Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1962 жылы Билл Жастистің түсірген фильмі. "Халық әндері жөніндегі симпозиум" – Walt Disney Productions компаниясының 1962 жылы жасаған арнайы мультфильмі. Онда Шерман ағайындылары жазған әндер мен Tutti Camarata жасаған музыкалық аранжировкалар бар. Шерман ағайындылары сценарийді де бірлесіп жазған, бірақ оған автор ретінде көрсетілмеген. Людвиг фон Дрейк көрермендерін өз үйіне шақырып, жылдар бойындағы танымал музыка туралы әңгімелейді және бірнеше әнді кадрлап түсірілген фотосуреттермен көрсетеді. Фильм "Үздік анимациялық қысқаметражды фильм" номинациясына ие болды.
1962 film by Bill Justice
A Symposium on Popular Songs is a special cartoon featurette made by Walt Disney Productions in 1962. It features songs that were written by the Sherman Brothers, with music arrangements by Tutti Camarata. The Shermans also co wrote the screenplay but are not credited for this. Host Ludwig Von Drake invites his audience into his mansion where he tells all about popular music through the years, introducing several songs illustrated with stop motion photography. The film was nominated for an Academy Award for Best Animated Short Film.
"Рутабага" кірпіші
"The Rutabaga Rag" Пол Фрис Людвиг фон Дрейк рөлінде орындаған, рагтаймның пародиязы емес, нағыз рагтайм әні ретінде жазылған. Фильмдегі баяндама барысында фон Дрейк рагтайм музыкасын, әсіресе осы әнді өзі ойлап тапқанын айтады. Ән орындалғанда, түрлі беттері бар тоқтаулы анимациялық көкөністер пайда болып, әннің ырғағымен билейді.
"The Rutabaga Rag", performed by Paul Frees as Ludwig Von Drake, was not written as a parody of ragtime, but rather as an authentic ragtime song. In the course of the film's narration, Von Drake claims to have invented ragtime music and, specifically, this song. During the song, a variety of stop motion animated vegetables with faces appear and dance to the song.
"Чарлстон Чарли"
"Charleston Charlie" әнін Бетти Бупи Дуп (Глория Вуд) орындайды, ол Хелен Кейннің 1929 жылы Шерман ағайындарының Tin Pan Alley ән жазушы әкесі Ал Шерманмен бірге жазған "He's So Unusual" әніндегідей ән айту стиліне тікелей сілтеме жасайды. Екі әннің де тақырыбы – әншінің құштарлық білдіретін колледж студенті. "Charleston Charlie" әні Бетти Буп стиліндегі "Буп буп би дуп" деген сөздермен басталады. Фильмде Людвиг фон Дрейк бұл әнді Мейсон-Диксон шекарасынан төмен саяхаттағанда жазғанын айтады. "Мырза Диксон" Дрейкке келіп, "Диксиді" картаға белгілеуін сұрайды. Осы себепті ол бастапқыда "Луисвилл Людвиг" деп аталған ән жазды, бірақ кейіннен өзін қорғау үшін, яғни кінәсіздігін сақтау мақсатында "Charleston Charlie" деп өзгертті.
"Charleston Charlie", performed by Betty Boopie Doop (Gloria Wood), makes direct reference to the singing style exemplified by Helen Kane in her flapper era iconic song "He's So Unusual", which was co written by the Sherman Brothers' Tin Pan Alley songwriting father, Al Sherman in 1929. The subject of both songs is a male college student whom the singer desires. "Charleston Charlie" begins with the Betty Boop esque lyric "Boop boop be doop". In the film, Ludwig Von Drake claims he wrote the song when traveling below the Mason–Dixon line. "Mr. Dixon" approached Drake and asked him to put "Dixie" on the map. For this reason, he wrote a song originally entitled, "Louisville Ludwig", but later changed the name to "Charleston Charlie" in order to protect the innocent, namely himself.
"Мен 100 000 доллар жоғалтқанмен"
"Бұл ән "Базарда жүз мың доллар жоғалттым, сәби (бірақ сіздің күлімсіреуіңізде миллион доллар таптым)" деген атпен де белгілі, және Рах, Рах Руди (Фресс) мен оның Мегафон Бойз тобы орындаған. Ән Тед Льюис "Күміс қабырғалы шляпа киіңіз" әніндегідей ән айту стиліне ишара жасайды, ал бұл әнді Шерман ағай-інілердің әкесі Аль Шерман да жазған. Әннің сөйленетін ортаңғы бөлімінде Депрессия дәуірінің көптеген әндеріне сілтеме жасалады, соның ішінде Аль Шерман мен Аль Льюис жазған "Қазір ғашық болу уақыты", "Күлімсіреуіңді қолдан", және "Дауылды ауа-райы" сияқты классикалық туындылар бар. Фильм сыншысы Леонард Мальтиннің айтуынша, бұл ән, сондай-ақ "Чарлстон Чарли" әні Аль Шерман мен оның әндеріне құрмет көрсету болып табылады. Фильмнің кейбір бөлімдерінде тоқтаулы анимация қолданылған. Бұл техника Дисней фильмі үшін жаңа болғанмен, студия оны бұрын фильмдерде қолданған еді. Ол 1959 жылғы "Нұхтың кемесі" атты қысқаметражды анимациялық фильмде қолданылған. "Нұхтың кемесі" үздік анимациялық қысқа фильм номинациясы бойынша "Оскарға" ұсынылған. Леман фильмнің шығуына қарағанда, "Симпозиум" 20-ғасырдағы американдық музыка тарихының бір бөлігі ретінде афроамерикандық музыканы мойындауы таң қалдырады дейді. Ол фильмде афроамерикандықтар этникалық топ ретінде аталмағанын атап өтсе де, қолданылған музыкалық стильдердің көптегені қара нәсілділер дамытқан музыкалық стильдерге негізделген. Людвиг фильмде таныстырған ең алғашқы әндердің бірі - рагтайм, ал осы жанрдың негізін қалаушы афроамерикандық композитор Скотт Джоплин болған, деп Леман мәлімдейді. Фильмдегі соңғы және ең заманауи әндердің арасында рок-н-ролл әндері бар, бұл музыка жанры афроамерикандық ритм-энд-блюзден бастау алады. Леман фильмнің шығу алдындағы жылдары рок-н-ролл және оның афроамерикандық тамырларына қатысты көптеген даулар болғанын айтады. Музыка жанры "негр музыкасы" деп қысыммен сипатталған. Бірақ мұнда Людвиг тек рок-н-ролл әндерін ғана көрсетіп қоймай, сонымен қатар гитарада ойнап, қорытынды бөлімінде рок әнін орындайды, бұл жаңашылдық болып саналды, өйткені сол кездегі ешбір театр жұлдызы рок әншісі ретінде өнер көрсеткен емес. Леман бұл фильмді Дисней анимациялық студиясының афроамерикандықтарды, африкалықтарды және афроамерикандық музыканы уақыт өте келе көбірек жақсы көретіндей бейнелеу тенденциясының бір бөлігі деп санайды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Дисней анимациялық қысқа фильмдері зоот костюм киген музыканттарды және рок-н-роллдың алдағысы болып табылатын буги-вугиді қауіпті күштермен және Оксіс державаларымен байланыстырған. Дисней анимациялық қара кейіпкерлерді әзілкештер және/немесе қызметшілер ретінде бейнелеудің ұзақ тарихы бар. Ол 1954 жылғы "Әлеуметтік арыстан" фильміндегі жергілікті африкалықтардың бейнесін соңғы мысал ретінде келтіреді. Олар "ұйқылы көзді" адамдар ретінде бейнеленген, шөптен тігілген юбка киген және ақ аңшылардың қызметшілері ретінде жұмыс істеген. Бірнеше жылдан кейін, 1958 жылғы "Пол Буньян" фильмінде Дисней қара кейіпкерді көбірек жақсы көретіндей бейнеледі. Фильмде Пол Буньяннан басқа америкалық халық батырларына қысқаша құрмет көрсетілді, соның ішінде қара нәсілді адам: Джон Генри. Дисней қызметкерлері Генриге күшті дене бітімін сыйлап, оны батыр ретінде көрсетті. Бірақ Леман фильмде Генридің беті көрсетілмегенін, оның қолының арасында жасырылғанын атап өтеді. Дисней уақыт өте келе прогрессивтірек болып, анимациядағы қара нәсілділердің стереотиптік бейнелеу дәстүрлерін бұзып жатқан сияқты. Леман Диснейдің афроамерикандық мәдениетке қатысты жаңадан тапқан этникалық сезімталдығы азиялық американдықтарды бейнелеуге дейін жетпегенін атап өтеді. "Симпозиум" фильмінің тоқтаулы анимациялық көрінісінде бір ғана азиялық кейіпкер болды: қисық көзді, дөңгелексіз қуыршақ.
Also known as "Although I Dropped a Hundred Thousand in the Market, Baby (I Found a Million Dollars in Your Smile)", and performed by Rah, Rah Rudy (Frees) and his Megaphone Boys, this song makes a subtle reference to the singing style exemplified by Ted Lewis in "Wear a Hat with a Silver Lining" which was co written by the Sherman Brothers' father, Al Sherman. Throughout the spoken middle part of the song, reference is made to numerous Depression era songs including the iconic Al Sherman/Al Lewis classic "Now's the Time to Fall in Love", "Let a Smile Be Your Umbrella", and "Stormy Weather". According to film critic, Leonard Maltin, this song as well as "Charleston Charlie" are homages to Al Sherman and his songs. Certain segments of the film use stop motion animation. The technique was unusual for a Disney film, but did not mark the first time the studio used it in a film. It had earlier been used in Noah's Ark (1959), a well received animated short. Noah's Ark had actually been nominated for an Academy Award for Best Animated Short Film. Lehman finds it remarkable for the time of the film's release, that A Symposium recognizes African American music as part of American musical history in the 20th century. Though he notes that African Americans as an ethnic group are not mentioned in the film, several of the musical styles used have their roots in musical styles developed by Black people. One of the earliest famous songs introduced by Ludwig in the film is a ragtime piece, a genre which Lehman notes was pioneered by African American composer Scott Joplin. Among the last and most modern songs showcased in the film are a couple of rock and roll numbers, a music genre which has its roots in the African American rhythm and blues. Lehman points that in the years preceding the release, rock and roll and its African American roots were still controversial. The music genre had been derisively described as "nigger music". Yet here, not only does Ludwig showcase rock and roll songs, but he plays guitar and sings a rock song for the conclusion; this was seen as an innovative move, since no theatrical star of the time had actually performed as a rock singer. Lehman finds the film to be part of a trend in the Disney animated studio of using more sympathetic portrayals of African Americans, Africans, and African American music over time. During World War II, Disney animated shorts seemed to associate musicians wearing zoot suit and boogie woogie, an ancestor of rock and roll, with threatening forces and the Axis powers themselves. Disney had a long history of portraying animated black characters as buffoons and/or servants. He cites as a late example the portrayal of indigenous Africans in Social Lion (1954). They were depicted as "sleepy eyed" people, wearing grass skirts, and employed as servants of White hunters. A few years later, in Paul Bunyan (1958), Disney gave a more sympathetic portrayal of a black character. In a brief tribute to other American folk heroes besides Paul Bunyan himself, the film depicted among them a black man: John Henry. The Disney staff gave Henry a muscular physique and treated him as a hero. Though Lehman notes that the film never depicted Henry's face, which was hidden between his arms. Disney was apparently becoming more progressive with time and breaking with the traditions of stereotypical portrayal of blacks in animation. Lehman notes that Disney's newfound ethnic sensitivity, when it came to African American culture, did not extend to the portrayal of Asian Americans. The stop motion scenes of A Symposium included a single Asian character: a crudely constructed puppet with slanty eyes.
Үй медиасы
Қысқа фильм 2005 жылдың 6 желтоқсанында «Walt Disney Treasures: Disney Rarities – 1920-1960 жылдардағы танымал қысқа фильмдер» DVD жинағында жарық көрді.
The short was released on DVD on December 6, 2005, on Walt Disney Treasures: Disney Rarities Celebrated Shorts: 1920s–1960s.