Минскилерді Төңкерген Түн

Кіріспе

1968 жылы Уильям Фридкин режиссерлік еткен музыкалық фильм.

"The Night They Raided Minsky's" – 1968 жылы Норман Лир жазған және продюсерлік еткен американдық музыкалық комедиялық фильм. Музыкасын Чарльз Строуз және Ли Адамс дуэті жазды. Режиссері – Уильям Фридкин. Роуленд Барбердің 1960 жылғы романының негізінде түсірілген бұл фильм 1925 жылы Минскинің Бурлеск театрында стриптиздің туылуы туралы ойдан шығарылған оқиғаны баяндайды. Басты рөлдерде Джейсон Робардс, Бритт Экланд, Норман Висдом, Форрест Такер, Гарри Эндрюс, Денхолм Эллиот, Эллиот Гулд және Берт Ларр ойнаған. Фильм 1968 жылдың 18 желтоқсанында United Artists компаниясы тарапынан шығарылды және көбінесе жағымды пікірлер алды. Фильм қаржылық сәттілікке жетті және кейіннен 2009 жылы "Мински" атты сахналық музыкалық адаптациясы пайда болды.

Сюжет

1925 жылы Пенсильванияның ауылдық аймағынан келген Рашель Шпитендавел есімді күнәсіз амиш қызы Нью-Йорктің Лоуэр-Ист-Сайд ауданына биші болу ниетімен келеді. Рашельдің билері Киелі кітаптардағы оқиғаларға негізделген. Ол «Мински бурлескі» театрында кастингтен өтеді, бірақ оның биі осы әдепсіз шоу үшін тым қарапайым және таза болып шығады. Бірақ Билли Мински мен шоудың циниктік серігі Реймонд Пейн, Рашельді театрды жабуға тырысатын моральдық күрескер Вэнс Фаулердің жолын кесу үшін пайдалану жоспарын құрады. Мински Рахилді «бір миллион французды қоздырған биді» орындайтын, әйгілі мадам Фифи ретінде жариялайды, Фаулер мен полицияның шабуыл жасауына үміттенеді. Бірақ Билли Рахилге оның әдепсіз билерін орындауға рұқсат береді, осылайша Фаулерді ұятқа қалдырады. Реймонд пен оның әріптесі Чик Рахилге бурлеск өнерінің қыр-сырын үйретеді, осы процесте екеуі де оған ғашық болады. Темірқасық әкесі, тіпті Рахилдің Киелі кітапқа негізделген билеріне де қарсылық білдіріп, қызын іздеуге келеді. Фильмнің кульминациялық нүктесі Рахил сахнаға шығар алдында әкесі оны әйелзаты деп айыптайды және Реймонд пен Минскилер оны тек пайдалануда екенін түсінеді. Әкесі оны сахнадан сүйреп әкетпек болады, бірақ ол қарсы тұрып, көйлегін жыртып алады. Толған зал оны қолдап, Рахил көрермендерге билігін сезініп, киімдерін шеше бастайды. Ол қанатқа қарай бұрылып, рейдті сезінген және мүмкін, бір дәуірдің аяқталуын көрген Реймондты көреді, ол театрды тастап кетеді. Рахил оны шақырып, қолын созып, киімдерінің алдыңғы бөлігін түсіріп, кеудесін ашып қояды. Фаулер сыбызғысын үрлеп, полиция сахнаға жүгіріп келіп, шоуды тоқтатады. Содан кейін хаос басталады. Ақырында, Рахилдің әңгімесіз әкесі де бар, актерлердің көпшілігі полицей машинасына тиеледі.

Өмірбаян

Минскидің бурлескі» кітабында Мортон Мински (Милт Мачлинмен бірге) былай деп жазды: «1925 жылдың 20 сәуірі, кітаптағы оқиғаға негіз болған рейд болған күн, бурлеск тарихында аса маңызды болған жоқ, бірақ ол үлкен қиындықтардың бастауы болды. Дегенмен, рейд туралы әңгіме қызықты болды, ал рейдтің өзі біз көніп қалған ондаған рейдтің бірі ғана еді, әрине, бұл үлкен дағдарыс емес». Минскидің театры, Хьюстон көшесіндегі Ұлттық қысқы бақ, 1917 жылы алғаш рет рейдке ұшырады. Ол кезде Мэй Дикс қанатқа жетпей тұрып, костюмін шеше бастады. Көрермендер ынталандырғаннан кейін, Дикс сахнаға қайта оралып, әрі қарай киімдерін шешуін жалғастырды, бұл оларға зор қуаныш сыйлады. Мортонның үлкен ағасы Билли «оқиғаның» әр түні қайталанғанын бұйырды. Осылайша, үздіксіз айналым басталды: Минскилер өздерінің лицензиясын сақтау үшін қойылымдарын таза ұстауға тиіс болды, бірақ көрермендерді тарту үшін олар қызықты болуы керек еді. Бірақ олар шектен шыққанда, рейдтерге ұшырады. Мортон Минскидің айтуынша, Файфи ханым – Пенсильваниялық Мэри Доусон есімді әйел болған. Мортонның пікірінше, Билли Доусонды сенсация тудыру үшін оның кеудесін көрсетуге көндірген. 1925 жылы Зигфельд, Джордж Уайт және Эрл Кэрролл сахналаған нақты қойылымдардағы қыздарға, егер олар «тірі суреттемеде» тұрғанда жоғарғы киімдерін шешуге рұқсат етілді. Мадемуазель Фифи белден төмен киімдерін шешіп, қимылдады, бұл рейдке себеп болды. «Шоу жалпы алғанда тыныш болғанмен, Фифидің финалы және рейдтен кейін жарияланған жаңалықтар жақын арада ашылатын [Минскилердің] театрына [42-ші көшеде] толық залдарды қамтамасыз етті», – деп жазды Мортон. (Минскилер 1931 жылы Республика театрын жалға алғанға дейін 42-ші көшеде бурлеск қойылымдарын өткізбеді. 1922 жылы олар Колумбус округіндегі Парк театрында қысқа ғана уақыт бойы жұмыс істеді, бірақ бір жылдан кейін театрдан кетіп қалды. Олар 1924 жылдан 1933 жылға дейін 125-ші көшедегі Аполлон театрын жалға алды, содан кейін ол афроамерикалық таланттарды көрсету орталығы ретінде танымал болды.) 1975 жылы 85 жастағы Мэри Доусон бұл аңызды жоққа шығарды. «Мен ешқашан стриптизер болған емеспін. Мен ешқашан тәуекелге бармадым». Ол, романист Роуленд Барбер «кітапты жақсырақ ету үшін оның бәрін жазды» деді. Ол тіпті сол күні театрда болмағанын мәлімдеді. Оның әкесі полиция қызметкері және қатал діншіл квакер болған, бірақ ол ешқашан Нью-Йоркке келмеген және Минскилердің бурлеск үйлерінің біріне рейд ұйымдастырмаған.

In his book Minsky's Burlesque, Morton Minsky (with Milt Machlin) wrote, "As for April 20, 1925, the day that the raid on which the book was based took place, it was hardly epochal in the history of burlesque, but it did turn out to be a prelude to much greater troubles Anyway, the raid story was fun, but the raid itself was simply one of the dozens to which we had become accustomed; certainly no big crisis." Minsky's theater, the National Winter Garden on Houston Street, was raided for the first time in 1917 when Mae Dix absentmindedly began removing her costume before she reached the wings. When the crowd cheered, Dix returned to the stage and continued removing her clothing to wild applause. Morton's older brother, Billy, ordered the "accident" repeated every night. This began an endless cycle; to keep their license, the Minskys had to keep their shows clean but to keep drawing customers, they had to be risqué. Whenever they went too far, however, they were raided. According to Morton Minsky, Mademoiselle Fifi was a woman named Mary Dawson from Pennsylvania. Morton suggests that Billy persuaded Dawson to expose her breasts to create a sensation. By 1925, it was permissible for girls in legitimate shows staged by Ziegfeld, George White and Earl Carroll – as well as burlesque – to appear topless as long as they were stationary in a "living tableau". Mademoiselle Fifi stripped to the waist but moved, triggering the raid. "Although the show, in general, had been tame," Morton wrote, "Fifi's finale and the publicity that soon followed the raid ensured full houses at the soon to be opened [Minsky's] theater uptown [on 42nd Street]." (The Minskys did not stage burlesque on 42nd Street until 1931 when they leased the Republic Theater. They had a short lived venture at the Park Theater on Columbus Circle in 1922 but left that theater after only a year. They leased the Apollo Theater on 125th Street from 1924 until 1933, after which it became famous as a showcase for African American talent.) In 1975, Mary Dawson, then 85, refuted the legend. "I was never a stripteaser. I never did anything risque." She said that novelist Rowland Barber "just put all that in the book to make it better". She claimed she was not even at the theater that night. Her father was a police officer and a straitlaced Quaker, although he never came to New York City and never led a raid on one of the Minsky burlesque houses.

Алдын ала өндіріс

1961 жылдың сәуір айында продюсер Леонард Кей Роуленд Барбердің кітабының сахналық құқықтарын алу үшін бірнеше өзгелерді басып өтті. (Дебби Рейнольдс та 1961 жылы фильмге құқық алуға тырысқан деген хабар бар.) Ол кезде бұл сияқты құқықтар үшін төленген ең жоғары сома деп хабарланды, және романды сценарист Эдвард Ходоров бейімдейтін болды. Бірақ, сол жылдың соңында Кей сценарист Джулиус Дж. Эпштейнмен келісім жасады. Алғашқы кезеңдерде Сэмми Кан, Джонни Мерсер және Генри Манчини музыка жазады деген әңгіме тарады. Шоу екі жыл өткен соң, 1963 жылы сахналық құқықтардың мерзімі бітіп, қаржылық қолдау таба алмады. Норман Лир мен Бад Йорккин 1965 жылдың қыркүйегінде фильмге құқықтарды сатып алды. Лир бастапқыда өндіріс 1966 жылдың күзінде басталатынын мәлімдеді. Дик Шон 1966 жылдың шілдесінде «басты рөлге» (белгісіз) қарастырылыпты. Алайда, түсірілім бір жылдан кейін, 1967 жылдың 8 қазанында ғана басталды. 1967 жылдың 23 мамырында «Лос-Анджелес Таймс» газеті Уильям Фридкиннің режиссерлік міндетін атқаратынын хабарлады. Фридкиннің алғашқы фильмі – Сонни мен Шердің қатысуымен түсірілген «Жақсы күндер» (1967) жаңа ғана экранға шыққан еді. Әр түрлі жанрларды, оның ішінде детективтерді, вестерндерді және шпиондық триллерлерді пародизациялайтын музыкалық комедия, сыншылардың және кассалық табыстың сәтсіздігіне ұшырады. Фридкин «The Night They Raided Minskys» фильмі «поэтикалық шындық» болады деген пікірін білдірді. Тони Кертис 1967 жылдың маусымында Реймонд Пейн рөліне бекітілді, бірақ бір айдан кейін шығармашылық дауларға байланысты бас тартты. Алан Алда, оның әкесі Роберт Алда бұрын бурлескте ойнаған, Пейн рөліне тағайындалды, бірақ Бродвейдегі «The Apple Tree» спектакліндегі рөлін тастай алмады. Джейсон Робардс түсірілім басталғанға бір ай бұрын Пейн рөлін алды. (Реймонд Пейн сол түні шоуда ойнаған нағыз ер адамның есімі еді. Ол 1934 жылы жол апатында қаза тапты.) Эллиотт Гулд, сол кезде Барбра Стрейзандқа үйленген, 1967 жылдың тамызында келісімшартқа қол қойып, Билли Мински рөлінде кинода дебют жасады. Микки Руни Чик Уильямс рөліне қарастырылды, бірақ Джоэл Грей, сол кезде Бродвейдегі «Кабаретте» спектаклінде ойнап жүрген, бастапқыда осы рөлге бекітілді. Алайда, фильмнің аяқталу мерзімі белгісіз болғандықтан, Грей рөлден бас тартуға мәжбүр болды. Грей Жорж М. Кохан туралы мюзикл – «George M!» репетициясын желтоқсанның ортасында бастауға ниеттенген еді. Британдық комедияшы Норман Висдом, жақында Джеймс Ван Хейзеннің Сами Канмен бірлескен «Walking Happy» музыкалық комедиясындағы керемет рөлі үшін Тони сыйлығына ұсынылған еді. Висдом «Ранк» ұйымы үшін төмен бюджеттік комедиялық фильмдер түсірген. Сынашылардың жоғары бағасын алмаса да, Висдомның фильмдері туған елінде жақсы кассалық табысқа ие болды. «Түнде олар Минскийді басып алды» – оның алғашқы американдық фильмі болды және ол жақсы пікірлер алды. Variety журналының бір авторы: «Висдом көптеген сахналарда оңай билік етеді, басқа актерлер салыстырмалы түрде қиындыққа тап болады», – деп жазды, ал Time оны Бастер Китонмен салыстырды. Әндерді Бродвей композиторы Чарльз Строуз және лирик Ли Адамс жазды, олар 1961 жылы «Bye Bye Birdie» мюзиклі үшін Тони сыйлығын жеңіп алды, содан кейін «Applause» (1970) және «Annie» (1977, лирик Мартин Чарнинмен бірге) үшін Тони сыйлығын жеңіп алды. Строуз сондай-ақ Лирдің «All in the Family» ситкомының тақырып әнін – «Those Were The Days» әнін жазды. Музыкаға оркестрлік қойылым жасауды және дирижерлік етуді Бродвейдің тәжірибелі өнерпазы Филипп Ланг жүзеге асырды, ол театрлық прокатқа арналған жалғыз фильмінде жұмыс істеді.

In April 1961, producer Leonard Key outbid several others for the stage rights to Rowland Barber's book. (Debbie Reynolds reportedly had sought film rights in 1961 as well.) At that time it was reported to be the highest price ever paid for such rights, and that the novel would be adapted by screenwriter Edward Chodorov. Later in the year, however, Key had enlisted screenwriter Julius J. Epstein. At these early stages, Sammy Cahn as well as Johnny Mercer and Henry Mancini were rumored to write the music. The show never found financial backing before the option for the stage rights ran out two years later in 1963. Norman Lear and Bud Yorkin bought the film rights in September 1965. Lear originally announced that production would begin in the fall of 1966. Dick Shawn was reportedly being considered for the "lead role" (unspecified) in July 1966. However, filming didn't begin until a year later, on October 8, 1967. On May 23, 1967, the Los Angeles Times reported that William Friedkin was set to direct. Friedkin's first film, Good Times (1967), starring Sonny and Cher, had just been released. A musical comedy that spoofs various movie genres, including mysteries, westerns, and spy thrillers, it was a critical and box office flop. Friedkin was quoted as saying that The Night They Raided Minskys will be a "poetic reality". Tony Curtis was cast as Raymond Paine in June 1967, but dropped out a month later because of creative differences. Alan Alda, whose father, Robert Alda, had been in burlesque, was cast as Paine, but was unable to leave his role on Broadway in The Apple Tree. Jason Robards took over the Paine role about a month before filming began. (Raymond Paine was the name of a real straight man who was in the show that night. He was killed in a hit and run accident in 1934.) Elliott Gould, who was then married to Barbra Streisand, was signed in August 1967 and made his film debut as Billy Minsky. Mickey Rooney was said to be considered for the Chick Williams role, but Joel Grey, then on Broadway in Cabaret, was initially cast. Grey had to drop out, however, because the film had no firm end date and Grey was committed to starting rehearsals for George M!, a musical about George M. Cohan, in mid December. British comedian Norman Wisdom, who had recently been nominated for a Tony Award for his acclaimed performance in the James Van Heusen Sammy Cahn musical comedy Walking Happy, was cast. Wisdom had made a series of low budget star vehicle comedies for the Rank Organisation. Never highly regarded by critics, Wisdom's films had enjoyed good box office returns in his native country. The Night They Raided Minsky's was his first American film, and he received good notice. A contributor to Variety wrote: "So easily does Wisdom dominate his many scenes, other cast members suffer by comparison", and Time compared him to Buster Keaton. The songs were written by the Broadway team of composer Charles Strouse and lyricist Lee Adams, who had won a Tony Award for the musical Bye Bye Birdie in 1961, and went on to win Tonys for Applause (1970) and Annie (1977, with lyricist Martin Charnin). Strouse also wrote the theme song "Those Were The Days" for Lear's sitcom All in the Family. The score was orchestrated and conducted by Broadway veteran Philip J. Lang, working on his only film made for theatrical release.

Өндіріс

"The Night They Raided Minsky's" Нью-Йорк қаласында тұтас көлемде түсірілген алғашқы музыкалық фильм болды. Бюджеті 3 миллион доллардан асып, сол кезге дейін қалада түсірілген ең қымбат фильм еді. 1925 жылғы Төменгі Шығыс жағын көрсету үшін Бірінші және Екінші авенюлер арасындағы Шығыс 26-шы көшенің бір бөлігі өзгертілді. (Блоктағы бос үйлерді қалалық жаңару жобасы аясында бұзу жоспарланған, бірақ қала киножұмысшылар үшін бұзу мерзімін кейінге шегерді.) Тұрақ орындарындағы есептегіштер қоқыс жәшіктері мен бөшкелермен жасырылды. Сыртқы түсірілімдер екі аптаға созылды. Биіктігі 9 метр, ал ұзындығы 15 метр болатын көтерілген теміржол станциясының бөлігі салынды. Метро вагонындағы бір көрініс Бруклиндегі Мертл авенюінде түсірілді. Ал кейбір интерьерлер Челси студиясында түсірілді. Театр сахналары сол кездегі Гаети театрында (қазір Village East Cinema) орналасқан 181 Second Avenue мекенжайында түсірілді. "The Night They Raided Minsky's" Берт Лахрдың соңғы фильмі болды. "Оз сиқыршысы" фильміндегі Қорқыт арыстан рөлімен әйгілі 72 жастағы комедиант, Колумбияның бұрынғы бурлеск сахнасының ардагері еді. 21 қарашада Лахр денсаулығына байланысты ауруханаға жатты. Берт Лахрдың ұлы Джон Лахр "Қорқыт арыстан туралы эсселер: Берт Лахрдың өмірбаяны" атты кітабында былай деп жазды: "Берт Лахр 1967 жылдың 4 желтоқсанында таңертең қайтыс болды. Ол екі апта бұрын, сағат 2-де "The Night They Raided Minsky's" фильмі түсіріліп жатқан ылғалды студиядан суықтап, қызып үйіне оралған еді. Әдетте, оның жасы мен беделіне байланысты ол осылай кеш сағатқа дейін жұмыс істемейтін еді, бірақ продюсерге деген сенімі мен жұмыс істеу қажеттілігіне байланысты ол келісімшарттағы бұл талаптан бас тартқан. Газеттерде өлімнің себебі пневмония деп хабарланды, бірақ ол қатерлі ісіктен көз жұмды, осы аурудан қорқып жүргенімен, оның бар екенін білмеген". Лахрдың көп бөлігі түсіріліп үлгерген. Норман Лир The New York Times газетіне: "Жақсы монтаждау арқылы біз оның керемет өнерін сақтап, фильмнің қалған бөлігін түсіре аламыз" деді. Продюсерлер Лахрдың сынақ түсірілімдерін, сондай-ақ, дауыстық және денелік дублерлерді, бурлеск сахнасының белгілі тұлғасы Джой Фейді пайдаланып, қайтыс болған комедианттың рөлін аяқтады. Фильм түсірілімі 8 қазанда басталып, 1967 жылдың 22 желтоқсанында аяқталуға жоспарланған. Ал фильм бір жылдан кейін, 1968 жылдың 22 желтоқсанында көрермендерге ұсынылды.

The Night They Raided Minsky's was the first musical shot entirely on location in New York City. The budget exceeded $3 million, making it the most expensive film shot in the city up to that time. A block of East 26th Street between First and Second Avenues was transformed into the Lower East Side 1925. (The vacant tenements on the block were scheduled to be torn down as part of an urban renewal project, but the city postponed demolition for the filmmakers.) Parking meters were disguised by garbage cans and barrels. Exteriors were shot there for two weeks. A portion of an elevated train station 30 feet tall and 56 feet long was built. A scene in a subway car was filmed on the Myrtle Avenue elevated in Brooklyn. Some interiors were filmed at Chelsea Studios. The theater sequences were filmed at what was then the Gayety Theater (now the Village East Cinema), at 181 Second Avenue on the Lower East Side. The Night They Raided Minsky's was Bert Lahr's last film. The 72 year old comedian, best known for his role as the Cowardly Lion in The Wizard of Oz, was a veteran of the old Columbia burlesque wheel. Lahr was hospitalized on November 21 for what was reported as a back ailment. In Notes on a Cowardly Lion: The Biography of Bert Lahr, his son, John Lahr, wrote: "Bert Lahr died in the early morning of December 4, 1967. Two weeks before, he had returned home at 2 a. m., chilled and feverish, from the damp studio where The Night They Raided Minsky's was being filmed. Ordinarily, a man of his age and reputation would not have had to perform that late into the night, but he had waived that proviso in his contract because of his trust in the producer and his need to work. The newspapers reported the cause of death as pneumonia; but he succumbed to cancer, a disease he feared but never knew he had." Most of Lahr's scenes had already been shot. Norman Lear told The New York Times that "through judicious editing, we will be able to shoot the rest of the film so that his wonderful performance will remain intact." The producers used test footage of Lahr, plus an uncredited voice double and a body double, burlesque legend Joey Faye, to complete the late comedian's role. Filming began on October 8 and was scheduled to wrap on December 22, 1967. The movie was released exactly a year later, on December 22, 1968.

Өндірістен кейінгі

Ральф Розенблум 1979 жылы «Олар Минскиді шабуылдаған түнде» фильмінде жұмыс істеген тәжірибесін «Ату тоқтағанда, кесу басталады» атты кітабында жазды. Розенблум былай деп жазды: «Мен Минскийге жұмысқа кіріскенім, оның үлкен редакциялық қиындық тудыратынына сенгенім үшін емес, оны көңілді жоба деп есептегенім үшін болды. Мен «Продюсерлер» фильмінде алты ай жұмыс істедім, бұл тәжірибе жүйке аяқтарымды шаршатып, тыныштандыратын жұмысқа мұқтаж болдым. Сценарийде музыкалық нөмірлерге толы, маңызды емес фильм болды, оны алты-сегіз апталық монтаждау кезінде қалыпқа келтіруге болар еді. Мен мюзиклдерді монтаждауды жақсы көремін, қысқа да, ақылсыз көңіл көтеруге мүмкіндік беретін жұмыс деп ойладым». Фильмді монтаждауға тоғыз айдан астам уақыт кетті. Ол былай деп жазды: «Бастапқыда «The Night They Raided Minsky's» фильмін «жаңа көрініспен ескі заманғы мюзикл» етіп жасау жоспары болған, бірақ оның не екенін және қалай жүзеге асыру керектігін ешкім білмеді. Егер біз Minsky's-те қол жеткізгіміз келген жаңа көрініс негізінен [Ричард] Лестердің стилі екенін мойындағанда, бәріміз де азаптан құтылар едік, бірақ мұндай мойындау орынсыз, тіпті дінге қарсы деп есептелді, сондықтан ол біздің ойымызға келмеді». Розенблум өзінің алғашқы монтаждауын Фридкин мен Лирге көрсеткенде, оны «апатты» деп сипаттады. «Минскийдің драмалық эпизодтарының басты кемшілігі олардың болжамдылығы болды», - деп жазды Розенблум. «Сценарийде ескі заманғы әсемдік көзделген, бірақ бірнеше маңызды ерекшеліктерден басқа, заманауи көрерменге ұнайтын жаңа күрделілік қосылмады». Бұл монтаждауды United Artists компаниясының атқарушы вице-президенті Дэвид Пикерге көрсеткенде, ол оны «Мен көрген ең нашар алғашқы монтаждау» деп атады. Алайда, фильмнің түсірілу күні белгіленбегендіктен, Пикер Лир мен Розенблумға: «Не істегілерің келсе де, алға, уақытты пайдаланып, оны жасаңыз» деді. Документальдық фильмдерді монтаждау тәжірибесіне сүйенген Розенблум Нью-Йорктегі үлкен киноархивтерге жүгініп, 1920-жылдарға қатысты кадрларды таңдап ала бастады. Осы кадрлар уақыт пен орын сезімін ояту үшін ғана емес, сонымен қатар фильмдегі көріністерге түсініктеме беру және жақсарту үшін де қолданылды. Розенблум осы материалды және Фридкиннің кадрларын монтаждады, көбінесе қара-ақтан түске ауысу арқылы ескі кадрларды жаңаларымен үйлестірді. Розенблумның айтуынша, бұл «таңғажайып» әсер берді. Розенблум 1968 жылдың басым бөлігінде монтаждаумен айналысып жүрген кезде, Лир басқа жобаларды, соның ішінде «All in the Family» телесериалы болатын жобаны да әзірледі, ал Фридкин Англияда Гарольд Пинтердің «Туған күн тойы» романының экрандық нұсқасын түсіріп жатты. «Минскидің» алғашқы монтаждауын көргеннен кейін көп ұзамай Фридкин британдық теледидардан сұхбат алып, «Минскині» «мен жұмыс істеген ең үлкен қоқыс» деп атады. Розенблумның айтуынша, «[Фридкин] өзінің ток-шоудағы қателігі үшін [Минскидің] көрсетілімдеріне қатысуына тыйым салынатынын және кіру үшін ақы төлеуге тура келетінін естідім». Ақырында «The Night They Raided Minsky's» фильмін монтаждау бөлмесінде қайтадан түсірді. «Ең бастысы, бұл жаңадан пайда болған Минский өте заманауи болды», - деп жазды Розенблум. «Бізден жасырынған анық факт маған бірден әсер етті: Ричард Лестер «Көмек!» сияқты фильмдерде қол жеткізген авангардтық сапаны тек монтаждау арқылы ғана жүзеге асыруға болады. «Жаңа көріністі іздеу» басталған сәттен бастап Минскийдің суреті кесу бөлмесінде түсірілетін болды». Розенблум фильмде 1440 кесу бар екенін мәлімдеді, ал дәл осындай ұзындықтағы «Энни Холл» фильмінде тек 382 кесу бар. Әрине, бұл фильмнің көп бөлігі Фридкинге тиді, ол Розенблумның айтуынша, «фильмді көрген де болмауы мүмкін». Фридкин кейіннен Минскийге «көзқарасы болмағанын» мойындады және оның орнына Рубен Мамулианның «Қол шапалақтау» (1929) фильмінен шабыттанды, бұл бурлеск туралы алғашқы әңгімелі фильм, инновациялық камера жұмысымен ерекшеленеді. 2008 жылы Фридкин: «Минский менің күшімнен асып кетті. Не істеу керектігін білмедім. Норман продюсер болды, ол өте қиын, қатал адам болды, бірақ мен одан көп нәрсе үйрендім және мен түсірілім кезінде күн сайын күресіп жүрдім. Бұл керемет сценарий емес, бұл көптеген әзілдерден тұратын фильм. Бірақ егер мен 20-шы жылдардағы бурлеск әлемін жақсы білетін болсам, әлдеқайда жақсы болар еді, мен олай емеспін. Сондықтан фильм осы себепті көп зардап шекті деп ойлаймын». 2012 жылы онлайн сұхбатында Фридкин: «Менің осы фильм туралы жағымды естеліктерім жоқ дерлік. Бірақ жақында DVD-ді жасағанда, 40 жылдан бері фильмді көрмегеніммен, оның кейбір жағымды және көңілді сәттері бар екенін ойладым». 2013 жылы жарық көрген «The Friedkin Connection» атты естелік кітабында режиссер былай деп жазды: «Онда көп мәселелер болды, бірақ ең бастысы – менің өзімнің біліксіздігім. Мен осы кезеңді зерттедім, бірақ дұрыс тонды қалай жеткізуді білмедім». Бір кезде ол Норман Лирден өзін жұмыстан шығаруды сұрады.

Film editor Ralph Rosenblum documented his experience working on The Night They Raided Minsky's in his 1979 book (written with Robert Karen), When the Shooting Stops The Cutting Begins. Rosenblum wrote: "I had taken Minsky's on not because I believed it would be a great editorial challenge but because I saw it as a lark. I had just come off six months on The Producers, a trying experience that pickled my nerve endings, and I badly needed a soothing job The script revealed a frothy, unimportant film full of musical numbers, the kind of thing that might be snapped into shape in six to eight weeks of editing. I loved cutting musicals; I expected a short stretch of mindless fun." In the end, it took him over nine months to cut the film. He wrote: "From the very beginning, the idea behind The Night They Raided Minsky's had been to create an 'old fashioned musical with a New Look' although what it was and how it was going to be accomplished no one knew Had anyone dared to acknowledge that the New Look we hoped to achieve in Minsky's was essentially a [Richard] Lester look, we all might have been saved some anguish; but such an acknowledgement would have been considered inappropriate, if not blasphemous, and so it barely crossed our minds." Rosenblum called the screening of his first cut with Friedkin and Lear "disastrous." "The chief drawback of Minsky's dramatic episodes was their predictability," Rosenblum wrote. "The script had aimed for an old fashioned charm, but, with a few important exceptions, no new twist of sophistication was added to please a modern audience." When the cut was screened for David Picker, an executive VP of United Artists, he called it "the worst first cut I've ever seen." However, since there was no set release date for the film, Picker told Lear and Rosenblum, "Whatever you want to do, go ahead, take your time, and do it." Drawing on his background editing documentaries, Rosenblum turned to the huge stock film libraries in New York and began selecting clips from the 1920s. By arduous trial and error, this footage was used not only to evoke a sense of time and place but also to comment on and enhance scenes in the film. Rosenblum created montages of this material and Friedkin's footage, often marrying vintage footage with new by transitioning from black and white into color. The effect, Rosenblum wrote, was "magical." While Rosenblum worked over the cut throughout most of 1968, Lear was developing other projects, including one that would become the TV series All in the Family; Friedkin, meanwhile, was in England, directing the film adaptation of Harold Pinter's The Birthday Party. Not long after he saw the first cut of Minsky's, Friedkin was interviewed on British television, and called Minsky's "the biggest piece of crap I'd ever worked on." According to Rosenblum, "I'd heard that [Friedkin] would be barred from screenings [of Minsky's] because of his talk show blunder and would have to pay to get in." Eventually, The Night They Raided Minsky's was remade in the cutting room. "Above all, this emerging Minsky's was highly contemporary," Rosenblum wrote. "One might even conclude it had a New Look. The obvious fact that had eluded us from the beginning suddenly struck me now: The avant garde quality Richard Lester had achieved in films like Help! could only be accomplished through editing. From the moment the Search for the New Look began, Minsky's was destined to be a cutting room picture." Rosenblum claimed that there are 1,440 cuts in the film; by comparison, Annie Hall, a film of the same length, has only 382. Of course, most of the credit went to Friedkin, who, according to Rosenblum, "may not have even seen the film." Friedkin later admitted to having "no vision" for Minsky's and instead borrowed from Rouben Mamoulian's film Applause (1929), an early talkie about burlesque notable for its innovative camera work. In 2008, Friedkin recalled, "Minsky's was way over my head. I didn't have a clue what to do. Norman produced it and he was a very difficult, tough guy to work with, but I learned a great deal from him and I was struggling every day on the set. It wasn't a great script it was a lot of schtick. But it would've been a lot better if I'd been more familiar with that world of burlesque in the 20s, which I wasn't. So because of that, I think the film suffers to a great degree from that." In an online interview in 2012, Friedkin said, "I have few if any positive, memories of it. But when I made the DVD recently, having not seen the film for 40 years, I thought it had some pleasant and amusing moments." In his 2013 memoir, The Friedkin Connection, the director wrote: "There were many problems with it, but the biggest was my ineptitude. I had researched the period but I didn't know how to convey the right tone." At one point he asked Norman Lear to fire him.

Атау реті

Негізгі титрлер тізбегі Пабло Ферро (1935–2018) жасаған, ол фильмде есімдері көрсетілмеген монтажшы да болған.

Қабылдау

Фильм 1968 жылдың 18 желтоқсанында Лос-Анджелесте көрсетілді, ал желтоқсанда бүкіл АҚШ-та кеңейтілді. Time журналы бұл фильтті "ескі уақыттың бурлесктеріне арналған қоштасу хаты" деп атады. Аңыз бойынша, қыздар әдемі, ал әрбір клоун В.С. Филдс сияқты еді. Бірақ шындығында, бұл мекеме өз көрермендері сияқты қарапайым болды. "Minsky's" фильмі фактілер мен қиялдарды таңғаларлықтай сәтті мюзиклде үйлестіреді. Фильмнің түсірілімі 58 күнге, монтаждалуы 10 айға созылды және оны көрсетеді. 1920 жылдарға қатысты деректі және жасанды жаңалықтар кадрларымен бүлдірілген фильм, тым көп уақытын тұздамаларға, көшбасшыларға және жаяу жүргіншілерге арнайды. Бірақ ол, жылы, ностальгиялық музыкасымен, қозғалысқа шақыратын хормен және зейнеткер комедияшы рөлін сомдаған марқұм Берт Лардың жақын кадрларымен өтеді. Лахр сияқты, фильм де әжуа мен қайғының тартымды қоспасын ұсынады. Фильм кассада күткеннен жақсы табыс тапты, екінші аптада кірісін арттырып, Нью-Йорктегі United Artists' Candy фильмін озып кетті, соңғы фильмнің актерлік құрамы жақсы танымал болғанына қарамастан, қаланың екі кинотеатрындағы алғашқы 23 күнінде 198 152 доллар жинады. Manchester Evening News газетіне берген сұхбатында (2007 жылдың 22 қазанында жарияланған), Бритт Экланд "The Night They Raided Minsky's" фильмін өзінің сүйікті фильмі деп атады. Экланд фильмнің шығуына төрт күн бұрын Питер Селлерстен ажырасты. Уолтер Винчелл ажырасудың себебі Селлерстің фильмде жалаңаш түскеніне наразылығынан туындағанын хабарлады. Экландтың сөзін келтірсек: "Мен Уильям Фридкинді жақсы көретінмін, ол мені "The Night They Raided Minsky's" фильмінде режиссерлік етті, өйткені ол өте нақты, адал және жас еді. Ол менде болған актерлік шеберлікті шығарды."

Телехикая

1972 жылы Daily Variety Yorkin мен Lear "The Night They Raided Minsky's" атты туындысын 1920-ші жылдардағы оқиғаларға арналған, жарты сағаттық "Slowly I Turned" деп аталатын CBS ситкомына бейімдеп жатқанын хабарлады. Бұл "All in the Family" және "Sanford and Son" сериалдарынан кейін олардың үшінші ситкомы болжалыпты.

Кезеңнен кезеңге бейімдеу

Мискис деп аталатын музыкалық сахналық қойылымы 2009 жылдың 6 ақпанында Лос-Анджелестегі Ахмансон театрында ресми түрде ашылып, 2009 жылдың 1 наурызына дейін жалғасты. Жаңа мюзиклді Кейси Николау қойды және хореографиясын жасады, ал либреттосын Боб Мартин, музыкасын және әндерін Чарльз Строуз мен Сьюзан Биркенхед жазды. Шоу бағдарламасында фильм негізінде құрылғаны көрсетілсе де, либретто жаңаша оқиға болып табылады.

Үй медиасы

Фильм 2008 жылдың 20 мамырында кең форматта және стандартты форматта DVD-де шықты.