Тиффоно-Демьянов қайта құруы: амин тобы бар циклоалкандарды бір көміртегіге ұлғайтудың оңай әдісі. Циклопропаннан циклооктангa дейін қолданылады, 5-7 мүшелі циклдері ең тиімді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тифен-Демьянов қайта құрылымы (TDR) — 1-аминметилциклоалканолдың азот қышқылымен химиялық реакциясы, нәтижесінде кеңейтілген циклокетон пайда болады. Тифен-Демьянов сақинасын кеңейту, Тифен-Демьянов қайта құрылымы немесе TDR, амин тобы бар циклоалкандар мен циклоалканолдарды бір көміртегіге ұлғайтудың оңай жолын ұсынады. Циклопропаннан циклооктана дейінгі сақиналар Тифен-Демьянов сақинасын кеңейтуге белгілі бір деңгейде қолданылады. Бастапқы сақинаның мөлшері артқан сайын шығым азаяды, ал TDR бес, алты және жеті мүшелі сақиналарды синтездеу үшін ең қолайлы. Тифен-Демьянов сақинасын кеңейтудің маңызды синтетикалық қолданылуы – бициклдік немесе полициклдік жүйелерде. Бұл реакция бойынша бірнеше шолу жарияланған.
The Tiffeneau–Demjanov rearrangement (TDR) is the chemical reaction of a 1 aminomethyl cycloalkanol with nitrous acid to form an enlarged cycloketone. The Tiffeneau–Demjanov ring expansion, Tiffeneau–Demjanov rearrangement, or TDR, provides an easy way to increase amino substituted cycloalkanes and cycloalkanols in size by one carbon. Ring sizes from cyclopropane through cyclooctane are able to undergo Tiffeneau–Demjanov ring expansion with some degree of success. Yields decrease as initial ring size increases, and the ideal use of TDR is for synthesis of five, six, and seven membered rings. A principal synthetic application of Tiffeneau–Demjanov ring expansion is to bicyclic or polycyclic systems. Several reviews on this reaction have been published.
Ашылу
Қазір Тиффено-Демьянов қайта құрылымдалуы (TDR) деп аталатын реакция екі қадамда ашылды. Бірінші қадам 1901 жылы орыс химигі Николай Демьянов аминметилциклоалкандардың азот қышқылымен өңделгенде жаңа өнімдер беретінін анықтағанда орын алды. Бұл өнім 1903 жылы кеңейтілген спирт екені анықталғанда, Демьяновтың қайта құрылымдалуы атауы пайда болды. Демьяновтың қайта құрылымдалуы кейіннен өнеркәсіпте және синтетикалық органикалық химияда сәтті қолданылды. Дегенмен, оның қолданылу саласы шектеулі. Демьяновтың қайта құрылымдалуы негізінен төрт, бес және алты мүшелі аминметилциклоалкандар үшін жарамды. Сонымен қатар, алкендер мен кеңейтілмеген циклоалкогольдер қосалқы өнімдер ретінде түзіледі. Бастапқы циклоалканның мөлшері артқан сайын, өнімділік төмендейді. Екінші дүниежүзілік соғыстан бірнеше жыл бұрын француз ғалымдары жасаған жаңалық қазіргі ТДР реакциясына әкелді. 1937 жылы Тиффено, Вейл және Чубар Comptes Rendus журналында 1-аминметилциклогексанолдың азот қышқылымен өңделгенде циклогептанонға оңай түрленіп кететінін жариялады. Бұл сақинаның тым үлкен болуына байланысты, авторлар оны бірден Демьяновтың қайта құрылымдалуымен байланыстырмады. Олар өз реакцияларының 1906 жылы Уоллак ашқан реакцияға ұқсас деп ойлады. Перманганатпен тотығу кезінде циклогликольдер сусызданып, эпоксид аралық арқылы альдегидке айналады. Авторлар деаминация нәтижесінде ұқсас эпоксид аралық зат пайда болып, одан кейін сақинаны ұлғайтатын циклокетон түзілетінін болжады. Алайда, кейін ғалымдар осы реакциялардың байланысты екенін түсіне бастады. 1940 жылдардың басына қарай TDR органикалық химияда кеңінен танымал болды. Тиффеноның жаңалығы Демьяновтың қайта құрылымдалуының синтетикалық мүмкіндіктерін кеңейтті, енді жеті және сегіз көміртек атомынан тұратын сақиналарды да ұлғайтуға болады. Циклокетонды циклоаминоалкогольге оңай түрлендіруге болатындықтан, бұл жаңа әдіс органикалық химиктер арасында тез танымал болды.
The reaction now known as the Tiffeneau–Demjanov rearrangement (TDR) was discovered in two steps. The first step of occurred in 1901 when Russian chemist Nikolai Demyanov discovered that aminomethylcycloalkanes produce novel products upon treatment with nitrous acid. When this product was identified as the expanded alcohol in 1903, the Demjanov rearrangement was coined. The Demjanov rearrangement itself has since been successfully used in industry and synthetical organic chemistry. However, its scope is limited. The Demjanov rearrangement is only best suited for expanding four, five, and six member aminomethylcycloalkanes. Moreover, alkenes and un expanded cycloalcohols form as by products. Yields diminish as the starting cycloalkane becomes larger. A discovery by French scientists a few years before World War II would result in the modern TDR reaction. In 1937, Tiffeneau, Weill, and Tchoubar published in Comptes Rendus their finding that 1 aminomethylcycloahexanol converts readily to cycloheptanone upon treatment with nitrous acid. Perhaps due to such a large ring being expanded, the authors did not immediately relate it to the Demjanov rearrangement. Instead, they envisioned that their reaction was similar to one discovered by Wallack in 1906. Upon oxidation with permanganate, cycloglycols will dehydrate to yield an aldehyde via an epoxide intermediate. The authors postulated that deamination resulted in a similar epoxide intermediate that subsequently formed a ring enlarge cycloketone. However, in the time that followed, scientists began to realize that these reactions were related. By the early 1940s, TDR was in organic vernacular. Tiffeneau's discovery enlarged the synthetic scope of the Demjanov rearrangement as now seven and eight carbon rings could be enlarged. Since the resulting cycloketone could be easily converted to a cycloaminoalcohol again, this new method quickly became popular among organic chemists.
Негізгі механизм
Реакцияның негізгі механизмі – амин тобының азот қышқылымен диазотталған түзілуі, одан кейін азоттың бөлінуі және біріншілік карбокатионның қалыптасуы. Сақина кеңеюімен жүзеге асырылатын изомеризациялық реакция тұрақтырақ оксион ионын құрайды, ол депротонды болады.
The basic reaction mechanism is a diazotation of the amino group by nitrous acid followed by expulsion of nitrogen and formation of a primary carbocation. A rearrangement reaction with ring expansion forms a more stable oxonium ion which is deprotonated.
Механизмнің алғашқы дамуы
Химиктер сол кезде 1-аминметилциклоалкогольді симметриялы болғанда нитрат қышқылымен әрекеттескенде қандай өнім түзілетінін жақсы білгенімен, реакция механизмі туралы маңызды пікірталас 1980 жылға дейін жалғасты. Ғалымдар 1-аминметилциклоалкогольдер мен көпірлі цикложүйелерде реакция жүргізілген кезде алынатын өнімдердің алуан түрлілігін түсіне алмады. Күні бүгінге дейін бұл реакцияның одан да нәзік механизмдерін анықтау және қажетті кеңейтілген өнімнің мөлшерін арттыру мақсатында тәжірибелер жүргізілуде. 1960 жылы Мичиган университетінің профессоры Питер А. Смит пен Дональд Р. Бэр TDR (Тиффено-Демьянов қайта құрылымы) туралы мақала жариялады. Олар ұсынған механизм сол кездегі ғалымдардың TDR-ді түсіну деңгейін көрсетеді. Бэр мен Смит ұсынған механизм – бірнеше деректердің жиынтығы. 1950 жылдардың басынан бері көптеген ғалымдар TDR механизміне карбоний ионының қатысатынын болжады. Дегенмен, TDR механизмін дамытудағы маңызды қадам – аминдердің азот қышқылымен реакцияласуының себептерін түсіну болды. 1950 жылдардың соңында жүргізілген кинетикалық зерттеулер ғалымдарды азот қышқылының аминмен реакцияласып, алдымен азот қышқылының туындысын, мүмкін N2O3 түзілетініне сендірді. Бұл туынды TDR үшін дұрыс болмаса да, сол кездегі ғалымдар оның аминмен реакцияласып, диазоний ионын түзіретініне келді. Бұл диазоний ионының тұрақсыздығы TDR механизмінде карбокатионның бар екенін көрсететін нақты дәлел болды. TDR механизміне әсер ететін тағы бір фактор – реакция Тиффено ашқан жағдайларда оңай жүретіні болды. Реактивке спирт тобын қосу арқылы реакция жылдамдығы мен өнімділігі қарапайым Демьянов қайта құрылымымен салыстырғанда едәуір артты. Сонымен қатар, олефиндер сияқты қосалқы өнімдердің пайда болуы азайды. Осы бақылаулар Смит пен Бэрдің механизмін құруға негіз болды. Сутегінің болуы реакция барысында гидридтік және көміртектік орын ауыстырулардың бәсекелес болатынын көрсетеді. Бұл орын ауыстыру ықтимал, себебі ол оң зарядты 1-ші көміртектен 3-ші көміртеке ауыстырады. Су сияқты әлсіз негіздік ортада бұл жаңа аралық зат E1 механизмі арқылы олефинді түзе алады. Мұндай олефиндер Демьянов қайта құрылымында кездеседі, бірақ TDR-де жоқ. Спирттің болуы осы E1 реакциясының болмайтынын түсіндіреді. Спирттің болуы сақинаның кеңейтілген аралық затындағы оң зарядты оттегіге жақын орналастырады. Бұл сутегіден гөрі қолайлы, себебі оттегі резонанс арқылы карбоний ионына электрондық тығыздықты беруге қабілетті. Бұл сақинаның кеңеюіне көмектеседі және TDR-дің Демьянов қайта құрылымынан жоғары өнімділігін көрсетеді. Смит пен Бэрдің механизмі сол кездегі басқа да бақылауларды түсіндіре алды. 1960 жылға дейін көптеген ғалымдар 1-аминметилциклоалканолдарды алкил тобымен алмастырып, Тиффено-Демьянов қайта құрылымын жүргізген. Смит пен Бэр әртүрлі 1-гидроксициклогексилбензил аминдерін синтездеу және оларды TDR жағдайларына ұшырату арқылы мұндай алмастырудың TDR-ге қалай әсер ететінін зерттеді. Алты мүшелі сақиналар TDR арқылы кеңейетінін ескерсек, реакцияның жүруіне болады деп күтілді. Алайда, күтілгендей сақиналар кеңеймей, тек диолдар түзілді. Жоғарыда аталған алмастырылған реагенттердің бес мүшелі аналогтары TDR жағдайында кеңейді. Алкил алмастырулары арил алмастыруларына қарағанда TDR-ді азайтады. Смит пен Бэр бұл бақылаулар олардың механизмін қолдайды деп мәлімдеді. Алкил тобы карбоний ионын тұрақтандырғандықтан, түзілген карбоний ионы нуклеофилмен (осы жағдайда су) реакцияласып, қайта құрылымға ұшырамайды. Бес мүшелі сақиналар сақиналық кернеудің салдарынан қайта құрылымға ұшырайды. Бұл кернеу карбокатионды тұрақсыз етеді және көміртектің орын ауыстыруына себеп болады.
Although chemists at the time knew very well what the product of a symmetrical 1 aminomethylcycloalcohol would be when exposed to nitrous acid, there was significant debate on the reaction's mechanism that lasted up until the 1980s. Scientists were puzzled over the array of products they would obtain when the reaction was performed on an unsymmetrical 1 aminomethylcycloalcohols and bridged cyclo systems. Even today, experiments continue that are designed to shed light into the more subtle mechanistic features of this reaction and increase yields of desired expanded products. In 1960, Peter A. S. Smith and Donald R. Baer, both of the University of Michigan, published a treatise on the TDR. Their proposed mechanism contained within provides an excellent perspective of scientist's understanding of the TDR at that time. The mechanism proposed by Baer and Smith was the summation of several sources of information. Since the early 1950s, it had been postulated by many that the TDR mechanism involved a carbonium ion. However, a major breakthrough in the development of the TDR mechanism came with the improved understanding of the phenomenon behind amine groups reacting with nitrous acid. Meticulous kinetic studies throughout the late 1950s led scientists to believe that nitrous acid reacts with an amine by first producing a nitrous acid derivative, potentially N2O3. While this derivative would prove incorrect as it relates to TDR, scientists of the time still correctly came to the conclusion that the derivative would react with the amine to produce the diazonium ion. The inferred instability of this diazonium ion gave solid evidence for the existence of a carbocation in the TDR mechanism. Another piece of information that had implications in the mechanism of the TDR was the simple fact that the reaction proceeds more easily with the conditions discovered by Tiffeneau. By placing an alcohol on the carbon on the reagent, reaction rates and yields are much improved to those of the simple Demjanov rearrangement. Moreover, few unwanted by products are formed, such as olefins. These aforementioned observations were the center around which Smith and Baer's mechanism was constructed. It is easy to see that hydrogen's presence would mean that hydride shifts would occur in competition with carbon shifts during the course of the reaction. Moreover, this shift is likely as it would move place positive charge from a 1° carbon to a 3° carbon. In a mildly basic solvent such as water, this new intermediate could easily produce an olefin via an E1 like reaction. Such olefins are typically seen in simple Demjanov rearrangements but are not seen in the TDR. The alcohol's presence explains how this E1 reaction does not occur. Moreover, having an alcohol present puts the developing positive charge of the ring enlarged intermediate next to an oxygen. This would be more favorable than hydrogen as oxygen can lend electron density to the carbonium ion via resonance. This again favors ring expansion and is another caveat that shows how it incorporates higher yields of the TDR over the Demjanov rearrangement. Smith and Baer' mechanism was also able to account for other observations of the time. Tiffeneau–Demjanov rearrangements of1 aminomethylcycloalkanols with alkyl substitutions on the side aminomethyl chain had been accomplished by many scientists before 1960. Smith and Baer investigated how such substitution affects the TDR by synthesizing various 1 hydroxycyclohexylbenzyl amines and exposing them to TDR conditions. Seeing as six member rings are routinely enlarged by the TDR, one might expect the reaction to occur. However instead of the anticipated ring enlargements, only diols are seen as products. Five member analogues to the above substituted reagents enlarge under TDR conditions. Alkyl substitutions as opposed to aryl substitutions result in diminished TDRs. Smith and Baer assert that these observations support their mechanism. Since substitution stabilizes the carbonium ion after damnification, the resulting carbonium ion is more likely to react with a nucleophile present (water in this case) and not undergo rearrangement. Five member rings rearrange due to the ring strain encouraging the maneuver. This strain makes the carbocation unstable enough to cause a carbon to shift.
Алғашқы механизмдегі проблемалар
Смит пен Бейрдің алғашқы механизмі қаншалықты анық көрінсе де, оның ескермеген бірнеше құбылыстары бар. Олардың механизміне байланысты мәселе негізінен сақинада алкил тобы бар TDR прекурсорларына қатысты. Егер аталған топ молекуланың симметриялы болуын қамтамасыз ететіндей етіп сақинаға орналастырылса, TDR жағдайларына ұшырағанда бір ғана өнім пайда болады. Дегенмен, алкил тобы молекуланы симметриясыз ету үшін сақинаға орналастырылса, бірнеше өнім түзілуі мүмкін. Бастапқы амин спирттерін синтездеудің негізгі әдісі – цианид ионын циклді кетонға қосу. Содан кейін алынған гидроксинитрил тотығудан өтіп, қажетті амин спиртіне айналады. Бұл әдіс диастереомерлерді түзетіп, реакцияның региоселективтілігіне әсер етуі мүмкін. Көптеген асимметриялық прекурсорлар үшін бір өнім изомері екіншісіне қарағанда басым түзеді. TDR әр түрлі стероидтар мен бициклдік қосылыстарды синтездеу үшін жиі қолданылғандықтан, олардың прекурсорлары көбінесе симметриялы болмады. Осының салдарынан өнімдерді анықтау және бөліп алу көп уақытты алды. Сол кезде бұл құбылыс химиктерді қызықтырды. Спектроскопиялық және бөлу мүмкіндіктерінің шектеулі болуына байланысты ғалымдарға TDR-дің бұл ерекшелігін терең зерттеу қиын болды. Бірақ көпшілігі, басым өнімнің түзілуіне бәсекелес көміртектердің миграциялық қабілеті және/немесе стериялық бақылау жауапты деп санайтын. Миграциялық қабілет – реакцияның басым өнімінің түзілуіне бір көміртек атомының екіншісіне қарағанда оңайрақ миграциялануының алғашқы тұрақтылығымен байланысты болды. Бұл мүмкіндік бұрынғы ғалымдардың, тіпті Марк Тиффеноның өзінің сенімі мен зерттеу тақырыбы болды. Алайда, 1960 жылдардың басында көбінесе ғалымдар стериялық факторлардың осы реакцияның селективтілігін анықтайтын күш екенін ойлай бастады.
As definitive as Smith and Baer's early mechanism seems, there are several phenomena that it did not account for. The problem with their mechanism mainly focused around TDR precursors that have alkyl substituents on the ring. When said substituent is placed on the ring as to make the molecule still symmetric, one product is formed upon exposure to TDR conditions. However, if the alkyl is placed on the ring as to make the molecule unsymmetric, several products could form. The principal method for synthesizing the starting amino alcohols is through the addition of cyanide anion to a cyclic ketone. The resulting hydroxynitrile is then reduced, forming the desired amino alcohol. This method forms diastereomers, possibly affecting the regioselectivity of the reaction. For nearly all asymmetric precursors, one product isomer is formed preferentially to another. As TDR was routinely being used to synthesize various steroids and bicyclic compounds, their precursors were rarely symmetric. As a result, a lot of time was spent identifying and separating products. At the time, this phenomenon baffled chemists. Due to spectroscopic and separation limitations, it was very difficult for scientists to probe this caveat of the TDR in a sophisticated way. However, most believed that what was governing preferential product formation involved the migratory aptitudes of competing carbons and/or steric control. Migratory aptitude made reference to the possibility that the preferred product of the reaction was the result of an initial stability of one carbon migrating in preference to another. This possibility was more the belief and subject of research of earlier scientists, including Marc Tiffeneau himself. However, in the early 1960s, more and more scientists were starting to think that steric factors were the driving force behind the selectivity for this reaction.
Механизмдегі стериктер мен стереохимия
Химиктер осы реакцияны барған сайын дамыған технология мен әдістермен зерттеуді жалғастыра берген сайын, симметриялы емес аминоалкогольдердің өнімдерінің пайда болуын бақылайтын басқа факторлар мүмкіншілік ретінде қарастырыла бастады. 1963 жылы Торонто университетінің Джонс пен Прайс стероидтердегі алыс орналасқан топтардың өнім таралуына әсер ететінін көрсетті. 1968 жылы Канзас университетінің Карлсон мен Бен эксперименттік жағдайлардың да рөл атқаратынын анықтады. Бұл ғалымдар TDR арқылы жүзеге асырылатын шақтарында бастапқы температура мен реагенттердің концентрациясының өнімнің соңғы таралуына әсер ететінін көрсетті. TDR-дың басқа да жолдары зерттелді және сипатталды. Дегенмен, Карлсон мен Бен TDR-ға қатысты стерикалық факторлар мен миграциялық бейімділіктер саласында маңызды жаңалыққа қол жеткізді. Электрондық ережелерге сәйкес, көбірек топтармен байланысқан көміртек атомы, азырақ байланысқан көміртек атомына қарай жылжуға бейім болуы керек. Бірақ, мұндай жағдай әрқашан орындалмайды және миграциялық бейімділіктердің сипаттамалары көбінесе тұрақсыздық көрсетеді. Сондықтан авторлар мұндай бейімділіктердің маңызы шамалы деп санайды. Стерикалық тұрғыдан алғанда, жақсартылған спектроскопиялық әдістердің арқасында, амин тобының алкан сақинасына экваториальды жағдайда орналасуы өнімнің мөлшеріне елеулі әсер ететіні анықталды. Авторлардың пікірінше, D-нің A-дан артық пайда болуы A-ның ерекше конформациясымен байланысты емес. Модельдеу көрсеткендей, A мен B бастапқыда C-ге айналуға бірдей мүмкіндіктерге ие. Көші-қон кезінде ауыспалы күйде стерикалық өзара әрекеттесу пайда болып, A-ның TDR жағдайларында D-ге айналуына ықпал ететіні болжанады. Стерикалық факторлар миграция кезінде маңызды рөл атқарады, ал реакцияның бастапқы кезеңінде емес деген ой жаңалық болды. Карлсон мен Бен бұл фактордың миграция жолындағы трансаннулярлық сутек байланысынан туындауы мүмкін деп болжайды. Модельдеу көрсеткендей, бұл байланыс A-ның C-ге айналуы үшін күштірек болуы мүмкін. Бірақ, олар бұл тұжырымды нақты түсіндірме ретінде ұсынуға жеткілікті сенімді емес, себебі конформациялық және/немесе электрондық факторлар да әсер етуі мүмкін. Осы кезде Смит пен Бейр ұсынған механизмнің қолданылуы күмәнді бола бастады. Егер реакцияның ауыспалы күйінде көміртектің миграциясына байланысты стерикалық өзара әрекеттесулер маңызды болса, бұл Смит пен Бейрдің қарастырған карбокатионға сәйкес келмейді. 1970 жылдары бициклдерді зерттеу TDR механизміне қосымша жарық түсірді. 1973 жылы Маккинни мен Патель Маркетт университетінің басылымында TDR-ды норкамфор мен дегидроноркамфорды кеңейту үшін қолданды. Олардың екі байқауы маңызды. Біріншісі, экзо және эндо 2-норборнилкарбинил жүйелерінің кеңеюіне қатысты. (I) схемасында A-ның B-ге қарағанда миграциялауы күтілуі мүмкін, себебі мұндай миграция дамушы зарядты екіншілік көміртек атомына орналастырады және бұл түр оңайрақ кресло тәрізді аралық өнім арқылы өтеді. Бірақ, мұндай жағдай байқалмайды. Өнімнің тек 38%-ы ғана A миграциясын көрсетеді. I-нің кеңеюінде A миграциясының басымдығын түсіндіру үшін авторлар ең аз қозғалыс принципін қолданады. Яғни, көпірлік емес көміртек атомының миграциясы атомдардың ең аз қозғалысын қамтамасыз етеді, бұл реакцияның энергетикасына әсер етеді. Бұл ең аз қозғалыс принципі TDR механизмінде маңызды рөл атқарады, себебі ол қолайсыз конформация арқылы өтетін аралық өнімдерді түсіндіреді. Бірақ, Маккинни мен Патель оң зарядтың тұрақтандырылуы сияқты дәстүрлі факторлардың кеңею бағытында маңызды рөл атқаратынын растайды. Олар мұны 2-норборненил карбинил жүйесін кеңейту арқылы көрсетеді. Бұл жүйелерге қос байланыс қосылғанда, авторлар көпірлік көміртек атомы A-ның миграциясының едәуір жоғарылауын байқады (осы жағдайда 50%). Авторлар бұл миграцияның өсуін бұл көпірлік көміртек атомының миграциясы дамушы оң зарядты қос байланыстың резонанстық әсері арқылы тұрақтандыруымен байланыстырады. Сондықтан, карбокатион/оң заряд әсерін өнім таралуына әсер ететін факторларды талқылау кезінде ескеру қажет.
As chemists continued to probe this reaction with more and more advanced technology and methods, other factors began to be tabled as possibilities for what was controlling product formation of unsymmetrical amino alcohols. In 1963, Jones and Price of the University of Toronto demonstrated how remote substituents in steroids play a role in product distribution. In 1968, Carlson and Behn of the University of Kansas discovered that experimental conditions also play a role. These latter scientists established that in ring extension via the TDR, initial temperature and concentration of reagents all played a role in eventual product distribution. Indeed, other avenues of the TDR were being explored and charted. However, Carlson and Behn did manage to report a significant breakthrough in the realm of sterics and migratory aptitudes as they relate to the TDR. As it might be expected based on electronic reasoning, the more highly substituted carbon should migrate preferentially to a less substituted carbon. However, this is not always seen and often accounts of migratory aptitudes show fickle preferences. Thus, the authors assert that such aptitudes are of little importance. Sterically, thanks chiefly to improved spectroscopic methods, they were able to confirm that having the amine group equatorial to the alkane ring corresponded to drastically different product yields. According to the authors, the preferential formation of D from A does not reflect a preferred conformation of A. Their modeling indicates that both A and B are initially just as likely to become C. He concludes that there must be a steric interaction to develop in the transition state during migration that makes A preferentially form D when exposed to the TDR conditions. The idea that sterics played a factor during migration and was not a factor just at the beginning to the reaction, was new. Carlson and Behn speculate that the factor might lay in transannular hydrogen interactions along the path of migration. Their modeling suggested that this interaction may be more severe for A forming C. However, they are not certain enough to offer this as a definitive explanation as they concede that more subtle conformational and/or electronic effects could be at work as well. At this point, the mechanism proposed by Smith and Baer seemed to be on its way out. If steric interactions relating to carbon migration during the reaction's transition state were important, this did not support the carbocation envisioned by Smith and Baer. Research around bi cyclics during the 1970s would shed even more light into the TDR mechanism. In 1973, McKinney and Patel of Marquette University published an article in which they used the TDR for expanding norcamphor and dehydronorcamphor. Two of their observations are important. One centers on the expansion of exo and endo 2 norbornylcarbinyl systems. One might expect in (I) that A would migrate in preference to B seeing as such a migration would place the developing charge on a 2° carbon and pass the specie through a more favorable chair like intermediate. This is not seen. Only 38% of the product exhibits A migration. To account for why A migration is not dominant in the expansion of I, the authors assert a least movement argument. Simply put, the migration of the non bridgehead carbon provides for the least amount of total atom movement, something that plays into the energetics of the reaction. This least movement consideration would prove important in the TDR mechanism as it accounts for products with intermediates passing through unfavorable conformations. However, McKinney and Patel also confirm that traditional factors such as developing positive charge stability still play a crucial role in the direction of expansion. They accomplish this by expanding 2 norbornenyl carbinyl systems. By adding a simple double bond to these systems, the authors see a significant increase in the migration of the bridgehead carbon A (50% in this case.) The authors attribute this jump in migration to the fact that this bride carbon migrating allows the developing positive charge to be stabilizing by resonance contributed by the double bond. Therefore, carbocation/ positive charge effects can not be ignored in the discussion of the factors influencing product distribution.
Кейінгі механикалық зерттеулер
1960 жылы Смит пен Баердің жариялағаннан кейінгі жылдары жинақталған дәлелдер TDR механизміне қайта қарау қажет екенін көрсетті. Бұл жаңа механизм карбокацияны тұрақтандыруға бағытталған болуы керек, себебі сақинаның кеңеюіне әсер ететін басқа да факторлар бар. Дамитын диазоний ионының бағыты, реакция кезіндегі стериялық кедергілердің мүмкіндігі және атомдардың қозғалысы ескерілуі тиіс. 1982 жылы Купер мен Дженнер осындай механизмді жариялады. Олардың механизмі бүгінгі күнге дейін TDR-дің қазіргі түсінігі ретінде қабылданып келеді. Смит пен Баердің механизмінен ең басты айырмашылық – Купер мен Дженнер диазоний ионының бөлінуін және одан кейінгі алкилдің орын ауысуын бірлескен қадам ретінде бейнелегендігі. Мұндай ерекшелік стериялық факторлардың, бағдардың және атомдардың қозғалысының әсер етуіне мүмкіндік береді. Дегенмен, оң зарядтың таралуы осы механизмде де маңызды рөл атқарады, өйткені ол TDR-дің байқалатын мінез-құлқының көп бөлігін түсіндіреді. Ескеретін тағы бір мәселе – аталған факторларға артықшылық берілмейді. Яғни, бүгінгі күнге дейін қай көміртегінің басымдықпен орын ауысатынын болжау өте қиын. Шындығында, TDR спектроскопиялық және ажырату техникаларының дамуымен бірге тиімдірек болды. Мұндай жетістіктер қажетті өнімдерді жылдам анықтауға және бөліп алуға мүмкіндік берді. 1980 жылдардың ортасынан бері көптеген органикалық химиктер TDR-дің бірнеше факторларға тәуелді екенін, және олардың маңыздылығы көбінесе тұрақсыз екенін қабылдады. Осының салдарынан көптеген зерттеулер белгілі бір көміртегінің орын ауысуын арттыруға бағытталған әдістерді әзірлеуге жұмылдырылды. Мұндай күш-жігердің бір мысалы Мельбурн университетінен жақында жарияланды. 4-топ металл алмастырғыштарының β-позициядағы оң зарядты тұрақтандыруға қабілетті екенін ескере отырып, Чоу, МакКлюр және Уайт 2004 жылы осыны TDR-ді бағыттау үшін пайдалануға тырысты. Олар көміртегіне β-позицияда триметилсилиций тобын қоюдың орын ауысуын арттыратынын болжады. Нәтижелері бұл шамалы дәрежеде орын алатынын көрсетті. Авторлар көміртегінің орын ауысуының аздап арту себебі оң зарядтың диазоний ионын ығыстыруда маңызды рөл атқармайтынына байланысты деп санайды. Бұл ион өте жақсы кететін топ болғандықтан, дамитын көміртегі-көміртегі байланысынан көп күш қажет етпейді. Олардың нәтижелері көміртегінің орын ауысу бағытын анықтайтын көптеген факторлар бар екенін тағы да көрсетеді.
As evidence continued to mount during the years after Smith and Baer's publication in 1960, it was obvious that the TDR mechanism would need revisiting. This new mechanism would have to de stress the carbocation as there are other factors that influence ring expansion. Orientation of the developing diazonium ion, the possibility of steric interactions during the reaction, and atomic movement would all have to be included. In 1982, Cooper and Jenner published such a mechanism. Their mechanism has stood to this day as the current understanding of the TDR. The most obvious departure from Smith and Baer's mechanism is that Cooper and Jenner represent the diazonium departure and subsequent alkyl shift as a concerted step. Such a feature allows for sterics, orientations, and atomic movement to be factors. However, distribution of positive charge is still important in this mechanism as it does explain much of the observed behavior of the TDR. Another observation that should be made is that there is no preference given to these aforementioned factors in the mechanism. That is to say, even today it is very difficult to predict which carbon will migrate preferentially. Indeed, the TDR has become more useful as spectroscopic and separation techniques have advanced. Such advancements allows for the quick identification and isolation of desired products. Since the mid 1980s, most organic chemists have resigned themselves to accepting the fact that the TDR is governed by several factors that often seem fickle in importance. As a result, much research is now being directed towards the development of techniques to increase migration of a specific carbon. One example of such an effort has recently come out of the University of Melbourne. Noting that group 4 metal substituents can stabilize positive charge that is β to them, Chow, McClure, and White attempted to use this to direct TDRs in 2004. They hypothesized that placing a silicon trimethyl group β to a carbon that can migrate would increase such migration. Their results show that this does occur to a small extent. The authors believe that the reason why the carbon migration increases only slightly is that positive charge is not a large factor in displacing the diazonium ion. Since this ion is such a good leaving group, it requires very little 'push' from the developing carbon carbon bond. Their results again highlight the fact that multiple factors determine the direction of carbon migration.