once the author of a lyric or a musical work parts with his portion of his copyright by authorizing a film producer to incorporate it in a cinematographic film, the producer acquires the exclusive right of performing the work in public, without having to secure any further permission of the author of the musical work or lyric. The Court ignored the idea contained in section 13(4), that authors of musical works retain an independent right of public performance even after licensing the same for incorporation in a film. The Court merely relied on the text of section 17, holding that in the absence of a contract to the contrary, the film producers would be exclusive owners of the copyrighted works which were incorporated into their films. The Legislature sought to negate the effect of the Court's judgement by enacting the Copyright (Amendment) Act 2012. As a result of this amendment, the authors would own their rights in the music and lyrics even if they were created for the purpose of a cinematograph film, regardless of anything mentioned in section 17. Once the synchronisation rights in the music have been licensed to the producers of the cinematograph film, the authors continue to own the remaining rights such as the public performance rights in the music and lyrics. These remaining rights too could be licensed away by the authors but the authors would be entitled to certain minimum royalties. The 2012 Amendment Act was repealed in January 2018 by the Repealing and Amending (Second) Act, 2017.